Αντί ανακήρυξη ΑΟΖ εξαγγελία Θαλάσσιων Πάρκων

 Του Νίκου Ιγγλέση

Η Τουρκία από καιρό έχει καταθέσει τα όρια της υφαλοκρηπίδας της που αποκαλεί «Γαλάζια Πατρίδα» και η Λιβύη, την περασμένη εβδομάδα, κατέθεσε τα, κατά την άποψή της, όρια της δικής της υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα, όπως πάντα ένα βήμα πίσω, προσπαθεί να  απαντήσει με την εξαγγελία δύο θαλασσίων πάρκων, ένα στο Ιόνιο και ένα στο Αιγαίο. Το τελευταίο αμφισβητήθηκε ήδη από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η Τουρκία και η, απόλυτα εξαρτημένη από αυτήν, κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη έχουν εκδώσει χάρτες με τα σημεία βάσης, τις ευθείες γραμμές βάσης και τα εξωτερικά όρια της διεκδικούμενης υφαλοκρηπίδας τους σε συνάφεια βέβαια με το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Όλες οι ρηματικές διακοινώσεις, τα σχετικά έγγραφα και οι χάρτες έχουν κατατεθεί στο Γραφείο Ωκεάνιων Υποθέσεων του Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ (DOALOS).

Κοινά χαρακτηριστικά και στις δύο περιπτώσεις:

Πρώτον, Τουρκία και Λιβύη διεκδικούν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ, ώστε να μπορούν να επικαλεστούν αποτελεσματικότερα τη μεγάλη ηπειρωτική ακτογραμμή τους.

Δεύτερον, ισχυρίζονται ότι όλα τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, που σήμερα είναι στα 6 ν.μ. Κατά συνέπεια δεν έχουν ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε, πολύ περισσότερο, ΑΟΖ η Κρήτη με τη Γαύδο, το Σύμπλεγμα της Μεγίστης, όπως και όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Τι έδειξε η πρόσφατη κατάληψη του υπολοίπου της Συρίας από τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις

Του Γιάννη Ραχιώτη

(Περίληψη ομιλίας μου σε κοινή εκδήλωση της ” Πλατφόρμας Ανεξαρτησίας ” και των “Δρόμων Ελευθεριας” για τις συνέπειες της κατάληψης – κατάλυσης του Συριακού κράτους) Ζωγράφου, Δεκέμβρης 2024

Τα γεγονότα                          

Το ΝΑΤΟ (κυρίως ΗΠΑ και Τουρκία  αλλά και τη βοήθεια αρκετών άλλων ΝΑΤΟϊκών χωρών), με  στρατηγικό σύμμαχο το Ισραήλ, κατέλαβαν τα ¾ της Συρίας που δεν έλεγχαν. Το υπόλοιπο ¼ το έλεγχαν ήδη από το 2019-2020. Αυτό σε συνδυασμό: 1. με την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα (που έχει πολιτικά  και στρατιωτικά αποτελέσματα αρνητικά για την αντίσταση) 

2. την καταστροφή του στελεχικού δυναμικού της Χεζμπολαχ και τη εξ αντικειμένου διάλυση του άξονα της αντίστασης (= απομόνωση Χεζμπολάχ) 

3. Τα ταπεινωτικά πλήγματα που δέχθηκε το Ιράν τους τελευταίους μήνες αποτέλεσε στρατηγική αλλαγή της κατάστασης στη Δυτική Ασία υπέρ της Δύσης.

Αποτελέσματα

Το Ισραήλ επεκτάθηκε εδαφικά στη Νταράα = ήρθε έξω από τη Δαμασκό και πρακτικά αφόπλισε τη Συρία, ανεξαρτήτως ποιος θα διοικεί τα υπολείμματα.

Οι ΗΠΑ θα έχουν στρατιωτικές βάσεις στο σύνολο της Συρίας.

Η Τουρκία θα σταθεροποιήσει την κατοχή της ΒΔ Συρίας και θα προσαρτήσει κάποια στιγμή και επίσημα την περιοχή ως ενδοχώρα του κόλπου της Αλεξανδρέττας.

Ολοκληρώθηκε η επιχείρηση διάλυσης της Συρίας, για την οποία οι βάσεις μπήκαν το 2017 – 2020. Οι δυνάμεις της αντίστασης στη Δύση έχασαν στο διπλωματικό πεδίο ότι είχαν κερδίσει στο περίοδο  της Μάχης. Τότε χάθηκε η ανεξαρτησία και κυριαρχία της Συρίας (φορματ Αστάνα, αποδοχή κατάληψης ΒΔ Συρίας,  συμφωνία για «παρατηρητήρια», αντιαεροπορική άμυνα. Το πιο τραγικό απ’ όλα ότι αυτό το αποτέλεσμα παρουσιάστηκε σαν Ρωσική – Συριακή νίκη και σαν λήξη του πολέμου, με αποτέλεσμα να αυτοκαθησυχαστούν ενώ ο αντίπαλος εργαζόταν συστηματικά: Οργάνωση της HTS, καταστροφή της στρατιωτικής υποδομής Ιράν και Συρίας, κάτω από τον εγγυητικό προστατευτικό ρόλο των ΗΠΑ και την παραίτηση της Ρωσίας που έγινε επίσημη μετά την ΕΣΕ).

Με την άλλη πλευρά της ιστορίας!

Υπάρχουν πολιτικοί στην Ευρώπη που έχουν  διαφορετικό όραμα και δεν τάσσονται με τη "σωστή πλευρά της ιστορίας"...

Ο νέος πρόεδρος του σλοβακικού κοινοβουλίου, Lubos Blaha, από το αριστερό κόμμα Smer, απέκτησε σήμερα πρόσβαση στο νέο του γραφείο - και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν:

✔️ να πετάξει τη σημαία της ΕΕ και 

✔️ να αντικαταστήσει το πορτρέτο της προέδρου Zuzana Čaputová με ένα πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα.

Και μάλιστα δημόσια για να δώσει με ακρίβεια το στίγμα της νέας Βουλής!

Πώς η αρνησιπατρία σερβίρεται σαν αντιλαϊκισμός – ΕΛΙΑΜΕΠ και Αριστερά

Του Διονύση Δρόσου

Ποια στοιχεία του αγγλόφωνου κειμένου που δημοσίευσε προσφάτως το ΕΛΙΑΜΕΠ μοιάζουν να έχουν “αριστερό” πρόσημο; Τί κάνει τις ηγετικές παρέες της δικαιωματικής Αριστεράς να στρατεύονται με ενθουσιασμό σε τέτοιες θέσεις; Δηλαδή για να εξηγούμαι: η αρνησιπατρία που για κάποιους αποτελούν ψυχρή, κυνική επιλογή, η οποίη πρέπει να κρυφτεί πίσω από ευφημισμούς και διπροσωπίες, για ποιο λόγο επενδύεται με ιδεολογικό ζηλωτισμό και εκφέρεται ευθαρσώς και υπερηφάνως από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

Εντοπίζω τα εξής:

Πρώτον: Αποστροφή προς ό,τι μοιάζει “εθνικιστικό”, εντέλει η ενοχοποίηση και της λέξης “εθνικό”. Η διασταλτική κατανόηση του εθνικισμού που προκρίνουν καταντά αρνησιπατρία και τους επιτρέπει να υποστηρίζουν πως η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο υποστήριξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αποτελεί «μαξιμαλισμό» και εξισώνεται με την αξίωση αναθεώρησης των συνόρων που προβάλει η γειτονική χώρα.

Δεύτερον: Ειρηνισμός. Αμφότερες οι στάσεις των γειτονικών χωρών υποτίθεται πως αποτελούν απλώς εκφράσεις κακής νοοτροπίας: προσήλωση στη national correctness (εθνική ορθότητα) και τους national myths (εθνικούς μύθους). Αρκεί, λοιπόν, οι δύο πλευρές (κατ’ επέκταση όλες οι χώρες) να απαλλαγούν από αυτά τα ανορθολογικά “πεισματάκια” και η παγκόσμια ειρήνη θα βασιλεύσει επί της γης, όπως ευχόμαστε κάθε Πρωτοχρονιά.

Η μεγάλη κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ξεκίνησε: οι πολυεθνικές ή οι λαοί;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Μια σειρά από γεγονότα τις τελευταίες εβδομάδες έκανε φανερό το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει εισέλθει σε μια τελική κρίση, η οποία θα κρίνει το ίδιο το μέλλον της. Ένα μέλλον που δεν θα κριθεί, όπως άλλωστε πάντοτε στην Ιστορία, από «οικολογικές κρίσεις και άλλα παραμύθια» (που καλλιεργεί η ίδια η Υπερεθνική Ελίτ), αλλά από τους ίδιους παράγοντες που έκριναν την Ιστορία του ανθρώπινου γένους από τότε που οργανώθηκε σε κοινωνίες, οι οποίες, κατά κανόνα, εξασφάλιζαν τη διαιώνιση των προνομίων (κάθε είδους) των ολίγων, έναντι της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολλών. Οι τιμητικές και σπάνιες ιστορικές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα, με την Αθηναϊκή δημοκρατία, παρά τα προβληματικά στοιχεία της (αφού περιελάμβανε μόνο τους άρρενες Αθηναίους πολίτες) να είναι ίσως το σημαντικότερο.

Τα προνόμια αυτά των ολίγων στη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία και ιδιαίτερα στη σημερινή φάση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι βασικά οικονομικά, ανεξάρτητα αν οι κοινωνίες αυτές αυτοαποκαλούνται κομμουνιστικές (π.χ. Κίνα). Στον βαθμό δηλαδή που μια κοινωνία σαν την κινεζική είναι πλήρως ενσωματωμένη στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με ανοικτές και βασικά ελεύθερες αγορές στο ξένο κεφάλαιο, είναι ανεκτή από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε — δηλαδή τις ελίτ που κυβερνούν τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες ουσιαστικά διαφεντεύουν το παγκόσμιο εμπόριο και επενδύσεις–την κινητήρια δύναμη της σημερινής Νέας Διεθνούς Τάξης), από αυτή τη στιγμή, θεωρείται ενσωματωμένη στη ΝΔΤ. Γι’ αυτό άλλωστε και η μόνη βασική πολιτική διαφορά που χωρίζει το “κομμουνιστικό” καθεστώς της Κίνας από την Υπερεθνική Ελίτ αφορά την τύχη της Ταϊβάν. Ένα σαφώς πολιτικό δηλαδή θέμα.

Ο χάλυβας, ο πραγματικός κόσμος, τα δυτικά γυαλιά και η Ελλάδα…

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση. Κάτι παραπάνω μάλιστα. Ανήκει ψυχή τε και σώματι, πιστεύει σε αυτήν. Έτσι αποφάσισε και διέταξε η άρχουσα τάξη, η αστική τάξη της Ελλάδας, εδώ και πολύ καιρό. Ως εκ τούτου η εξουσία στη χώρα μας βλέπει τα γύρω συμβαίνοντα με τα δυτικά γυαλιά. Ακόμα χειρότερα. Βλέπει διαμέσου της προπαγάνδας της Δύσης. Δηλαδή μέσα από αυτό που επιδιώκει η Δύση να αντιλαμβάνονται οι άλλοι γι’ αυτήν.

Φυσικά η στρεβλή εικόνα που εκπορεύεται από μια τέτοια θεώρηση παράγει αυτοκρατορική σιγουριά και κυριαρχία. Η Δύση, όπως και όλοι οι πρόσκαιρα ισχυροί στην Ιστορία, πιστεύει ότι η κυριαρχία της στον κόσμο αυτό είναι αιώνια. Λάθος πιστεύει. Δουλεύω εδώ και αρκετό καιρό ένα βιβλίο για τον σημερινό μας κόσμο. Αυτό που καθημερινά διαπιστώνω είναι ότι ο κόσμος είναι πλέον ολότελα διαφορετικός από αυτό που στη Δύση πιστεύουν ότι είναι.

Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος εδώ για να αναπτύξω κάτι το σε μένα προφανές. Θα σταθώ μόνο σε ένα μέγεθος. Αφορά την παραγωγή χάλυβα στον κόσμο. Βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του σιδήρου και πάνω στον χάλυβα στηρίζουμε τον υλικό πολιτισμό μας. Μηχανήματα, έργα, κτίρια, ό,τι υπάρχει γύρω μας ακουμπά πάνω σε αυτό το αγαθό. Και φυσικά, όποιος το παράγει βρίσκεται στην θέση του ισχυρού.

Ινδία – Ελλάδα: συγκρίσεις από την αγορά πολεμικών αεροσκαφών από τις δύο χώρες

Η Ινδία θέλει να κατασκευάσει η ίδια τα μαχητικά-βομβαρδιστικά για την αεροπορία της.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Το “Atmanirbhar Bharat”, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως “αυτοδύναμη Ινδία”, είναι ένα σχέδιο που προωθείται από την ινδική κυβέρνηση και τον επικεφαλής της πρωθυπουργό κ. Narendra Modi σχετικά με το οικονομικό όραμα και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ινδία σκοπεύει, με αυτό το έργο, να έχει ευρύτερη συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία, ακολουθώντας πολιτικές που είναι αποτελεσματικές, ανταγωνιστικές και ανθεκτικές και πάνω απ’ όλα αυτάρκεις. Στον αμυντικό τομέα, για την επιδίωξη της αυτάρκειας, έδωσε έμφαση στη συμπαραγωγή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα: κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει το 1992 και δεν έχει επιτευχθεί ποτέ πλήρως. Πάνω από το ήμισυ του ινδικού στρατιωτικού εξοπλισμού είναι στην πραγματικότητα σοβιετικό ή ρωσικό και οι πρόσφατες αποκτήσεις νέων μαχητικών-βομβαρδιστικών επηρέασαν επίσης έναν ξένο κατασκευαστή: το Νέο Δελχί παρήγγειλε μια παρτίδα 36 Rafale από τη Γαλλία για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης που συνίσταται στο τεχνολογικό κενό (και αριθμητικό) που τη χωρίζει από τον περιφερειακό της αντίπαλο, την Κίνα. Τώρα, η ινδική Πολεμική Αεροπορία, ακριβώς λαμβάνοντας υπόψη αυτή την πολιτική «αυτάρκειας», σχεδιάζει να αποκτήσει επιπλέον 114 μαχητικά αεροσκάφη από τα οποία τα 96 θα κατασκευάζονταν στην πατρίδα και τα υπόλοιπα θα εισάγονταν από τον ξένο προμηθευτή που θα επιλεγεί για το έργο.

Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία (IAF) θέλει να αποκτήσει 114 μαχητικά αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων (Mrfa) ως μέρος του προγράμματος «Buy Global and Make in India» βάσει του οποίου οι ινδικές εταιρείες θα εξουσιοδοτηθούν να συνεργαστούν με έναν ξένο κατασκευαστή. Φαίνεται ότι η ινδική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε συναντήσεις με εκπροσώπους ξένων εταιρειών για να συζητήσουν την υλοποίηση του έργου που θα περιελάμβανε την αρχική εισαγωγή 18 αεροσκαφών και την τοπική παραγωγή μιας πρώτης παρτίδας 36, η οποία θα πληρωνόταν εν μέρει σε ξένο νόμισμα και εν μέρει σε ινδικό νόμισμα.

Η κυριαρχία των χωρών στα παλιατζίδικα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ο πόλεμος στην Ουκρανία διανύει τον τρίτο μήνα και όλα δείχνουν ότι θα παραταθεί για καιρό. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν αφορά δύο χώρες (Ουκρανία και Ρωσία) αλλά είναι πόλεμος ολόκληρης της Δύσης απέναντι στη Ρωσία και τους πιθανούς συμμάχους της. Και γίνεται εμφανές ότι διαμορφώνονται νέοι παγκόσμιοι συσχετισμοί. Όμως υπάρχει ένα θέμα, αυτό της κυριαρχίας των χωρών, που (όπως το «κοινωνικό ζήτημα», με το οποίο ασχοληθήκαμε στο προηγούμενο φύλλο) πηγαίνει πραχτικά στα αζήτητα. Μοιάζει σαν ρετρό ζήτημα, χωρίς πραγματικό νόημα. Επειδή η υποβάθμισή του, μέχρι και η εξαΰλωσή του πρακτικο-πολιτικά, είναι ιδιαίτερα κρίσιμο θέμα, θα επιμείνουμε: δεν μπορεί κανένας να το προσπεράσει σαν να μην έχει τεράστια σημασία για τους λαούς, για τις μικρές, μεσαίες και ανίσχυρες χώρες και, με άλλους όρους, για την πορεία της συντριπτικής πλειοψηφίας στον πλανήτη. Με αυτό θα ασχοληθούμε στο σημερινό σημείωμα.

Εθνοκρατική συγκρότηση και σύγχρονος κόσμος

Σήμερα στον κόσμο υπάρχουν περίπου 208 χώρες. Τυπικά ανεξάρτητες, με συμμετοχή στον ΟΗΕ και διεθνώς αναγνωρισμένες, δηλαδή με κάποια ισχυρότερη ή ασθενέστερη μορφή κυριαρχίας, είναι 195.

Οι ρίζες της εθνοκρατικής οργάνωσης ανάγονται στα τέλη του 18ου αιώνα. Ωστόσο, μόνο στη σύγχρονη εποχή τόσο το κράτος-έθνος (ως ανθρώπινο σύνολο που διακρίνεται από τη δική του ταυτότητα) όσο και το εθνικό κράτος (ως πολιτική, νομική και στρατιωτική οργάνωση που απορρέει από την κυριαρχία του), καθώς και ο εθνισμός (ως πολιτιστικό και πολιτικό κίνημα που θεμελιώθηκε στην πρωτοκαθεδρία του κράτους-έθνους), αναδείχθηκαν και καθιερώθηκαν ως οι κύριοι πρωταγωνιστές των πολιτικών και στρατιωτικών γεγονότων που μεταμόρφωσαν την εσωτερική και διεθνή ζωή, διαδραματίζοντας επίσης καθοριστικό ρόλο στους μεγάλους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς μετασχηματισμούς που έχουν διαμορφώσει τον σημερινό κόσμο.Το εθνικό φαινόμενο έφτασε σε πλανητική διάσταση στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Σε αυτήν την περίοδο, μάλιστα, καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό δημιουργίας νέων κρατών, όπως αποδεικνύεται από την αύξηση των μελών του ΟΗΕ: 51 χώρες το 1945, κατά την ίδρυσή του, 82 το 1960, 135 το 1973, 159 το 1988, έως και 187 το 1997. Μετά το 1989, λόγω της κατάρρευσης του σοβιετικού μπλοκ, δυνάμωσε η τάση για την εμφάνιση νέων εθνικών κρατών: διάλυση της ΕΣΣΔ (1991), διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (1991-92), διαίρεση της Τσεχοσλοβακίας (1993) κ.λπ.

Το γεωπολιτικό σχέδιο της ελληνικής ελίτ και εμείς

Του Γιάννη Ραχιώτη

Στο κύριο άρθρο της «Καθημερινής»  της περασμένης Κυριακής  10 Απρίλη 2022 προσδιορίζονται οι στόχοι της χώρας στη σημερινή συγκυρία φυσικά από την οπτική των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που εκπροσωπεί. Η συνολική  εικόνα παρουσιάζεται βέβαια δύσκολη όμως εντοπίζει «νέα δεδομένα και πιθανές ευκαιρίες» όπως να μετατραπούμε σε κέντρο διαμετακόμισης αμερικανικών και νατοϊκών στρατευμάτων και οπλισμού προς τα μέτωπα της ανατολικής Ευρώπης, να γίνουμε σταθμός  διακίνησης του αμερικανικού LNG προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, γενικότερα  να κοιτάξουμε να βγάλουμε καμιά προμήθεια, από όποιο  ενεργειακό σχέδιο προωθούν οι αμερικανοί στην περιοχή.

Πίσω από αυτούς τους «στόχους», είναι διακριτές οι παραδοχές ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, αρκεί  να ετεροκαθορίζεται από τον αμερικανικό σχεδιασμό, ότι πρέπει να συμβάλλουμε στη διατήρηση του πολέμου στην ανατολική Ευρώπη όπως επιδιώκουν οι ΗΠΑ, ότι οι βαλκανικές χώρες θα εξαναγκαστούν να αγοράζουν αμερικανικά καύσιμα σε τιμές τουλάχιστον 4-5 φορές ακριβότερες από αυτές της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής.

Πρόκειται για μίζερα, ιδιοτελή σχέδια μιας μεταπρατικής ελίτ που θα είναι ικανοποιημένη αν μας μετατρέψει σε ένα σύγχρονο χάνι, αποκλειστικά για αμερικανική χρήση. Για να πετύχει αυτό τον… υψηλό στόχο γέμισε την Ελλάδα αμερικανικές βάσεις, παραχωρεί τον εναέριο χώρο και τις χερσαίες υποδομές μας για τις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, συμμετέχει στον εξοπλισμό της Ουκρανίας, έχει μετατρέψει το σύνολο των ΜΜΕ σε χαλκεία φτηνής πολεμικής προπαγάνδας και έδωσε βήμα στους ναζί του τάγματος αζόφ μέσα στο Κοινοβούλιο, κάτι που δεν τόλμησε καμία άλλη  χώρα του ΝΑΤΟ επιβεβαιώνοντας την παλαιά ρήση περί «αθλιέστερου προτεκτοράτου».

Η Ελλάδα στη "σωστή" πλευρά της ιστορίας

Του Πέτρου Μαγγανιάρη

Φώτο: 4 Μαρτίου 1955: Τα φέρετρα 172  ελλήνων στρατιωτών που πολέμησαν στην Κορέα φτάνουν στο λιμάνι του Πειραιά.

Το μετεμφυλιακό Ελληνικό Κράτος, αποζητούσε διακαώς να γίνει δεκτό  στο νεοσυσταθέντα Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου - ΝΑΤΟ

Για την επίσπευση του στόχου αυτού, η  κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα και Σοφοκλή Βενιζέλου  αποφάσισε μεταξύ άλλων, την συμμετοχή  του Eλληνικού Eκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ) στον πόλεμο της Κορέας  (Δεκέμβρης 1950 – Δεκέμβρης 1955). Ο φόρος αίματος για το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα ήταν 187 νεκροί και 614 τραυματίες.

Η πολυπόθητη έγκριση δόθηκε και στις 18 Φλεβάρη 1952 η ελληνική Βουλή συζητά και εγκρίνει  το σχετικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, που επικύρωνε την προσχώρηση της Ελλάδας  στο ΝΑΤΟ.

Στον απόηχο της  μέθης της παραπάνω επιτυχίας και μόλις  40 ημέρες  αυτή  την επικύρωση, ο Ν. Μπελογιάννης καταδικάζεται από  έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο και  εκτελείται….

Στην ομιλία του λοιπόν εκείνη την μέρα στη Βουλή ο πρωθυπουργός Ν. Πλαστήρας εξήγησε με σαφήνεια γιατί η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται στην "σωστή" πλευρά της Ιστορίας: 

Byung-Chul Han: «Το έξυπνο κινητό είναι ένα εργαλείο κυριάρχησης. Λειτουργεί σαν προσευχητάρι»

Στην αποκλειστική αυτήν συνέντευξη στην El País, ο νοτιο-κορεάτης φιλόσοφος συζητά για την ψηφιακή υποδούλωση, την εξαφάνιση του τελετουργικού και τι αποκαλύπτει για την κοινωνία το «Squid Game»

Του Sergio C. Fanjul, Πηγή: english.elpais.com (15-10-2021)

Ο υλικός κόσμος των ατόμων και των μορίων, των πραγμάτων που μπορούμε να αγγίξουμε και να μυρίσουμε αποσυντίθεται σε έναν κόσμο των μη-πραγμάτων, σύμφωνα με τον νοτιοκορεατικής καταγωγής Ελβετο-γερμανό φιλόσοφο Byung-Chul Han. Συνεχίζουμε να επιθυμούμε αυτά τα μη-πράγματα, ακόμη και να τα αγοράζουμε και να τα πουλάμε, λέει ο Han. Αυτά συνεχίζουν να μας επηρεάζουν. Ενώ ο ψηφιακός κόσμος αναμειγνύεται όλο και περισσότερο με ό,τι ακόμη θεωρούμε ως τον “πραγματικό” κόσμο, η ύπαρξή μας είναι ακόμη ακαθόριστη και φευγαλέα, πιστεύει. O στοχαστής με  μεγάλες πωλήσεις βιβλίων του, για τον οποίο κάποιες φορές γίνεται λόγος ως “ροκ σταρ φιλόσοφος”, ακόμη αναλύει σχολαστικά την αναστάτωση που παράγει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός.

Με το συνδυασμό ρητών από μεγάλους φιλοσόφους και στοιχείων από την λαϊκή κουλτούρα, το πρόσφατο βιβλίο του Han, Undinge (ή Μη πράγματα), που δεν έχει εκδοθεί ακόμη στα αγγλικά, αναλύει την “εξουθενωμένη μας κοινωνία”, στην οποία ζούμε εξαντλημένοι και  με κατάθλιψη, από τις αναπόδραστες απαιτήσεις της ύπαρξης. Επίσης έχει σκεφτεί για τα νέα είδη ψυχαγωγίας και “ψυχοπολιτικής”, όπου οι πολίτες παραδίδονται πειθήνια στους πειρασμούς του συστήματος, μαζί με την εξαφάνιση του ερωτισμού, την οποία ο Han αποδίδει στις σύγχρονες τάσεις ναρκισσισμού και επιδειξιομανίας.

Βασιλιάδες, Πρόεδροι Δημοκρατίας και Περιεκτική Δημοκρατία

Φωτογραφία (20/11/1962): Η βασίλισσα Ελισάβετ χορεύει με τον Πρόεδρο Κβάμε Νκρούμαχ, που ηγήθηκε της ανεξαρτησίας της Γκάνας από τη Βρετανία (1957) και αποτέλεσε ιστορική μορφή του Παναφρικανικού Κινήματος

1. Το δήθεν «σκάνδαλο» που προέκυψε από τις «αποκαλύψεις» μιας αποτυχημένης στάρλετ του Χόλιγουντ, που «τύλιξε» τον αφελή γιο της αδικοχαμένης Νταϊάνας (η οποία πράγματι μπορεί να ήταν θύμα βασιλικής συνωμοσίας), με προφανή στόχο την κοινωνική αναρρίχησή της που δεν κατάφερε να επιτύχει επαγγελματικά, έχει στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη κοινωνική σημασία. Αυτή ξεπερνά κατά πολύ τη συνήθη σκανδαλολογία στην οποία συνήθως εμπλέκονται παρόμοια δημόσια πρόσωπα. Άλλωστε και τα ίδια τα ΜΜΕ καθώς και τα κοινωνικά μίντια που σήμερα, μαζί, συνδιαμορφώνουν την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Υπερεθνικής Ελίτ (δηλαδή των βασικών πολυεθνικών που ελέγχουν άμεσα την παγκόσμια οικονομία και έμμεσα την πολιτική, πολιτιστική  και γενικότερα κοινωνική ζωή), έδωσαν από την αρχή τον «τόνο», έστω έμμεσα, για να τηρούνται και τα διπλωματικά τερτίπια. Ο προφανής στόχος ήταν η βρετανική βασιλική οικογένεια και στην πραγματικότητα ο ίδιος ο βασιλικός θεσμός!

Το όπλο της υποδούλωσης

Του Προκόπη Μπίχτα

Kυρ. Μητσοτάκης στους Financial Times 5/7/2020: Θα προωθήσουμε ως δικά μας τα σκληρά τροϊκανά μνημονιακά μέτρα. 

Σήμερα το όπλο της υποταγής των οικονομικά ασθενέστερων ευρωπαϊκών χωρών στις περισσότερο ανεπτυγμένες, και ιδιαίτερα στο γερμανικό Ράιχ, είναι το ευρώ.

Το ευρώ δεν είναι χρήμα που αντιστοιχεί σε χρυσό ή στα εμπορεύματα που παράγονται στην κοινωνία ούτε απλά το γενικό ισοδύναμο της ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, αλλά είναι ένα μέσον για την δημιουργία χρέους και την συντριβή των χωρών με χαμηλό και μέσο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης. Είναι μέσον για την οικονομική και πολιτική υποδούλωσή τους.

Το ευρώ ως νόμισμα δεν είναι αξιόγραφο, δηλ. αποδεικτικό αξίας, αλλά χρεόγραφο, δηλ. αποδεικτικό χρέους. Στηρίζεται σε ένα οικονομικό κατασκεύασμα που λέγεται fiat money, δηλαδή έχει αξία μόνο και μόνο επειδή το είπε η ΕΕ! Ένα νόμισμα των 50 ευρώ δεν αντικατοπτρίζει ισόποση αξία, αλλά χρέος 50 ευρώ συν τον τόκο προς τον εκδότη.

Το ευρώ παράγεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και διανέμεται στις τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης σαν δάνειο με επιτόκιο. Αυτές με τη σειρά τους το δανείζουν στα κράτη με μεγαλύτερο επιτόκιο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή που το παίρνει κάποιος στα χέρια του είτε πρόκειται για τράπεζα είτε για κράτος είναι χρεωμένος και, μάλιστα έχει αποδεχθεί το χρέος του, ακριβώς όπως όταν δανείζεται από ένα τοκογλύφο.

Αρνητικοί στον κορωνοϊό οι Τούρκοι στρατιώτες που βρίσκονται σε ελληνικό έδαφος στον Έβρο

Του πιτσιρίκου

Δεν υπάρχει ανησυχία από την ελληνική κυβέρνηση για την κατάληψη 16 στρεμμάτων στον Έβρο από την Τουρκία, αφού οι Τούρκοι στρατιώτες υποβλήθηκαν σε τεστ και είναι όλοι αρνητικοί στον κορωνοϊό.

Οι Τούρκοι στρατιώτες πλένονται πολύ σχολαστικά, ενώ φορούν όλοι γάντια και μάσκες.

Οι Έλληνες στρατιώτες τηρούν ευλαβικά το social distancing και δεν πλησιάζουν τους Τούρκους, για να μην κολλήσουν καμιά αρρώστια.

Η ελληνική πλευρά προέβη σε έντονο διάβημα προς την Τουρκία, υποστηρίζοντας πως η Ελλάδα δεν θα δεχτεί Τούρκους τουρίστες πριν από τον Ιούλιο, οπότε οι Τούρκοι στρατιώτες θα πρέπει να αποχωρήσουν αμέσως και να επιστρέψουν τον Ιούλιο για διακοπές στο Καστελόριζο.

Αν οι Τούρκοι δεν αποχωρήσουν, δεν θα πάρουν το επίδομα των 800 ευρώ, ενώ θα τους επιβληθεί πρόστιμο 600 ευρώ -το πρόστιμο είναι ενισχυμένο εξαιτίας της Γενοκτονίας των Ποντίων- και δεν θα αγοράζουν τις σόδες με 13% αλλά με 24%.

Οπωσδήποτε, η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης είναι πολύ σκληρή αλλά οι Τούρκοι μόνο έτσι καταλαβαίνουν.

Σιωπή στα ΜΜΕ για τον Έβρο, χαμός στα social media

ε ιδιαίτερα επικριτική και σαρκαστική διάθεση υποδέχθηκαν τα κοινωνικά δίκτυα τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα της κατάληψης ελληνικών εδαφών στον Έβρο. Το ζήτημα απασχολεί πλέον αρκετά δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου ενώ ιδιαίτερες επικρίσεις δέχονται το φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που επιχειρούν να υποβαθμίσουν το θέμα καθώς η είδηση βρίσκεται αρκετά "χαμηλά" και με αναφορές στο τυπικό διάβημα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών αντί για το γεγονός της κατάληψης ελληνικών εδαφών από τουρκικές δυνάμεις. 

Βρετανική “THE SUN” : Τούρκοι κατέλαβαν μικρό τμήμα ελληνικού εδάφους στον Έβρο! Νίκος Δένδιας: “Μιλάμε για λίγες δεκάδες μέτρα! Η Ελλάδα δεν θέλει να δημιουργεί εντάσεις με συμμάχους της … για λίγα μέτρα!!!”

Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας “THE SUN” “THE SUN” Τούρκοι στρατοχωροφύλακες συνοδευόμενοι από Ειδικές Δυνάμεις, εισέβαλαν και έκαναν κατάληψη σε ένα μικρό κομμάτι ξηράς στα σύνορα με την Ελλάδα στον Έβρο, το οποίο “τεχνικά” ανήκει στην Ελλάδα και αποτελεί τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ – με χθεσινή ημερομηνία, αλλά με ανανέωση σήμερα 22/5 – περίπου 35 Τούρκοι στρατιώτες εισέβαλαν σε νησίδα στην ανατολική πλευρά του ποταμού, που το χειμώνα πλημμυρίζει, ενώ την άνοιξη και το καλοκαίρι με την πτώση της στάθμης επανεμφανίζεται και έστησαν ένα μικρό αντίσκηνο ενώ ανήρτησαν και μια μικρή Τουρκική σημαία.

Σύμφωνα με ελληνικές πηγές, παρά τις ειδοποιήσεις της ελληνικής πλευράς να αποχωρήσουν, παραμένουν ενώ απέρριψαν το ελληνικό αίτημα. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα η κατάληψη αυτή ελληνικού εδάφους, αποτελεί ένα πρώτο βήμα αντίδρασης της Τουρκίας στην μελέτη του Ελληνικού στρατού για επέκταση του φράχτη για την ανάσχεση των προσφυγικών ροών στον Έβρο, σε αυτό το τμήμα του ποταμού έκτασης περίπου 1,6 εκταρίων ( 16 στρέμματα).

«Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα»!

Δεν πουλήθηκε όπως το σύνολο των εθνοκτόνων των Αθηνών... 

Πώς η πανδημία επηρεάζει την "αυτοκρατορία" των αγορών

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπολου

Υπάρχουν κάποια θεμελιώδη γεγονότα που αγνοεί η πολιτική ανάλυση στη σύγχρονη Ελλάδα, ή που έστω τα αποσιωπεί, επειδή έχουν εξοριστεί από τη σφαίρα του πολιτικά ορθού. Θα τα περιγράψω εν τάχει και εκ του προχείρου, αλλά στο μέλλον θα μπορούσαν να αποτελέσουν το σκελετό για έναν βαθύτερο προβληματισμό. H πανδημία του κορονοϊού επιταχύνει τις εξελίξεις και εισάγει επιθετικά νέα δεδομένα, τα οποία προσπάθησα να συμπεριλάβω.

Πρώτον, βασικός στόχος της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης δεν είναι μόνο η ενοποίηση των αγορών, αλλά και η δικτατορία τους πάνω στους λαούς. Για να επιτευχθεί αυτή η δικτατορία σταδιακά τα κράτη χάνουν τις εξουσίες τους και αυτές μεταβιβάζονται σε υπερεθνικούς οργανισμούς και διεθνή ταμεία. Ειδικά η αντιλαϊκή και υπέρ-γραφειοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το μεγαλύτερο πρότζεκτ της παγκοσμιοποίησης.
Δεύτερον, βασικός κινητήριος μοχλός της παγκοσμιοποίησης είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Οι περίφημες αγορές είναι η συγκαλυμμένη ονομασία του. Αυτό ήταν η πραγματική μεγάλη δύναμη του 20ου αιώνα και όχι οι ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση. H πρώτη μεγάλη του επιτυχία είναι ότι πέτυχε να καταστήσει τις Κεντρικές Τράπεζες στις δυτικές χώρες και όχι μόνο, ανεξάρτητες από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των κρατών. Και η δεύτερη ότι έχει καταστήσει όλες τις χώρες εξαρτημένες από αυτό, μέσω υπέρογκων δανείων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σοβιετική Ένωση που κατέρρευσε όταν οι δυτικές τράπεζες της έκοψαν την πίστωση.

...απέναντι στο 4ο Ράιχ!

Του Γιώργου Μαργαρίτη

..."Στην ιστορία συνήθως επιμένουμε στις λαμπρές στιγμές, στις ώρες των επιτυχιών και των θριάμβων. Είναι, βλέπετε, διδακτικά στρατευμένη η ιστορία, πολιτικά, καθεστωτικά δέσμια και, ως εκ τούτου, οφείλει να επικεντρώνεται στις ευχάριστες στιγμές. Εκείνες που σε κάθε εποχή ντύνουν με το πέπλο της βεβαιότητας την οποιαδήποτε πρόσκαιρη ή μακρόχρονη εξουσία.
Υπάρχει όμως και η άλλη όψη, λιγότερο αισιόδοξη, πληθωρικά θλιβερή. Η ώρα, η εποχή, η στιγμή της πτώσης ενός πολιτισμού, μιας χώρας, μιας δύναμης, μιας πολιτικής οντότητας, μιας αυτοκρατορίας, βασιλείου, εξουσίας, όπως θέλετε πείτε το. Οι στιγμές όπου το άλλοτε κραταιό γίνεται άθυρμα και περίγελος, όπου το άλλοτε σοβαρό γίνεται γελοίο, το άλλοτε φοβερό γίνεται ανυπόστατο και αστείο σε τρόπο ώστε να προκαλεί τον οίκτο παρά τον φόβο.
Σκηνοθετικά λίγοι πέτυχαν να αποτυπώσουν ετούτες τις ώρες της πτώσης. Οι απαράμιλλες εικόνες του Ακίρα Κουροσάβα στη "Σκιά του Πολεμιστή" (Kagemusha) μετά την μάχη του Ναγκασίρο και την πτώση του οίκου των Τακέντα, πλησιάζουν πιο κοντά αυτήν την αίσθηση της πτώσης, του τέλους.
Στην δική μας ιστορία, την συναρπαστική ιστορία του Ελληνισμού, λείπουν πολλά, όχι μόνο οι μεγάλοι σκηνοθέτες. Και έτσι δεν μας έρχονται εύκολα στο νου εικόνες από τις τραγικές στιγμές της. Ίσως αυτό να είναι μια από τις αιτίες που δεν αναγνωρίζουμε εύκολα τα χαρακτηριστικά της πτώσης, του αδιεξόδου, της απελπισίας μπροστά στο επερχόμενο μοιραίο.

Ο Γόρδιος δεσμός

Του Μίκη Θεοδωράκη

Απ’ όσο γνωρίζω, ένας από τους βασικούς όρους των Μνημονίων είναι και η παράδοση του εθνικού μας πλούτου στους δανειστές μας. Και ερωτώ την Κυβέρνηση εάν ισχύει ακόμα ο όρος αυτός. Γιατί εάν ισχύει, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα να παράξουμε πλούτο. Δηλαδή οικονομική ανάπτυξη. Γιατί αυτομάτως η αξία του πλούτου που θα παραχθεί, οφείλει να κατατεθεί στο Ταμείο των δανειστών μας. Με λίγα λόγια, σύμφωνα με το Μνημόνιο, δεν έχουμε το δικαίωμα της οικονομικής ανόρθωσης της χώρας δίχως την έγκριση των δανειστών μας.

Τότε, πώς θα πάμε μπροστά; Μόνο με τις ξένες επενδύσεις;

Αυτοί οι φόβοι μου δυστυχώς επιβεβαιώνονται από το γεγονός ότι και η παρούσα κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες δεν ανακηρύσσει την ελληνική ΑΟΖ και ως εκ τούτου ενώ η Κύπρος κάνει γεωτρήσεις, στη δική μας ΑΟΖ εμείς δεν κάνουμε. Γιατί όπως είπα, ο πλούτος της δικής μας ΑΟΖ δεν μας ανήκει εφ’ όσον δεν έχουμε ξεπληρώσει τα δάνεια. Τα οποία, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ελαττωθούν μετά από τα χρόνια της λιτότητας που μας επιβάλανε οι δανειστές μας, αντιθέτως αυξήθηκαν σε βαθμό που η χώρα μας να ανήκει για πολλές δεκαετίες ακόμα στους δανειστές μας. Οι οποίοι από τη μια μεριά κατέβασαν πολλά σκαλιά το επίπεδο της ζωής μας, ενώ από την άλλη μας φόρτωναν με νέα οικονομικά βάρη, ώστε να καρπώνονται όλα τα έσοδα από τον εθνικό μας πλούτο για πολλές δεκαετίες. Ίσως για πάντα!