Τρέμω και μόνο στην ιδέα πως αύριο θα πρέπει ο λαός να αντιμετωπίσει ένα σχέδιο λύσης που φαίνεται να ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απαιτήσεις της Τουρκίας. Τρέμω στην ιδέα πως εάν ο λαός της Κύπρου υπερψηφίσει αυτό το σχέδιο, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δεν θα μου μείνει πατρίδα. Τρέμω στη σκέψη πως στο πηδάλιο των διαπραγματεύσεων βρίσκεται ο Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος δεν σεβάστηκε την ετυμηγορία του λαού το 2004, που απέρριψε πανηγυρικά μια λύση τύπου ΔΔΟ και, βάζοντας πάνω από όλα τον εγωισμό του, προσπαθεί να φέρει ένα παρόμοιο ίσως και χειρότερο σχέδιο από αυτό του Ανάν. Τρέμω όταν βλέπω τον ηγέτη των Τ/κ να αναφέρεται ξεκάθαρα σε λύση δύο κρατών με καταπάτηση σωρείας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτό του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Τρέμω όταν βλέπω συμπατριώτες μου σε συζητήσεις για την εισβολή και την κατοχή να σχολιάζουν με ένα κυνικό «get over it» αναφερόμενοι στα πιο πάνω. Τρέμω που κάθε 20 του Ιούλη τα «αδέρφια» μας πανηγυρίζουν για την «ειρηνευτική επιχείρηση», πετώντας επιδεικτικά με τα αεροπλάνα τους πάνω από το κεφάλι μας, ενώ οι μανάδες των αγνοουμένων ακόμη κλαίνε στα οδοφράγματα.
