Η στεγαστική αριθμητική της απόκρυψης

Alexandros Michailidis / SOOC

Ως γνωστόν, η ερευνητική κοινότητα δε σε παίρνει στα σοβαρά αν δεν φέρεις αριθμούς, διαγράμματα και ποσοστά, αν δεν παρουσιάσεις δείκτες και τάσεις. Όλα αυτά στοιχειοθετούν, τεκμηριώνουν και αποδεικνύουν αυτό που ονομάζεται evidence-based research. Στην πραγματικότητα, πολύ συχνά πρόκειται για το ανάποδο: research-based evidence. Οι ερευνητές παίρνουν ορισμένες προϋποθέσεις και κατηγορίες ως δεδομένες, και ψάχνουν τα νούμερα που επιβεβαιώνουν αυτό που ήδη έχουν μάθει να πιστεύουν. Πρώτα παίρνουν ως απαράλλακτο το συμπέρασμα και έπειτα βάζουν τα δεδομένα να παίξουν στο φόντο.

Του Νίκου Βράντση

Ο Μαρξ το έλεγε με ακρίβεια στο μοναδικό του κείμενο περί μεθόδου, στην εισαγωγή των Grundrisse, κριτικάροντας την κλασική πολιτική οικονομία, που κοιτούσε την κατηγορία «πληθυσμός» χωρίς να εξετάζει τις τάξεις που συνθέτουν αυτόν τον πληθυσμό, τις σχέσεις που διαπερνούν αυτές τις τάξεις. Δεν ήταν ενάντια στη χρήση της έννοιας «πληθυσμός», αλλά ενάντια στη δίχως κριτική εξέτασή της.

Η στατιστική είναι η γλώσσα των μεγάλων αριθμών, αλλά και των μεγάλων αποσιωπήσεων. Ετυμολογικά συγγενεύει με το κράτος (state): statistiké είναι η τέχνη της αποτύπωσης για λογαριασμό της κρατικής εξουσίας (βλ. Άρεντ, Η Ανθρώπινη Κατάσταση). Το ίδιο ισχύει για τους αυστηρούς ορισμούς, αποσιωπούν όπως οι μεγάλοι αριθμοί. Ο Νίτσε έγραφε πως «μόνο ό,τι δεν έχει ιστορία μπορεί να οριστεί». Οι ορισμοί παγώνουν τα πράγματα, τα ξεριζώνουν από τις μεταβολές τους, αποκρύπτουν την κίνηση που τα αποσαρθρώνει.

Στην έρευνα για τη στέγαση, η πίεση για «τεκμηρίωση» σπρώχνει πολλούς ερευνητές να ευθυγραμμιστούν με δείκτες και ποσοστά που δεν εξετάζονται κριτικά, αλλά λαμβάνονται ως δεδομένα. Όσο περισσότερο εμπιστευόμαστε αυτούς τους δείκτες, χωρίς να τους αποδομούμε, τόσο πιο τετριμμένα συμπεράσματα βγάζουμε, κι από τα τετριμμένα συμπεράσματα οδηγούμαστε σε αναποτελεσματικές ή επικίνδυνες πολιτικές.

Η αιτία του Κακού!

“Όσο δεν κατείχα τίποτα περισσότερο από το ράντζο μου και τα βιβλία μου, ήμουν ευτυχισμένος.

 Τώρα κατέχω εννέα κότες και έναν κόκκορα και η ψυχή μου είναι αναστατωμένη. Η ιδιοκτησία με έχει κάνει άσπλαχνο.

Κάθε φορά που αγόραζα μια κότα, την έδενα για δυο μέρες σε ένα δέντρο, για να της επιβάλω τον τόπο κατοικίας μου, καταστρέφοντας στην εύθραυστη μνήμη της την αγάπη για την παλιά της κατοικία. Επιδιόρθωσα την περίφραξη της αυλής μου, με σκοπό να αποτρέψω τη φυγή των πουλερικών μου και την εισβολή τετράποδων και δίποδων αλεπούδων. 

Απομονώθηκα, οχύρωσα τα σύνορα, χάραξα μια διαβολική γραμμή ανάμεσα στον πλησίον μου και σε μένα. Χώρισα την ανθρωπότητα σε δύο κατηγορίες: εμένα, που κατείχα τις κότες μου και τους υπόλοιπους, που δυνητικά θα μου τις έκλεβαν. Όρισα το έγκλημα. Ο κόσμος γέμισε για μένα υποψήφιους κλέφτες και για πρώτη φορά έριξα μια εχθρική ματιά στην άλλη πλευρά του φράχτη. 

Ο κόκοράς μου ήταν πολύ νέος. Ο κόκορας του γείτονα πήδηξε τον φράχτη και άρχισε να φλερτάρει τις κότες μου και να κάνει τη ζωή του κόκορά μου δύσκολη. Έδιωξα με πέτρες τον εισβολέα, αλλά οι κότες πηδούσαν τον φράχτη και γεννούσαν τα αυγά τους στο σπίτι του γείτονα.

Η Ελλάδα αλλάζει ιδιοκτησία

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Με τέτοια άσχημα οικονομικά μεγέθη, καθώς επίσης με τόσο τρομακτικές δημογραφικές προβλέψεις, είναι αδιανόητο να παραμένουμε διαιρεμένοι και βυθισμένοι στην εμφύλια σκανδαλολογία – πόσο μάλλον όταν ως Έθνος κινδυνεύουμε κυριολεκτικά να χαθούμε, καταλήγοντας στα σκουπίδια της ιστορίας.

«Όσο υπάρχει ακόμη καιρός πρέπει να παραδεχθούμε τα αυτονόητα: το ότι η Ελλάδα οδηγήθηκε στην παγίδα της Τρόικας από έναν Εφιάλτη, πως εκβιάσθηκαν οι πολιτικοί της να υπογράψουν τη θανατική μας καταδίκη ως Έθνος, τα μνημόνια και το PSI, ότι δρομολογείται η σταδιακή αλλαγή της ιδιοκτησίας της με την αντικατάσταση των Ελλήνων που την εγκαταλείπουν μαζικά από φθηνούς, πειθήνιους μετανάστες, πως είναι χρεοκοπημένοι οι πάντες, ότι η ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας ήταν προϊόν στυγνού εκβιασμού και μόνο η αρχή, καθώς επίσης πως τα δύο κυρίαρχα κόμματα είναι πιστά υποχείρια των δυνάμεων κατοχής. Μόνο τότε θα πάψουμε να ασχολούμαστε ανόητα με το παρελθόν και θα αναζητήσουμε ρεαλιστικές λύσεις για το μέλλον – οι οποίες πάντοτε υπάρχουν, ακόμη και όταν βρίσκεται κανείς στην άκρη του γκρεμού».

Επικαιρότητα 

Η κυβέρνηση λέγεται πως ανησυχεί για τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο 1,8% το δεύτερο τρίμηνο, από 2,5% το πρώτο – καθώς επίσης για την άνοδο των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων στο 4,35% (πηγή) από αρκετά κάτω του 4% λίγες εβδομάδες πριν. Αντίθετα, εμείς εκπλησσόμαστε τόσο για την αύξηση του ΑΕΠ όταν όλοι οι συντελεστές του (ΑΕΠ = κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες δαπάνες + εμπορικό ισοζύγιο) υποφέρουν με μοναδική εξαίρεση τις εξαγωγές, όσο και για το επιτόκιο του δεκαετούς – το οποίο είναι σχετικά χαμηλό για μία χώρα που έχει πλέον χρεοκοπήσει το δημόσιο, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ τπ πελατειακό κράτος, η κομματική διαφθορά, η γραφειοκρατία κοκ. ζουν και βασιλεύουν.

Νομάδες του πλούτου και νομάδες της φτώχειας

(Τρεις διανοούμενοι εξηγούν πόσο κακό είναι το να μένετε στο δικό σας σπίτι στον τόπο που γεννηθήκατε)

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο στάθηκε, η εξής ειδησούλα:

«Το πρώτο ακίνητο στην Αττική με βάση τον νέο νόμο 4146/2013 πουλήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε Κινέζο. Βάσει του νόμου αυτού ο αγοραστής έλαβε άδεια παραμονής, παρ’ ότι πρόκειται για πολίτη εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ανακοίνωσε η εταιρεία ακινήτων BuildUp, το συμβόλαιο υπογράφηκε στο πλαίσιο της αποκλειστικής συνεργασίας της ελληνικής εταιρείας με την κινέζικη CSDH με σκοπό την προώθηση ελληνικών ακινήτων στο κοινό της Κίνας.» Ο Αντώνης ο Τρομερός έχει κάνει θρησκεία του την προώθηση τέτοιου είδους συμφωνιών που επιτρέπουν σε ευυπόληπτους κινέζους μαφιόζους των Triads και Κολομβιανούς εισαγωγείς (ξέρετε τι…) να ξεπλένουν τα δολλάριά τους και από πάνω να κερδίζουν άδειες παραμονής και στασίδι στην τοπική ενορία.

Ο Αριστοτέλης και το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Του Θανάση Μπαντέ

Ο Αριστοτέλης στο δεύτερο βιβλίο των «Πολιτικών» ξεκαθαρίζει την εκ διαμέτρου αντίθεσή του προς τις περί κοινοκτημοσύνης απόψεις του Πλάτωνα (για την τάξη των φυλάκων), όπως διατυπώνονται στην «Πολιτεία». «… εκεί ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι πρέπει να είναι κοινά τα παιδιά, οι γυναίκες και η περιουσία. Είναι λοιπόν τα πράγματα καλύτερα, όπως είναι τώρα, ή όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία της Πλατωνικής Πολιτείας;» (σελ. 349).

Ο Αριστοτέλης έχει ήδη ξεκαθαρίσει από το πρώτο βιβλίο των «Πολιτικών» ότι ο πλούτος πρέπει να έχει όρια.

Το ζήτημα της κοινοκτημοσύνης για το Σωκράτη κρίνεται απαραίτητο στην τάξη των φυλάκων γιατί με τον τρόπο αυτό θα επιτευχθεί η απόλυτη ενότητα. Από τη στιγμή που οι γυναίκες είναι κοινές για όλους – και κατ’ επέκταση και τα παιδιά, αφού, μ’ αυτό τον τρόπο, κανείς δε θα γνωρίζει ποιος είναι ο δικός του απόγονος – η τάξη των φυλάκων θα μετατρεπόταν σε μια μεγάλη οικογένεια, θα αποκτούσε δηλαδή  τόσο ισχυρούς δεσμούς, που θα εξασφάλιζαν την όσο το δυνατό μεγαλύτερη σύμπλευση και αρμονία. Κι αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ξεκινάν οι αντιρρήσεις του Αριστοτέλη. Γιατί ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι η απόλυτη ενότητα, που επιτυγχάνεται με τέτοιου είδους μεθοδεύσεις, δεν είναι παρά η απαρχή της ομοιομορφίας που θα μετατρέψει την πόλη σε οικία, σηματοδοτώντας αυτομάτως την αναίρεσή της: «Είναι εντούτοις φανερό ότι καθώς η πόλη προχωράει και ενοποιείται όλο και περισσότερο δεν είναι πλέον πόλη. Διότι η πόλη από την ίδια της τη φύση είναι ένα πλήθος ανθρώπων, όταν όμως γίνει μία (ενν. μια συμπαγής ενότητα), τότε από πόλη θα γίνει οικία κι από οικία άτομο. Θα λέγαμε λοιπόν ότι μία οικία έχει μεγαλύτερη ενότητα από την πόλη και ένα άτομο από την οικία. Και αν ακόμη λοιπόν κάποιος μπορούσε να ενοποιήσει (ενν. κατ’ αυτόν τον τρόπο) την πόλη, αυτό δεν πρέπει να γίνει, γιατί έτσι θα καταστρέψει την πόλη». (σελ. 349 – 351).

Τελειότατη κοινωνία ονομάζω αυτήν, όπου έχει καταργηθεί η ιδιοκτησία, έχουν εκλείψει οι προσωπικές διαφορές και έχουν εξαφανιστεί οι έριδες και οι φιλονικίες...

Νομίζετε ότι το παρακάτω κείμενο είναι στα γραπτά του Μαρξ; «Τελειότατη κοινωνία ονομάζω αυτήν, όπου έχει καταργηθεί η ιδιοκτησία, έχουν εκλείψει οι προσωπικές διαφορές και έχουν εξαφανιστεί οι έριδες και οι φιλονικίες.

Το τέλος της μικροϊδιοκτησίας;

Το μεγάλο κόλπο της τρόικας για την εκποίηση γης και ακινήτων

«Αυτό που πρόκειται να συμβεί μέσα στους επόμενους 24 μήνες στην αγορά των εμπορικών ακινήτων δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Η Ελλάδα πρόκειται να βιώσει τη μεγαλύτερη στην ιστορία της, σημαντικότερη σιωπηρή μεταφορά ιδιωτικού πλούτου σε θεσμικούς επενδυτές. Η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκτησίας ακινήτων στην Ευρώπη (άνω του 80%) σταδιακά μεταφέρει την ιδιοκτησία στους θεσμικούς επενδυτές του χώρου».
Με  αυτόν τον τρόπο προαναγγέλλει ο Χρ. Ν. Κώνστας, στην ιστοσελίδα «toxrima.gr», τη νέα μεγάλη επίθεση που προετοιμάζει η τρόικα ενάντια στον κοινωνικό πλούτο της χώρας: Αυτήν στη γη και τα ακίνητα. Σκοπός, όπως είχε προαναγγείλει και ο Κωστής Χατζημιχάλης σ’ ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του που είχε δημοσιευθεί στην Κυριακάτικη Αυγή της 15ης Σεπτεμβρίου 2013, μια ληστρική επιδρομή στο (κατά πλειοψηφία, μα όχι αποκλειστικά μικροϊδιοκτητικό) ελληνικό κτηματομεσιτικό κεφάλαιο.

Έχω, άρα υπάρχω

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ένα ακόμη φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα του πλειστηριασμού. Μαζί του πλανιούνται και τα φαντάσματα της κατάσχεσης -αν και για πολλούς δεν είναι πια φαντάσματα, αλλά απτή πραγματικότητα-, του κουρέματος των καταθέσεων, της απαλλοτρίωσης κάθε μορφής ιδιοκτησίας και περιουσίας. Είναι σαν να μας κάνει πλάκα η Ιστορία. Περίπου 165 χρόνια από τη συγγραφή του «Κομμουνιστικού μανιφέστου», στο οποίο διατυπώθηκε η πιο ευθεία και κατηγορηματική απειλή κατά της «ατομικής ιδιοκτησίας», αυτή απειλείται με ανάλογη ευθύτητα και κατηγορηματικότητα από τους υποτιθέμενους εγγυητές της.

Αν το καλοσκεφτούμε, για δύο τουλάχιστον αιώνες, η ανθρωπότητα κυλίστηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο αίμα και στη λάσπη για να υπερασπιστεί μεταξύ άλλων αυτό το υποτιθέμενο ιερό και απαραβίαστο δικαίωμα. Η ιδιοκτησία μπορεί να προϋπήρχε για χιλιετίες, αλλά ήταν ο καπιταλισμός, ο αστικός πολιτισμός που το αναγνώρισε ως δικαίωμα σε κάθε άτομο, εφάμιλλο του habeas corpus. Στη θρησκεία της ατομικής ιδιοκτησίας, άλλωστε, υπάρχει μια σταθερή συνάρτηση ανάμεσα στο «να είσαι» και στο «να έχεις». Η ιδιοκτησία μάς θυμίζει ότι υπάρχουμε. Έχω, άρα υπάρχω.