Το εφιαλτικό μέλλον της εκπαίδευσης

Του Νίκου Καψάλη

Επίθεση στους φοιτητές. Διαστρέβλωση προθέσεων και πράξεων. Αστυνομοκρατία στο Πανεπιστήμιο ως το επιστέγασμα της απαξίωσής του, που γίνεται συντονισμένα εδώ και πολλά χρόνια. Όλα αυτά απέναντι στους νέους ανθρώπους που τους κληροδοτείται ένας κόσμος αβεβαιότητας και ανασφάλειας, καταστρέφοντας τα τελευταία ψήγματα όποιας ανθρωπιάς είχε απομείνει στην κοινωνία. Η πορεία που διένυε η ανθρωπότητα έχει πλέον αναστραφεί έχοντας εξασφαλίσει για τις επόμενες γενιές χειρότερους όρους διαβίωσης από τις προηγούμενες. Στην Ελλάδα, όσο μειώνεται η αντικειμενική δυνατότητα της οικογένειας να στηρίξει τα παιδιά της στο ξεκίνημα της ζωής τους, παράγοντας που κρατάει ως ένα βαθμό όρθια την κοινωνία – από το “λίπος” τους, που λένε και οι “τεχνοκράτες” – τόσο θα ξεκινούν να εμφανίζονται τα κοινωνικά εκτρώματα του “προηγμένου” καπιταλισμού.

Στο νεοφιλελεύθερο αφήγημα, όπως εκφράζεται τόσο από τα επίσημα κυβερνητικά χείλη όσο και από το κάθε τελευταίο τρολάκι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το ελληνικό Πανεπιστήμιο οφείλει να εκσυγχρονιστεί και να συνδεθεί με την Αγορά, όχι μόνο τροποποιώντας τα προγράμματα σπουδών για την άμεσή σύνδεση των αποφοίτων με την εργασία, αλλά και στηρίζοντας τη χρηματοδότηση για Έρευνα σε “αμοιβαία” επωφελείς συμφωνίες με τον ιδιωτικό τομέα. Οραματίζονται και σχεδιάζουν ένα Πανεπιστήμιο απόλυτα εξαρτημένο και κατευθυνόμενο από τις επιταγές της αντίληψης του Κέρδους, αγνοώντας φυσικά βασικές λειτουργικές ανωμαλίες και κάνοντας για ακόμα μια φορά λογικά άλματα, πιστοί στη “λογική” του νεοφιλελευθερισμού. Οδηγούν έτσι σε επιστημονικά αδιέξοδα παραποιώντας την ίδια τη φύση της Έρευνας καθώς κανένας δεν αναρωτιέται πως, π.χ. θα μπορούσε να διαθέσει η Αγορά πόρους για την έρευνα στις βασικές επιστήμες. Ποιος θα επένδυε σε τομείς όπως η Διαφορική Γεωμετρία, η Κβαντομηχανική ή η Αρχαιολογία, όπου τα αποτελέσματα δεν θα έχουν επενδυτική απόδοση και αξιοποίηση, σε ένα περιβάλλον όπου η εμπορική εκμετάλλευση των αποτελεσμάτων θα είναι το κυρίαρχο ζητούμενο. Η Έρευνα καθίσταται έρμαιο μια αγοραίας αντίληψης και οι ερευνητές θα διαχωρίζονται σε πατρικίους και πληβείους ανάλογα με την κερδοφορία που μπορεί να αποφέρει η έρευνά τους.

«Ψάχνοντας ένα κέρμα στο σκοτάδι»

Η πίεση των βιομηχάνων της Ιταλίας προς την κυβέρνηση διατήρησε ανοιχτά τα εργοστάσια ενώ ο κορωνοϊός «θέριζε» τη γειτονική χώρα

Του Νίκου Καψάλη

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με τον τύπο που μέσα στη νύχτα έχει σκύψει και ψάχνει δίπλα σε μία λάμπα φωτισμού στο δρόμο. Όταν ένας περαστικός τον ρώτησε αν έχει χάσει τίποτα, εκείνος του απάντησε πως έχασε ένα κέρμα μερικά μέτρα πιο κάτω αλλά επειδή εκεί είναι σκοτεινά το ψάχνει στο φως.

Κάπως έτσι μοιάζει και όλη αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση που ζούμε. Και είναι και ακόμα πιο σκληρή όταν διακυβεύονται ζωές ανθρώπων.

Ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων είναι μία πραγματικότητα, όπως και ο αριθμός εκείνων που νοσηλεύονται και βεβαίως των ανθρώπων που έχασαν τη μάχη. Ανάμεσα σε αυτά όμως τα τρία μεγέθη που αλλάζουν ώρα με την ώρα, το πρώτο δεν μπορεί να είναι ακριβές. Από τη μία πολλοί έχουν ήδη νοσήσει χωρίς να δώσουν συμπτώματα ικανά να τους οδηγήσουν σε έλεγχο και από την άλλη, τα συστήματα υγείας έχουν διαφορετική διαδικασία εξέτασης αλλά και αντικειμενικές δυνατότητες αναφορικά με την ημερήσια εξέταση δειγμάτων. Η συζήτηση όπως είναι φυσικό, περιστρέφεται γύρω από τη δυνατότητα νοσηλείας, του αριθμού κλινών και της στελέχωσης των μονάδων υγείας, ενώ η ικανότητα κάθε χώρας να ταυτοποιήσει τα κρούσματα περνά σε δεύτερη μοίρα.