O ακήρυχτος πόλεμος της μετανάστευσης – Ολοταχώς για νεοφεουδαλικές κοινωνίες

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το παγκόσμιο γεγονός της μετανάστευσης είναι πολλαπλής χρήσης και ερμηνείας ανάλογα με την οπτική, τα κίνητρα και τους υποκινητές. Άλλο οι μετανάστες-εισβολείς στον Έβρο κι άλλο οι μετανάστες εργάτες, συλλέκτες φράουλας στη Μανωλάδα. Για τον Έβρο μιλάμε ακόμα γιατί η απειλή δεν έχει τελειώσει και δεν είναι καθ’ αυτό οι μετανάστες, αλλά οι Τούρκοι. Οι Αφρικανοί και άλλοι στη Μανωλάδα που κοψομεσιάζονται να μαζεύουν τις φράουλες για "δυο δεκάρες" μεροκάματο ξεχάστηκαν.

Αν, όμως, οι μαύροι της Μανωλάδας έφευγαν ξαφνικά, οι Έλληνες "αγρότες" θα έπρεπε να γυρίσουν στα χωράφια, ύστερα από πολλά χρόνια, κι εμείς στις πόλεις θα πληρώναμε τις φράουλες χρυσάφι. Γράφτηκε στο διαδίκτυο προ ημερών ότι πολλοί αγρότες πήγαν ξανά στο χωράφι, ύστερα από 30 χρόνια που τα δούλευαν ξένοι (Αλβανοί μετανάστες που «δεν θα γίνουν Έλληνες ποτέ», το θυμόμαστε το "πανέξυπνο" σύνθημα). Οι Αλβανοί μετανάστες νοίκιασαν χωράφια Ελλήνων, τα δουλεύουν και ζούνε μια χαρά, συνολικά γύρω στις 150.000 ελληνοποιημένοι.

Αυτοί δουλεύουν και τα αφεντικά-"αγρότες" πάνε στο καφενείο για ούζο και μετά απ’ ευθείας στις κάλπες, ως Ηρακλείς της Δημοκρατίας και εισπράκτορες των ευρωπαϊκών επιδομάτων! Τα ίδια με τους ψαράδες. Οι Φούρνοι ήταν κάποτε "ψαρομάνα" της Ελλάδας. Τώρα, έμειναν λιγότεροι από τους μισούς ψαράδες, αλλά φτιάχτηκε ξενοδοχείο. Μερικοί έβαλαν και την άσπρη πετσέτα στο χέρι και περιμένουν τους τουρίστες, μάλλον μάταια για φέτος.

O «άλλος» Μάρξ – Γιατί το Κομμουνιστικό Μανιφέστο είναι παρωχημένο!

Του Norbert Trenkle

Τουλάχιστον από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ο Karl Marx για άλλη μια φορά ορθώς θεωρείται υπερβολικά σημερινός. Ωστόσο, οι νέοι και παλιοί φίλοι του επικεντρώθηκαν σε αυτό το μέρος της θεωρίας του που είναι από καιρό  ξεπερασμένο: η θεωρία της ταξικής πάλης μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου.

Αντίθετα, ο «άλλος Μαρξ», αυτός που επέκρινε τον καπιταλισμό ως μια κοινωνία βασισμένη στη γενική παραγωγή των αγαθών, στην αφηρημένη εργασία και στη συσσώρευση της αξίας, έλαβε ελάχιστης σοβαρή προσοχής. Αλλά ακριβώς αυτό το μέρος της θεωρίας του Μαρξ μας επιτρέπει να αναλύσουμε επαρκώς την τρέχουσα κατάσταση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και της διαδικασίας κρίσης του.

Η θεωρία της ταξικής πάλης, αντιθέτως, δεν συμβάλλει καθόλου στην κατανόησή μας για το τι συμβαίνει σήμερα, ούτε είναι ικανή να διαμορφώσει μια νέα προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης. Για το λόγο αυτό, πρέπει να πούμε ότι το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι σήμερα παρωχημένο. Έχει μόνο ιστορική αξία.

Αναζητήσεις

Το προλεταριάτο πρέπει να συνταχθεί σε έθνος Ή η «αριστερή» αλλοίωση του Μαρξισμο

Του Θύμιου Παπανικολάου

Γραμμένο το Μάιο του 2007

Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες και οι αριστερίστικες σέχτες έχουν σήμερα μεταλλαχτεί σε χρήσιμα εργαλεία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ο κόμβος των «αριστερών» και «αριστερίστικων» προκαταλήψεων είναι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός. Τις προκαταλήψεις αυτές τις έχει κάνει σημαία ο πολυπολιτισμικός κοσμοπολιτισμός, με σημαιοφόρους τους «εκσυγχρονιστές», τους νεοφιλελεύθερους και τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες.

Έτσι η νέα πλανητική αποικιοκρατία με λάβαρο τον αντιεθνικισμό και τον αντιρατσισμό παγιδεύει και ενσωματώνει στην πολιτική της μεγάλες μερίδες αριστερών αγωνιστών. 

Φυσικά εδώ ξεχνάμε ή θέλουμε να αγνοούμε ότι τόσο οι εθνικιστικές ιδεολογίες, όσο και οι αντιεθνικιστικές ήταν και είναι πάντα ιδεολογίες των κυρίαρχων αστικών τάξεων και μεταβάλλονται, όπως έχει δείξει η ιστορία, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. 

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα

Η πραγματικότητα διέψευσε τον Κάρολο και τη Ρόζα

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ενωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Αλλά πατρίδα δεν σημαίνει μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, παροχές και νούμερα. Είναι κάτι απείρως πιο βαθύ, ουσιαστικό και ανεξίτηλα υπαρξιακό για τον άνθρωπο. Τον νοηματοδοτεί και του δίνει υπόσταση, δεν είναι ένα τυχαίο άθυρμα των καιρών και των καταστάσεων. Αποτελεί ο ίδιος αναπόσπαστο μέλος μιας μεγάλης πληθυσμιακής ομάδας, που μιλάνε την ίδια γλώσσα, έχουν κοινή εθνική συνείδηση, κατοικούν στον ίδιο τόπο, έχουν κοινό πολιτισμό, κοινή ιστορία και κοινή καταγωγή.

Γιατί η αριστερά λατρεύει την ανάπτυξη;

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για όποιον

δεν θέτει στον εαυτό του ερωτήματα

Κομφούκιος

Του Χάρη Ναξάκη  

Γιατί η αριστερά, σχεδόν σε όλες τις εκδοχές τις, νιώθει μια ακαταμάχητη έλξη από τον οικονομισμό, την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, τον καταναλωτισμό, την τεχνολογική πρόοδο, την ανάπτυξη σε όλες τις μεταμφιέσεις της (βιώσιμη ανάπτυξη, λαϊκή ανάπτυξη, κλπ), ειρωνεύεται το λιτό βίο ταυτίζοντάς τον με τη λιτότητα; Γιατί η αριστερά είναι το κόμμα της προόδου και της ανάπτυξης; Η απάντηση του ερωτήματος πρέπει να αναζητηθεί στη μήτρα που τη γέννησε. Πίσω από το μύθο της ανάπτυξης και της προόδου βρίσκονται θεωρητικές και οντολογικές παραδοχές του διαφωτιστικού προτάγματος, συνιστώσα του οποίου είναι η αριστερά, παραδοχές που διατύπωσε και ο Μαρξ. Η θεοποίηση της οικονομίας παρατηρείται και στις δυο μεγάλες συνιστώσες του διαφωτισμού, τον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό και προϋποθέτει συγκεκριμένες παραδοχές για το χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης.

Το προσφυγικό-μεταναστευτικό και η μεγάλη εικόνα σε έναν «μεταβατικό κόσμο»…

Ιωάννα Γεωργοπούλου – Φωτογραφικός Κύκλος: περίοδος 2015-2016

Να ξεκαθαρίσουμε ότι η ανθρωπιστική αντιμετώπιση των προσφύγων-μεταναστών, είναι αξία αδιαπραγμάτευτη και από τη στιγμή που θα υπάρχουν άνθρωποι κυνηγημένοι στην χώρα μας, όσο χρόνο θα ζήσουν εδώ, θα πρέπει να βρούμε τρόπο να μην ζουν σε συνθήκες στάβλου, αλλά με αξιοπρέπεια. Το ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτικής είναι κομβικό, όμως δεν θα μας απασχολήσει στο άρθρο αυτό, ποια θα έπρεπε να είναι αυτή, στη δεδομένη στιγμή στη χώρα μας.

Αυτό είναι το σύγχρονο προλεταριάτο…

Αυτή η φωτογραφία είναι από τη Σλοβενία. Είναι από εχθές 20 Οκτωβρίου 2015, όχι από αναπαράσταση εποχής σε ταινία για τον Μεσαίωνα.
Να το καταλάβουμε επιτέλους: όποιος δεν μιλάει για εργατική τάξη στον 21ο αιώνα, να ετοιμάζεται να ξαναζήσει τον 12ο.

…το δικαίωμα στη πλήρη απελευθέρωση του ατόμου, από κάθε εξαναγκασμό και προσδιορισμό!

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

«Ο εφήμερος πια παιδόφιλος Ευρωδυτικοανατολίτης, απολάμβανε τη βόλτα του στο φημισμένο πάρκο των πάσης φύσεως ηδονοβλεψιών κάποιου ακαθόριστου χώρου, μια και οι χώρες είχαν καταργηθεί στο όνομα ενός άκρατου μεταμοντέρνου «προοδευτισμού», ώστε όλοι και όλα να «κυκλοφορούν» ανεμπόδιστα και η ατρόμητη ιδέα της εξέλιξης και προόδου να επιβάλλεται και αυτή «ελεύθερα» ως …νομοτέλεια της ανθρώπινης φύσης και της αγοράς. Δεν θυμόταν πότε κατακτήθηκαν τα δικαιώματα αυτά, εφόσον η νέα επαναστατική θεωρία (δεξιά και αριστερή) αδιαφορούσε για τη μνήμη, λάτρευε το «εδώ και τώρα«, ενώ εξυμνούσε το μηδέν ως συνεχές σημείο εκκίνησης και προορισμό του ατόμου, αλάργα από κάθε εξουσιαστική … πρόσθεση ή αφαίρεση. 

“Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!”

Γραμμένο απο τον Κάρολο Μαρξ και τον Φριντριχ Ένγκελς, στις 21 Φεβρουαρίου 1848, μια μέρα σαν σήμερα πριν 167 χρόνια, κυκλοφορεί στο Λονδίνο η πρώτη έκδοση του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου”, στα Γερμανικά. Από τότε, το Μανιφέστο έχει αναγνωριστεί ως ένα απο τα πιό σημαντικά πολιτικά κείμενα, καθώς παρουσιάζει αναλυτικά την ταξική πάλη, τα προβλήματα του καπιταλισμού και της καπιταλιστικής μέθοδου παραγωγής.

“Τον καπιταλισμό πολλοί εμίσησαν, την αστική τάξη ουδείς” – Θρασύβουλας, προβοκάτορας ο λαϊκός.

Είναι συχνά που καταπιάνομαι μ’αυτή την αντιστροφή των νοημάτων, όπου η “ελευθεριάζουσα φιλελεύθερη αριστερά” αποτελεί όχι μόνο το άλλοθι του νεοκαπιταλισμού και των αστικών ατομικών δικαιωμάτων (κατά τον Γκύ Ντεμπόρ), αλλά αποτελεί το οργανικό πια, πολιτισμικό εποικοδόμημα του δεξιού οικονομικού φιλελευθερισμού. Ισοπεδώνοντας “προοδευτικά” κάθε αναχρονισμό και παράδοση (που τη νογάει μόνο ως συντήρηση και όχι ως συσσωρευμένη σοφία και μαστοριά), ουσιαστικά συντηρεί την ουσία και το πνεύμα του καπιταλισμού, που είναι η υπερίσχυση του εξατομικευμένου καταναλωτή εμπορεύματος και θεάματος. Είναι η υπερίσχυση, εν τέλει, της “εγωιστικής εξατομίκευσης” ενός Διαφωτισμού που εργαλειοποιήθηκε και οδήγησε στην “μαγικοποίηση” και τη “μεταφυσική” οργή υπέρ των κάθε είδους “αστικών ατομικιστικών δικαιωμάτων”, στη θέση  κάθε ιεροποίησης και πίστης, που ήθελε να εξαλείψει.