Κατεβαίνουν στους δρόμους κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οι Γάλλοι…«δεξιοί» – στις βολικές τους ‘ίσες αποστάσεις’ επιμένουν οι «αριστεροί»

Οι μεγαλύτερες αντιΝΑΤΟϊκές διαδηλώσεις ξέσπασαν στην Γαλλία, όχι από τους «επαναστάτες αριστερούς», αλλά από «δεξιούς πατριώτες» του νέου πατριωτικού γαλλικού κόμματος που αποσπάστηκε από τους κόλπους του κόμματος της Μαρί Λε Πεν.

Με ξεκάθαρα αντινατοϊκά συνθήματα για αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ και για την παύση αποστολής βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία, οι διαδηλωτές βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους στο στέλεχος της Υπερεθνικής Ελίτ Εμμανουέλ Μακρόν, με συγκεντρώσεις σε 25 πόλεις.

Ο ηγέτης του πατριωτικού κόμματος οργανώνει πολιτικές διαμαρτυρίες όχι μόνο ενάντια στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην ΕΕ, από το Φθινόπωρο.

Σκεφτείτε στην πατρίδα μας ηγέτης «δεξιών» καταβολών πατριωτικού κόμματος να ψαλιδίζει τη σημαία του ΝΑΤΟ σε δημόσια συγκέντρωση…

Την ίδια στιγμή, οι «επαναστάτες αριστεροί» (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.) συνεχίζουν τον … ‘διμέτωπο’ “αγώνα” τους, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι, από τη μία, τον πόλεμο της Υπερεθνικής Ελίτ ενάντια στη Ρωσία, στον οποίο σύρθηκε μετά το πραξικόπημα στην Ουκρανία του 2014 και, από την άλλη, τον αμυντικό ουσιαστικά πόλεμο της Ρωσίας κατά της φασιστικής αλητείας των Ζελένσκι και Σία, και του εγκληματικού ΝΑΤΟ από πίσω της…

Ο πραγματικός φασισμός σήμερα είναι ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ανάλυση στα Γεγονότα

Η εκκένωση της Χερσώνας από τις ρωσικές δυνάμεις ήταν μια εξευτελιστική ήττα της Ρωσίας των παγκοσμιοποιητών του Πούτιν, στα χέρια της φασιστικής ουκρανικής κλίκας την οποία υποστηρίζει σύσσωμο το ΝΑΤΟ, με πρωτοπαλίκαρα, βέβαια, και τη δική μας πολιτική κλίκα (Μητσοτάκης και Σία στην κυβέρνηση, ή την αντιπολίτευση)! Και η ήττα, μεν, αυτή μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον μόνον προσωρινή, εάν βέβαια συνεχιστεί ο πόλεμος και η Ρωσία — με την ευκαιρία του φιάσκου που υφίσταται στην Ουκρανία και της ουσιαστικής απομόνωσης που τής επιβάλλει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός — δημιουργήσει, με τις πελώριες παραγωγικές δυνατότητες που διαθέτει, ένα πραγματικό έθνος-κράτος και ρίξει πολύ σημαντικότερες δυνάμεις στη μάχη. Η ουσιαστική, άλλωστε, απομόνωση της Ρωσίας από τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό επιβάλλει αυτή τη λύση ως τη μόνη ορθολογική. Παρόμοια εξέλιξη όμως που προϋποθέτει ριζικές αλλαγές στην ίδια τη Ρωσία δεν είναι καθόλου σίγουρη τη στιγμή αυτή. Το μέλλον επομένως είναι εντελώς ακαθόριστο.

Όπως είχα προβλέψει από τη στήλη αυτή, σήμερα συντελέστηκε ο μεγαλύτερος ίσως στρατιωτικός εξευτελισμός της Ρωσίας στην Ιστορία της, με την εκκένωση της ΜΟΝΗΣ σημαντικής ουκρανικής πόλης που είχαν καταλάβει! Οι θριαμβευτικοί αλαλαγμοί σε όλο τον δυτικό τύπο — δηλαδή τον παγκοσμιοποιημένο τύπο πια, αφού οι Αμερικανοί που ελέγχουν την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), ελέγχουν πια και τα παγκόσμια ΜΜΕ — είναι χαρακτηριστικοί.

Βασιλιάδες, Πρόεδροι Δημοκρατίας και Περιεκτική Δημοκρατία

Φωτογραφία (20/11/1962): Η βασίλισσα Ελισάβετ χορεύει με τον Πρόεδρο Κβάμε Νκρούμαχ, που ηγήθηκε της ανεξαρτησίας της Γκάνας από τη Βρετανία (1957) και αποτέλεσε ιστορική μορφή του Παναφρικανικού Κινήματος

1. Το δήθεν «σκάνδαλο» που προέκυψε από τις «αποκαλύψεις» μιας αποτυχημένης στάρλετ του Χόλιγουντ, που «τύλιξε» τον αφελή γιο της αδικοχαμένης Νταϊάνας (η οποία πράγματι μπορεί να ήταν θύμα βασιλικής συνωμοσίας), με προφανή στόχο την κοινωνική αναρρίχησή της που δεν κατάφερε να επιτύχει επαγγελματικά, έχει στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη κοινωνική σημασία. Αυτή ξεπερνά κατά πολύ τη συνήθη σκανδαλολογία στην οποία συνήθως εμπλέκονται παρόμοια δημόσια πρόσωπα. Άλλωστε και τα ίδια τα ΜΜΕ καθώς και τα κοινωνικά μίντια που σήμερα, μαζί, συνδιαμορφώνουν την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Υπερεθνικής Ελίτ (δηλαδή των βασικών πολυεθνικών που ελέγχουν άμεσα την παγκόσμια οικονομία και έμμεσα την πολιτική, πολιτιστική  και γενικότερα κοινωνική ζωή), έδωσαν από την αρχή τον «τόνο», έστω έμμεσα, για να τηρούνται και τα διπλωματικά τερτίπια. Ο προφανής στόχος ήταν η βρετανική βασιλική οικογένεια και στην πραγματικότητα ο ίδιος ο βασιλικός θεσμός!

Grexit.gr: Ενημέρωση-Οργάνωση-Δράση για την έξοδο από την ΕΕ και την Οικονομική Αυτοδυναμία

Το ΜΕΚΕΑ, αντιλαμβανόμενο την κρισιμότητα των σημερινών συνθηκών (Ευρωεκλογές, κινήματα για εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη κ.λπ.), δίνει στη δημοσιότητα την ιστοσελίδα grexit.gr, με απώτερο σκοπό να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός γνήσιου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος στην Ελλάδα που θα παλεύει για εθνική και οικονομική κυριαρχία μέσα από την οικονομική αυτοδυναμία.

Η ιστοσελίδα Grexit.gr είναι μια πρωτοβουλία του ΜΕΚΕΑ και άμεσο στόχο έχει να ενημερώσει και να συνασπίσει τα λαϊκά στρώματα γύρω από τον κεντρικό στόχο για την έξοδο από την οικονομική (αλλά και πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική) καταστροφή του ελληνικού λαού. Αυτός ο στόχος περνάει από ένα πραγματικά απελευθερωτικό Grexit, που για να μην είναι απάτη πρέπει σήμερα να σημαίνει την άμεση, μονομερή έξοδο από την ΕΕ (και όχι απλά το Ευρώ) και το χτίσιμο Αυτοδύναμης Οικονομίας –μια ριζική διαδικασία που προϋποθέτει τη ρήξη με τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης παράλληλα με τη σταδιακή δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινότητας κυρίαρχων οικονομικά και εθνικά λαών, που σημαίνει την πρόνοια για εντελώς νέους γεωστρατηγικούς προσανατολισμούς.

Οι ήττες της αυτοκρατορίας

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως έτος καμπής της παγκοσμιοποίησης

Του Σωτήρη Δημόπουλου από την Ρήξη φ. 130 

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως έτος καμπή των παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών, αλλά και της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Κατά κάποιον τρόπο, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τον περασμένο χρόνο κλείνουν και επισήμως τον κύκλο που άνοιξε το 1989-1991. Τότε, καθώς κατέρρεε το ανατολικό στρατόπεδο, αναδύθηκε ως απόλυτη νικήτρια η αγγλοσαξονική Δύση, τόσο ως οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη, όσο και ως καθολικά αποδεκτό πολιτισμικό-ιδεολογικό παράδειγμα. Σήμερα, ωστόσο, βρίσκονται υπό αίρεση όλα τα πλεονεκτήματα που διέθετε ο δυτικός πόλος, εξερχόμενος του ψυχρού πολέμου. Η οικονομία του βιώνει μια μόνιμη κρίση από την μεταφορά του κέντρου της παραγωγικής δραστηριότητας στην Ανατολή, η στρατιωτική υπεροπλία του δοκιμάζεται στα αιματηρά μέτωπα της Μέσης Ανατολής και οι ιδεολογικές του αρχές πολιορκούνται ασφυκτικά από ογκούμενα κινήματα αμφισβήτησης που σαρώνουν Αμερική και Ευρώπη. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, το Μπρέξιτ, η νίκη του Άσαντ με την καθοριστική αρωγή της Ρωσίας στο Χαλέπι, καταγράφονται ως κορυφαίες ήττες για ένα πανίσχυρο κατεστημένο, το οποίο επί δεκαετίες προωθούσε, βήμα-βήμα, το σχέδιο της «αυτοκρατορίας», της παγκόσμιας ηγεμονίας και της επιβολής ενός μοναδικού οικονομικού και πολιτισμικού προτύπου. Τι πήγε, λοιπόν, λάθος σ’ αυτή την τόσο μεθοδική και κολοσσιαία σε μεγέθη και ισχύ προσπάθεια;

Το επαναστατικό έτος 2016

Η χρονιά που μας πέρασε θα μείνει στη μνήμη των λαών σαν μία επαναστατική χρονιά ή έστω σαν ένα πρελούδιο για τα ανατρεπτικά γεγονότα που θα έρθουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κατεστημένο οικοδόμημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έτριξε από τις δονήσεις που του επέβαλαν οι καταπιεζόμενοι της Νέας Διεθνούς Τάξης, με το μέλλον να διαγράφεται πιο ελπιδοφόρο.

Είναι αποδεκτό πλέον ακόμα και από τους πιο συντηρητικούς κύκλους (όχι όμως και από τους «αριστερούς»!) ότι κατά το περασμένο έτος μία αντιπαγκοσμιοποιητική εξέγερση έλαβε χώρα σε πολλά μέρη του πλανήτη. Αυτή η εξέγερση εκφράστηκε κυρίως στην κάλπη και δεν έλαβε κινηματικά χαρακτηριστικά, παρότι σε χώρες όπως η Γαλλία εκφράστηκε και με αυτό τον τρόπο. Παρόλα αυτά, η καθολική ηγεμονία της Υπερεθνικής ελίτ και των πολυεθνικών της, ιδιαίτερα και μετά την πτώση του «υπαρκτού», αμφισβητήθηκε έντονα. Οι κομισάριοι του συστήματος που εθελοτυφλούσαν πιστεύοντας στο ιδεολόγημα του «τέλους της Ιστορίας», έζησαν μια χρονιά απαράμιλλης αγωνίας, αφού οι κολασμένοι αυτού του κόσμου φρόντισαν να τους δημιουργήσουν νέους εφιάλτες.

H ελληνική κοινωνία αμφισβητεί την ΕΕ και την Παγκοσμιοποίηση

Μία πρόσφατη δημοσκόπηση που πέρασε στα «ψιλά» των ενημερωτικών δελτίων αλλά και η ετήσια σφυγμομέτρηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Parlemeter απεικονίζoυν χαρακτηριστικά τη σταδιακή μετατόπιση της κοινής γνώμη προς αντιπαγκοσμιοποιητικές θέσεις. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα της κρίσης, που εξελίσσεται σε καταστροφή για τους πολλούς, η συγκροτημένη λαϊκή δράση κατά της Νέας Διεθνούς Τάξης είναι, δυστυχώς, απούσα, οι απόψεις για έναν από τους βασικότερους θεσμούς που επηρεάζουν τις ζωές μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση, σιγά σιγά αναστρέφονται.

Η δυσπιστία προς την ΕΕ αλλά και γενικότερα προς τις γεωστρατηγικές επιλογές της χώρας είναι έκδηλη. Και πώς να μην ήταν άλλωστε; Μετά από σχεδόν δύο χρόνια διακυβέρνησης «πρώτη φορά αριστεράς» και επτά χρόνια μνημονιακής καταστροφής, οι αυταπάτες περί ανατροπής των πολιτικών λιτότητας μέσα στην ΕΕ ξεθώριασαν. Και μαζί με αυτές οι ελπίδες πως οι ΗΠΑ του «αριστερού» εγκληματία Ομπάμα, το νούμερο ένα εγκληματικό κράτος στον πλανήτη, θα συνδράμουν για να μας βοηθήσουν στο «κούρεμα» του Χρέους και λοιπές «ιστορίες για αγρίους», που ακόμα και αν όλο μας το χάριζαν, όντας μέσα στις ανοιχτές αγορές και την ΕΕ, θα ήταν ζήτημα μερικών χρόνων να αποκτούσαμε καινούργιο Χρέος. Τα επιχειρήματα των πολιτικών καθαρμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, που τόσα χρόνια έκαναν καριέρα πουλώντας επανάσταση, καταρρέουν. Ολόκληρη η συλλογιστική της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς», που θεωρεί την λιτότητα συνέπεια των «κακών» νεοφιλελεύθερων πολιτικών τύπου Σόιμπλε, Μέρκελ κλπ. και όχι συνέπεια των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών, που είναι η ουσία της παγκοσμιοποίσης, είναι αποπροσανατολιστική και εγκληματική και ήρθε το τίμημα του χρόνου για να την απομυθοποιήσει ο ίδιος ο λαός.

Η κληρονομιά του Φιντέλ και η υποκρισία των επικριτών του

«Οταν μιλάμε για το λαό, δεν εννοούμε τους βολεμένους, τα συντηρητικά στοιχεία του έθνους, που τους βολεύει κάθε καταπιεστικό καθεστώς, κάθε δικτατορία, κάθε δεσποτισμός, που προσκυνούν τον αφέντη μέχρη να χτυπήσει το μέτωπό τους στο πάτωμα. Όταν μιλάμε για πάλη, εννοούμε με τη λέξη «λαός» τις μεγάλες αλύτρωτες μάζες, προς τις οποιες όλοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και όλοι εξαπατούν και προδινουν, αυτές που ποθούν μία καλύτερη πατρίδα, πιο αξιοπρεπή και πιο δίκαιη(…) Σ’ αυτό το λαό, που οι δρόμοι του είναι στρωμένοι με πέτρες άγχους, εξαπάτησης και ψεύτικων υποσχέσεων, εμείς δε θα του πούμε «Θα σου δώσουμε» αλλά: «Ορίστε, αγωνίσου τώρα με όλες σου της δυνάμεις για να γίνει δική σου η λευτεριά και η ευτυχία!»

Φιντέλ Κάστρο

Από τη σκοπιά του αντιπαγκοσμιοποιητικού αγώνα, αυτού που θεωρεί ότι ο ταξικός αγώνας στην εποχή μας είναι ταυτόχρονα και εθνικοαπελευθερωτικός, το  κουβανικό καθεστώς, αποτέλεσμα της νικηφόρας επανάστασης του Φιντέλ Κάστρο, του Τσέ Γκεβάρα και των υπόλοιπων ανταρτών, έχει ιδιαίτερη σημασία. Οχι μόνο διότι μία μελλοντική Κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου (όπως αυτή του ΜΕΚΕΑ) θα μπορούσε να συνάψει διμερείς συμφωνίες με την Κούβα, αλλά κυρίως επειδή στέκει ως λαμπερό παράδειγμα του τι μπορεί να καταφέρει ένα ανεξάρτητο καθεστώς για τον λαό του, ακόμα και αν βρίσκεται τόσο κοντά στο στόμα του λύκου. Και αυτό είναι το μάθημα για εμάς σήμερα!

Το κίνημα της Αντιπαγκοσμιοποίησης φουντώνει και στη γειτονιά μας: Τώρα με το ιταλικό ΟΧΙ!

Το σφυροκόπημα ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης συνεχίζεται. Τώρα ήταν η σειρά του ιταλικού λαού, ο οποίος καταψήφισε μαζικά την προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση του Πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, κάνοντας μια μίνι-επανάσταση τόσο ενάντια στην ντόπια ελίτ όσο και στις ευρωπαϊκές ελίτ, αφού δεν υπάρχει αμφιβολία για τις αντι-ΕΕ διαθέσεις της ψήφου. Ήταν μια νίκη του άτυπου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος που θεριεύει μέρα με τη μέρα!
Οι Ιταλοί νέοι εξεγέρθηκαν μαζικά κατά της ΕΕ κατεβαίνοντας συχνά στους δρόμους και αμέσως μετά το δημοψήφισμα, για να διαδηλώσουν κατά της ΕΕ ως της βασικής υπαίτιας της ανεργίας που μαστίζει κυρίως τους νέους. Έτσι σπάει το Μεσογειακό «Μέτωπο της απάτης» που ήθελε να στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με Ρέντσι και Podemos, αφού ο μεν πρώτος ήδη πετάχθηκε στα σκουπίδια της Ιστορίας (όπως θα πεταχτεί και ο ίδιος ο Τσίπρας, αν και γι’ αυτόν και τους συν-απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ, που εγκλημάτησαν σε βάρος του Ελληνικού λαού, αυτή θα ήταν η μικρότερη τιμωρία) ενώ το δεύτερο (Podemos) πάει για τα σκουπίδια πριν ακόμη δοκιμαστεί.

Αντιστάσεις στην Παγκοσμιοποίηση σε όλον τον κόσμο

Σχόλιο: Αν και οι πληροφορίες του παρακάτω άρθρου είναι ιδιαίτερα χρήσιμες, καθώς μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε κάθε μεριά του πλανήτη ως αντίδραση στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ωστόσο πρέπει να τονίσουμε ότι δεν συμφωνούμε με το τελικό συμπέρασμα του αναλυτή. Σίγουρα η επιδίωξη του ΜΕΚΕΑ δεν είναι η ψευτο-Νέα Διεθνής Τάξη των BRICS που βασίζεται και αυτή στις αρχές του ανταγωνισμού και του κέρδους, που είναι αναπόσπαστα κομμάτια του συστήματος της οικονομίας της αγοράς. Στόχος του ΜΕΚΕΑ είναι η οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινότητας κυρίαρχων εθνών η οποία, σε αντίθεση με την σημερινή ΝΔΤ και την ψευτο-ΝΔΤ που υποστηρίζει ο αρθρογράφος, θα θεμελιώνεται στις αρχές της αλληλεγγύης και του αμοιβαίου σεβασμού των λαών που θα είναι μέρος της. Είναι ώρα οι λαοί να βαδίσουν προς την μόνη εναλλακτική που έχουν στη σημερινή βαρβαρότητα.

Η πορεία προς το GLEXIT – την Έξοδο από την Παγκοσμιοποίηση.

Του Ουέιν Μάντσεν

 Οι λαοί, μέσω της κάλπης, στέλνουν το μήνυμά τους. Από το βρετανικό «Ναι» στο BREXIT – την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (EE) –μέχρι την αντιπαγκοσμιοποιητική εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ (Donald Trump) ως πρόεδρο των ΗΠΑ, οι λαοί υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στην ομογενοποίηση του κόσμου σε ένα υπερκράτος ενός χυλού κυβερνήσεων, πολιτιστικών ταυτοτήτων, θρησκειών, και πολιτικών. Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ δεν επρόκειτο τόσο για μια απλή εκλογή, όσο για ένα δημοψήφισμα πάνω στην παγκοσμιοποίηση και σε όλες τις επιβλαβείς εκφράσεις της: ελεύθερη αγορά, ανοιχτά σύνορα, υποταγή της εθνικής κυριαρχίας σε σκιώδεις διεθνείς οργανισμούς.