Σκυλοπαρέα, τρελή ή όχι

Η επίσκεψη του αμερικάνου υπ.αμ. «τρελού σκύλου» James Mattis στο Ριάντ και οι «θερμές», στα όρια της ωμής κολακείας, δηλώσεις του για το ολοκληρωτικό καθεστώς της σαουδικής αραβίας, επιβεβαιώνουν τις βασικές γραμμές εκείνου που έχουμε προσδιορίσει σαν την ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού μέσω της ικανοποίησης των τοπικών ιμπεριαλισμών επιλεγμένων συμμάχων της Ουάσιγκτον.

Οι άστοχες κινήσεις της Τουρκίας στην κρίση της Υεμένης

Η αντιπαράθεση με το Ιράν, με τη τουρκική οικονομία σε κρίση

Του Fehim Taştekin* 

Από τη στιγμή που ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν πρόσφερε την υποστήριξή του στην, υπό την σαουδαραβική ηγεσία, στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Χούτι στην Υεμένη, κάποιοι στη Τουρκία έσπευσαν να προβάλλουν το περίεργο επιχείρημα πως η Υεμένη ακόμη ανήκει στους Οθωμανούς. Αυτό, ωστόσο, δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς έχουμε εξοικειωθεί με την «νεο-οθωμανική» νοοτροπία, η οποία φαντασιώνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν την Τουρκία σε κάθε σημείο και γωνιά του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Ερντογάν χαιρέτισε αυτήν την αντίληψη σε μια συνέντευξή του στο κανάλι «France 24»: «υποστηρίζουμε την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας. Η Τουρκία μπορεί να εξετάσει την παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης μα βάση την εξέλιξη της κατάστασης». Παίρνοντας ανοιχτά θέση κατά του Ιράν, ο Ερντογάν είπε ότι «το Ιράν και οι τρομοκρατικές ομάδες πρέπει να αποσυρθούν» από την Υεμένη. «Το Ιράν προσπαθεί να εκδιώξει από την περιοχή το ‘‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε’’ μόνον για να πάρει τη θέση του» εκτόξευσε την κατηγορία, χρησιμοποιώντας τον αραβικό όρο για το Ισλαμικό Κράτος και υπονοώντας ότι και το Ιράν θα έπρεπε επίσης να αποσυρθεί από τη Συρία και το Ιράκ.

Το αδιέξοδο δίλημμα των Σαούντ στην Υεμένη

Του Κώστα Ράπτη 

Συγκροτώντας στρατιωτική συμμαχία δέκα σουνιτικών, όχι μόνο αραβικών, κρατών και εξαπολύοντας την Πέμπτη την επιχείρηση “Asifat al-Hazm” (Θύελλα Αποφασιστικότητας) εναντίον των ανταρτών Χούτι της Υεμένης, η Σαουδική Αραβία ανέλαβε το μεγαλύτερο ρίσκο σε όλη την πρόσφατη ιστορία της.

Είναι προφανές ότι η προέλαση των Χούτι προς το λιμάνι του Άντεν, καθιστούσε την ανάληψη δράσης από πλευράς των Σαουδαράβων απολύτως επιτακτική, καθώς οι εξελίξεις όχι μόνο υποχρέωσαν το νόμιμο Υεμενίτη πρόεδρο Hadi να εγκαταλείψει το τελευταίο προπύργιό του στη χώρα, αλλά έφεραν τους αντάρτες κυρίαρχους της (εγκαταλελειμμένης εσπευσμένα από τους Αμερικανούς πεζοναύτες στρατιωτικούς συμβούλους) στρατιωτικής βάσης από την οποία συντονίζονταν οι επιχειρήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών εναντίον της “Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο”. Και το κυριότερο: οι Χούτι βρέθηκαν σε θέση να ελέγξουν προοπτικά τα στενά του Bab-el-Mandeb, απ΄ όπου διακινούνται θαλασσίως 3,8 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα.