Του Ματθαίου Προσωπάρη
«Το 1919, ως γνωστόν, συνήλθε η Διάσκεψη της Ειρήνης στις Βερσαλλίες, στο Παρίσι, για να καθοριστούν, πέραν των άλλων, και οι Γερμανικές Πολεμικές αποζημιώσεις ως κόστος της επιθετικής πολιτικής της Γερμανίας, που προκάλεσε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι σύμμαχοι, Ουίλσον-ΗΠΑ, Λόϋδ Τζώρτζ-Βρετανία και Κλεμανσό-Γαλλία απαίτησαν από την ηττημένη Γερμανία τότε, το αστρονομικό ποσό των 1000 δισεκατομμυρίων λιρών Αγγλίας, σε σημερινές τιμές, ως πολεμικές αποζημιώσεις!» (Από την ανάλυση του κ. Σπύρου Στάλια, οικονομικού αναλυτή, « Ό,τι λησμονούν οι Γερμανοί ας το θυμόμαστε εμείς»).
Τεράστιο ποσό που η εξόφλησή του θα ισοπέδωνε οικονομικά την Γερμανία και θα οδηγούσε τον Γερμανικό Λαό σε νέα καταστροφή. Ο μόνος που αντέδρασε σε αυτήν την απόφαση ήταν ο Κέϋνς. «Μπροστά του ο Κέϋνς έβλεπε την πείνα και τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε ο Γερμανικός Λαός, λόγω ενός δυσβάστακτου χρέους. Ένα αδηφάγο πιστωτικό σύστημα θα μπορούσε να οδηγήσει τον Γερμανικό Λαό και την Ευρώπη σε μια νέα καταστροφή», (Από την ανάλυση του κ. Σπύρου Στάλια, οικονομικού αναλυτή) .
