"Για την επιδίωξη ιδιωτικοποίησης του νερού και για άλλα "δαιμόνια"..."

Του Σίμου Ανδρονίδη

H απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝ.ΕΛΛ για την ένταξη της ΕΥΔΑΠ & της ΕΥΑΘ στο ταμείο πραγματοποίησης ιδιωτικοποιήσεων συνιστά από μόνη της μία ιδιαίτερη πτυχή της όλης διαδικασίας. Η ένταξη των δύο οργανισμών διαχείρισης και διανομής του νερού (η εκχώρηση μετοχικού ποσοστού σε επενδυτή κατά την κυβερνητική αφήγηση, η οποία θέλει να 'αναπαραχθεί και ως 'συνδιαχείριση'), τείνει να συσχετίσει το νερό & την παροχή νερού με τη λογική απόσπασης κέρδους (και με έναν τρόπο συμβολικής υπεραξίας), από την πλευρά των πιθανών αγοραστών, (αποκτά τα χαρακτηριστικά προσοδοφόρας επένδυσης), προσιδιάζει στην ίδια τη λογική της σχετικής 'απένταξης' από τον δημόσιο τομέα, συγκροτεί τους οργανισμούς εκ νέου και με 'ελκτική δύναμη, κανοναρχεί & αναπαράγει την διαιρετική τομή δημόσιο/ιδιωτικό, (με τις συνηχήσεις-εκφάνσεις που αποκτά), μετατοπίζει προς ένα μείζον (για την κυβέρνηση) οικονομικοπολιτικό πεδίο: την αναγκαία προσέλκυση επενδύσεων με στόχο-διακύβευμα την 'ομαλή' έξοδο του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού από τη στενωπό της κρίσης. Η διαχείριση και παροχή του νερού, (που με βάση την εταιρική 'γλώσσα' δύναται να πραγματοποιηθεί καθόλα ορθολογικά), ανασημαίνεται-δυνάμει αποκρυσταλλώνεται ως δομικό κεφαλαιακό πεδίο-στοιχείο.

Μερικές σκέψεις για την Αριστερά με αφορμή το βιβλίο ‘Οι άλλες ιστορίες’

Του Σίμου Ανδρονίδη

«Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;» (Ναζίμ Χικμέτ, ‘Όπως ο Κερέμ’).

Το βιβλίο του υποδιοικητή Μάρκος, που φέρει τον εύγλωττο τίτλο ‘Οι άλλες ιστορίες’ μας προσφέρει την δυνατότητα συμβολής στη θεωρητική συζήτηση περί Αριστεράς. Και υπάρχει μία νοητή γραμμή που συνδέει την Αριστερά με το βιβλίο του Μάρκος: αυτή η νοητή γραμμή αφορά την «αναζήτηση» του ανθρώπου, του ανθρώπου που μέσα από ρήξεις και υπερβάσεις δημιουργεί την ιστορία του κοινωνικού όλου. Τι σημαίνει αριστερή πολιτική πράξη σήμερα; Ποια είναι η Αριστερά του 21ου αιώνα; Πως προσδιορίζεται; Οι μικρές και έξοχες ιστορίες του εμβληματικού και ταυτόχρονα «πολλαπλού» ηγέτη των Ζαπατίστας επιδιώκουν να απαντήσουν στα συγκεκριμένα ερωτήματα. Και είναι ακριβώς αυτή η προσπάθεια απάντησης που υπερβαίνει τις θεωρητικές αναζητήσεις των «ταγών» της Αριστεράς.

Η εξέγερση των Ζαπατίστας

Του Σίμου Ανδρονίδη

«Εσείς που περνάτε μέσα από λόγια εφήμερα, πάρτε τα ονόματα σας και φύγετε. Από τις ώρες σας μακριά ο χρόνος μας. Φύγετε. Αρπάξτε ό,τι μπορείτε απ’ το μπλε της θάλασσας κι απ’ την άμμο της μνήμης, φωτογραφίστε ό,τι θέλετε, μήπως και καταλάβετε αυτό που πάντα θα σας είναι ακατανόητο: πως γίνεται μια πέτρα απ’ τη γη μας τη στέγη τ’ ουρανού να χτίζει. Εσείς που περνάτε μέσα από λόγια εφήμερα, εσείς το ξίφος, εμείς το αίμα, εσείς ατσάλι και φωτιά, εμείς τη σάρκα μας… Πέτρες εμείς, εσείς ερπύστριες. Δακρυγόνα εσείς, εμείς βροχή». (Μαχμούντ Νταρουίς, ‘Εκείνοι που περνάνε μέσα απ’ τα εφήμερα λόγια’).

Συμπληρώθηκαν 21 χρόνια από την εξέγερση του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας, μία εξέγερση που συντάραξε συθέμελα το Μεξικό, μεταβάλλοντας ταυτόχρονα την ίδια την κίνηση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Η εξέγερση του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας κινήθηκε ενάντια στις νόρμες του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος, ‘αναπτυσσόμενος’ εντός της εδαφικής επικράτειας του Μεξικού ενσωμάτωνε μορφές ενός φεουδαρχικού πράττειν. Η ‘ποιοτική’ κίνηση των Ζαπατίστας επεδίωξε την σύζευξη του ειδικού ( οργάνωση της εξέγερσης στην επαρχία Τσιάπας) με το γενικό, (σύμφυση με τις ευρύτερες στοχεύσεις του μπλοκ των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων της χώρας).