20 χρόνια στο «ευρώ». Εμπειρίες, συμπεράσματα, προοπτικές

Του Γιάννη Τόλιου 

Εισαγωγή

Πέρασαν ήδη είκοσι χρόνια από τη εφαρμογή του ‘ενιαίου νομίσματος’ (ευρώ) και το κοινό αίσθημα που υπάρχει διάχυτο είναι, ότι η εικοσαετία που προηγήθηκε της εισαγωγής του € (1980-2000), ήταν συγκριτικά καλύτερη από την εικοσαετία εφαρμογής του (2001-2021).! Ιδιαίτερα μετά τη βαθειά διεθνή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος 2009, που αγκάλιασε λίγο-πολύ όλες τις χώρες μαζί και την Ελλάδα, φάνηκαν οι τεράστιες ανεπάρκειες του νομισματικού συστήματος «ευρώ», οι οποίες εντάθηκαν με την πανδημία, διαψεύδοντας πολλούς «μύθους» που είχαν καλλιεργηθεί ως τότε για το ρόλο του.!  Ειδικότερα, αντί της υποσχόμενης «οικονομικής σύγκλισης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής» μεταξύ των χ-μ της ευρωζώνης, είχαμε μια αυξανόμενη απόκλιση ανάπτυξης των οικονομικών και ασύμμετρες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα των αδύναμων οικονομιών.

1.Ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του «ενιαίου νομίσματος»

Η λειτουργία του ευρωνομίσματος, στα πλαίσια του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που ακολουθεί η ευρωζώνη, έχει ως βασικούς πυλώνες το ‘Σύμφωνο Σταθερότητας’ και την ‘ΕΚΤ’, που συμπληρώθηκαν από το ‘Δημοσιονομικό Σύμφωνο’ και τον ‘Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας-ΕΜΣ’. Το αποτέλεσμα της πολιτικής των ‘πυλώνων’, ήταν η διεύρυνση των ανισότιμων σχέσεων μεταξύ ισχυρών & αδύναμων οικονομιών, καθώς και μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας της ευρωζώνης. Ειδικότερα οι δείκτες-οδηγοί της ΟΝΕ (3% έλλειμμα, 60% δημόσιο χρέος στο ΑΕΠ και 2% πληθωρισμός), λειτούργησαν σαν ένα είδος ‘ιερατείου’ της ευρωζώνης, που εξέπεμπαν αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας, συνοδευόμενες και από μέτρα πολιτικού αυταρχισμού, με κορύφωση την ακύρωση του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα το 2015.!

Ευρώ και δραχμή: Που η ευλογία και που η κατάρα;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Με την ευκαιρία των είκοσι χρόνων ζωής του ευρώ, επανέρχομαι στους προβληματισμούς, γύρω από το εθνικό μας νόμισμα, μέσα από την αντικειμενική ματιά της Κυριακάτικης Εστίας. Είχα αποστασιοποιηθεί από το θέμα, εδώ και κάποιο καιρό, καθώς πλήθος ιδεοληψιών το έχουν ουσιαστικά αναγάγει σε Κυριακάτικη «απαγορευμένη συζήτηση», θέτοντας ταυτόχρονα το ευρώ στο απυρόβλητο. Ωστόσο, με τις νέες περιπέτειες της Ευρώπης και κυρίως της πατρίδας μας, το εθνικό μας νόμισμα χτυπά και πάλι την πόρτα μας. 

Να θυμίσω, σύντομα, τη σαθρή κατασκευή του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, και στη συνέχεια να αναφερθώ στις συνέπειές του στην Ευρώπη, στο Νότο της, αλλά και στην Ελλάδα. 

Το ανάπηρο ευρώ 

Η Ευρώπη έσπευσε να δημιουργήσει το ευρώ, χωρίς προηγουμένως να το θωρακίσει με τις απαραίτητες στέρεες βάσεις, για τη λειτουργία του. Όπως δήλωσε ο Jacques Delors «Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, χωρίς οικονομική ένωση». Αυτή η βεβιασμένη δημιουργία του ευρώ το κατέστησε ανίκανο για το ρόλο του, ως κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Πρέπει, δηλαδή, να συνυπάρχει με το Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί το «δεκανίκι» του, όπως το εφεύρε η ΕΕ. Από το Σύμφωνο αυτό αναμένεται η αναπλήρωση του ρυθμιστικού ρόλου της ανεξάρτητης εθνικής κυβέρνησης, που είναι ανύπαρκτη στην Ευρωζώνη. Η έλλειψη αυτή αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς ένα σχετικά μικρό έλλειμμα κράτους-μέλους της Ευρωζώνης προκαλεί εύκολα χρεοκοπία, αν δεν εξασφαλιστεί άμεση χρηματοδότησή του από τις αγορές, όπως συνέβη στην ελληνική περίπτωση. 

Η διχοτομημένη σε βορρά και νότο ΕΕ και η Ελλάδα (ολοταχώς προς νέο μνημόνιο)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη_Δελιβάνη

Η για τρίτη φορά επίδειξη αδυναμίας της ΕΕ, στις 23 Απριλίου, να καταλήξει σε αποτελεσματική λύση αντιμετώπισης της οικονομικής διάστασης του κορονοϊού, άνοιξε όπως φαίνεται τους ασκούς του Αιόλου. Και όχι μόνο για τον φτωχό ευρωπαϊκό Νότο, που βλέπει με τρόμο να κονιορτοποιείται, μέσα από την αδιαφορία του πλούσιου Βορρά, αλλά και για ολόκληρη την ΕΕ. 
Η ΕΕ αυτοκαταστρέφεται, καθώς αυτή η αδιαφορία της για το Νότο οδήγησε τις τελευταίες εβδομάδες σε ένα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο. Πρόκειται για την απέχθεια των επενδυτών για το ευρώ, το οποίο σωρηδόν υποκαθιστούν με το δολάριο. Η υποτίμηση του ευρώ έναντι του αμερικανικού δολαρίου Εδώ και μια δεκαετία η αμερικανική τράπεζα BNY Mellon παρακολουθεί τις κινήσεις κεφαλαίων ανά την υφήλιο. Ο δείκτης αυτός ήταν θετικός για την περίπτωση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Όμως, μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, σήμανε πανικός για το ευρώ, καθώς οι επενδυτές εγκαταλείπουν μαζικά τα ευρωπαϊκά ομόλογα και τις μετοχές προτιμώντας το δολάριο, για μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο δείκτης, αυτός, τώρα, για το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα κινείται ήδη στο κατώτατο δυνατό σημείο του από την ίδρυσή του. Και, συγκεκριμένα, στη συνέχεια της σύσκεψης κορυφής, που περατώθηκε, για τρίτη φορά, χωρίς αποτέλεσμα, το ευρώ έχασε έναντι του δολαρίου 1,07%. Η ΕΕ πετά τον Νότο της στο πυρ το εξώτερο Η στροφή αυτή των επενδυτών είναι το αποτέλεσμα αρνητικών προβλέψεών τους, σχετικά με τις οικονομικές συνέπειες του κορονοϊού και την αδυναμία της ΕΕ να τις αντιμετωπίσει. Ο συνδυασμός των ανεπαρκέστατων πόρων, με τους οποίους η ΕΕ προτίθεται να στηρίξει τις πιο αδύνατες οικονομίες της, σε σύγκριση με τις υψηλές δαπάνες των ΗΠΑ, καταδικάζει αναμφίβολα την ΕΕ στις σχετικές αποφάσεις των επενδυτών. Από τις ισχυρές ευρωπαϊκές οικονομίες, ο μόνος ηγέτης που φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει η ΕΕ είναι ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουήλ Μακρόν, ο οποίος πιέζει τους εταίρους για τη λήψη τολμηρότερων και πιο αλληλέγγυων μέτρων. 

Το όπλο της υποδούλωσης

Του Προκόπη Μπίχτα

Kυρ. Μητσοτάκης στους Financial Times 5/7/2020: Θα προωθήσουμε ως δικά μας τα σκληρά τροϊκανά μνημονιακά μέτρα. 

Σήμερα το όπλο της υποταγής των οικονομικά ασθενέστερων ευρωπαϊκών χωρών στις περισσότερο ανεπτυγμένες, και ιδιαίτερα στο γερμανικό Ράιχ, είναι το ευρώ.

Το ευρώ δεν είναι χρήμα που αντιστοιχεί σε χρυσό ή στα εμπορεύματα που παράγονται στην κοινωνία ούτε απλά το γενικό ισοδύναμο της ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, αλλά είναι ένα μέσον για την δημιουργία χρέους και την συντριβή των χωρών με χαμηλό και μέσο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης. Είναι μέσον για την οικονομική και πολιτική υποδούλωσή τους.

Το ευρώ ως νόμισμα δεν είναι αξιόγραφο, δηλ. αποδεικτικό αξίας, αλλά χρεόγραφο, δηλ. αποδεικτικό χρέους. Στηρίζεται σε ένα οικονομικό κατασκεύασμα που λέγεται fiat money, δηλαδή έχει αξία μόνο και μόνο επειδή το είπε η ΕΕ! Ένα νόμισμα των 50 ευρώ δεν αντικατοπτρίζει ισόποση αξία, αλλά χρέος 50 ευρώ συν τον τόκο προς τον εκδότη.

Το ευρώ παράγεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και διανέμεται στις τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης σαν δάνειο με επιτόκιο. Αυτές με τη σειρά τους το δανείζουν στα κράτη με μεγαλύτερο επιτόκιο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή που το παίρνει κάποιος στα χέρια του είτε πρόκειται για τράπεζα είτε για κράτος είναι χρεωμένος και, μάλιστα έχει αποδεχθεί το χρέος του, ακριβώς όπως όταν δανείζεται από ένα τοκογλύφο.

Τα οικονομικά του λαϊκισμού

Του Διονύση Χιόνη

Δεν νομίζω ότι υπάρχει αμφιβολία οτι ο λαϊκισμός στην ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει να αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο του δημόσιου λόγου. Σχετικά με τον ορισμό του όρου ‘’λαϊκισμός’’ υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις στην πολιτική επιστήμη. 

Θα μείνω όμως σ’ ‘ένα οικονομικό  ορισμό που έδωσε ο Καθ. R. Dornbusch (1992: The Macroeconomics of Populism). Ορίζει λοιπόν τον ‘’οικονομικό λαϊκισμό’’ ως την ατεκμηρίωτη και αδικαιολόγητη υπόσχεση για ανάπτυξη και αναδιανομή του εισοδήματος χρησιμοποιώντας σύμβολα, υπεραπλουστεύσεις και εχθρούς. Περιγράφει με άλλα λόγια ο καθ. R. Dornbusch ότι ακριβώς έγινε με τα μνημόνια στην ελλ.κοινωνία.

 Στην αρχή ήρθαν και μας υποσχέθηκαν γρήγορη ανάπτυξη ( το 2012 θα επανερχόταν η οικονομία σε θετικούς ρυθμούς) και επάνοδο στις αγορές. Χωρίς κάποια επιστημονική τεκμηρίωση υποχρέωσαν την ελληνική κοινωνία να ακολουθήσει έναν οδικό χάρτη που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. 

Χρησιμοποίησαν οικονομικές υπεραπλουστεύσεις όπως ο ‘’καλός νοικοκύρης καλύπτει τα ελλείμματα’’  υποκαθιστώντας την οικονομική πολιτική με την ηθική.  Και το χειρότερο δημιούργησαν εσωτερικούς εχθρούς ισοπεδώνοντας παράλληλα οποιαδήποτε αντίθετη άποψη. Στην συζήτηση για οτιδήποτε εναλλακτικό υπήρχε ο φόβος της δραχμής.  Η εμμονή σε λανθασμένες λύσεις και η απογοήτευση απο την συνεχή διάψευση των προσδοκιών είχε σαν αποτέλεσμα την γιγάντωση και ενός άλλου φαινομένου αυτού της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας.

Σπ. Λαβδιώτης : «Το ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ είναι το Α και το Ω. Όχι στην ΑΠΑΤΗ του €»

Το νόμισμα και η παραγωγή προϊόντων τα βασικά στοιχεία της ανεξαρτησίας

Του Πέτρου Χασάπη

Ο αγώνας ανεξαρτησίας των Αμερικανών έγινε για δύο λόγους: Γιατί η μαμά Αγγλία δεν τους επέτρεπε να έχουν: πρώτον δικό τους νόμισμα και δεύτερον δικά τους εργοστάσια.

Εξανάγκαζε δηλαδή η μαμά Αγγλία να έχει η αποικία της το αγγλικό νόμισμα που καθόριζε η ίδια και να αγοράζουν αποκλειστικά τα δικά της παραγόμενα προϊόντα.

Βέβαια τον αγώνα εκείνον τον άρχισε η αμερικανική ελίτ, η οποία ασφυκτιούσε κάτω από την αποικιοκρατική μπότα και επένδυσε έξυπνα τον αγώνα με εθνικά χαρακτηριστικά, με ιδέες για ελευθερία, δημοκρατία κ.λ.π. Δυστυχώς η δική μας ελίτ είναι και η "πέμπτη φάλαγγα" της χώρας. Επομένως εδώ έχουμε σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας.

Πάση θυσία Ευρώ !!!!!!

Του Active Citizen Cris

Όταν κάποιοι το 2010 ψέλλιζαν ότι η χώρα πρέπει να πάει σε εθνικό νόμισμα
Οι άνθρωποι του συστήματος απειλούσαν ότι :
Θα υπάρξει υποτίμηση του νομίσματος 60-70 %
Η ανεργία θα εκτοξευτεί πάνω από 30%
Δεν θα υπάρχουν φάρμακα
Δεν θα έχουμε καύσιμα
Ξένοι και ντόπιοι, που έχουν τα ευρώπουλα τους έξω, θα εξαγοράζουν τα πάντα σε τιμές ευκαιρίας ( κοψοχρονιά )
Οι νέοι θα φύγουν από τη χώρα για να μπορέσουν να επιβιώσουν
Οι επιχειρήσεις θα φύγουν από τη χώρα.

Το σενάριο του συναινετικού διαζυγίου!

Του Γιάννη Παπαϊωάννου

Μάθαμε πρόσφατα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα συζητάει 3 χρόνια για το πως θα επιτευχθεί το Brexit με την ελάχιστη δυνατή ζημιά.

Αυτό δείχνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος που καταλήγει σε είσοδο στο νέο εθνικό νόμισμα με ηρεμία και τάξη, Τα τρία αυτά συστατικά ειναι προϋπόθεση ανάπτυξης προθαλαμος κοινωνικής και λαϊκής ευημερίας.

Το βασικό ειναι να αποσυνδεθεί η έξοδος από το ευρώ από σχέδια αλλότρια και κατά βάση ανεπίκαιρα.

Να αποσυνδεθεί ειδικά από σενάρια αναμέτρησης και καταστροφής.

Να αποσυνδεθεί από σχέδια συγκρουσιακά ή τρομακτικής αλλαγής. Σενάρια που έχουν την Κούβα, την Ρωσία, την Βενεζουέλα, τον Ισημερινό, την Αργεντινή την Κορέα, σενάρια απομόνωσης της Ελλάδας από τον φυσικό της χώρο και αποχώρηση της από διεθνείς συμμαχίες κλπ. Σχέδια που αφορούν μια πάρα πολύ μια μικρή μερίδα πολιτών και τα οποία υπερβάλλονται και κυριαρχούν.

Όλα αυτά πρέπει να αποσυνδεθούν από την αναγκαία και λυτρωτική έξοδο από το ευρώ και αποκλειστούν τόσο ως αβάσιμα όσο και ως βλαπτικά.

Με μνημόνια, λιτότητα και επιδείνωση εξαθλίωσης ως το 2060 (και βλέπουμε)!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δεληβάνη

Δυστυχώς, επαληθεύονται πλήρως, όσα πρόβλεψα για την οικτρή τύχη της Ελλάδας, από την αρχή της κρίσης, αν παρέμενε στο εγκληματικό περιβάλλον των μνημονίων.  Είναι απίστευτο το πως οι πολιτικοί μας των 7 τελευταίων ετών αδυνατούν να κατανοήσουν, ότι δεν υπάρχει πια αλληλέγγυα Ευρώπη και εταίροι, αλλά ούτε και δανειστές, με την παραδοσιακή έννοια του όρου: Δηλαδή άτομα που να ενδιαφέρονται, απλώς, να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους. Αντιθέτως, πρόκειται για μια, 100% πια, γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, της οποίας το πρώτιστο ενδιαφέρον είναι επεκτατικό, και δευτερευόντως μόνο η εξασφάλιση της επιστροφής του χρέους Γιατί, πράγματι, τι να κάνει τα έστω  πολλά δισεκατομμύρια του ελληνικού χρέους, που άλλωστε συνεχώς διευρύνεται  χάρη στις γνωστές μεθοδεύσεις παροχής αόρατων (για την Ελλάδα) δανείων, εφόσον  μπορεί να  έχει δική της ολόκληρη την Ελλάδα: τα αεροδρόμια, τα τρένα, τα λιμάνια, τις παραλίες, τα νησιά, αλλά βέβαια, και τον αμύθητο πλούτο που μας βεβαιώνουν ότι κρύβει στο υπέδαφος και στον υποθαλάσσιο χώρο της  η πατρίδα μας.

Ευρώ ή Δραχμή

Του Πέτρου Χασάπη

Έστω να δεχτούμε ότι δεν παίζει ρόλο το νόμισμα (ευρώ ή δραχμή) αυτό καθαυτό, όπως υποστηρίζουν πολλοί. Δεν μπορεί όμως να μη δεχτούμε ότι παίζει καθοριστικό ρόλο το ποιος ελέγχει το νόμισμα, το ποιος αποφασίζει σχετικά με το νόμισμα. Εκεί έγκειται το πρόβλημα.

Είναι δηλαδή καλό για μας τους Έλληνες, να

κρατά την κάνουλα της χρηματοδότησης και να αποφασίζει για το νόμισμα που καθορίζει τη ζωή μας ο κάθε Σόϊμπλε σήμερα και γενικά ο κάθε Γερμανός αύριο; 

Το θέλουμε αυτό; Μπορεί αυτό να εγγυηθεί την εθνική κυριαρχία μας, που σημαίνει αυτοδιάθεση, ανάπτυξη κ.λ.π.;

Κώστας Λαπαβίτσας: Τα μνημόνια οδηγούν στην πλήρη απαξίωση

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Η έξοδος από το ευρώ για πάρα πολλούς αποτελεί θέμα ταμπού που δεν πρέπει καν συζητείται. Για τον κύριο Κώστα Λαπαβίτσα το εθνικό νόμισμα αποτελεί αναγκαιότητα για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Ο καθηγητής Οικονομικών στο School of Oriental and African Studies του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πρώην βουλευτής Ημαθίας, μιλώντας στον Κώστα Κετσιετζή και στο insider.gr αναφέρει ότι αν η χώρα παραμείνει στον ίδιο δρόμο, τότε θα συνεχίσει να κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ο ίδιος δεν διστάζει να κάνει λόγο για «οικονομολογικό κατεστημένο» στα πανεπιστήμια και τους φορείς χάραξης οικονομικής πολιτικής. Προειδοποιεί ωστόσο, πως η έξοδος από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι το πρώτο βήμα και ότι η Ελλάδα χρειάζεται ριζικές και δομικές αλλαγές στην οικονομία της.

Γιατί όχι στο ευρώ και ναι σε ένα εθνικό νόμισμα;

Η απάντηση θα έπρεπε να είναι προφανής, μετά από επτά χρόνια αδιέξοδης πορείας.  Το ναι σε εθνικό νόμισμα προκύπτει από όσα έχουμε ζήσει μέσα στο ευρώ μέχρι σήμερα. Στην ουσία χάσαμε είκοσι χρόνια. Είμαστε πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η πορεία αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει πραγματικά προς το καλύτερο, επειδή δεν πρόκειται να υπάρξει γρήγορη ανάπτυξη.

Η χώρα θα συνεχίσει να κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο μέλλον. Αν θέλουμε να υπάρξει ταχύρρυθμη ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, άνοδος του εισοδήματος και οικονομική και κοινωνική ευρωστία, πρέπει να κοιτάξουμε την άλλη πορεία που σημαίνει καταρχήν να φύγουμε από το ευρώ.

Μια κριτική ανάγνωση της "μετάβασης στο εθνικό νόμισμα" του Κώστα Λαπαβίτσα (και συνεργατών)...

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το κείμενο του Κώστα Λαπαβίτσα για τη "μετάβαση στο εθνικό νόμισμα", είναι σοβαρό και αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει τη βάση σχετικού προβληματισμού και συζήτησης γύρω από αυτό. 

       Τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι η απλότητα της ανάλυσης ενός πράγματι πολύ δύσκολου εγχειρήματος, καθώς και  η κατά το δυνατόν σαφής περιγραφή των διαδοχικών σταδίων, που αυτή προβλέπεται να περιλάβει. Ακόμη, αναφέρονται με αρκετά πειστικό τρόπο οι λόγοι, για τους οποίους η Ελλάδα δεν έχει άλλη δυνατότητα, αν θέλει να σωθεί, από το αδιέξοδο των τελευταίων επτά ετών, και από την κόλαση που την αναμένει στο μέλλον.

       Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση γύρω από την πρόταση αυτή του κ. Λαπαβίτσα, για βελτιώσεις, συμπληρώσεις και προσθήκες, και κάνω την αρχή. 

Διπλό νόμισμα: Το σχέδιο Σόιμπλε ως η χαριστική βολή για την Ελλάδα

Έπειτα από 7 χρόνια ληστρικής οικονομικής πολιτικής, τα σενάρια για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ επανέρχονται με τον χειρότερο τρόπο. Αυτή τη φορά όμως, δεν τίθεται ζήτημα επιστροφής της χώρας μας σε εθνικό νόμισμα αλλά εκπονείται υπογείως ένα σχέδιο παράλληλης κυκλοφορίας ενός δεύτερου εσωτερικού νομίσματος που δεν είναι άλλο από το περιβόητο, σχέδιο Σόιμπλε.

Αφόρμηση για αυτή τη διαπίστωση αποτελεί η τοποθέτηση στο Υπουργείο Οικονομίας του Προέδρου του Οικονομικού Ινστιτούτου Levy και καθηγητή Οικονομικών στο Κολέγιο Bard της Νέας Υόρκης, Δημήτρη Παπαδημητρίου. Ο κ. Παπαδημητρίου δεν συνιστά ένα τυχαίο πρόσωπο, κάθε άλλο. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, την κατάλληλη στιγμή για να εκτελέσει το τελικό στάδιο διάλυσης της οικονομίας.

Αλήθειες και μύθοι για την έξοδο από το ευρώ

Ως απόρροια της απώλειας της δύναμης ενός κράτους να εκδίδει το δικό του νόμισμα, δεν χάνεται μόνο ο καθορισμός της ελεύθερης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά φθείρεται και η εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και ο θεσμός της Δημοκρατίας.

Του Σπύρου Λαβδιώτη, οικονομολόγο-συγγραφέα

Το εβδομαδιαίο δελτίο για την ελληνική οικονομία του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) σε πρόσφατη έκθεσή του (9 Φεβρουαρίου 2017) 1 χαρακτηρίζει την έξοδο της χώρας από το ευρώ ως αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη και ανέφικτη.

Ο αναγνώστης με φοβερή έκπληξη διαπιστώνει ότι οι συντάκτες του δελτίου με περισσή αναλγησία, μεροληψία, παρασιώπηση και δογματισμό σκιαγραφούν ένα οικονομικό τοπίο σουρεαλιστικό όπου κυριαρχεί η παντελής έλλειψη επιχειρημάτων. Κι όλη αυτή η αντιεπιστημονική και αδιάλλακτη συμπεριφορά αναδεικνύεται, ενώ η χώρα βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού και το μεγαλύτερο μέρος του λαού της έχει ήδη χορέψει το χορό του Ζαλόγγου και, δυστυχώς, ένα μέρος βρίσκεται στο κενό.

«Ελληνικό Νόμισμα: ερωτήματα & απαντήσεις»

Αν θέλετε κρατική οντότητα, κυριαρχία & πολιτισμό, έχετε νόμισμα. Τελεία!… Αναγκαία συνθήκη είναι η κυρίαρχη δημοσιονομική ΚΑΙ νομισματική πολιτική. Απὸ τον καιρό του Ομήρου. 

Του Γιώργου Κακαρελίδη*

Πρίν ἀπ' ὅλα πρέπει νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ἑξῆς θεμελιώδη έρωτήματα:

-΄Επιθυμοῦμε κρατική κυριαρχία Ναί /Οχι; Ἄν, ΟΧΙ τότε περιττή κάθε περαιτέρω συζήτηση.

Ἄν ΝΑΙ, ἀναγκαία συνθήκη εἶναι ἡ κυρίαρχη δημοσιονομική ΚΑΙ νομισματική πολιτική. Ἀπὸ τὸν καιρό τοῦ Ὁμήρου. Τὸ δὲ μῖγμα ἀκολουθητέας οἰκονομικῆς πολιτικῆς, δηλαδή τὰ τεχνικά ἐργαλεῖα, εἶναι ἀρκετά (ἔχουν γραφεῖ 4 παραπλήσιες καὶ συγκροτημένες μέθοδοι γιά τήν ἀποχώρηση ἀπό τό εὐρώ, ἀπό τόν Roger Bootle καὶ τὴν ὁμάδα του τῆς Capital Economics, τόν Νίκο Ἰγγλέση, τόν Κώστα Κόλμερ, τόν Θεοδ. Κατσανέβα καὶ τὴν ὁμάδα του, ὅπως καὶ σειρά ἄρθρων, ἐξαιρετικῶν οἰκονομολόγων στὰ ἐπί μέρους εἰδικά ἐργαλεῖα).

Επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα: Μια απαγορευμένη συζήτηση...

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων  εκθέσεων του  ΔΝΤ, δηλαδή αυτής  που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής[1],  αποκλείει οποιασδήποτε μορφής  αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα  οδυνηρά  και χωρίς περιστροφές  συμπεράσματά τους   προειδοποιούν ότι "η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση", και ακόμη ότι "έστω και αν η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο".  Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί  ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ  επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης,  που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.

Χωρίς τίτλο: συνέχεια για το ελληνικό αδιέξοδο...

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ προτάθηκε από μένα, ( γραπτώς, προφορικώς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό) ήδη από το 2010. 

Από τότε,  και στο διάστημα των μαρτυρικών αυτών 7 ετών, η προϊούσα εξαθλίωση της χώρας, σε όλα τα επίπεδα, με βάση όλους τους βασικούς  οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες μετάτρεψε την Ελλάδα σε τριτοκοσμική χώρα.  

Η πραγματικότητα, που ωστόσο, αρνείται να παραδεχθεί κυβέρνηση (οι εκάστοτε δηλαδή  κυβερνήσεις) και αντιπολίτευση είναι ότι το πρόγραμμα σταθεροποίησης που μας υποχρεώνουν να εφαρμόζουμε οι δανειστές οδηγεί σίγουρα (και ήταν από την αρχή εμφανές), σε πλήρες αδιέξοδο. 

Εκτός του ότι, ήδη από το 2013, ο πατέρας αυτού του προγράμματος, ο πρ. επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard, έκανε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, σχετικά με την τραγική και πολλών μεγατόνων υφεσιακή του βάση, και παρότι ακολούθησε σωρεία ανάλογων δηλώσεων, στην Ελλάδα οι αρμόδιοι "δεν άκουσαν", "δεν κατάλαβαν" την εσφαλμένη του βάση, αλλά αντιθέτως ακολούθησαν (ως πρόβατα επί σφαγή)  την αυστηρή εντολή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ότι "εσείς, μην ακούτε αυτά, αλλά συγκεντρωθείτε στις μεταρρυθμίσεις", και αυτό έκαναν αδιαλείπτως! 

Η Ελλάδα εκπέμπει SOS για αλλαγή οικονομικής πορείας

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Μετά από σχεδόν επτά χρόνια συνεχούς και ραγδαίας επιδείνωσης όλων ανεξαιρέτως των δεικτών της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η συνέχιση της ίδιας οικονομικής μας πολιτικής ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

Οι υπεύθυνοι για τις τύχες μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, φέρουν βαρύτατες ευθύνες, προσποιούμενοι άγνοια αυτής της αναμφισβήτητης πραγματικότητας: ότι, δηλαδή, το ελληνικό πρόγραμμα βασίστηκε εξαρχής σε τραγικά εσφαλμένες υποθέσεις, που οδηγούν αναπότρεπτα στην εξαθλίωση ολοένα μεγαλύτερων τμημάτων του ελληνικού λαού. Η παταγώδης αποτυχία του δεν μπορεί πια να συγκαλυφτεί, ούτε με την προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στη χώρα μας, επειδή δήθεν δεν το εκτέλεσε σωστά (όπως διαπιστώνει ο Joseph Stiglitz στο τελευταίο του βιβλίο, “η καταστροφή της οφείλεται στο ότι το εφάρμοσε με ευλάβεια”), ούτε με την εμφάνιση δήθεν δημοσιονομικών επιτευγμάτων, όπως μεταξύ και άλλων, των πρωτογενών πλεονασμάτων, που προκύπτουν από την καταστροφή της πραγματικής οικονομίας, αλλά ούτε και με αφελείς εξαγγελίες δήθεν αναμενόμενων βελτιώσεων και δήθεν έλευσης της πολυπόθητης ανάπτυξης. 

Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ

Του πιτσιρίκου

Το θέμα του Grexit επιστρέφει στην επικαιρότητα και αυτό είναι λογικό, αφού, εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία της, η Ελλάδα δεν έχει επιστρέψει στις αγορές και δεν προβλέπεται να επιστρέψει σύντομα.

Στο πλαίσιο της ψύχραιμης και έγκυρης ενημέρωσης των πολιτών, θέλω να σας ενημερώσω για το τι θα συμβεί στην Ελλάδα, αν η χώρα βγει από την ευρωζώνη και επιστρέψει στην δραχμή.

Αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, θα κυριαρχήσει η φτώχεια, η εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, η μείωση μισθών και συντάξεων, θα χαθεί σημαντικό μέρος των αποταμιεύσεων, οι πολίτες δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, θα υπάρχει τεράστια ανεργία, υπογεννητικότητα και μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό.