Λοιπόν, λύθηκε το πρόβλημα των σχολείων. Ένα self test επιπλέον, δηλαδή 3 συνολικά για την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας τους, σε εμβολιασμένους και μη. Από την δεύτερη εβδομάδα και μετά, όλοι θα κάνουν 2 self tests. Εάν διαπιστωθεί κρούσμα μέσα σε τάξη, το παιδί θα μπορεί να επιστρέψει μετά από πενθήμερη καραντίνα και με αρνητικό rapid test, ενώ όλοι οι μαθητές θα υποβάλλονται καθημερινά σε έλεγχο. Οι εκπαιδευτικοί, εάν είναι ανεμβολίαστοι, θα κάνουν 4 rapid και 1 self test, ενώ οι εμβολιασμένοι εκπαιδευτικοί θα κάνουν 3 δωρεάν self tests την εβδομάδα.
Το σκεπτικό; Μιλώντας για την παραλλαγή Όμικρον, η κυρία Παπαευαγγέλου είπε ότι η επώαση της ίωσης είναι μικρότερη, όπως και η διάρκεια νόσησης, που είναι ηπιότερη στους εμβολιασμένους. Επίσης, είπε ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη προς το παρόν για σοβαρή νοσηρότητα από την Όμικρον στα παιδιά. Έτσι απλά. Όλα αυτά όμως στηρίζονται σε επισφαλή (soft) και περιστασιακά (circumstantial) δεδομένα. Εξ ου και ο ΠΟΥ αντέδρασε στη μείωση του χρόνου της καραντίνας, που υιοθετήθηκε σε ορισμένες χώρες.
Ας τα πάρουμε όμως ένα-ένα, γιατί είναι όλα, μα όλα, λάθος. Κατ’ αρχάς, έχουν συνειδητοποιήσει τα σαΐνια του υπουργείου ότι το self test/rapid test θετικοποιούνται μόνο όταν η ίωση έχει προχωρήσει αρκετά ή θεωρούν ότι οι δοκιμασίες αυτές ανιχνεύουν ακαριαία ακόμα και την απλή επαφή με ένα (1) σωματίδιο ιού, πριν δηλαδή αρχίσει κάποιος να μεταδίδει; Αν έχουν καταλάβει αυτό το βασικό, τι πάει να πει 3 (αντί 2) tests; Γιατί όχι 5, 6, 7 ή 14 να καλυφθούν όλες οι μέρες κάθε 12ωρο; Μήπως τους είπε κάποιος ειδικός ότι η νόσος προχωράει (ή κολλάει) μέρα-παρά-μέρα;
