Ελλάδα, πρότυπη βιομηχανία κορόιδων, ιδιαίτερα επικερδής για μουνόπανα που ξέρουν ακριβώς με πόσο λοβοτομημένα κορόιδα έχουν να κάνουν...

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Δηλαδή, το μουνόπανο κυκλοφορεί ελεύθερο αφού σούφρωσε ίσα με 18 εκατομμύρια Ευρώ, και τώρα οι φορολογούμενοι καλούνται να καλύψουν την τρύπα - δηλαδή, η ζημιά ανέρχεται στα 36 εκατομμύρια ευρώ εις βάρος των... κορόιδων, εις υγείαν των οποίων πίνουν όλα τα μουνόπανα μαζί. Ελλάδα, πρότυπη βιομηχανία κορόιδων, ιδιαίτερα επικερδής για μουνόπανα που ξέρουν ακριβώς με πόσο λοβοτομημένα κορόιδα έχουν να κάνουν.

Περί Ρωμανού κι επεξεργασίας της αλήθειας

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Παρακολουθώντας τις επεξεργασμένες φωτογραφίες του Ρωμανού να περνάνε από την κεντρική ροή, εκείνες που υπέστησαν χασάπικη επέμβαση από βάρβαρο “χειριστή” Photoshop δεν μπορώ παρά να εστιάσω στην σημασία που έχει αυτό το χυδαίο ρετούς καθώς προσπαθεί να αποκρύψει τα ίχνη της βίας του Ναζιστικού παρακράτους που είναι καθεστώς στο αποικιοκρατούμενο κρατίδιο που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.

Η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά αλλά και η αλαζονεία αυτής της επέμβασης είναι το λογότυπο που συμβολίζει την μοναδική βιομηχανία που πραγματικά γνωρίζει ανάπτυξη και έχει λαμπρό μέλλον στην πάλαι ποτέ Ελλάδα: την ολοένα και πιο επιταχυνόμενη κατασκευή και παραγωγή εικονικής κανονικότητας.

Η πρωτόγονη, ξεκάθαρα σαρκαστική στην επιπολαιότητα της, επέμβαση μέσω Photoshop πάνω στο παραμορφωμένο πρόσωπο του Ρωμανού μας υπενθυμίζει ότι τίποτε δεν έχει σημασία πέρα από την απόκρυψη της αλήθειας.

Στην ανάπτυξη της αυτή η αγωνία απαντάται στις νεότευκτες και λεπτεπίλεπτες αφηγήσεις περί “μιας άλλης Ελλάδας που δημιουργεί”, στων οποίων το λεπτεπίλεπτο παραμύθι η Ναζιστική προπαγάνδα βρίσκεται πλέον σε πλήρη ανάπτυξη και παράγει ψεύδος και απάτη πολυτελείας ως προϊόν για διεθνή κατανάλωση.

Το τρομερό δίλημμα της αποχής στις εκλογές

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Ο Ραούλ Βανεγκέμ, πολιτικός φιλόσοφος με περγαμηνές από την ανήσυχη δεκαετία του ’60, σε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα του άρθρα, υπερασπίζεται την αποχή από τις εκλογές με το επιχείρημα ότι εκείνοι οι οποίοι συμμετέχουν είναι ανήκεστα διεφθαρμένοι και οι - ούτως ή άλλως ψεύτικες - υποσχέσεις τους μακράν απέχουν από οποιαδήποτε ριζοσπαστική αμφισβήτηση και αναδιάρθρωση της τρέχουσας πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας, επισημαίνοντας πως ο κύριος στόχος της επαναστατικής προοπτικής είναι κατάργηση του χρήματος.

Υπό το πέπλο μιας άφθαστης ουτοπίας, ή έστω της μετατεθειμένης για το αόριστο αύριο εξέλιξης της ανθρωπότητας και της κοινωνίας, συγκαλύπτεται η επείγουσα ανάγκη για τις μικρές, καθημερινές επιλογές που πρέπει να γίνονται μέχρι την επίτευξη των στόχων που οραματίζεται ένας ιδεαλιστής σαν τον Βανεγκέμ.

Ο μεγαλοϊδεατισμός, συγγενές μόρφωμα με τον ιδεαλισμό,  είναι μια υπερφίαλη εκδήλωση της ανθρώπινης φιλοδοξίας και ως εκ τούτου υποφέρει από την αναπηρία κάθε γίγαντα που στέκεται σε πήλινα πόδια.

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δένδια, από έναν Έλληνα τραγικής ποιότητας

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ και να σας καταθέσω το πολιτικό μου ποιόν, όχι τίποτε, να ξέρετε με τι ποιότητας άνθρωπο έχετε να κάνετε, είναι γνωστό ότι είστε επιλεκτικότατος και απαιτητικός.

Κατ’ αρχήν, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καταγόμαστε από δυο διαφορετικούς υπαρξιακούς γαλαξίες. Εγώ είμαι ένα γήινο δίποδο θηλαστικό, εσείς χαρακτηρίζεστε από λέξεις που ως μηνύσιμες θα παραμείνουν ανάλεκτες, μιας και δεν μου περισσεύουν πόροι για δικαστήρια.

Αναμενόμενο λοιπόν ότι δεν μοιραζόμαστε κανένα απολύτως κοινό όραμα, και δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή συγγενική πτυχή μεταξύ της κοσμοθεωρίας μου και της δικής σας.

Εσείς έχετε αναλάβει τον έλεγχο και την καταστολή,  διά της βίας, μιας κοινωνίας που έχει ριχτεί, εθελούσια ή/και λόγω μαζικής νοητικής στέρησης, στην αρένα για να παλέψει με τα λιοντάρια της τεχνοκρατίας και του αναρχοκαπιταλισμού.

Εγώ είμαι ένας καλλιτέχνης και συγγραφέας αφοσιωμένος, ως οφείλω, στο να αμφισβητώ ό,τι εσείς εκπροσωπείτε και προστατεύετε. Ομολογώ πως σε μεγαλομανείς στιγμές επιτρέπω στον εαυτό μου να φαντασιώνει πως ίσως καταφέρνω, με τις λέξεις και τις εικόνες που δημιουργώ, να γρατζουνίσω το αστραφτερό, τεθωρακισμένο νοητικό φρούριο μέσα στο οποίο έχετε εγκλωβίσει τους υπνωτισμένους υπηκόους σας, εκείνους τους δύστυχους, αλλά και εν πολλοίς άξιους της μοίρας τους ανθρώπους που ακόμα νομίζουν ότι ο καπιταλισμός έχει μέλλον και πληρώνουν την παραίσθηση τους με την ίδια τους την ζωή, καταβάλλοντας αυτήν σε μηνιαίες, έντοκες δόσεις. Μετά συνέρχομαι και θυμάμαι πως για εσάς και τους όμοιους σας, από την στιγμή που δεν αποτελώ για εσάς ένοπλη απειλή, δεν δίνετε την παραμικρή σημασία ό,τι και αν λέω, οπότε θα φλυαρήσω με την άνεση μου.

Απλά πείτε όχι, σε όλα!

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Αφού έχει δρομολογηθεί επιτυχημένα η διαχείριση της κρίσης, που ισοδυναμεί με την καλλιέργεια κλίματος έκτακτης ανάγκης και τον εκφοβισμό της περαιτέρω εξαθλίωσης στις μεγαλύτερες ηλικίες, αφού έχουν κοπεί μισθοί, αφού χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, αφού διαλύθηκαν οικογένειες, αφού εξανεμίστηκαν οι προσπάθειες δεκαετιών εκείνων που είχαν την αφέλεια να προγραμματίσουν την ζωή τους σύμφωνα με τις παραισθήσεις της οικονομικής φούσκας που προηγήθηκε της παταγώδους έκρηξης, έχει έρθει η ώρα της επόμενης γενιάς να πειθαρχήσει και να εξασκηθεί στον εξευτελισμό, τη αδικία, την εκμετάλλευση, την φτώχεια.

Οι νεότεροι Έλληνες, χοντρικά εκείνοι που είναι κάτω της ηλικίας των 30, είναι και οι πλέον βαρύτατα πληγωμένοι από τις καταστροφικές επιλογές της πολιτικής ηγεσίας που επέλεξαν οι προγενέστεροι τους. Απλά δεν το γνωρίζουν.

Είναι εκείνοι που όχι μόνο κληρονόμησαν το αδιεξοδικό παρόν που έχτισε η αλαζονεία της γενιάς της Μεταπολίτευσης, αλλά και εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν και τον λογαριασμό στο μέλλον, αφού οι παλιότερες γενιές δεν έχουν άλλη επιλογή από το να οδεύουν προς τον παροπλισμό και την περιθωριοποίηση, κυρίως επειδή επιμένουν να πιστεύουν σε ένα μοντέλο κοινωνίας που τους πρόδωσε αφού πρώτα τους πήρε τα σώβρακα.

Χρυσή στρεψοδικία

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Στρεψοδικία είναι η δικολαβίστικη τακτική κατά την οποία ο κατηγορούμενος, ή ο συνήγορος του, προσπαθεί να παραπλανήσει την δικαιοσύνη υποστηρίζοντας, με δίκαια και ορθά επιχειρήματα, κάποιο ηθικό του πλεονέκτημα που δεν έχει καμία σχέση με την εκδικαζόμενη υπόθεση.
Ο στόχος εκείνου που στρεψοδικεί είναι διττός - αφ' ενός προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την διαδικασία απόδοσης της ποινής που του αρμόζει, αφετέρου να φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του ένα ακριβοδίκαιο προφίλ.
Παράδειγμα στρεψοδικίας: κάποιος που κατηγορείται για φόνο δηλώνει στο δικαστήριο πως το θύμα του πουλούσε ναρκωτικά σε ανήλικους. Αμέσως, η δολοφονία αποκτάει την διάσταση της εύλογης αυτοδικίας, μεταμορφώνεται από καταδικαστέα ανθρωποκτονία σε παράβαση που έγινε υπό το καθεστώς ενός δικαιολογημένου βρασμού ψυχής. Ο φονιάς παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που παρασύρθηκε στιγμιαία, σε μια κατανοητή απώλεια ελέγχου, έρμαιο μιας παρόρμησης που προέκυψε από ένα κοινώς αποδεκτό αίσθημα δικαίου.
Αν και θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο πως ο φόνος είναι ένα ξεχωριστό έγκλημα από εκείνα που διέπραττε το θύμα όσο ήταν εν ζωή, και το καθένα από αυτά τα εγκλήματα αξίζει μια διαφορετική αντιμετώπιση και ποινή, χρειάζεται να απολαμβάνει μιας ιδιαίτερα πεφωτισμένης κρίσης ο δικαστής και οι υπόλοιποι παράγοντες της δίκης ώστε να παραμείνουν ανεπηρέαστοι από την απόπειρα δημιουργίας σύγχυσης που θα δικαιολογούσε, και εν τέλει θα αθώωνε, την δολοφονική αυτοδικία.

H αυτοκρατορία των τύψεων έχει ηγέτη και θύμα εσένα Πηγή: H αυτοκρατορία των τύψεων έχει ηγέτη και θύμα εσένα

Του Παναγιώτη Χαζηστεφάνου

Αν είσαι Έλληνας ή Ελληνίδα σήμερα, δεν έχεις ούτε άλλοθι, ούτε επιλογή. Η ετυμηγορία είναι σαφής – είσαι ένοχος ως συνεργός για έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας.

Είναι έτοιμη πλέον για σένα η ιστορική καταδίκη, το νοητό κελί των τύψεων, ενοχών και τραυματικών αναμνήσεων. Εκεί, ως έθνος, θα κλειδωθείς για πάντα, για τον Ναζισμό που έθρεψες και επέτρεψες, όπως οι Γερμανοί θα απολογούνται εσαεί, όχι μόνο για αυτά που έκαναν στον Β' Παγκόσμιο, αλλά και για αυτά που αναθέτουν στις υπάκουες μαφίες που τους υπηρετούν σήμερα στην Ελλάδα.

Σε αυτή τη σκοτεινή, αιώνια φυλακή της βρόμικης εθνικής συνείδησης θα εκτίσεις την ποινή της συνενοχής σου σε να έγκλημα στο οποίο συμμετείχατε, είτε ακούσια, είτε εκούσια, είτε, το λιγότερο ως μάρτυρας, ανίκανος να παρέμβει.

Το εθνικό ποινικό μητρώο της Ελλάδας δεν θα καθαρίσει ποτέ. Για πάντα, όποτε κάποιος από εμάς ή τους απογόνους μας αναφέρεται στις μαύρες μέρες που ζούμε, θα πρέπει να αλλάζει θέμα συζήτησης, ταπεινωμένος.

Ανθυποδημοκρατία…

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Η δημοκρατία δεν είναι εγγυημένη ούτε εύκολη συνταγή. Είναι πολύ δύσκολη να πετύχει. Είναι αφελής εκείνος που πιστεύει ότι επειδή ξέρει τι σημαίνει και έχει στην θέση τους όλα τα απαραίτητα, το αποτέλεσμα θα είναι συγκεκριμένο, προβλέψιμο και αντάξιο των υποσχέσεων του. Δεν είναι καθόλου έτσι. Το ότι έχεις μίξερ και ρεύμα, και ό,τι άλλο χρειάζεσαι, δεν σημαίνει ότι το φαγητό που θα φτιάξεις θα τρώγεται. Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σενάριο το οποίο θα συγκλονίσει ή θα απογοητεύσει το κοινό του ανάλογα με την αξία των ερμηνευτών και του σκηνοθέτη που ρυθμίζει και συντονίζει όλη την παράσταση, από την αισθητική έως την τεχνική της πτυχή.

Σήμερα, στην Ελλάδα έχουμε στην θέση τον κ. Σαμαρά, ως πρωθυπουργό-σκηνοθέτη με πρωταγωνιστές-στελέχη που θυμίζουν μπουλούκι υποσχόμενο ακραίες πανηγυρτζίδικες απολαύσεις. Αυτό όμως δεν είναι απόλυτα δική του ευθύνη. Η παράσταση έχει επιτυχία ή όχι ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Και το κοινό αυτό είναι το κοινοβούλιο που επιμένει να συμμετέχει στην νομιμοποίηση αυτής της κυβέρνησης που δρα μέσω πράξεων Νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή δια του «αποφασίζουμε και διατάσσουμε».

Σαν την Ελλάδα, τέτοιο χάλι, πουθενά

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Ο τουρισμός σε χώρες που τελούν υπό καθεστώς πολιτικής εκτροπής δεν είναι μια ειρηνική περιήγηση με σκοπό την αναψυχή. Περισσότερο μοιάζει με πολεμική επιχείρηση που εκτυλίσσεται και πραγματώνεται σε όλα τα επίπεδα μιας οποιασδήποτε στρατιωτικής επέμβασης. Απαιτεί επιτάξεις και μετακινήσεις πληθυσμών, ιδεολογική προπαγάνδα, κινητοποίηση βαριάς βιομηχανίας, προσήλωση σε από καθ΄ έδρας επιβεβλημένους στόχους που υπηρετούνται από υπνωτισμένους μισθοφόρους. Καταληκτικά, ο κοινωνικοπολιτικά ασυνείδητος τουρισμός, όπως και ο πόλεμος, υπόσχεται και αφιονίζει τα πλήθη με το όραμα ενός ψυχολογικού θριάμβου που εμπνέεται από αυθαίρετα και ως εκ τούτου επικίνδυνα ιδεώδη – διασκέδαση, ξεκούραση, αναζωογόνηση αντί πατρίδας, θρησκείας και οποιουδήποτε άλλου πολεμοκάπηλου άλλοθι.