"Η Εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο"… Τρίκαλα, εργοστάσιο "Βιολάντα"

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα δεν γύρισαν από το νυχτοκάματο. Πέντε οικογένειες θρηνούν, μαζί και η τοπική κοινωνία. Πέντε σπίτια μαυροφορέθηκαν.Τα αίτια του δυστυχήματος ερευνώνται με κυρίαρχη εκδοχή την διαρροή προπανίου από κακοσυντηρημένο δίκτυο, με σοβαρές παραλείψεις στην ασφάλεια.

Το τραγικό δυστύχημα με τον θάνατο των πέντε εργατριών μητέρων στα Τρίκαλα επαναφέρει στην επικαιρότητα το γεγονός της περιορισμένης προστασίας της Εργασίας στη Χώρα μας, τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας που την συνοδεύουν.

Είναι γνωστόν ότι τις περισσότερες φορές η εργάτρια ή ο εργάτης δεν έχουν επιλογή. Το μεροκάματο ή το νυχτοκάματο το χρειάζονται. Ακόμη και εάν είναι μεροκάματα του τρόμου. Ξορκίζοντας ‘την κακιά την ώρα”..
Το Εργατικό Κέντρο της περιοχής διαμαρτυρόταν και προειδοποιούσε για τα προβλήματα με την ασφάλεια στις μονάδες της περιοχής. Ματαίως!

Η Υγεία και η ασφάλεια στους χώρους εργασίας αντιμετωπίζονται όχι ως υποχρέωση και αναπόσπαστο στοιχείο της αξιοπρεπούς αντιμετώπισης της εργασίας, αλλά ως ένα από τα κόστη παραγωγής. Κι’ όμως: δεν πρέπει να βλέπουμε την εργασία και τους εργαζόμενους ως ένα στατιστικό μέγεθος. Ο καθρέφτης μιας Χώρας, η “πρόοδος” της, κρίνεται από το πώς φέρεται στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Από το πώς αμείβονται, εάν με τις αποδοχές τους μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Από το εάν έχουν πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Από το εάν εργάζονται σε χώρους δουλειάς που είναι ασφαλείς και δεν κινδυνεύει η ζωή τους, ούτε επιβαρύνεται η υγεία τους. Στο εργοστάσιο “Βιολάντα” δεν έχουμε απλώς ένα ατύχημα. Το συμβάν “ήταν αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν όπως έπρεπε» όπως λέει ο γιος της Αγάπης Μπουνόβα, μίας εκ των εργατριών.

Σημειώσεις για την κατάσταση στην ΣΥΡΙΑ

Όλα ξεκίνησαν από την Ιντλίμπ

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Θεωρώ απαραίτητο να ξεκινήσουμε την ανάλυση από την Idlib. Δηλαδή την έδρα της τελευταίας επαρχίας, η οποία παρέμεινε εκτός ελέγχου του συριακού στρατού μέχρι τις 27 Νοεμβρίου 2024. Το Ιντλίμπ έπεσε στα χέρια του Μετώπου Αλ Νούσρα τον Μάρτιο του 2015, τη στιγμή που ο Μπασάρ Αλ Άσαντ από τη Δαμασκό εξέτασε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να ζητήσει άμεση επέμβαση από τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οι ισλαμιστές πολιτοφύλακες δεν έφυγαν ποτέ από την Ιντλίμπ, ούτε κατά τα χρόνια της προέλασης του κυβερνητικού στρατού. Πράγματι, η επαρχία έχει μετατραπεί σε προπύργιο αντικυβερνητικών ομάδων, λόγω και της στήριξης που παρείχε η γειτονική Τουρκία σε πολλές από τις ομάδες που είναι παρούσες στην περιοχή. Μετά τη σύνοδο κορυφής της Αστάνα μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας το 2016, η Μόσχα και η Άγκυρα δεσμεύονταν συνεχώς να διασφαλίζουν την εκκένωση στο Ιντλίμπ των πολιτοφυλάκων που αποφάσισαν να παραδοθούν στις κυβερνητικές δυνάμεις.

Στη Δαμασκό λοιπόν θεωρήθηκε ότι η επαρχία δεν θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει τίποτα περισσότερο από το τελευταίο κομμάτι που θα ανασυντεθεί, ίσως με το χρόνο και ίσως με τη βοήθεια της διπλωματίας. Λανθασμένη εκτίμηση όμως. Ο Αλ Τζολάνι, ηγέτης του πρώην Μετώπου Αλ Νούσρα που στο μεταξύ μετατράπηκε σε Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (Hts), ίδρυσε μια πραγματική κυβέρνηση εδώ μαζί με άλλες αντικυβερνητικές ομάδες.

Μετανάστες από την Ιταλία στην Αλβανία, μόνο 16 άτομα στο πρώτο πλοίο!

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Πρόσφατα είχαμε την καινοφανή, “πρωτότυπη” συμφωνία μεταξύ Μελόνι- Ράμα, για την ίδρυση δύο “σημείων συγκέντρωσης” μεταναστών στην Αλβανία που θα παραμένουν εκεί έως ότου κριθεί θετικά ή όχι, η άδεια εισόδου και παραμονής τους στην Ε.Ε. Η επίτροπος Von der Leyen θεωρεί αυτό το μοντέλο εμπνευσμένο.

Το πλοίο “Libra” θα φτάσει αύριο μετά από δύο ημέρες ταξιδιού. Το κόστος ταξιδιού ξεπερνά τις 250 χιλιάδες ευρώ.
Το πρώτο πλοίο λοιπόν του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού απέπλευσε για να φέρει μετανάστες στην Αλβανία με δεκαέξι άτομα! Ένα διήμερο ταξίδι για να μεταφερθούν από την Ιταλία δέκα Αιγύπτιοι και έξι υπήκοοι Μπαγκλαντές, οι οποίοι, με αυτοσχέδια σκάφη, είχαν εγκαταλείψει τις λιβυκές ακτές από την Sabrata και την Zuara και βρέθηκαν να καταλαμβάνουν και να απολαμβάνουν μόνοι τα 80 μέτρα του “Libra”, ικανού να μεταφέρει έως και 80 ναύτες και περίπου 200 επιβάτες.

Ο αγώνας μεταξύ BRICS και Ε.Ε. για τη δημιουργία στρατηγικής σχέσης με τα αφρικανικά κράτη

Οικογενειακή φωτογραφία την τελευταία μέρα της συνόδου των Brics στη Νότια Αφρική τον Αύγουστο του 2023

via Associated Press

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η Αφρική αποτελεί περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού, και θα αυξηθεί σε 25% έως το 2050. Στην υποσαχάρια περιοχή η μέση ηλικία είναι περίπου 20 έτη.

Ενώ η Ευρώπη εμφανίζεται άτολμη όσον αφορά τις μελλοντικές σχέσεις της με τις αφρικανικές χώρες, η συνεργασία μεταξύ αυτής της ηπείρου και του ομίλου χωρών Brics γίνεται όλο και πιο λειτουργική.

Η τελευταία σύνοδος κορυφής αυτής της ομάδας, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, ήταν αφιερωμένη στη συνεργασία με την Αφρική και τις ευκαιρίες που προσφέρει η νέα αφρικανική κοινή αγορά. Προφανώς οι δυνατότητές του έχουν υποτιμηθεί. Η σύνοδος κορυφής ανέφερε ξεκάθαρα ότι «η Αφρικανική Ηπειρωτική Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών (AFCTA) δημιουργεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για το εμπόριο και τις επενδύσεις στην Αφρική, ιδιαίτερα στην ανάπτυξη υποδομών. Οι χώρες Brics είναι αξιόπιστοι εταίροι για συνεργασία, εμπόριο και ανάπτυξη».

Έχοντας επικυρωθεί το 2019, η AfCFTA σκοπεύει να ξεπεράσει τους τελωνειακούς φραγμούς μεταξύ των αφρικανικών χωρών και να προωθήσει την οικονομική, νομισματική και αναπτυξιακή ολοκλήρωση για ολόκληρη την ήπειρο. Σήμερα αντιπροσωπεύει ήδη μια αγορά σχεδόν ενάμιση δισεκατομμυρίου ανθρώπων και ένα ακαθάριστο εγχώριο προϊόν 2.600 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Επίσης το 2024, η Αφρική θα λάβει ιδιαίτερη προσοχή από την Brics. Η προεδρία της ομάδας θα είναι από τη Βραζιλία, η οποία θα συντονίζει και τις δραστηριότητες της G20. Να θυμηθούμε ότι ήδη κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής για το κλίμα στο Ναϊρόμπι, ο Πρόεδρος Λούλα είχε αγκαλιάσει τις θέσεις της Αφρικανικής Ένωσης για τη μείωση του χρέους, για την ανάγκη για μια πιο περιεκτική και «κατάλληλη για τον σκοπό» παγκόσμια χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική. Ο Celso Amorin, ειδικός σύμβουλος της βραζιλιάνικης προεδρίας για διεθνείς υποθέσεις και ένας από τους αρχιτέκτονες του Brics, δήλωσε επίσης ότι η Αφρική θα βρίσκεται στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της Βραζιλίας. Δεν είναι μυστικό ότι το 2024 θα είναι μια χρονιά γεμάτη παγίδες για το αφρικανικό χρέος. Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών που εδρεύει στην Βασιλεία της Ελβετίας, το εξωτερικό χρέος έχει ήδη φτάσει το 30% του ΑΕΠ, το ένα τρίτο του οποίου κατέχεται από εμπορικές τράπεζες. Πάνω από διακόσια δισεκατομμύρια δολάρια χρεογράφων που λήγουν θα πρέπει να ανανεωθούν φέτος.

Ενισχύονται οι σχέσεις Ρωσίας- Βόρειας Κορέας στην Άπω Ανατολή

Σε έναν κόσμο πολυπολικό και αντιφατικό, αναδύονται νέες δυνάμεις με βλέψεις περιφερειακές ακόμη και παγκόσμιες.

via Associated Press

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από την ανάδυση στο διεθνές περιβάλλον ενός κόσμου πολυπολικού και αντιφατικού, διαφορετικού από αυτόν που είχαμε συνηθίσει λίγες δεκαετίες πριν. Αναδύονται νέες δυνάμεις με βλέψεις περιφερειακές ακόμη και παγκόσμιες. (¨Ενα παράδειγμα στη γειτονιά μας είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να γίνει Περιφερειακή δύναμη). Πλάι σε αυτές, προφανώς, οι ήδη υπάρχουσες Μεγάλες δυνάμεις προσπαθούν να κερδίσουν από αυτή την ”ανακατάταξη”. Ας δούμε εδώ την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια Μεγάλη δύναμη και σε μια Περιφερειακή, την Ρωσία και την Βόρεια Κορέα, με αφορμή την παράδοση οπλισμού από την δεύτερη στην πρώτη.

Προηγήθηκαν οι δορυφορικές εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν από τον Λευκό Οίκο, οι οποίες σύμφωνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύουν,, τουλάχιστον μία παράδοση ρουκετών και πυραύλων από τη Βόρεια Κορέα στη ρωσική ”παραστρατιωτική” οργάνωση Wagner Group. Στη συνέχεια,ακολούθησαν οι επιβεβαιώσεις από τις νοτιοκορεατικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Ένα μήνα μετά τη συνάντηση μεταξύ Βλαντιμίρ Πούτιν και Κιμ Γιονγκ Ουν, η εταιρική σχέση, ή μάλλον η συμμαχία, διαμορφώνεται σιγά σιγά, συνδέοντας τη Ρωσία, που εμπλέκεται στην ουκρανική σύγκρουση, με τη Βόρεια Κορέα, που θέλει να ενισχύσει περαιτέρω το καθεστώς της, σε σημείο να γίνει μια πλήρης περιφερειακή γεωπολιτική δύναμη. Ο αρχηγός του επιτελείου της Νότιας Κορέας έχει επεξεργασθεί πιο λεπτομερή περιγράμματα της νέας φιλίας Ρωσίας-Βορείου Κορέας, εξηγώντας ότι η Πιονγκγιάνγκ μπορεί να παρείχε στη Μόσχα βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και ελαφρούς αντιαεροπορικούς πυραύλους, εκτός από βλήματα πυροβολικού, μεταξύ άλλων, υπό μορφή βοήθειας. Είναι αυτονόητο, για να βοηθήσει τον Πούτιν να πραγματοποιήσει την «ειδική στρατιωτική του επιχείρηση» στην Ουκρανία. Αναλυτικά, οι ειδικοί της Σεούλ μίλησαν για περίπου 2 χιλιάδες εμπορευματοκιβώτια με διάφορο εξοπλισμό και πυρομαχικά που αποστέλλονται από το λιμάνι Rajin της Βόρειας Κορέας στο Βλαδιβοστόκ, δηλαδή διπλάσιος αριθμός σε σύγκριση με τα χίλια εμπορευματοκιβώτια που αποκάλυψε ο Λευκός Οίκος στις 13 Οκτωβρίου επικαλούμενος εικόνες προερχόμενες από τον δορυφόρο που ελήφθηκαν τον Σεπτέμβριο.

Για την απογραφή στην γειτονική Αλβανία

Αξίζει άραγε η σιωπή του Ελληνικού κράτους, η πλήρης υποταγή του στα αμερικανοΝΑΤΟϊκά και -με μια δόση Γερμανίας- κελεύσματα, έτσι ώστε να χαθεί ο Ελληνισμός στην Αλβανία, οι Βορειοηπειρώτες;

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Πραγματοποιείτε, μέχρι τις 17 Οκτωβρίου, Απογραφή πληθυσμού στην γειτονική Αλβανία. Προφανώς μας αφορά διότι καταγράφεται και η Εθνική Ελληνική Μειονότητα εκεί, αφού στο ερωτηματολόγιο υπάρχουν ερωτήσεις για την γλώσσα, το θρήσκευμα και την καταγωγή του κάθε απογραφέντος. Να σημειώσουμε ότι το ενδιαφέρον του Ελληνικού κράτους είναι μηδαμινό. Αυτό, μαζί με την μη έγκαιρη πληροφόρηση των εδώ Βορειοηπειρωτικών Αδελφοτήτων και την αντίστοιχη μικρή κινητοποίηση για την μετάβαση στα χωριά τους για απογραφή, θα δείξει την Εθνική Ελληνική Μειονότητα περαιτέρω συρρικνωμένη.

Επισημαίνω τα κάτωθι (όπως προκύπτουν κι από τις επισημάνσεις της Ομάδας “Για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα- Οι απ΄εκεί”):

α.την σκοπιμότητα και τις μεθοδεύσεις του αλβανικού κράτους να απομειώσει συντριπτικά την Ελληνική αυτόχθονα Κοινότητα και ειδικά στους μικτούς Δήμους ή σε πόλεις που κατοικούν Έλληνες

β.την αδιαφορία του Ελληνικού κράτους για το ΚΟΜΒΙΚΟ ζήτημα της απογραφής σε αντίθεση με το σκοπιανό και το βουλγαρικό κράτος που ερίζουν πομπωδώς για μια ολιγοπληθή σλαβόφωνη κοινότητα ή και το ρουμανικό που συστηματικά επιδιώκει τον εκρουμανισμό των Βλάχων.

γ.Το γεγονός της ευθύνης από πλευράς του Συμβουλίου της Ευρώπης να αναθέσει την εποπτεία της απογραφής σε έναν Αζέρο (η χώρα του πραγματοποιεί παράνομη επέμβαση και εθνοκάθαρση στο αρμενικό Αρτσάχ) και σε έναν Ρουμάνο παρατηρητή (διαχρονικός ο ρόλος της Ρουμανίας να υιοθετήσει τους Βλαχόφωνους). Οι εκπρόσωποι της ΔΕΕΕΜ συνομίλησαν αναγκαστικά με αυτούς για τις παραβάσεις του αλβανικού κράτους στην απογραφή. Ποιος άραγε έδωσε σημασία στις καταγγελίες τους για την απογραφή παρωδία;

δ.Τον μικρό αριθμό απογραφέων στους δυο επίσημα αναγνωρισμένους δήμους που έχουν μεγάλη έκταση.

ε.Τους φόβους που εκφράζονται από μέλη της ΕΕΜ για μια πιθανή ένωση ή προσάρτηση των δυο δήμων από αλβανικούς στο μέλλον με μια τροπολογία του νόμου για τη διοικητική διαίρεση.

Ζώνη Σαχέλ:: ”Αποχαιρετισμός” της Γαλλίας στον Νίγηρα

Νίγηρας 3 Αυγούστου 2023 Υποστηρικτές της χούντας πανηγυρίζουν και ζητούν απεξάρτηση από τις ξένες δυνάμεις via Associated Press

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγαλύτερο μερίδιο παρουσίας στον Νίγηρα, και προφανώς η Ρωσο-αμερικάνικη αντιπαράθεση θα ενταθεί και στον Νίγηρα...

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε το βράδυ της Κυριακής 24.09.23 ότι το Παρίσι θα τερματίσει τη «στρατιωτική του συνεργασία με ”τις de facto αρχές του Νίγηρα» και ότι οι στρατιώτες που βρίσκονται στην Υποσαχάρια χώρα θα επαναπατριστούν «μέχρι το τέλος του έτους».

Οι Γάλλοι διπλωμάτες και το προσωπικό στο (Niamey) Νιαμέι θα επιστρέψει στη Γαλλία «τις επόμενες ώρες». Ως εκ τούτου, η ανακοίνωση, που έγινε ζωντανά στην τηλεόραση, αφορά την επιστροφή του Γάλλου πρεσβευτή στο Νιαμέι, Σιλβέν Ιτέ, και την απόσυρση περίπου 1.500 στρατιωτών που έχουν αναπτυχθεί στον Νίγηρα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Η απόφαση αυτή έρχεται δύο μήνες μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα στη χώρα στις 26 Ιουλίου, και στο αδιέξοδο διαρκείας πολλών εβδομάδων με την κυβέρνηση που προέκυψε από το πραξικόπημα. «Η Γαλλία αποφάσισε να επαναφέρει τον πρεσβευτή της και ως εκ τούτου, τις επόμενες ώρες, ο πρεσβευτής μας με αρκετούς διπλωμάτες θα επιστρέψει στη Γαλλία. Και ας βάλουμε τέλος στη στρατιωτική μας συνεργασία με τις de facto αρχές του Νίγηρα, γιατί δεν θέλουν πλέον να πολεμήσουν την τρομοκρατία», δήλωσε ο Πρόεδρος Μακρόν, διευκρινίζοντας ότι οι Γάλλοι στρατιώτες «θα επιστρέψουν με τάξη τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, με προθεσμία το τέλος του έτους. Μια δήλωση που έγινε αμέσως δεκτή με χαρά στο Νιαμέι, όπου χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αυθόρμητα σε μια πλατεία κοντά στην κύρια γαλλική στρατιωτική εγκατάσταση στην πόλη.

Προεκλογικά… στοιχήματα!

Κυριακή κοντή γιορτή. Ούτως ή άλλως, η 26η Ιουνίου, η επόμενη μέρα, θα είναι μια μέρα δύσκολων αποφάσεων για όλους...

 Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου *

Δεδομένου ότι η πρωτιά- και με διαφορά από τον επόμενο- της ΝΔ δεν αμφισβητείται, το ενδιαφέρον των εκλογών της 25ης Ιουνίου στρέφεται στα  ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεδομένου επίσης ότι δεν γνωρίζω τα εσώτερα των σχηματισμών που βρίσκονται στα Δεξιά της ΝΔ, αδυνατώ να περιγράψω την τελική “διάταξη” Βελόπουλου- “Νίκης”- Εμφιετζόγλου- και ίσως, “Σπαρτιατών” λόγω Κασιδιάρη.(το αφήνω στα χέρια ειδικότερων που ασχολούνται με αυτόν τον “Χώρο”). ¨Ετσι, Θα περιοριστώ σε αυτά που θεωρώ ότι γνωρίζω καλύτερα. Θα περιγράψω δηλαδή τι συμβαίνει σε αυτό που παλαιότερα λεγόταν “προοδευτικός Χώρος”. (Τον αναφέρω χάριν συντομίας- δεν ισχύει επί της ουσίας- από την στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς πέρασε ανοιχτά στον δικαιωματισμό και στον ατομισμό/ατομικές ελευθερίες, υιοθέτησε δηλαδή την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης) Παρά το γεγονός ότι αυτός ο “προοδευτικός χώρος” κινείται ενάντια στην αναγκαία για επιβίωση κάθε Χώρας ΕΘΝΙΚΗΣ-ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

Φαίνεται πως υπάρχει ένα ποσοστό ψηφοφόρων αριστερών και κεντροαριστερών σημαντικό-, πάνω από πέντε μονάδες-, και το οποίο μοιράζεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη. Το πώς τελικά θα κατανεμηθεί μεταξύ τους θα ορίσει και τα ποσοστά που θα λάβουν -αλλά και το αν θα μπει στη Βουλή κάποιος από την “Πλεύση Ελευθερίας” της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή του “Μέρα 25” του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν τη μερίδα του λέοντος την πάρει ο Τσίπρας τότε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί ανοδικά κι΄από το 20% να βρεθεί στο 22%. Ανοδικά ενδέχεται να κινηθεί και το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ- με μικρή βελτίωση πάντως, μικραίνοντας έτσι την απόσταση που το χωρίζει από το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί οριακά προς τα πάνω, η «επόμενη μέρα» θα έχει μικρότερες αναταράξεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, ποιό “διαχειρήσιμη”μετά την εκλογική συντριβή της 21ης Μαίου. Στο προαναφερθέν ποσοστό των ψηφοφόρων της “προοδευτικής Παράταξης”, στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλώνει ότι «πρέπει να ενισχύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι τα μικρότερα κόμματα επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό, εναλλακτικό στη ΝΔ, κόμμα εξουσίας».

Τεκταινόμενα στην γειτονιά μας - και η ανάγκη εγρήγορσης

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

 -Στην γειτονική Τουρκία, η επανεκλογή Ερντογάν, παράλληλα με την ενίσχυση στην τουρκική βουλή κομμάτων εθνικιστικών και Ισλαμικών, δεν προμηνύει κάτι θετικό για την Πατρίδα μας. Πέραν των άλλων, ο πολύς Ερντογάν "προσευχήθηκε" συμβολικά για την νοίκι του στην Αγιά Σοφιά. Στην Πόλη, που για αυτούς εδώ και αιώνες, είναι ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΗ εξ ού και τα ετήσια πανηγύρια κάθε 29η Μαίου, ημερομήνια Άλωσης της Κωνσταντινούπολης.

 Στα δικά μας: η ατζέντα της τούρκικης πλευράς έχει διευρυνθεί, συμπεριλαμβάνει από την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου μέχρι συνδιαχείρηση των θαλάσσιων ζωνών.

 Ένα από τα βασικά θέματα διαπραγμάτευσης της Δύσης (ΗΠΑ) με την Η Τουρκία θίγει ελληνικά στρατηγικά συμφέροντα που άπτονται της κυριαρχίας της χώρας μας. Ο κίνδυνος για την Ελλάδα ενισχύεται, καθώς εδώ και καιρό είναι προφανής η διάθεση της Ουάσιγκτον να συγκρατήσει την Τουρκία σε δυτική τροχιά, γεγονός που προϋποθέτει ανταλλάγματα τα οποία ζητά η Τουρκία στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

 Καλλιεργείται το έδαφος για μια νέα προσπάθεια ελληνοτουρκικής προσέγγισης και διαλόγου μετά την εμφάνιση σε Ελλάδα και Τουρκία δύο κυβερνήσεων με νωπή εντολή. Τα θέματα που θέτει στο τραπέζι αυτού του διαλόγου η Άγκυρα  (αποστρατιωτικοποίηση  και εν γένει υπονόμευση των δικαιωμάτων των νησιών σε Αποκλειστικές Ζώνες Εκμετάλλευσης) ,με δεδομένη την ανάγκη των αμερικανών να κρατήσουν την Τουρκία στο Δυτικό- ΝΑΤΟϊκό μαντρί, προεξοφλούν ότι σύντομα η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει πιέσεις για  επίδειξη «ρεαλισμού» προς όφελος του ευρύτερου "ευρωατλαντικού συμφέροντος' Μία από τα ίδια...

Χρειαζόμαστε μια "Πολιτική Πρωτοβουλία" μακράς πνοής

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες της 21ης Μαίου, καταθέτω κάποιες σκέψεις για την Αναγκαιότητα ύπαρξης μιας "Πολιτικής Πρωτοβουλίας" μακράς πνοής, που τόσο έχει ανάγκη ο - "Κυρίαρχος"- Λαός μας και η Χώρα.

Αναγκαία όσο ποτέ η επιστροφή στην Πολιτική, στον Πολιτικό Λόγο, στον Πολίτη. Στον Πολιτισμό.

 Κυρίαρχο στοιχείο που παρατηρούμε σε αυτή την (κάπως διαφορετική ) "προεκλογική περίοδο" είναι  η ρευστότητα - ίσως και κάποια δυσπιστία. Οι φετινές εκλογές στην Ελλάδα συμπίπτουν χρονικά με τις εκλογές στην Τουρκία και το κυμαινόμενο αποτέλεσμά τους. Ο αμερικάνικος παράγοντας έχει κάνει καθαρό με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι μεθοδεύεται μια «επίλυση» των «διαφορών» στην περιοχή υπέρ της Τουρκίας (στην ουσία η ρυμούλκησή της και η διατήρησή της στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια περνά μέσα από μεγάλες παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας). Η κωδική ονομασία αυτών των επιδιώξεων ως «Πρέσπες του Αιγαίου» και η φούρια για το «κλείσιμο» τέτοιων ζητημάτων έχει γίνει αποδεκτή από όλα τα συστημικά κόμματα που φιλοδοξούν να παίξουν ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας με σχήματα κυβερνήσεων συνεργασίας. Κατόπιν παροτρύσεων του "ξένου Παράγοντα", είτε αγγλόφωνου είτε Γερμανόφωνου,τόσο η Ν.Δ. όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ (ακολουθεί ποιό χαμηλόφωνα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ), έχουν αναλάβει υποχρεώσεις για την προώθηση αυτών των σχεδιασμών, έχουν λάβει το μήνυμα. Και από κοντά,σχεδόν όλα τα άλλα κόμματα σιωπούν κι αυτά για τον κρίσιμο γεωπολιτικό αναδασμό που είναι πρώτος στην ημερήσια διάταξη των ευρωατλαντικών κύκλων. Ο ενδοτισμός προς τον τούρκικο επεκτατισμό-Αναθεωρητισμό, ως παράγωγο διαρκείας της εξάρτησης των ελληνικών ελίτ και του πολιτικού συστήματος .

 Αναδεικνύεται έτσι ένας αυτισμός του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος καθόλου "αθώος", εφόσον συνειδητά υπηρετεί την διαιώνηση ενός συστήματος εξάρτησης και υποτέλειας στα ευρωατλαντικά/ΝΑΤΟικά προστάγματα, έτοιμο για μεγάλους και επώδυνους συμβιβασμούς με την Τουρκία- μη αναφερόμενο καν στην Κυπριακή Δημοκρατία, συν τοις άλλοις. Σύμμαχοι και εταίροι προωθούν συστηματικά ιδέες ενός συνολικού συμβιβασμού και μοιρασιάς στο Αιγαίο. Το δικαίωμα μας επέκτασης των χωρικών μας υδάτων που κατά το Διεθνές Δίκαιο είναι μονομερές και αποκλειστική δικαιοδοσία της χώρας λησμονείται. Η συζήτηση περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών αιωρείται..

Τι να περιμένουμε πραγματικά από τα αποτελέσματα των Τουρκικών εκλογών για τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις;

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Κυκλοφορεί ευρέως η (παραπλανητική) άποψη ότι , μετά τους σεισμούς στην γειτονική Τουρκία, οι δύο χώρες , Ελλάδα και Τουρκία ήλθαν ποιο κοντά. Ότι άνοιξε πάλι (άντε πάλι.. χιλιοειπωμένο..) ένα “παράθυρο ευκαιρίας” το οποίο δεν πρέπει να αφήσουμε να “κλείσει”, να πάει χαμένο. Προπέτασμα καπνού στην ουσία. Η πολιτική “ελιτ” (και όχι μόνο) των Αθηνών, χρόνια αποδεχόμενη μειωμένη κυριαρχία, δεν χάνει ευκαιρία που να μην την επιδεικνύει.

Όντως, στη φετινή επέτειο για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου ο Τούρκος πρόεδρος έστειλε στον Έλληνα πρωθυπουργό συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την εθνική εορτή.

Ένα θερμό κλίμα επικράτησε επίσης σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών των 2 χωρών, με αφορμές την τραγωδία των Τεμπών και την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Μήπως πρόκειται για μια στοχευμένη εκεχειρία ως την επαύριο των τουρκικών εκλογών;

Μια ανάγνωση των δηλώσεων τόσο του Ερντογάν όσο και του αρχηγού της τουρκικής αντιπολίτευσης Κιλιντσάρογλου θα μας πείσει για τις διαχρονικές, επεκτατικές προθέσεις της γείτονος, τόσο εναντίον της Ελλάδας όσο και εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας (για να μην ξεχνιόμαστε).

"Τα εύκολα, δύσκολα"

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*

Βγήκαν οι λαγοί, τους μετρώ- ξαναμετρώ και δεν είναι καθόλου λίγοι. Φτιάχνουν "κλίμα".

Συνεκμετάλλευση στα δικά μας; Μα, δεν το έχουμε από κοινού (το Αιγαίο)  για να τα συνεκμεταλλευθούμε.

Κακότεχνη επιστροφή στην "Διπλωματία των σεισμών" αλά 1999. Αρπακόλα.

Οι εθελόδουλες ελίτ των Αθηνών, δεξιές ή "αριστερές", μετά την επιτυχία τους στην επίλυση του Σκοπιανού (Τσίπρα μου) όπου παραχώρησαν οικειοθελώς το όνομα της Μακεδονίας, παρ' όλη την τεράστια υποχώρηση στο Κυπριακό (Διζωνική- Δικοινοτική Ομοσπονδία ΔΔΟ- την οποία η Τουρκία φτύνει διότι δεν της αρκεί, θέλει ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Μεγαλόνησο), έκοντες- άκοντες, μας σπρώχνουν στην "Συνεκμετάλλευση" του Αιγαίου. Στο όνομα του "πασιφισμού", της όποιας υποτιθέμενης ειρηνικής συνύπαρξης, γεγονός που θα ανοίξει περαιτέρω την όρεξη στον επίβουλο, αναθεωρητή, νεο-Οθωμανό γείτονα.

Μακρύς και δύσκολος ο δρόμος για την Εθνική χειραφέτηση, την εκπλήρωση προσδοκιών του Λαού μας για ένα αξιοπρεπές αύριο.

Κρίση των Ιμίων, 30 Ιανουαρίου 1996

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Με αφορμή την "επέτειο" της κρίσης των Ιμίων, λίγες σκέψεις:

-Τι συνέβη; Αφορμή της κρίσης ήταν η αμφισβητούμενη από την Τουρκία εγκυρότητα ενός προσαρτήματος της Ιταλοτουρκικής Σύμβασης του 1932 που καθόριζε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των Ιταλικών Δωδεκανήσων και των ακτών της Τουρκίας. Η τουρκική κυβέρνηση απέρριψε το προσάρτημα ως νομικά άκυρο, με την αιτιολογία ότι δεν είχε κατατεθεί στην Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη. Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική θέση, σημαίνει ότι η κυριαρχία σε έναν άγνωστο αριθμό μικρών νησίδων και βραχονησίδων στα Δωδεκάνησα παραμένει απροσδιόριστη και πρέπει να καθοριστεί με κάποια καινούργια σύμβαση. Αντίθετα, η ελληνική θέση υποστήριξε ότι το εν λόγω προσάρτημα παραμένει έγκυρο. Η κρίση εκδηλώθηκε με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων.

- Τι προέκυψε;

1. - Εισαγωγή (και σιωπηλή αποδοχή από τον "Σημιτισμό" τότε, από ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε συνέχεια), της τούρκικης θεωρίας των "γκρίζων ζωνών¨, ήτοι ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ εδαφών και θαλασσών (και ναι, η θάλασσα "έχει σύνορα"...)

 2. -Η κρίση επέτρεψε στους Τούρκους να αμφισβητήσουν την κυριαρχία στα Ίμια, έπληξε το κύρος των ενόπλων δυνάμεων και οδήγησε σε μια τραγωδία με τρεις νεκρούς: Τον Χριστόδουλο Καραθανάση, τον Παναγιώτη Βλαχάκο και τον Έκτορα Γιαλοψό, το ελικόπτερο των οποίων συνετρίβη λίγο πριν επιστρέψει στη φρεγάτα Ναβαρίνο. Ακόμη και σήμερα, μερίδα της κοινής γνώμης πιστεύει ότι το μοιραίο ΑΒ-212 εβλήθη από (εχθρικά) πυρά.

3.- Τι κερδίσαμε; αμφισβήτηση ελληνικού εδάφους: «No flags, no ships, no troops» , -όχι σημαίες, όχι πλοία, όχι στρατεύματα πάνω στις βραχονησίδες. Μετά την παρέμβαση των ΗΠΑ, τους οποίους εκλιπαρούσε και "έβαλε" στο παιχνίδι ο μοιραίος, ολίγιστος Σημίτης.

Οι Τούρκοι κομμάντος μπροστά στις ακτές της Λιβύης

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Λιβύη δεν έχει μειωθεί καθόλου τους τελευταίους μήνες.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ασχολούμαστε συχνά την τελευταία περίοδο με την Λιβύη, ιδαίτερα -ξανά- από τότε που η Τουρκία υπέγραψε με την (μεταβατική) κυβέρνηση ”Εθνικής Ενότητας” της Τρίπολης το τουρκολιβυκό Μηνημόνιο το 2019, στο οποίο Τούρκοι και Λίβυοι ”οικειοποιήθηκαν” ένα μεγάλο μέρος Θαλάσσιων ζωνών ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που επαναλήφθηκε πρόσφατα, το 2022, με νέες συμφωνίες μεταξύ τους.

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Λιβύη δεν έχει μειωθεί καθόλου τους τελευταίους μήνες. Ενώ τα μάτια του κόσμου είναι προφανώς (και δικαίως) στραμμένα στην Ουκρανία, η πιο καυτή χώρα της Βόρειας Αφρικής έχει παραμείνει ένα θεμελιώδες πεδίο μάχης μεταξύ μεσαίων και μεγάλων δυνάμεων, στο οποίο η Άγκυρα -όπως και άλλοι παίκτες- σίγουρα δεν κάνουν στην άκρη προς όφελος άλλων ανταγωνιστών.

Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, το εξήγησε χωρίς πολλά λόγια κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ρώμης “Conferenza Roma Med- Mediterranean Dialogues” που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Δεκέμβρη (από ελληνικής πλευράς συμμετείχε ο υπουργός Ενέργειας κ.Σκρέκας): «Υπάρχουν κάποιοι παίκτες που προσπαθούν να μας ανταγωνιστούν. Η Ρωσία έχει παρουσία στο πεδίο με την ομάδα Βάγκνερ», είπε ο Τσαβούσογλου, ο οποίος ελπίζει να μπορέσει να συνεργαστεί με την Αίγυπτο για τη διαμόρφωση ενός θεσμικού πολιτικού πλαισίου που θα οδηγούσε σε έναν περιορισμό της σύγκρουσης στην οποία καταδικάστηκε η Λιβύη την τελευταία δεκαετία. Μια συνεχής κρίση στην οποία η Τουρκία έχει παρέμβει αποφασιστικά εκμεταλλευόμενη σε μεγάλο βαθμό το χάος που προέρχεται από τον εσωτερικό ανταγωνισμό στην Ευρώπη και την παράλληλη «απροσεξία» των ΗΠΑ και τώρα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει ότι έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην οριστική είσπραξη.

″Σταθερός” παράγων η αστάθεια στην Λιβύη

HAZEM AHMED VIA REUTERS

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ασχολούμαστε συχνά την τελευταία περίοδο με την Λιβύη, ιδαίτερα- ξανά- από τότε που η Τουρκία υπέγραψε με την κυβέρνηση ”Εθνικής Ενότητας” της Τρίπολης το τουρκολιβυκό Μηνημόνιο το 2019, στο οποίο Τούρκοι και Λίβυοι ”οικειοποιήθηκαν” ένα μεγάλο μέρος Θαλάσσιων ζωνών ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που επαναλήφθηκε πρόσφατα, το 2022, με νέες συμφωνίες μεταξύ τους. Πέραν αυτού του ιδιαίτερου ”τριγώνου” Ελλάδας- Τουρκίας-Λιβύης, στην χώρα ”παίζουν πολιτικό παιχνίδι” κι΄άλλες -Μεγάλες- δυνάμεις. Θα αναφερθούμε εδώ στο τωρινό συμβάν:

Ποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι; (Lockerbie;)

ALAIN NOGUES VIA GETTY IMAGES

Κάποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι., Πρόκειται για την επίθεση το 1988 στην πτήση 103 της αεροπορικής εταιρείας “Pan Am”, όπου σκοτώθηκαν 270 άνθρωποι, κυρίως Αμερικανοί πολίτες, στη Σκωτία.

“Δεξιότερα Κουροπάτκιν…”

Η σημερινή εικόνα θα μπορούσε τηλεγραφικά να περιγραφεί, ως: δικτατορία των "αγορών", επικυριαρχία μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πολλαπλασιασμός της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, απαξίωση της εργασίας και του Κοινωνικού κράτους

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Όπως έχω επισημάνει κι΄άλλη φορά, τα τελευταία χρόνια έχουμε μια “στροφή” του εκκρεμούς προς τα Δεξιά. Για έναν προσεχτικό παρατηρητή, αυτό συμβαίνει τόσο στην σύνολη Δύση, όσο και στην Χώρα μας. (Δέστε για παράδειγμα πόσες πολιτικές κινήσεις/ σχηματισμοί υπάρχουν αυτή την στιγμή στα ΔΕΞΙΑ της παραδοσιακής/ νεο-φιλελεύθερης δεξιάς “Νέας Δημοκρατίας”).

Την περίοδο των Επαναστάσεων, από την Γαλλική έως αυτή των Μπολσεβίκων στην μετέπειτα ΕΣΣΔ, είχαμε μια Ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Παράλληλα δηλαδή με το ισχύον από τότε συμπέρασμα ότι “η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της”, είχαμε το πέρασμα από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους, (Γαλλική Επανάσταση), από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους (στην Οκτωβριανή). Τώρα, η Ριζοσπαστικοποίηση γίνεται προς τα Δεξιά: (όλο και) λιγότερη ¨Κοινωνία”, όλο και περισσότερη (ασύδοτη) “αγορά”.

Η ανακοίνωση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν ότι θέλει να δημιουργήσει έναν κόμβο φυσικού αερίου στην Τουρκία σε συμφωνία με τη Μόσχα δεν είναι απλώς μια εμπορική πρόταση... 22 Οκτωβρίου 2022

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Συνεχίζει η γειτονική Τουρκία το γνωστό της παιχνίδι, του “επιτήδειου ουδέτερου”. Τώρα φιλοδοξεί να γίνει ο κόμβος μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όσον αφορά το φυσικό αέριο. Προκύπτει αυτονόητα το ερώτημα: Φυσικό Αέριο ναι, αλλά από ποιον; Και κυρίως σε ποια γεωπολιτική τιμή, σε ποιό νόμισμα; Η ανακοίνωση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν ότι θέλει να δημιουργήσει έναν κόμβο φυσικού αερίου στην Τουρκία σε συμφωνία με τη Μόσχα δεν είναι μια εμπορική πρόταση όπως οποιαδήποτε άλλη, αφού τουλάχιστον δύο στοιχεία πρέπει να κυκλωθούν με “κόκκινο” μελάνι: ποιος θα μπορούσε να αποδειχθεί άλλον ένα παίκτη εντός του ευρωμεσογειακού χώρου και κυρίως τι θα συνέβαινε με τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χωρίς να ξεχνάμε ότι ο Λίβυος υπουργός Πετρελαίου είπε πρόσφατα ότι αξιολογεί την δυνατότητα κατασκευής ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου προς την Ιταλία, η Λιβύη είναι ένα πρώτο σημείο παρατήρησης / ερμηνείας του προβλήματος: αφορά το πρόβλημα διακίνησης, δεν αποτελεί μια μαγική λύση στο ενεργειακό πρόβλημα. Ο Ερντογάν υπέγραψε συμφωνία σχετικά με την αποκλειστική οικονομική ζώνη με την Τρίπολη που παραβιάζει τους φυσικούς νόμους της γεωγραφίας, επειδή χαράσσει μια κάθετη γραμμή στη μέση του “mare nostrum ad excludedum”. “Ξεχνώντας” δηλαδή ότι παρεμβάλλονται τα θαλάσσια όρια νότια της Κρήτης ,που δεν είναι απλώς ελληνικό νησί, Χώρας κράτους μέλους της ΕΕ (και του ΝΑΤΟ). Η χαλαρότητα με την οποία οι Βρυξέλλες χειρίστηκαν το υπογραμμένο νέο Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο θα μπορούσε να είναι προάγγελος άλλων προβλημάτων σε ολόκληρη την περιοχή.

Το Νέο Τουρκο-Λυβικό Μνημόνιο

Η καθυστερημένη, μερική επιστροφή της Ελλάδας στη Λιβύη, (μετά το ΤουρκοΛιβυκό Μνημόνιο του 2019 και το πρόσφατο του Οκτώβρη 2022) έχει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια. Με κορυφαίο: αμφισβήτηση θαλάσσιων ζωνών νότια της Κρήτης που δικαιωματικά της ανήκουν

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Το γεγονός

Στις 2 Οκτωβρίου, ο Τσαβούσογλου ανακοίνωσε υπογραφή συμφωνίας με την Λιβύη για την παραχώρηση μέρους της Λιβυκής ΑΟΖ σε τουρκικές εταιρείες. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου ταξίδεψε στη Λιβύη για να υπογράψει τη διμερή συμφωνία για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη όπου ορισμένες τουρκικές εταιρείες θα εμπλακούν στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το δεξί χέρι του Ερντογάν συνεχίζει να κατηγορεί την Αθήνα για παρέμβαση, χωρίς να υπενθυμίζει ότι αυτή η τουρκολιβυκή συμφωνία αντιπροσωπεύει ένα «κάθετο» σπάσιμο στον χάρτη της Μεσογείου, επειδή υπαινίσσεται στα νερά της Κρήτης, που ως γνωστόν είναι ελληνικό έδαφος.(έδαφος ενός κράτους μέλους της Ε.Ε.).

Σύμφωνα με τον Τσαβούσογλου, η Ελλάδα είναι αναστατωμένη γιατί η Τουρκία έχει αναλάβει σημαντικό ρόλο. «Πρώτα υπογράψαμε τη συμφωνία με τη Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Έτσι καθορίσαμε τα δυτικά όρια της υφαλοκρηπίδας μας. Εννέα φορές έχουν επιχειρήσει να εισέλθουν πλοία από Ελλάδα, Ελληνοκύπριους και τρίτες χώρες. Όλα αυτά τα έχουμε αποφύγει με διπλωματικές προσπάθειες και με τα μέτρα που έχουμε λάβει επί τόπου. Η σημασία και η επιτυχία της Τουρκίας στον διεθνή χώρο τρελαίνει την Ελλάδα.

“Casus belli” διαρκείας…

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*

Συνεδρίασε την Τετάρτη το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας. Η ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την συνεδρίαση, έρχεται να προστεθεί σε όλη την ρητορική της γείτονος ενάντια στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως τις γνωρίζουμε ήδη προ πολλού. Έτσι: “Η τουρκική κυβέρνηση διαμηνύει πως θα υπερασπιστεί «με όλα τα νόμιμα μέσα τα εθνικά της συμφέροντα απέναντι στις ολοένα και πιο προκλητικές ενέργειες της Ελλάδας»….

Το τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας κάλεσε «τους παράγοντες που ενθαρρύνουν την Ελλάδα να εξοπλίζει αποστρατιωτικοποιημένα νησιά στο Αιγαίο… να επιδείξουν κοινή λογική», αναφέρει η ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την 4ωρη συνεδρίαση υπό την προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αναφέρεται στα…μεταχειρισμένα τεθωρακισμένα οχήματα που μας «πάσαραν» οι Αμερικανοί για να βγάλουν την υποχρέωση για όσα έχουμε προσφέρει.

Παράλληλα, το Συμβούλιο επέκρινε τις ΗΠΑ για την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία — την οποία ο Ερντογάν χαρακτήρισε «ανεξήγητη» — υποστηρίζοντας ότι έρχεται «σε αντίθεση με το πνεύμα της συμμαχίας» και πρέπει να ανακληθεί.

Αντιτιθέμενα συμφέροντα Ρωσίας – Ιταλίας – Τουρκίας συγκρούονται στη Λιβύη

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η Ρωσία, επαναπροσεγγίζει μετά από καιρό την Αφρικανική ήπειρο. Επενδύει στη Λιβύη, -τη σημαντικότερη χώρα της Αφρικής για την Ιταλία- όπου καυχιέται για μακροπρόθεσμη στρατηγική παρουσία. Ιταλία και Ρωσία βρίσκονται σε αντίθετα μέτωπα: Ο Πούτιν στηρίζει την παράταξη Κυρηναϊκής / Τομπρούκ, εχθρό της κυβέρνησης της Τρίπολης, -υποστηριζόμενη από την Ιταλία και Τουρκία. Τον Απρίλιο του 2019 ο Πούτιν υποστήριξε την πολιορκία του στρατηγού Χαφτάρ εναντίον της πόλης Τρίπολης. Αλλά τότε η παρέμβαση της Τουρκίας που υποστήριξε την κυβέρνηση της Τρίπολης προκάλεσε την απόσυρση του Χαφτάρ και, τον Οκτώβριο του 2021, κήρυξε κατάπαυση του πυρός που δεν άλλαξε το παρασκήνιο: Ρώμη και Άγκυρα με την κυβέρνηση της Τρίπολης, Μόσχα με Κυρηναϊκή / Τομπρούκ. Μία από τις φιλοδοξίες του Πούτιν στη Λιβύη είναι η πρόσβαση στο λιμάνι της Βεγγάζης που θα επέτρεπε στα πλοία του να σταθμεύουν μπροστά από τις Νατοϊκές βάσεις. Παρόμοια άδεια είχε δώσει στο ρωσικό στόλο ο Καντάφι, αλλά ανατράπηκε από το ΝΑΤΟ / Δυτικοευρωπαίους, εξαπολύοντας την οργή του Πούτιν, ο οποίος ήταν αντίθετος με τη δυτική στρατιωτική επέμβαση. Αν η Ρωσία ήθελε να βάλει χέρι σε λιμάνι στη Λιβύη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, ας φανταστούμε τώρα. Στη Λιβύη, δεν πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τις 25 Δεκεμβρίου 2021. Απλώς αναφέρουμε ότι, στις 20 Ιουνίου 2022, ο ΟΗΕ απέτυχε στην προσπάθειά του να μεσολαβήσει μεταξύ των αντίπαλων κομμάτων που συναντήθηκαν στο Κάιρο από τις 12 έως τις 19 Ιουνίου.