Το τελεφερίκ του Νίκου

Ιδεολογικός αναχρονισμός και καλλιέργεια ψευδαισθήσεων χαρακτηρίζει τις πνευματικές και πολιτικές ελίτ

Του Σάββα Μαστραππά από την Ρήξη φ. 139

Πριν από μερικές μέρες συζητούσα με έναν παραδοσιακό ψηφοφόρο του Νίκου Αναστασιάδη. Προσπάθησα να του αναλύσω τους λόγους για τους οποίους η επανεκλογή του κ. Αναστασιάδη στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είχε ολέθριες συνέπειες για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Ο συνομιλητής μου, όπως και αρκετοί Κύπριοι πολίτες, δεν φάνηκε να συμμερίζεται τους φόβους μου. Η εκλογή του εκάστοτε Κυπρίου προέδρου έχει κατά τη γνώμη τους να κάνει με άλλα, «ουσιαστικότερα» προβλήματα, που αντιμετωπίζει ο τόπος.
Δεν εξεπλάγην, λοιπόν, όταν ο συνομιλητής μου μού ανακοίνωσε τον λόγο για τον οποίο θα ξαναψηφίσει τον απερχόμενο πρόεδρο! Ο λόγος, λοιπόν, είναι: «Να δώσει την ευκαιρία στον Νίκο να υλοποιήσει τη δέσμευσή του για την κατασκευή τελεφερίκ στο Τρόοδος! Δεν εξεπλάγην, διότι γνωρίζω με ποιον ανθρωπολογικό τύπο συναλλασσόμουν. (Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει σε προηγούμενο κείμενό μου με τίτλο: «Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους» Ρήξη φ. 131.)
Εν τούτοις, νομίζω ότι πρέπει να καταθέσω και τις παρακάτω σκέψεις. Θεωρώ λοιπόν ότι το κυπριακό  εκλογικό σώμα μπορεί να χωριστεί σε τρεις κατηγορίες. Η διάκριση θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνει με βάση την ηλικία. Δεν εστιάζω στην ταξική δομή της κοινωνίας ούτε στην διάκριση πρόσφυγας και μη διότι οι διακρίσεις αυτές, ειδικά μετά το 1980, υπέστησαν τις ισοπεδωτικές  επιδράσεις του ευδαιμονισμού. Οι συνέπειες δε του ευδαιμονισμού έχουν τέτοια επίδραση στην κοινωνία που αν κάποιος ανατρέξει στο κλασικό πια βιβλίο του Κρίστοφερ Λας H κουλτούρα του ναρκισσισμού (εκδ. Νησίδες) θα αναρωτηθεί αν οι περιγραφές και οι διαπιστώσεις του συγγραφέα αναφέρονται στην αμερικάνικη κοινωνία ή μήπως στην κυπριακή…

Κύπρος: Καμιά Πατρίδα για τους μελλοθάνατους*

Ο τύπος του «Νεοκύπριου» αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του…

Του Σάββα Μαστραππά από την Ρήξη φ. 132

Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες μιας καθ’ όλα άδικης κατά τη γνώμη μου, επίθεσης κατά του προέδρου Αναστασιάδη, προερχόμενης από μερίδα των ίδιων του των ψηφοφόρων. Η επίθεση αυτή αφορούσε την πρακτική και τη φιλοσοφία που ακολούθησε κατά τις συνομιλίες προς «επίλυσιν» του κυπριακού προβλήματος.

Τις ίδιες ανέξοδες φωνασκίες ακούσαμε (από ψηφοφόρους του) και όταν ο προηγούμενος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Χριστόφιας, προσπάθησε να «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα με τη μέθοδο (όπως και ο κ. Αναστασιάδης) της τυφλόμυγας, ηθελημένα καλύπτοντας τα μάτια του στις πραγματικές παραμέτρους του Κυπριακού (βιωσιμότητα της λύσης, πάγιες στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας, αγνοώντας τις γεωστρατηγικές συνθήκες της ευρύτερης περιοχής μας).

Η ιστορική διαμόρφωση της Τουρκοκυπριακής μειονότητας

Του Σάββα Μαστραππά δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 4 τον Οκτώβριο του 1996

Η πιο διαδεδομένη ο­νομασία που διδόταν στους Κυπρίους κρυπτοχριστιανούς ήταν: «Λινοπάμπακοί». Η λέ­ξη αυτή λαμβανόταν μεταφορικά από το πα­νί που ήταν υφασμένο από λινάρι και βαμβάκι και είχε κανονική και ανάποδη πλευρά, υποδηλώνοντας έτσι τις δύο όψεις της πίστης τους: τη λινή, τη βασα­νισμένη δηλαδή τη χρι­στιανική, και την παμπακερή, την τουρκική

Η παρουσία της μουσουλμανι­κής μειονότητας στην Κύπρο -που αργότερα διαμορφώνε­ται σε τουρκική- αρχίζει από τις πρώτες ημέρες της τουρκικής εκστρατείας, παίρνει δε συστηματι­κότερη μορφή αμέσως μετά την κατάληψή της από τους Οθωμα­νούς Τούρκους και την κατάργηση της Βενετσιάνικης κυριαρχίας τον Αύγουστο του 1571 (κατάληψη Αμμοχώστου).

Κυπριακός ελληνισμός σε καμπή

Στην Κύπρο, δυστυχώς, το κλίμα αντιστράφηκε

Του Σάββα Μαστραππά

Τον Μάρτιο του 2016 υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο κυπριακός Ελληνισμός να οδηγηθεί σ’ ένα νέο δημοψήφισμα, για να επικυρώσει ή να απορρίψει τη συμφωνία που θα προκύψει από τις μυστικές συνομιλίες που γίνονται ερήμην του.
Η προαλειφόμενη λύση (η οποία υπερβαίνει προς το αρνητικότερo στα περισσότερα σημεία το απορριφθέν σχέδιο Ανάν) είναι μη εφαρμόσιμη πρακτικά, ενέχει ρατσιστικά και διαχωριστικά στοιχεία, τα οποία εύκολα μπορούν να οδηγήσουν σε έκρυθμες καταστάσεις, είναι εξαιρετικά πολυδάπανη και αφήνει μεγάλα κενά στο θέμα της ασφάλειας.

«American Bar»

Του Σάββα Π. Μαστραππά

«Με την Ελλάδα έχουμε μόνο ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς» δήλωσε πριν από λίγο καιρό ο Κύπριος Υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης. Λίγο αργότερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι «στην Κύπρο προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο Grexit».
 Όλα αυτά δεν μπορούν να ερμηνευθούν με βάση την παρούσα οικονομική συγκυρία και μόνον. Έχουν και παρελθόν και στόχευση προς το άμεσο παγκοσμιοποιημένο – τουρκοκρατούμενό μας μέλλον.
Είναι προφανές ότι η στάση της Κυπριακής πλευράς δηλώνει την αποστασιοποίηση της, ακόμα και σε επίπεδο ηθικής συμπαράστασης από το Ελληνικό πρόβλημα.
Κάποιοι παράγοντες που θα μπορούσαν να δώσουν εξηγήσεις εστιαζόμενοι μόνο στα οικονομικά, είναι το δέος που νιώθουν οι πολιτικές ηγεσίες απέναντι στην δύναμη που έχουν αποκτήσει πια οι μηχανισμοί των αγορών και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Ένας δεύτερος παράγοντας αφορά την εξάρτηση ή την μεταπρακτική σχέση που μπορεί να έχουν οι συγκεκριμένοι διαχειριστές της εξουσίας με παράγοντες της διεθνούς οικονομικής διακυβέρνησης.