Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2025

Ο γάμος της χρονιάς


Του πιτσιρίκου

Καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται πια καμένο χαρτί για τους ολιγάρχες της χώρας, είναι έκδηλη η αγωνία των ολιγαρχών να βρεθεί ο αντικαταστάτης του, ώστε αφενός να συνεχίσουν ανενόχλητοι τη μάσα στο πτώμα της χώρας και αφετέρου η Ελλάδα να προσποιείται πως είναι Δημοκρατία, ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία ή σε ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική κοινωνία.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα-μαγαζάκια δεν “τραβάνε” και δεν συγκινούν τους πολίτες του προτεκτοράτου -ούτως ή άλλως, στις τελευταίες εθνικές εκλογές το 40% των πολιτών με δικαίωμα ψήφου απείχαν από τις εκλογές-, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης -που προοριζόταν για αντικαταστάτης του Μητσοτάκη, ή συμπλήρωμα του Μητσοτάκη σε μια κυβέρνηση συνεργασίας- δεν πείθει ούτε τους συγγενείς του και έχει γίνει ανέκδοτο, αφού όλοι ξέρουν πια πως “ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πάει με πουτάvες”.


Ο Βαγγέλης Μαρινάκης -που διαπίστωσε μετά τις υποκλοπές, την υπόθεση Λυγγερίδη και άλλες “αταξίες” του Μητσοτάκη πως ο φίλος του ο Κυριάκος είναι ακατάλληλος- μοιάζει να έχει πειστεί πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ιδανικός για διάδοχος του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και αυτό είναι λογικό αφού ο Αλέξης Τσίπρας -όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης- έχει αποδείξει πως είναι ικανός για όλες τις βρομοδουλειές με χαμόγελο και χωρίς να ιδρώνει.

Τα πάμπολλα ΜΜΕ του Βαγγέλη Μαρινάκη έχουν εξαπολύσει εκστρατεία για να πείσουν και τους πιο δύσπιστους πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο πολιτικός απατεώνας που έγινε πρωθυπουργός το 2015 αλλά ο πολιτικός ηγέτης που θα οδηγήσει την Ελλάδα στον θρίαμβο και θα εκτινάξει το ελατήριο της οικονομίας. Η Ελπίδα ξανάρχεται.

Σάββατο 24 Απριλίου 2021

Το τανγκό της καζινοποίησης

Αρκεί να ψάξουμε τι είναι το Ελληνικό. Η μάλλον, καλύτερα, τι θέλει η ολιγαρχία να είναι.

Της Ευαγγελίας Αμπάζη

Αναρωτιούνται μερικοί για την ψήφο του ΣΥΡΙΖΑ στο νομοσχέδιο που αφορά την “επένδυση” στο Ελληνικό. Άλλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτά που ακούγονται για τα μηχανήματα VLTs και το τρίγωνο Τσίπρα-Δραγασάκη-Τσακαλώτου. Και τα δύο έχουν απάντηση. Και μάλιστα την ίδια.

Αρκεί να ψάξουμε τι είναι το Ελληνικό. Η μάλλον, καλύτερα, τι θέλει η ολιγαρχία να είναι. Και ας μη γελιόμαστε, το καζίνο θέλουν. Όμως από τι αποτελείται ένα καζίνο; Μεταξύ άλλων από ηλεκτρονικά μηχανήματα τζόγου, τα VLTs. Τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα γνωστά σε όλους μας “φρουτάκια”.

Μικρή επαφή να έχει κανείς με την πολιτική οικονομία της Ελλάδας και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της… αστικής της τάξης, γνωρίζει ότι ο βασικός παίχτης στο χώρο των ηλεκτρονικών παιγνίων είναι ο όμιλος Κόκκαλη, με ναυαρχίδα την Intralot. Το γεγονός πως ο Πέτρος Κόκκαλης είναι ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εύκολη συνεπαγωγή, όμως υπάρχουν και άλλα, πιο στιβαρά επιχειρήματα.

Η σχέση Τσίπρα-Δραγασάκη-Τσακαλώτου με το σύστημα των καζίνο και τα συγκεκριμένα συμφέροντα του χώρου, πατάει σε δεδομένα που αντλούνται από χρονικές συμπτώσεις, εξυπηρετήσεις και εταιρικές σχέσεις που… απομακρύνουν το ενδεχόμενο του τυχαίου. Αυτή τη στιγμή, το καζίνο της Πάρνηθας ανήκει στους ομίλους Λασκαρίδη και Κόκκαλη κατά 78%. Από 39% ο καθένας. Την περίοδο που ο όμιλος Κόκκαλη εξαγόραζε το 15% του καζίνο της Πάρνηθας, συνέβαινε και κάτι ακόμα, που δεν μοιάζει με σύμπτωση.

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2020

Μία δημοκρατική Πολιτεία δεν παράγει ολιγαρχικές πολιτικές

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η σύγχυση ανάμεσα στη φάση της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας που κατέκτησε η ανθρωπότητα και στο πρώιμο ανθρωποκεντρικό στάδιο που βιώνει, είναι ευρέως υπόλογη της άρνησης της νεοτερικής διανόησης να προσέλθει σε μια επανεκτίμηση των εννοιών που ορίζουν τα φαινόμενα. Η επιμονή της να θεωρεί ότι η φάση που διανύει η ανθρωπότητα σήμερα είναι η πλέον ολοκληρωμένη και τελειωτική, συνάδει με την ιδεολογική της επιλογή ότι οι λύσεις οφείλουν να αναζητηθούν στο πλαίσιο του παρόντος συστήματος.

Προφανώς, όμως, συγχέει την καθόλα εξαιρετική ως προς τις επιπτώσεις της οικοδόμηση του ανθρωποκεντρισμού στο επίπεδο της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας (του κράτους έθνους), με το ανθρωποκεντρικό στάδιο που διανύει. Οι επισημάνσεις αυτές διευκρινίζουν, σε τελική ανάλυση, το ερώτημα εάν η Αριστερά είναι έτοιμη να ανασυνδεθεί με το μέλλον και να επανέλθει σε τροχιά προόδου. Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.

Στον ίδιο ακριβώς βαθμό που και το σύνολο της νεοτερικότητας αδυνατεί να συλλάβει, ή μάλλον αρνείται να αποδεχθεί, τις πραγματικότητες που αποτυπώνουν τη δυναμική τους στις ημέρες μας και την φύση των εξελίξεων που σημειώνονται στον κοσμοσυστημικό χώρο. Διότι, ακόμη και αν αποδεχθούμε την αδυναμία της να συλλάβει τις εξελίξεις, δεν γίνεται η Αριστερά να μην αντιλαμβάνεται το αυτονόητο: η προσέγγιση του μέλλοντος ενός νέου ανθρώπου (λ.χ. ενός εφήβου) δεν δύναται να γίνει υπό το πρίσμα της ηλικίας του, χωρίς να συνεκτιμηθούν τα επόμενα στάδια της βιολογικής του εξέλιξης.

Κυριακή 28 Ιουνίου 2020

Εθνολαϊκισμός: Η ιδεολογική ρομφαία της ολιγαρχίας

Του Γιώργου Κοντογιώργη
Είναι κοινός τόπος πλέον πως οι παραδοσιακές ιδεολογίες έχουν εκπληρώσει τον προορισμό τους και έχουν περιέλθει στα αζήτητα της ιστορίας. Αυτό έχει ως συνέπεια τα κόμματα να έχουν μεταβληθεί άρδην σε "ιδιωτικές εταιρίες", ή για να είμαι πιο επιεικής σε εταιρίες ιδιοποίησης του δημοσίου χώρου.
Ειδικότερα στην Ελλάδα, από την πρώτη στιγμή της Βαυαροκρατίας το κομματικό σύστημα από φορέας διαμεσολάβησης συμφερόντων και τροφοδότης με πολιτικό προσωπικό της εξουσίας μεταβλήθηκε σε πολιτικό σύστημα. Ίππευσε στο πολιτικό σύστημα, το ιδιοποιήθηκε και δι’ αυτού λειτούργησε ως επικαρπωτής του κράτους και δυνάστης της κοινωνίας. Γι’ αυτό και έχω ορίσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα ως δυναστική κομματοκρατία.
Σε ό,τι αφορά στο "λαϊκισμό" και στις νεότερες χρήσεις του, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην γίνουμε παίγνιο στα χέρια των ιδεολόγων της ολιγαρχίας. Άλλοτε, η έννοια του λαϊκισμού όριζε την συμπεριφορά εκείνου του πολιτικού προσωπικού που επιδίωκε την εξαπάτηση του λαού, την καταδολίευση των συμφερόντων του, με σκοπό να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του και να ηγεμονεύσει.

Τρίτη 7 Απριλίου 2020

Επιστημονική Δικτατορία και Παγκόσμια Διακυβέρνηση

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη


«Πρέπει να κυριαρχήσουμε στην κατάχρηση της εξουσίας της τεχνολογικής ελίτ και να επιστρέψουμε στις συνταγματικές και πνευματικές αξίες της χώρας μας. Υπάρχει σίγουρα κόστος, τόσο υλικό όσο και πνευματικό, που πρέπει να πληρωθεί αν δεν το πράξουμε».
Ντουάιτ Αϊζενχάουερ - Αμερικανός Πρόεδρος 

Στις δύσκολες ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού που ζει η χώρα μας αλλά και όλος ο πλανήτης παρατηρούμε την επικράτηση της ιατρικής έναντι της πολιτικής.

Η επικράτηση αυτή εμφανίζεται ως μία προσωρινή (;) αναγκαιότητα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Η πολιτική υποχωρεί μπροστά στην επιστήμη. Ολόκληρα κράτη αποκλείονται από την οικονομική και την κοινωνική δραστηριότητα λόγω της έκτακτης υγειονομικής ανάγκης με μέτρα προφύλαξης για τα οποία αποφασίζει και επιβάλλει η ιατρική-επιστημονική κοινότητα. Τα μέτρα αυτά περιορίζουν σημαντικά τις όποιες ελευθερίες έχουν απομείνει στον άνθρωπο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.

Στο σημείο αυτό, η ρήση του Αμερικανού Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. «Θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όσον αφορά τον κίνδυνο που διατρέχει η δημόσια πολιτική να καταστεί αιχμάλωτη μίας επιστημονικής τεχνολογικής ελίτ».

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019

Πραξικόπημα στη Βολιβία

«Θα επιστρέψουμε, και θα είμαστε εκατομμύρια»
Αυτή ήταν η τελευταία φράση που είπε πριν δυόμιση αιώνες ο ιστορικός ιθαγενής ηγέτης Τουπάκ Κατάρι, ηγέτης της μεγαλύτερης εξέγερσης εναντίον των Ισπανών κατακτητών, λίγο πριν οι «πολιτισμένοι» αποικιοκράτες τον διαμελίσουν στα τέσσερα. Με τη φράση αυτή κλείνει την τελευταία δήλωσή του ως αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, που παραιτήθηκε το βράδυ της Κυριακής ταυτόχρονα με τον πρόεδρο της χώρας Έβο Μοράλες.

Πραξικόπημα με σφραγίδα Ολιγαρχίας-Στρατού-ΗΠΑ στη Βολιβία

1 Ο εξαναγκασμός της βολιβιάνικης κυβέρνησης σε παραίτηση, υπό την απειλή της ηγεσίας του στρατού και της αστυνομίας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα αιματοκυλήσουν τη χώρα, συνιστά πραξικόπημα χωρίς τανκς. Το πραξικόπημα ξεκίνησε με την αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος από την ηττημένη στις κάλπες «μετριοπαθή» αντιπολίτευση – για την ακρίβεια, από το μεγαλύτερο κόμμα της. Κλιμακώθηκε με την ενεργοποίηση βίαιων συμμοριών της ολιγαρχίας από τις πλούσιες επαρχίες της χώρας και με την ανταρσία ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Και κορυφώθηκε με την «παρέμβαση» της στρατιωτικής ηγεσίας, που μετά από λίγες μέρες προσχηματικής ουδετερότητας έριξε όλο το βάρος της υπέρ της ολοκλήρωσης του πραξικοπήματος. Τελικά, το μεγαλύτερο κόμμα της υποτιθέμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης και οι συμμορίτες της ολιγαρχίας συναντήθηκαν στον «κοινό αγώνα»…

2 Αυτή η γοργή κλιμάκωση απολάμβανε από την αρχή την κάλυψη και καθοδήγηση της Ουάσιγκτον, των συμμάχων της και των συνένοχων στο έγκλημα δυτικών ΜΜΕ. Όλες οι συμβιβαστικές προσπάθειες του Έβο Μοράλες, μεταξύ των οποίων η πρόσκληση στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (OAS, υποχείριο των ΗΠΑ) να προβεί ο ίδιος σε επανακαταμέτρηση των ψήφων ώστε να αποδειχθεί ότι δεν υπήρξε καμία νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος, συνάντησαν την κάθετη άρνηση των Βορειοαμερικάνων και της βολιβιάνικης ολιγαρχίας. Το ίδιο και η τελευταία πρόταση του Έβο Μοράλες, να πραγματοποιηθεί Β΄ γύρος της εκλογικής αναμέτρησης ακόμη και χωρίς να έχει αποδειχθεί από πουθενά η βασιμότητα των ισχυρισμών της αντιπολίτευσης και των δυτικών πατρώνων της.

Κυριακή 25 Αυγούστου 2019

Γιατί η δημοκρατία μας είναι "εκλόγιμη μοναρχία"

Του Γιώργου Κοντογιώργη


Αυτό που σήμερα αποκαλούμε δημοκρατία δεν είναι ούτε δημοκρατία, ούτε αντιπροσωπευτική πολιτεία. Αν θέλουμε να το ορίσουμε με βάσει αυτό που πράγματι είναι, θα το ονομάσουμε εκλόγιμη μοναρχία. Είναι κυριολεκτικά μια αυστηρά μοναρχευομένη ολιγαρχία. Ένα πολίτευμα κρίνεται από το ποιος κατέχει το πολιτικό σύστημα. Σήμερα, το πολιτικό σύστημα το κατέχει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ο πρωθυπουργός ή, αλλού, ο πρόεδρος.
Υποτίθεται ότι ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος είναι το νομικό πλάσμα του κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, το κατέχει και το διαχειρίζεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Η κοινωνία είναι ιδιώτης. Δεν μετέχει του πολιτικού συστήματος. Ο πρωθυπουργός είναι και εντολέας και εντολοδόχος, με τον λαό να διαιτητεύει απλώς με την ψήφο του για να πει ποιος θα είναι ο εκλόγιμος μονάρχης.

Κυριακή 2 Ιουνίου 2019

Ψευδαισθήσεις δημοκρατίας

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου
Δρ. Θεολογίας,
διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»
paptam@windowslive.com

Ψευδαισθήσεις δημοκρατίας

A.

Χαρακτηριστικό της ψευδαίσθησης δημοκρατίας την οποία καλλιεργούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Γράψε πριν ακόμα σκεφτείς, βρίσε, τσαμπουκαλέψου, χυδαιολόγησε…

Στον άσκεφτο χρήστη φτάνει και περισσεύει η δυνατότητα να εκφράσει τα πιο ανεπεξέργαστα ορμέμφυτά του μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Του δημιουργεί γαρ την αίσθηση ότι έτσι «συμμετέχει»! Και το μαστούρωμα αυτό το επιδεινώνει το γεγονός ότι οι λέξεις έχουν από καιρό λεηλατηθεί. Δεν έχει κόστος η άρθρωσή τους. Όλοι μπορούν να χρησιμοποιούν όλες, δίχως να τους χρεώνει κάτι η χρήση τους. Αν συλλεγούν τα συνθήματα των δημοτικών κινήσεων από όλη τη χώρα, θα διαπιστωθεί πόσο εύκολα διάφορες μοδάτες μεγαλοστομίες σε μια περιοχή βρίσκονται στο στόμα δεξιών και σε άλλη περιοχή οι ίδιες βρίσκονται στο στόμα αριστερών. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις όπου ο λόγος ζυγίζεται όπως κάθε τι πολύτιμο, και πληρώνεται με στάση ζωής.

Τετάρτη 29 Μαΐου 2019

Γ. Κοντογιώργης: Στις κάλπες (της αιρετής μοναρχίας) ο λαός υφαίνει τα δεσμά του


Όταν ο λαός ψηφίζει, οι δυνάστες του πανηγυρίζουν. Και αυτός χαίρεται για το δικαίωμα που του εκχωρούν να διαιτητεύει στις φιλοδοξίες τους. Η πολιτική απάτη ως καθολική ιδεολογία της νεοτερικότητας.

Κυριακή 17 Μαρτίου 2019

Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2019

Ο δεσποτικός χαρακτήρας του κοινοβουλευτισμού

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Ο πολίτης στο κράτος-σύστημα παραμένει κυριολεκτικά υπήκοός του, δεν είναι εταίρος της Πολιτείας. Συνάγεται δηλαδή ότι ο άνθρωπος της νεοτερικότητας απελευθερώθηκε μεν από τα δεσμά της φεουδαρχίας, σε ό,τι αφορά στην ατομικότητά του, όμως το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό σύστημα διατήρησε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δεσποτικού καθεστώτος. Παραμένει υποκείμενο ιδιοκτησίας. Πράγμα που σημαίνει ότι ο αποκλεισμός των μελών της κοινωνίας από την ιδιοκτησία του συστήματος, δεν καθιστά το άτομο ελεύθερο στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πεδίο.
Η σύμβαση, που προϋποθέτει την εξάρτηση, υποκρύπτει την εκχώρηση ελευθερίας. Απλώς δεν είναι αναγκαστική, αφού εγγράφεται στο αξιακό σύστημα της εποχής μας. Και κατά τούτο ανάγεται στη νομιμοποίηση του καθεστώτος ανελευθερίας, ορίζει ένα είδος εθελοδουλίας. Το γεγονός αυτό, έχει και άλλες προεκτάσεις, όπως η έμφαση στην έννοια του “δικαιώματος”. Και μάλιστα στον ισχυρισμό ότι τα “δικαιώματα” απειλούνται από την πλειονότητα της κοινωνίας. Ισχυρισμός που συνομολογεί ότι ο διακινητής του αξιώματος αυτού αντιτείνει το δικαίωμα των ολίγων στην ελευθερία του όλου, δηλαδή της κοινωνίας.
Το επιχείρημα ότι με τον τρόπο αυτόν προστατεύεται η μειονότητα είναι απολύτως σαθρό. Η πολιτική ελευθερία ορίζεται δυνάμει όχι της αρχής της πλειοψηφίας (η οποία απαντάται σε κάθε πολίτευμα), αλλά της ενσάρκωσης της Πολιτείας (μέρους ή του όλου της) από την κοινωνία των πολιτών.

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019

Ο δεσποτικός χαρακτήρας του κοινοβουλευτισμού

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Ο πολίτης στο κράτος-σύστημα παραμένει κυριολεκτικά υπήκοός του, δεν είναι εταίρος της Πολιτείας. Συνάγεται δηλαδή ότι ο άνθρωπος της νεοτερικότητας απελευθερώθηκε μεν από τα δεσμά της φεουδαρχίας, σε ό,τι αφορά στην ατομικότητά του, όμως το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό σύστημα διατήρησε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δεσποτικού καθεστώτος. Παραμένει υποκείμενο ιδιοκτησίας. Πράγμα που σημαίνει ότι ο αποκλεισμός των μελών της κοινωνίας από την ιδιοκτησία του συστήματος, δεν καθιστά το άτομο ελεύθερο στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πεδίο.
Η σύμβαση, που προϋποθέτει την εξάρτηση, υποκρύπτει την εκχώρηση ελευθερίας. Απλώς δεν είναι αναγκαστική, αφού εγγράφεται στο αξιακό σύστημα της εποχής μας. Και κατά τούτο ανάγεται στη νομιμοποίηση του καθεστώτος ανελευθερίας, ορίζει ένα είδος εθελοδουλίας. Το γεγονός αυτό, έχει και άλλες προεκτάσεις, όπως η έμφαση στην έννοια του “δικαιώματος”. Και μάλιστα στον ισχυρισμό ότι τα “δικαιώματα” απειλούνται από την πλειονότητα της κοινωνίας. Ισχυρισμός που συνομολογεί ότι ο διακινητής του αξιώματος αυτού αντιτείνει το δικαίωμα των ολίγων στην ελευθερία του όλου, δηλαδή της κοινωνίας.
Το επιχείρημα ότι με τον τρόπο αυτόν προστατεύεται η μειονότητα είναι απολύτως σαθρό. Η πολιτική ελευθερία ορίζεται δυνάμει όχι της αρχής της πλειοψηφίας (η οποία απαντάται σε κάθε πολίτευμα), αλλά της ενσάρκωσης της Πολιτείας (μέρους ή του όλου της) από την κοινωνία των πολιτών.

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2018

Γ. Κοντογιώργης, Η αιρετή μοναρχία και το δόγμα της ενιαίας σκέψης στην ολιγαρχική εποχή μας


Ο αναιδής ισχυρισμός της άρχουσας (πνευματικής και πολιτικής) τάξης ότι η αιρετή μοναρχία της εποχής μας είναι συγχρόνως αντιπροσωπευτική και δημοκρατική ως εγχείρημα εγκλεισμού της κοινωνίας στο δίλημμα της επιλογής μεταξύ αιρετής μοναρχίας και της αυταρχικής της παρέκκλισης. Η αιρετή μοναρχία ως πρωτογενής αιτία της πολιτικής αδυναμίας και κατ'επέκταση του αδιεξόδου των συγχρόνων κοινωνιών. Η ανάγκη οι κοινωνίες να αποτινάξουν τα ολιγαρχικά ιδεολογήματα και να αξιώσουν την πολιτειακή τους χειραφέτηση, δηλαδή την μετάβαση στο μέλλον που υπόσχεται η αντιπροσωπευτική πολιτεία.    - 16.11.2018

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2018

Η ιδεολογική ρομφαία της ολιγαρχίας

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Είναι κοινός τόπος πλέον πως οι παραδοσιακές ιδεολογίες έχουν εκπληρώσει τον προορισμό τους και έχουν περιέλθει στα αζήτητα της ιστορίας. Αυτό έχει ως συνέπεια τα κόμματα να έχουν μεταβληθεί άρδην σε «ιδιωτικές εταιρίες», ή για να είμαι πιο επιεικής «σε εταιρίες ιδιοποίησης του δημοσίου χώρου».

Ειδικότερα στην Ελλάδα, από την πρώτη στιγμή της Βαυαροκρατίας το κομματικό σύστημα από φορέας διαμεσολάβησης συμφερόντων και τροφοδότης με πολιτικό προσωπικό της εξουσίας μεταβλήθηκε σε πολιτικό σύστημα. Ίππευσε στο πολιτικό σύστημα, το ιδιοποιήθηκε και δι’ αυτού λειτούργησε ως επικαρπωτής του κράτους και δυνάστης της κοινωνίας. Γι’ αυτό και έχω ορίσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα ως δυναστική κομματοκρατία.

Σε ό,τι αφορά στο «λαϊκισμό» και στις νεότερες χρήσεις του, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην γίνουμε παίγνιο στα χέρια των ιδεολόγων της ολιγαρχίας. Άλλοτε, η έννοια του λαϊκισμού όριζε την συμπεριφορά εκείνου του πολιτικού προσωπικού που επιδίωκε την εξαπάτηση του λαού, την καταδολίευση των συμφερόντων του, με σκοπό να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του και να ηγεμονεύσει.

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

Δημοκρατική Πολιτεία δεν παράγει ολιγαρχικές πολιτικές

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η σύγχυση ανάμεσα στη φάση της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας που κατέκτησε η ανθρωπότητα και στο πρώιμο ανθρωποκεντρικό στάδιο που βιώνει, είναι ευρέως υπόλογη της άρνησης της νεοτερικής διανόησης να προσέλθει σε μια επανεκτίμηση των εννοιών που ορίζουν τα φαινόμενα. Η επιμονή της να θεωρεί ότι η φάση που διανύει η ανθρωπότητα σήμερα είναι η πλέον ολοκληρωμένη και τελειωτική, συνάδει με την ιδεολογική της επιλογή ότι οι λύσεις οφείλουν να αναζητηθούν στο πλαίσιο του παρόντος συστήματος.
Προφανώς, όμως, συγχέει την καθόλα εξαιρετική ως προς τις επιπτώσεις της οικοδόμηση του ανθρωποκεντρισμού στο επίπεδο της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας (του κράτους έθνους), με το ανθρωποκεντρικό στάδιο που διανύει. Οι επισημάνσεις αυτές διευκρινίζουν, σε τελική ανάλυση, το ερώτημα εάν η Αριστερά είναι έτοιμη να ανασυνδεθεί με το μέλλον και να επανέλθει σε τροχιά προόδου. Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Στον ίδιο ακριβώς βαθμό που και το σύνολο της νεοτερικότητας αδυνατεί να συλλάβει, ή μάλλον αρνείται να αποδεχθεί, τις πραγματικότητες που αποτυπώνουν τη δυναμική τους στις ημέρες μας και την φύση των εξελίξεων που σημειώνονται στον κοσμοσυστημικό χώρο. Διότι, ακόμη και αν αποδεχθούμε την αδυναμία της να συλλάβει τις εξελίξεις, δεν γίνεται η Αριστερά να μην αντιλαμβάνεται το αυτονόητο: η προσέγγιση του μέλλοντος ενός νέου ανθρώπου (λ.χ. ενός εφήβου) δεν δύναται να γίνει υπό το πρίσμα της ηλικίας του, χωρίς να συνεκτιμηθούν τα επόμενα στάδια της βιολογικής του εξέλιξης.

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017

Η ιδεολογική ρομφαία της ολιγαρχίας

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Είναι κοινός τόπος πλέον πως οι παραδοσιακές ιδεολογίες έχουν εκπληρώσει τον προορισμό τους και έχουν περιέλθει στα αζήτητα της ιστορίας. Το έχω δείξει αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια και εξηγώ το γιατί στο τελευταίο μου βιβλίο που σκιαγράφησε σε ανύποπτη στιγμή την πολιτική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία (Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά)Αυτό έχει ως συνέπεια τα κόμματα να έχουν μεταβληθεί άρδην σε «ιδιωτικές εταιρίες», ή για να είμαι πιο επιεικής «σε εταιρίες ιδιοποίησης του δημοσίου χώρου».

Ειδικότερα στην Ελλάδα, από την πρώτη στιγμή της Βαυαροκρατίας το κομματικό σύστημα από φορέας διαμεσολάβησης συμφερόντων και τροφοδότης με πολιτικό προσωπικό της εξουσίας μεταβλήθηκε σε πολιτικό σύστημα.
Ίππευσε στο πολιτικό σύστημα, το ιδιοποιήθηκε και δι’ αυτού λειτούργησε ως επικαρπωτής του κράτους και δυνάστης της κοινωνίας. Γι’ αυτό και έχω ορίσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα ως δυναστική κομματοκρατία.

Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Γ. Κοντογιώργης: Να αλλάξουμε το ολιγαρχικό σύστημα

Δεν βιώνει οικονομική κρίση όλος ο λεγόμενος ανεπτυγμένος δυτικός κόσμος αλλά μία βαθιά δομική κρίση, όπου το πολιτικό σύστημα, εθνικοί – υπερεθνικοί μηχανισμοί έχουν αποκοπεί από κάθε μορφή κοινωνικού ελέγχου.
Αυτό δεν είναι Δημοκρατία, αλλά Ολιγαρχία μέσω του συστήματος της αντιπροσώπευσης κοινοβουλευτικά που το βαφτίζουν συμμετοχή της κοινωνίας, επισημαίνει μιλώντας στο Ράδιο 9,84 ο πανεπιστημιακός Γιώργος Κοντογιώργης, μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη.
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής, οι πολίτες είναι αυτοί που θα πρέπει να περάσουν στο προσκήνιο και μέσα από τακτικά δημοψηφίσματα να αποφασίζουν για το αύριο τους.

Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Εκλογές: Αποχή, μποϊκοτάζ και πάλη των τάξεων


Μετάφραση-Επιμέλεια: Ερρίκος Φινάλης

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων δεν είναι «ποιος κέρδισε ή έχασε», ούτε οι προσωπικότητες, τα κόμματα και τα προγράμματα. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους είναι η ευρεία απόρριψη του εκλογικού συστήματος, των πολιτικών εκστρατειών, των κομμάτων και των υποψηφίων. Σε όλο τον κόσμο, οι πλειοψηφίες των πολιτών που έχουν ηλικία ψήφου αρνούνται ακόμη και να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους (εκτός και αν είναι υποχρεωμένοι από το νόμο), ή αρνούνται να πάνε στις κάλπες (αποχή), ή καταψηφίζουν όλους τους υποψήφιους (μποϊκοτάζ με λευκή ή άκυρη ψήφο).
Εάν σ’ αυτούς προσθέσουμε πολλούς ακτιβιστές που είναι πολύ νέοι για να ψηφίσουν, τους πολίτες που έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα λόγω ποινικών (συχνά πλημμεληματικού χαρακτήρα) καταδικών, τους φτωχοποιημένους πολίτες και τις μειονότητες που στερούνται το δικαίωμα ψήφου εξαιτίας νομικών διακρίσεων, διαπιστώνουμε ότι τελικά το «εκλογικό σώμα» αντιστοιχεί σε μια μικρή μειονότητα. Έτσι, στην εποχή μας οι εκλογές έχουν περιοριστεί να είναι ένας θεατρινίστικος ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ για τις ψήφους μιας μειοψηφίας. Αυτή η κατάσταση περιγράφει μια ολιγαρχία – όχι μια υγιή δημοκρατία.Τα παραδείγματα της Γαλλίας, της Βρετανίας και του Πουέρτο Ρίκο
Του Τζέιμς Πέτρας*
Οι ολιγάρχες ανταγωνίζονται και εναλλάσσονται μεταξύ τους, ελέγχοντας και καθορίζοντας ποιος ψηφίζει και ποιος όχι. Αποφασίζουν ποιος εξασφαλίζει την πλουτοκρατική χρηματοδότηση και την προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης μέσα σε ένα περίκλειστο επιχειρηματικό τομέα. Η «επιλογή των ψηφοφόρων» ουσιαστικά περιορίζεται στην επιλογή μεταξύ προεπιλεγμένων υποψηφίων για την υλοποίηση μιας ατζέντας αυτοκρατορικών κατακτήσεων, εμβάθυνσης των ταξικών ανισοτήτων και εξασφάλισης της νομικής ατιμωρησίας για τους ολιγάρχες, τους πολιτικούς και κρατικούς εκπροσώπους τους, καθώς και τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς.

Τρίτη 20 Ιουνίου 2017

Στα αλληλομαχαιρώματα των ολιγαρχών εμείς παίρνουμε ποπ κορν και απολαμβάνουμε το θέαμα

Με έκπληξη σήμερα είδαμε το πρώην ανεξάρτητο unfollow να μπαίνει με πάθος στην σύγκρουση Μαρινάκη και Σαββίδη (ο οποίος δεύτερος στηρίζεται ανοικτά από την κυβέρνηση), βγάζοντας στο φως συνομιλίες που για το μέσο δείχνει ότι αδίκως ο Μαρινάκης εμπλέκεται με το Noor 1 και την απίστευτη ποσότητας πρέζας που μετέφερε.

Είναι δεδομένο ότι με την αναδιάταξη που υπάρχει στον χώρο των ΜΜΕ, έρχονται μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ Μαρινάκη, Σαββίδη, Βαρδινογιάννη και άλλων εκλεκτών κεφαλαιοκρατών της χώρας, αφού τα ΜΜΕ δίνουν "δύναμη" για τις δουλειές αυτών που φέρνουν εκατομμύρια ευρώ.

Το Κεφάλαιο δεν ήταν ποτέ ενιαίο και πάντα υπήρχαν στο εσωτερικό του συγκρούσεις, και ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, που η πίτα μικραίνει αυτές οι συγκρούσεις σημειώνουν μεγαλύτερη ένταση.