Τα αφεντικά του ΣΕΒ και της ΕΕ διατάζουν και ο Άδωνις εκτελεί

Καθώς το άκρως αντεργατικό νομοσχέδιο του Άδωνι έχει πάρει την προδιαγεγραμμένη πορεία του για ψήφιση και εφαρμογή, καλό είναι να θυμηθούμε πώς, πότε και από ποιους διατυπώθηκαν, με ακριβή και συγκεκριμένο τρόπο, τα όσα περιέχονται στο νομοσχέδιο, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί αντίγραφό τους. Και ότι ήταν απλώς εν αναμονή για την κατάλληλη συγκυρία, που συνέπεσε με τον «κατάλληλο» υπουργό Εργασίας, με αυτό το άκρως νεοφιλελεύθερο, νεοφασιστικό και βαθιά ρατσιστικό προφίλ, λειτουργώντας ως ένα cyborg των αφεντικών, για την νομοθέτησή τους. Γιατί η εφαρμογή τους έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό αποτελώντας τη νέα πραγματικότητα στο πεδίο της αγοράς εργασίας στην οποία ζούμε.

Photo: Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Του Θεόδωρου Μεγαλοοικονόμου

Είναι όλα στην επίσημη προγραμματική διακήρυξη του ΣΕΒ, στην ημερίδα που είχε οργανώσει στις 24 Οκτωβρίου 2017, με θέμα «Το μέλλον της εργασίας μετά το Μνημόνιο». Στόχος της ημερίδας ήταν, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, «να γίνει καταγραφή των νέων μορφών απασχόλησης» και στη συνέχεια «να υπάρξει συναίνεση ότι η πρόσβαση σε όλες τις μορφές απασχόλησης θα είναι ανοιχτή προκειμένου να καταπολεμηθεί η ανεργία, ότι παράλληλα θα διασφαλιστούν αξιοπρεπείς όροι και συνθήκες εργασίας για όλους και θα προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός των καθεστώτων κοινωνικής ασφάλισης». Για τον ΣΕΒ αυτό είχε να κάνει με την ανάγκη «κυβέρνηση, κοινωνικοί εταίροι και φορείς της αγοράς ν΄ αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης πολλαπλών εργασιακών καθεστώτων, ως μια νέα κομβικής σημασίας συνιστώσα των αγορών εργασίας» (υπογρ. δική μας).

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις διατυπώσεις του ΣΕΒ, στις νέες μορφές απασχόλησης περιλαμβάνονται οι συμβάσεις εργασίας με πληθοπορισμό (crowdwork), οι συμβάσεις απασχόλησης «μηδενικών ωρών» (zero hours contracts), οι συμβάσεις σύντομης διάρκειας (short term contracts), προσωρινής εργασίας ή εργασίας κατά παραγγελία (on demand work), οι «μικροσυμβάσεις» (mini jobs), η εργασία ανά χαρτοφυλάκια (portfolio work), η εργασία βάσει δελτίου/κουπονιών (voucher-based work), διάφορες μορφές τηλεργασίας και κινητής εργασίας με χρήση εφαρμογών και νέων τεχνολογιών, οι συμβάσεις αστικού δικαίου (σύμβαση έργου, σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών) και οι συμβάσεις επιμερισμού θέσεων εργασίας (job sharing).

Η παγίδα του περιουσιολογίου

Θεωρείται πως η πλειοψηφία θα αντιμετωπίσει χαιρέκακα την επιβολή εφάπαξ φόρου, σε όλους όσους θα διαθέτουν ακόμη περιουσιακά στοιχεία – οπότε όχι μόνο δεν θα εξεγερθεί αλλά, αντίθετα, θα χαρεί ενδόμυχα με αυτήν την εξέλιξη, αφού δεν θα είναι η μοναδική που θα υποφέρει.

Του Άρη Οικονόμου

Το παγκόσμιο χρέος αυξάνεται διαρκώς, παρά το ότι έχουν δημιουργηθεί ήδη τεράστια βουνά (άρθρο), αδύνατον ποτέ να πληρωθούν. Μπορεί βέβαια ως ποσοστό επί του ΑΕΠ να διατηρείται ελεγχόμενο, αφού αυξήθηκε από το 246% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2000 στο 286% το 2014, αλλά σε απόλυτα μεγέθη έχει ξεφύγει εντελώς – στα 199 τρις $ το 2014, από μόλις 87 τρις $ στα τέλη του 2000 (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του συνολικού παγκοσμίου χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και σε απόλυτο μέγεθος (τρις $), μεταξύ του 4ου τριμήνου του 2000, καθώς επίσης του 2ου τριμήνου του 2014. Από επάνω προς τα κάτω: Νοικοκυριά, επιχειρήσεις, δημόσιο, χρηματοπιστωτικός κλάδος.

Αν όχι τώρα, πότε;

Του Θεόδωρου Μεγαλοοικονόμου

Η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα πιθανόν να εξέπληξε, κυρίως λόγω της ταχύτητας με την οποία συνέβη και του ολοκληρωτικού της χαρακτήρα, ακόμα και αυτούς που είχαν προβλέψει ότι αυτή η μετάλλαξη ήταν αναπόφευκτη και μέσα στη φύση της πολιτικής τους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου λειτουργούν με το «πιστόλι στον κρόταφο» και ένα κόμμα και η κυβέρνησή του της «Αριστεράς» θα έπρεπε να το ξέρουν πολύ καλά.
Αυτοί που σκόπιμα κράτησαν τις λαϊκές μάζες σε μια παθητική αναμονή επί πέντε μήνες, διαπραγματευόμενοι στις λογικές του «win-win» και λοιπών τεχνοκρατικών προταγμάτων, σαν να επρόκειτο για μια «πρακτική άσκηση» των πανεπιστημιακών τους παραδόσεων, θα έπρεπε να ξέρουν πολύ καλά ότι όλες οι δανειακές συμβάσεις του ΔΝΤ, σε δεκάδες χώρες, επιβλήθηκαν με εκβιασμούς και πραξικοπήματα και με τον εξής, πάντα, τριπλό στόχο: την πλήρη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, την πλήρη διάλυση του Δημοσίου με την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών και την παραμονή ενός απλώς «επιτελικού κράτους» και, τέλος, την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.