Ρωσία – Ο ασύδοτος ρατσισμός εναντίον των Ρώσων και οι επαγγελματίες "αντι–ρατσιστές"

Του Ηλία Παπαναστασίου

Κλείνουν σήμερα –24/5/2022– τρεις μήνες πολέμου στην Ουκρανία και αναφερόμαστε πλέον σε ένα τεράστιας σημασίας θέμα, αυτό του δηλητηριώδους ρατσισμού εναντίον των Ρώσων και οι αντιδράσεις – που θα έπρεπε να υπάρχουν – των «επαγγελματιών του αντι/ρατσισμού» στη χώρα μας αλλά και διεθνώς.

Μετά τις κυρώσεις οικονομικού χαρακτήρα εναντίον της Ρωσίας που ήδη ξεπέρασαν τις 10.000 (!) από το 2014, πάμπολλες κυρώσεις αφορούν ακύρωση αθλητικών εκδηλώσεων, καλλιτεχνικών παραστάσεων με παγκοσμίου φήμης μπαλέτα και θέατρα – π.χ. Θέατρο Μπολσόι – αλλά και ακυρώσεις προσκλήσεων σε ομάδες καλλιτεχνών και ανθρώπων του πνεύματος όλων των κατηγοριών, επιβάλλοντας έτσι ένα αληθινό «πέπλο σκότους» σε ό,τι είναι ρωσικό και γενικότερα σε ό,τι αναφέρεται στην Ρωσία. Φθάσαμε στο σημείο η ανεκδιήγητη Ελληνίδα Υπουργός Πολιτισμού να ακυρώνει παραστάσεις Ρωσικών μπαλέτων αλλά και οποιαδήποτε πρόσκληση, εκδήλωση ή άφιξη εκπροσώπων του πλουσιότατου Ρωσικού Πολιτισμού δηλαδή μιας χώρας που έδωσε τιτάνες στο παγκόσμιο πολιτιστικό στερέωμα και ονόματα όπως του Τσαϊκόφσκι, Προκόπιεφ, Σοστακόβιτς, Πούσκιν, Τολστόι, Τσέχωφ, Ντοστογιέφσκι κλπ. Εκπροσώπων δηλαδή της υψηλότερης ποιοτικά λογοτεχνίας του πλανήτη και μουσικής καλλιτεχνίας άφθαστου επιπέδου και ασύλληπτης λεπτότητας και αισθητικής ! Και όλα αυτά γιατί οι εκπρόσωποι είναι «Ρώσοι» και «Ρωσίδες» δηλαδή εκπροσωπούν την μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη και μια από τις πλουσιότερες χώρες της παγκόσμιας ιστορίας σε πολιτισμό ήτοι τέχνη, επιστήμη, πολιτιστικά επιτεύγματα κλπ. Φυσικά για τους εκπρόσωπους της Αμερικανο/Ευρώπης – δηλαδή της λεγομένης «Δύσης» που ουσιαστικά δεν υφίσταται– όλα τα παραπάνω αποτελούν «λεπτομέρειες» και «ψιλά γράμματα» εφόσον ο στόχος είναι όχι μόνο η «μετασοβιετική» Ρωσία αλλά και η Σοβιετική Ένωση και γενικότερα οτιδήποτε αναφέρεται στη Ρωσία είτε με την προ–σοβιετική ή μετα–σοβιετική εκδοχή αλλά και με την πολύ–συκοφαντημένη Σοβιετική περίοδο. Ο απόλυτος στόχος αυτής της θρησκευτικού τύπου προπαγάνδας που θυμίζει Ιερά Εξέταση και την σκοτεινότερη περίοδο του Μακαρθισμού είναι να συκοφαντήσει, να εξευτελιστεί και γελοιοποιηθεί, ει δυνατόν να εξαϋλωθεί, οτιδήποτε Ρωσικό, οποιασδήποτε ιστορικής περιόδου των Ρώσων.

Αναστασία Γιάμαλη: Οι ίδιοι που συγχαίρουν τον Αντετοκούνμπο καταψήφισαν το άρθρο για την Ιθαγένεια

Original 21 – ΑΕΚ: «Δηλώνουμε την αντίθεσή μας στην πρόσληψη αυτού του σκουπιδιού»

Οι οργανωμένοι φίλαθλοι της ΑΕΚ, στην Original 21, σε ανάρτησή τους σχετικά με την πρόσληψη του Β. Τσιάρτα ως προπονητή στην ομάδα ΑΕΚ Β΄, αναφέρουν «Δηλώνουμε με εκκωφαντικό τρόπο και τόνο την αντίθεσή μας στην πρόσληψη αυτού του «σκουπιδιού» στην ΑΕΚ και το λέμε από τώρα με κάθε τρόπο ότι δεν είναι αποδεκτός ανάμεσά μας. Γιατί ο τοίχος λέει: “ΑΕΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ”, γιατί ο Κοντούλης πέθανε για αυτά τα ιδανικά, γιατί το πούλμαν στο Βελιγράδι μπούκαρε για την ειρήνη, γιατί ο Τζούντα Γκαρσία και ο κάθε ποδοσφαιριστής μας όσο “διαφορετικός” κι αν είναι, δεν αποτελεί λαθροεισβολέα, όπως ο Τσάρτας πιστεύει, αλλά ίσο μέλος μας και όχι άτομο που θα του ζητούν πιστοποιητικό για να μπει στα Σπάτα, γιατί στην τελική και χωρίς διαπραγματεύσεις είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ…»:

Και εκεί που κάπως το νερό είχε μπει στο αυλάκι και τα πράγματα έδειχναν να έχουν μια ομαλή ροή, κάτι που ασφαλώς δημιουργούσε εκτός από ένα άνεμο αισιοδοξίας και μια μορφή συσπείρωσης διοίκησης, ομάδας, κόσμου και το μεσαίο γράμμα μας φαινόταν να είναι η καλύτερή μας μεταγραφή για την χρονιά που έρχεται, ήρθαν δυο γεγονότα να αμαυρώσουν την προσπάθεια που γίνεται και να θυμίσουν ότι στον μαγικό κόσμο της ΑΕΚ μπορείς να περιμένεις το κάθε τι απρόβλεπτο.

«Απαρτχάιντ»... Ελλάδα ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-Κιναλ-ΜΕΡΑ25 και Cia...

Ο ιμπεριαλισμός ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις

Του Μανώλη Μούστου 

Ένας χρόνος έκλεισε από τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και η αμερικάνικη πρεσβεία βρήκε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να «τιμήσει» τη μνήμη του. Ένα τεράστιο μπάνερ με το σύνθημα «Black Lives Matter» αναρτήθηκε στην πρόσοψη της πρεσβείας την περασμένη Τετάρτη ενώ στο tweeter η αμερικάνικη διπλωματική αποστολή στην Ελλάδα σημείωσε τα εξής: «Αναρτούμε αυτό το μπάνερ προς τιμήν του Τζορτζ Φλόιντ, που δολοφονήθηκε πριν από έναν χρόνο, σε ένδειξη αλληλεγγύης με ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη που ζητούν έναν κόσμο χωρίς φυλετικές διακρίσεις κι ένα μέλλον με ίσες ευκαιρίες για όλους. […] Τιμούμε τον Φλόιντ και στεκόμαστε με αλληλεγγύη μαζί με άλλα έθνη για την προώθηση της φυλετικής δικαιοσύνης, που αποτελεί προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.»

Θα ήταν πραγματικά αστείο αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό. Η αμερικάνικη πρεσβεία, το κατεξοχήν σύμβολο του βορειοατλαντικού ιμπεριαλισμού και της αμερικάνικης επικυριαρχίας στον τόπο μας, τιμάει τη μνήμη του Τζορτζ Φλόιντ και αγωνίζεται για έναν «πλανήτη αλληλεγγύης και ίσων ευκαιριών». Σοβαρά;

Αυτοί που αιματοκύλισαν τη Μέση Ανατολή τα τελευταία τριάντα χρόνια –βομβαρδίζοντας μεταξύ άλλων αμάχους και νοσοκομεία–, αυτοί που διαμέλισαν τη Γιουγκοσλαβία και «ανατίναξαν» τα Βαλκάνια διαλύοντας σπίτια, σχολεία και οικογένειες, αυτοί που παρεμβαίνουν με το έτσι θέλω εδώ και δεκαετίες στα εσωτερικά οποιασδήποτε χώρας που δεν ευθυγραμμίζεται με τον βορειοαμερικανικό «τσελεμεντέ», αυτοί που έχουν μετατρέψει τη χώρα μας σε προτεκτοράτο με κάθε υποψήφιο πρωθυπουργό να περνάει προεκλογικά μία βόλτα και από την πρεσβεία για το «χρίσμα», μιλούν για φυλετική δικαιοσύνη και ισότητα βρωμίζοντας και τις λέξεις και τις έννοιες που χρησιμοποιούν.

Για 45 δεύτερα τον αποκαλούσε νέγρο και μετά παρακαλούσε να τον αφήσει (βίντεο)

Αυτό που συνέβη σε σούπερ μάρκετ του Οχάιο, δεν είναι πρωτοφανές. Να εμφανίζεται ο λευκός ρατσιστής όλο τουπέ και τσαμπουκά και να βρίζει έναν μαύρο, αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιλές, εκείνος να κλαίει και να εκλιπαρεί για έλεος. Αυτή είναι μια συνήθης τακτική των ρατσιστών και των ακροδεξιών. Να προκαλούν και μετά να ζητάνε έλεος. Θυμηθείτε εξάλλου τα «παιδιά» της Χρυσής Αυγής πως ήταν όταν εγκληματούσαν και πως καθόντουσαν σούζα στο δικαστήριο.
Στο Οχάιο λοιπόν ένας λευκός άρχισε να βρίζει έναν μαύρο. Επί 45 δευτερόλεπτα τον αποκαλούσε υποτιμητικά «νέγρο» και μετά ζητούσε έλεος. Μάλιστα ο μαύρος που τον ανέχτηκε και πολύ μάλιστα του έσπασε στο πρόσωπο ένα κουτί μπύρας.

Τώρα, λοιπόν, οι Έλληνες αναγορεύονται από τεμπέληδες (ώστε να ενοχοποιηθεί συνολικά ένας λαός και να δικαιολογηθεί η συλλογική τιμωρία των μνημονίων), σε ρατσιστές…

Του Μανόλη Μούστου 

Μεγάλες πορείες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους μετανάστες πραγματοποιήθηκαν χθες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Χιλιάδες κόσμου φώναξαν συνθήματα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ενώ σίγουρα είναι πολλοί περισσότεροι όσοι δεν πήγαν στις συγκεντρώσεις αλλά παρακολουθούν με ανησυχία τα αυξανόμενα κρούσματα απανθρωπιάς ενάντια στους αδύναμους και τους κατατρεγμένους.
Όντως, τα πράγματα έχουν αγριέψει από κάθε άποψη. Ψεκασμένοι κάθε λογής μαζεύονται στα σύνορα υποτίθεται για να τα φυλάξουν. Ο Γιάννης ο Λαγός, εισαγόμενα φασισταριά από Αυστρία και Γερμανία και γενικώς το κακό συναπάντημα, σαν έτοιμοι από καιρό, βρίσκουν την ευκαιρία και αρπάζουν τα κουμπούρια για να παραστήσουν τους καουμπόηδες. Και μη χειρότερα.
Και βέβαια, άλλο είναι να είσαι ακρίτας και να ανησυχείς για την ασφάλεια της οικογένειας σου όταν βλέπεις την περιοχή να γκριζάρει από την τουρκική αστυνομία και άλλο να βγαίνεις παγανιά για να «κυνηγήσεις τους λάθρο». Να συνεννοούμαστε δηλαδή.
Οι παραπάνω, λοιπόν, όχι απλώς δεν είναι πατριώτες αλλά αποτελούν και την απόλυτα συκοφαντική δυσφήμιση του όρου. Αλλά και κάτι ακόμα. Είναι τέτοια η μαλακία που τους δέρνει που το μόνο που μπορούν να προσφέρουν αυτήν την στιγμή είναι μία ωραιότατη προβοκάτσια, βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν που περιμένει πώς και πώς να «επέμβει για ανθρωπιστικούς λόγους».

Ρατσισμός, αποικιοκρατία και αποζημιώσεις

Του Thomas Piketty (*)

Το κύμα των κινητοποιήσεων κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων θέτει ένα κρίσιμο ζήτημα: τις αποζημιώσεις για ένα αποικιοκρατικό και ρατσιστικό παρελθόν που δεν λέει να εξαφανιστεί. Όσο πολύπλοκο κι αν είναι, το θέμα αυτό δεν μπορεί να διαιωνίζεται, ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ευρώπη.

Προς το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1865, ο Ρεπουμπλικανός Λίνκολν υποσχέθηκε στους απελευθερωμένους σκλάβους ότι θα λάμβαναν μετά τη νίκη ένα μουλάρι και 160 στρέμματα γης. Η ιδέα ήταν να αποζημιωθούν για πολλές δεκαετίες κακομεταχείρισης και απλήρωτης εργασίας και να τους δοθεί η δυνατότητα για ένα μέλλον όπου θα δούλευαν ως ελεύθεροι άνθρωποι. Αν το πρόγραμμα αυτό είχε υιοθετηθεί, θα αποτελούσε μια αγροτική ανακατανομή μεγάλου μεγέθους, εις βάρος των πρώην ιδιοκτητών σκλάβων.

Όταν όμως οι μάχες σταμάτησαν, η υπόσχεση ξεχάστηκε. Κανένας νόμος δεν ψηφίστηκε και το μουλάρι μαζί με τα 160 στρέμματα έγινε το σύμβολο της εξαπάτησης των παλιών σκλάβων. Ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι, μάλιστα, έδωσε ειρωνικά αυτό το όνομα στην εταιρεία παραγωγής του. Οι Δημοκρατικοί ανέκτησαν τον έλεγχο του Νότου και επέβαλαν φυλετικές διακρίσεις για έναν ακόμη αιώνα, μέχρι το 1960. Και πάλι δεν επιδικάστηκε στη συνέχεια καμιά αποζημίωση.

Από τον φυλετικό στον ταξικό πόλεμο – Ένα "ακίνητο" κίνημα

Του Στάθη

Αν δούμε το πρόβλημα αντεστραμμένο, ίσως να διακρίνουμε και την πραγματική του φύση. Ήτοι: ο ρατσισμός που ανθεί στις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει, είναι περισσότερο αποτέλεσμα της ταξικής διάρθρωσης των κοινωνιών και λιγότερο της καταγωγής ή του (εικονικού ενίοτε) "συνανήκειν" των πολιτών.
Είναι οφθαλμοφανές, ότι ένα ποσοστό των Αφροαμερικανών, καθόλου μικρό, είναι ενταγμένο στον αφρό της Αμερικανικής κοινωνίας,
στις εταιρείες, τα ΑΕΙ, τη διακυβέρνησης, το στράτευμα, τη δημοσιογραφία, όπως επίσης και σε όλον τον παραγωγικό ιστό, μάνατζερ, δικηγόροι, γιατροί, εργάτες, διανοούμενοι και όλα τα άλλα.

Αυτοί οι Αφροαμερικανοί, μεγάλο πλήθος, που μένουν στην "απ’ έξω" είναι οι περιθωριοποιημένοι, οι ακατάγραπτοι, οι συνωστιζόμενοι στα γκέτο, οι αναλφάβητοι, οι λειτουργικώς αναλφάβητοί, οι παράνομοι, οι παρίες. Ποιος φταίει για όλους αυτούς; Η καταγωγή μόνον ή το σύστημα;

Ας αντιστρέψουμε για μιαν ακόμη φορά την εικόνα, τη σχέση αιτίου και αποτελέσματος.

Marc Jacobs: Ένα σπασμένο τζάμι σε ένα κατάστημα δεν είναι βία – Ο ρατσισμός είναι

O Marc Jacobs είναι σχεδιαστής μόδας.

Το κατάστημα του στο Λος Άντζελες βανδαλίστηκε πριν λίγες μέρες από διαδηλωτές.

Ο Μarc Jacobs έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Ποτέ μην τους αφήσετε να σας πείσουν ότι ένα σπασμένο τζάμι ή περιουσία είναι βία. Η πείνα είναι βία. Το να μην έχεις σπίτι είναι βία. Ο πόλεμος είναι βία. Το να ρίχνεις βόμβες σε ανθρώπους είναι βία. Ο ρατσισμός είναι βία. Η ανωτερότητα της λευκής φυλής είναι βία. Το να μην έχεις ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι βία. Το να μολύνεις το νερό για το κέρδος είναι βία. Οι περιουσίες μπορούν να αντικατασταθούν, οι ανθρώπινες ζωές όχι».

Μικρό πλιάτσικο, μεγάλο πλιάτσικο

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ενδεχομένως παραβιάζω ανοιχτές πόρτες. Έγραψε το περασμένο Σάββατο ο Άρης Χατζηστεφάνου ένα εύστοχο κείμενο για το «Δικαίωμα στο πλιάτσικο», ξεκινώντας από την αγγλοσαξονική λέξη loot που χρησιμοποιείται για τη λεηλασία, την αρπαγή, κι εκεί επισήμανε την απροσδόκητη σύνδεση του looting (=πλιάτσικο) με τις οικονομικές και κοινωνικές ρίζες του ρατσισμού: εφόσον ιδιοκτησία στη δουλοκτητική Αμερική σήμαινε λίγο πολύ μέχρι και τον 19ο αιώνα την κατοχή γης και μαύρων δούλων, looting (=πλιάτσικο) αποκαλούνταν και η διά της βίας απελευθέρωση ενός σκλάβου από πλήθος εξεγερμένων μαύρων (ενδεχομένως με τη δειλή υποστήριξη και λίγων λευκών). Και σ’ αυτήν την αυτονόητη στις μέρες μας απελευθερωτική πράξη θεμελιώνεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ένα «δικαίωμα στο πλιάτσικο», κατά τον τίτλο του κειμένου του Άρη Χατζηστεφάνου.

Είτε μας ενοχλεί είτε όχι, είτε προσβάλλει την αστική, τη δημοκρατική, τη δικαιωματική, ενδεχομένως και την επαναστατική μας αισθητική ή όχι, το πλιάτσικο (η αρπαγή, η λεηλασία) ήταν και παραμένει θεμελιώδης συνιστώσα διαμόρφωσης του κόσμου μας. Από την εποχή των μεγάλων προϊστορικών μεταναστεύσεων μέχρι την εδραίωση της αποικιοκρατίας και τη μεταλαμπάδευση του αρπακτικού της πνεύματος στον σύγχρονο καπιταλισμό.

Η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να διαβαστεί κι έτσι: ως μια διαδοχή ανελέητων πράξεων αρπαγής, λεηλασίας, εξανδραποδισμού, βίας και μαζικής εξόντωσης πληθυσμών. Πράγμα που δεν εμπόδισε διόλου τα λαμπερά πνευματικά και τεχνολογικά επιτεύγματά της που μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για το είδος μας. Αντιθέτως, μας αρέσει ή όχι, ο Παρθενώνας, η Καπέλα Σιξτίνα και η Σίλικον Βάλεϊ προϋποθέτουν την αρπακτική ιστορία των αρχαίων Αθηναίων, του Βατικανού και της ιμπεριαλιστικής Αμερικής. Μεγαλείο και αθλιότητα συνυπάρχουν διαρκώς.

Παγκοσμιοποίηση, η “Μαύρη Εξέγερση” και η «Αριστερά»

Η έκρηξη οργής των μαύρων στις ΗΠΑ για την κτηνώδη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ που μετατράπηκε σε παναμερικανική εξέγερση είναι εν πολλοίς δικαιολογημένη και οδήγησε, πέραν των επιθέσεων εναντίον αστυνομικών τμημάτων, και σε μη ελεγχόμενες από τους φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές καταστάσεις, όπως οι επιθέσεις στο CNN, σε τράπεζες και σε άλλα σύμβολα της υπερεθνικής ελίτ. Βέβαια, δεν είδαμε παρόμοιας έκτασης εξέγερση την εποχή Ομπάμα, στην οποία επίσης υπήρχαν πολλά περιστατικά φόνων από μπάτσους, ούτε όταν βομβάρδιζε παρέα με τη Χίλαρι τον λαό της Λιβύης και το καθεστώς Καντάφι, που αγωνιζόταν για τους μαύρους της Αφρικής.

Οι λόγοι του κύκλου της βίας στην Αμερική ανάγονται όχι μόνο σε φυλετικές προκαταλήψεις που προέρχονται από παλιά και εκδηλώνονται ακόμα και σήμερα σε σώματα του κράτους όπως η Αστυνομία, αλλά και σε ανταγωνισμούς που είναι αναπόφευκτοι σε μια παγκοσμιοποιητική πολυπολιτισμική κοινωνία όπου αυτό που «ενώνει» τους πολίτες είναι ο καταναλωτισμός και ο ατομικισμός, ενώ παράλληλα καλλιεργείται έντονα από το κατεστημένο ο διαχωρισμός με βάση το χρώμα του δέρματος, το φύλο, τη σεξουαλικότητα και άλλα πολιτικά ασήμαντα χαρακτηριστικά, δηλαδή οι λεγόμενες «πολιτικές ταυτότητας».Ο κυριότερος λόγος όμως είναι οι βαθιές κοινωνικοοικονομικές ανισότητες που έχουν φτάσει σε πρωτοφανή ύψη λόγω της εμβάθυνσης και επέκτασης τις τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης —και όχι απλώς λόγω του «καπιταλισμού», όπως διακηρύσσει η παλαιολιθική αντισυστημική αριστερά που σήμερα διαδηλώνει στην Ελλάδα γενικώς και αορίστως «κατά του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και του ρατσισμού», λες και ζούμε κάπου στη δεκαετία του ’60!

ΗΠΑ: Κοινωνική έκρηξη δίχως κοινωνικά αιτήματα…

Γενικός λαϊκός ξεσηκωμός στις ΗΠΑ!
Αναμφίβολα τα αίτια αυτής της λαϊκής έκρηξης είναι πολύ βαθύτερα από τη δολοφονία του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ. Αυτή απλώς αποτέλεσε τον σπινθήρα…Αναμφίβολα η πρώτη ύλη των εύφλεκτων υλικών είναι το τεράστιο και πρωτοφανές εύρος της κοινωνικής ανισότητας και εκμετάλλευσης που υπάρχει στις ΗΠΑ.

Πάνω σ’ αυτό το ταξικό υπόβαθρο λειτούργησε πολλαπλασιαστικά η κτηνώδης ταξική πολιτική του Τράμπ στην επέλαση το κορονοϊού: Άφησε να πεθάνουν πάνω από 100.000 αμερικανοί, στη συντριπτική πλειονότητά τους από τα εργατικά, φτωχά και εξαθλιωμένα στρώματα του πληθυσμού…

Το ήδη τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα μεγεθύνθηκε και προσέλαβε δραματικά εκρηκτικές διαστάσεις με τις νέες στρατιές των ανέργων που προστέθηκαν από την πανδημία: Πάνω από 40 εκατομμύρια…
Και εδώ αναδύεται η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ του προβλήματος:

Έχουμε μία ηφαιστειώδη Κοινωνική λαϊκή ΕΚΡΗΞΗ, πολιτικά ΤΥΦΛΗ, συνακόλουθα και ΑΔΙΕΞΟΔΗ…

Έχουμε ένα Κοινωνικό κατακλυσμό δίχως να διατυπώνονται, από ΠΟΥΘΕΝΑ, κοινωνικά ΑΙΤΗΜΑΤΑ.

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και η τελική πράξη του ενδοκαπιταλιστικού εμφυλίου

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Το γεγονός της άθλιας και φασιστικού χαρακτήρα δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ, ήταν άλλο ένα από τα χιλιάδες καταχωρημένα εγκλήματα βίας της αστυνομίας των ΗΠΑ κυρίως σε αφροαμερικάνους αλλά και σε λατινοαμερικάνους και γενικά σε πολίτες των αδύνατων τάξεων της μητρόπολης του καπιταλισμού.

Όμως αποτέλεσε την θρυαλλίδα η οποία σε συνδυασμό με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα της πανδημίας (με πάνω από 80.000 νεκρούς από τις συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και 30 εκατομμύρια νέους άνεργους), έβγαλε τον λαό στους δρόμους.

Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ αυτήν την ώρα δεν έχει προηγούμενο.
Άσχετα με την κατάληξη του, δεν έχει καμία σχέση με τις συνηθισμένες "στημένες" μιντιακές εξεγέρσεις.

Υπάρχουν διαδηλώσεις και εξεργεσιακή ατμόσφαιρα παντού, σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις στις πολιτείες  Αριζόνα, Καλιφόρνια, Κολοράντο, Φλόριντα, Τζώρτζια, Ιλινόι, Ιντιάνα, Κεντάκι, Μίσιγκαν, Μινεσότα, Μιζούρι, Μέριλαντ, Οχάιο, Νέα Υόρκη, Ορεγκον, Πενσιλβάνια, Νότια Καρολίνα, Τενεσί, Τέξας, Γιούτα, Βιρτζίνια, Ουάσιγκτον, Ουισκόνσιν, Αϊόβα.

Σε πάνω από 400 πόλεις, σύμφωνα με το RT,  εκδηλώνονται ταραχές με συμμετοχή όχι μόνον αφροαμερικανών!

Η Αμερική της οργής, του Φλόιντ και του Τραμπ

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Έξι  νεκροί στις διαδηλώσεις κατά της ρατσιστικής βίας, πάνω από  4.000 συλληφθέντες, 40 πόλεις σε καθεστώς απαγόρευσης κυκλοφορίας –ανάμεσά τους και η Νέα Υόρκη-, 104.000 θάνατοι από τον κορονοϊό, 40 εκατομμύρια άνεργοι και 53 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμέτωποι με άμεση απειλή πείνας: Είναι η Αμερική της οργής, του Τζορτζ Φλόιντ και του μεγάλου διχασμού, η Αμερική της τριπλής κρίσης – φυλετικής, οικονομικής και υγειονομικής.

Στην κραυγή αυτής της Αμερικής, ο Ντόναλντ Τραμπ απαντά κατεβάζοντας τον στρατό στους δρόμους και απειλώντας με πόλεμο την ίδια του την χώρα. Τα ξημερώματα, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την ενεργοποίηση ενός νόμου του 1807, του Νόμου κατά των Εξεγέρσεων (Insurrection Act), που αναθέτει στον στρατό την ευθύνη της εσωτερικής ασφάλειας και της τήρησης της τάξης – ενός νόμου, που είχε ενεργοποιηθεί για τελευταία φορά στις μεγάλες ταραχές του Λος Αντζελες το 1992. Λίγη ώρα αργότερα το Associated Press μετέδωσε πως κινείτο προς την Ουάσικγτον αερομεταφερόμενη μεραρχία για να αναλάβει την καταστολή των διαδηλώσεων που ξέσπασαν μετά την δολοφονία του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, ενώ στρατιωτικά ελικόπτερα πετούσαν ήδη πάνω από την αμερικανική πρωτεύουσα.

Ιατροδικαστικές κανονικότητες

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Το πρόσφατο ιατροδικαστικό ολίσθημα, αποδόθηκε από πολλούς σε ρατσιστικά ή κρυφορατσιστικά απωθημένα. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία εκείνων των νεοελλήνων που το πρωί  εμποδίζουν την είσοδο των παιδιών των μεταναστών- προσφύγων στα σχολεία, το απόγευμα χαριεντίζονται με τον Αλβανό ή Πακιστανό γείτονα (το αρσενικό γένος μπαίνει εδώ ενδεικτικά, το ίδιο ισχύει και για την γειτόνισσα). Διότι τον γείτονα τον ξέρεις, οι Άλλοι, οι άγνωστοι είναι το πρόβλημα.

 Η ενέργεια λοιπόν του συγκεκριμένου ιατροδικαστή, εντάσσεται σε μιαν συνολικότερη παθογένεια του δημόσιου τομέα. Ο εν λόγω γιατρός, προτού ακόμη ολοκληρώσει την έρευνα του και συντάξει την έκθεση του, βγήκε στην τηλεόραση  κι άρχισε με μελοδραματικό ύφος  να κάνει βαρυσήμαντες ανακοινώσεις.

 Η τάση αυτή, της τηλεοπτικής προβολής και της όσο το  δυνατόν μεγιστοποίησης της σημασίας της όποιας ανακοίνωσης, είναι καθολική στο σύνολο του πολιτικού προσωπικού (μέλη κυβέρνησης, βουλευτές, στελέχη κομμάτων, επίδοξους αρχηγούς κλπ).

 Και καθώς  «ο ελληνικός δημόσιος τομέας δομήθηκε από γενέσεως ελληνικού κράτους πάνω στις προδιαγραφές, τις ανάγκες και τους περιορισμούς του κομματικού κράτους» (*), άρα ο δημόσιος τομέας είναι προέκταση του μηχανισμού εξουσίας και σχεδόν τίποτε περισσότερο, είναι απόλυτα φυσικό κάθε ανώτερος δημόσιος υπάλληλος ή υπάλληλος του ευρύτερου δημόσιου τομέα να υιοθετεί νοοτροπίες και συμπεριφορές των πολιτικών προϊσταμένων τους.

Κ. Παπαδάκης: Να μη νομιμοποιήσει το δικαστήριό σας τη ναζιστική εγκληματική βία

• Ο Κ. Παπαδάκης ολοκλήρωσε την αγόρευσή του ζητώντας από την εισαγγελέα να ανακαλέσει την πρότασή της και από τους δικαστές να μην επιτρέψουν να νομιμοποιηθεί η ναζιστική εγκληματική βία από δημοκρατικούς φορείς.
  Η Χρυσή Αυγή στις αρχές του 2012, κατά την προεκλογική περίοδο, ασκούσε επιδεικτική βία, ξεκίνησε την αγόρευσή του ο Κώστας Παπαδάκης και ανέφερε το χαστούκι του Ηλία Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη σε τηλεοπτική εκπομπή, για την οποία ο Μιχαλολιάκος επίχαιρε ότι ανεβήκαμε στις δημοσκοπήσεις, ενώ το βράδυ των εκλογών ευχαρίστησε «τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες» για την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή.
  Ο δικηγόρος αναφέρθηκε αναλυτικά σε σωρεία επιθέσεων της ναζιστικής οργάνωσης μόνο το 2012 (Κόρινθος, Αιτωλικό, Πειραιάς, Λυκόβρυση, Αγιος Δημήτριος, Κοζάνη, Ραφήνα, πλατεία Αμερικής, Αγιος Παντελεήμονας, Σεπόλια, Ανάβυσσος, Κορυδαλλός, Σέρρες, Λαύριο, Αγρίνιο, Ηράκλειο, Λαγκαδάς Θεσσαλονίκης, στο θέατρο «Χυτήριο» και αλλού) και παρατήρησε ότι «έχουμε δηλαδή τριπλασιασμό των περιστατικών βίας το δεύτερο εξάμηνο του 2012 σε σχέση με το πρώτο», δηλαδή ενώ η οργάνωση είχε θεσμική ασυλία.

Κόμπλεξ με τις ρίζες σου...

Ινδιάνοι υπό εξαφάνιση

Άκου, φασιστάκο…

Του Νίκου Μόττα

Όταν, το 1991, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, με την ενεργό συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης, εξορμούσαν ενάντια στο Ιράκ στον περίφημο «Πόλεμο του Κόλπου», δεν ενοχλήθηκες.

‘Οταν το 2001, με το πρόσχημα της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», αμερικανοί και ευρωπαίοι πραγματοποιούσαν εισβολή στο Αφγανιστάν, δε νοιάστηκες.

Όταν πάλι το 2003, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους επιτίθονταν στο Ιράκ, βάζοντας για άλλη μια φορά «μπουρλότο» στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, δεν είπες τίποτα.

Όταν το 2011, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αιματοκυλλούσαν το λαό της Λιβύης προκειμένου να «βάλουν χέρι» στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν έβγαλες κιχ.