Δεν είναι πρόταση ειρήνης, αλλά τελεσίγραφο παράδοσης

Ο στόχος είναι ΕΝΑΣ να μην υπάρξει ποτέ ξανά παλαιστινιακή αντίσταση.

Του Θέμη Τζήμα

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρουσίασε το σχέδιό του 20 σημείων για την ειρήνη στη Γάζα. Εμφάνισε το συγκεκριμένο σχέδιο κατόπιν πολλαπλής πίεσης: της πίεσης από την αντίσταση η οποία συνεχίζεται ακόμα, εναντίον των γενοκτονικών, σιωνιστικών δυνάμεων. Της πίεσης από την ίδια τη βάση του Τραμπ, ή τουλάχιστον από μεγάλο μέρος της κυρίως μεταξύ των νεότερων, εναντίον της πολιτικής του η οποία στηρίζει αναφανδόν τη συντελούμενη γενοκτονία. Της πίεσης προς τον Νετανιάχου από τους συγγενείς των ομήρων, οι οποίοι βλέπουν ότι το κράτος τους σκοτώνει τους δικούς του πολίτες, άμεσα και εμμέσως.

Το σχέδιο υποτίθεται ότι έχει τη σύμφωνη γνώμη ορισμένων μουσουλμανικών και αραβικών κρατών. Λέμε υποτίθεται διότι παρότι αυτό διαφαίνεται, φήμες θέλουν ορισμένους εκ των ηγετών αυτών να είναι δυσαρεστημένοι εξαιτίας μεταβολών της τελευταίας στιγμής κατόπιν επέμβασης του Νετανιάχου. Σε κάθε περίπτωση μένει να φανεί πόσο πραγματικές και έντονες οι εν λόγω αντιδράσεις είναι. Δεν είναι ωστόσο αυτό το μείζον ζήτημα. Δεν μπορεί να αναμένει κανείς το οτιδήποτε από κράτη τα οποία εδώ και τόσο καιρό εξασκούνται σε ρητορικές ακροβασίες αλλά δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στην πράξη στους Παλαιστινίους.

Το πραγματικά σημαντικό ζήτημα είναι το προτεινόμενο σχέδιο αυτό καθ’ αυτό.

Σημείο 1: «Η Γάζα θα είναι μια αποριζοσπαστικοποιημένη ζώνη χωρίς τρομοκρατία και δεν θα αποτελεί απειλή για τους γείτονές της».

Με άλλα λόγια, κάθε αντιστασιακή οργάνωση αλλά και ιδεολογία θα διωχθεί και θα καταδιωχθεί, μέσα μάλιστα σε ένα πλαίσιο ασάφειας, τόσο χρονικής, όσο και ως προς τα μέσα. Όποτε, το Ισραήλ ή οι ΗΠΑ θα εντοπίζουν κατά τη γνώμη τους ριζοσπαστισμό κάποιους είδους ή ό,τι θεωρούν τρομοκρατία, είτε οι αρχές που θα επιβληθούν στη Γάζα είτε και το ίδιο το Ισραήλ (αλά Δυτική Όχθη όπως ήδη ξέρουμε) θα μπορούν να παρεμβαίνουν και να καταδιώκουν.

Γιατί συγκάλεσαν Πενταμερή για το Κυπριακό στη Γενεύη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι τέτοια η ταχύτητα των αποσυνθετικών εξελίξεων, αλλά και η βαρύτητα των εγκλημάτων κατά του ελληνικού λαού σε Ελλάδα και Κύπρο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, σε συνθήκες συστηματικής απόκρυψης από τα ΜΜΕ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης του τι ακριβώς συμβαίνει, που δεν ξέρει κανείς από που να αρχίσει και που να τελειώσει.

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα, που πρακτικά σημαίνει στραγγαλισμό Ελλάδας και Κύπρου, στρατιωτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά και γράφει «τίτλους τέλους» για τα δύο ελληνικά κράτη.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και στη συνέχεια Ε.Ε. και η μη ένταξη της Τουρκίας, αν προηγουμένως δεν αρθούν οι απειλές και διεκδικήσεις της και δεν λυθεί το Κυπριακό (εννοείται με αξιοπρεπή τρόπο, όχι διαλύοντας το κυπριακό κράτος), δεν είναι απλά μια θέση εξωτερικής πολιτικής. Είναι μια από τις συνθήκες ύπαρξης και ασφάλειας του ελληνικού κράτους μετά το 1974. Ήταν το βασικότερο κίνητρο για τη διεκδίκηση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ένταξης στην ΕΟΚ. Ήδη έχει γίνει ζημιά στο ζήτημα των ευρωτουρκικών αμυντικών σχέσεων και απειλείται και πολύ περισσότερη. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί, αλλά και τα ελάχιστα περιθώρια που, ενδεχομένως, υπάρχουν δεν μπορούν βέβαια να αξιοποιηθούν με Μητσοτάκη στην Αθήνα και Χριστοδουλίδη στη Λευκωσία. Μόνο αν ξεσηκωθεί άμεσα ο ελληνικός λαός θα έχει ίσως μια τελευταία δυνατότητα να περισώσει ότι περισώζεται από τα δύο κράτη του.

Στο ζήτημα των ευρωτουρκικών και ελληνοτουρκικών σχέσεων θα επανέλθουμε δυστυχώς. Στο σημερινό άρθρο μας θα ασχοληθούμε με το επίσης σοβαρό θέμα της πενταμερούς για το Κυπριακό που συνήλθε στη Γενεύη στις 17 και 18 Μαρτίου και των αποτελεσμάτων της.

Η χρονιά της (ακόμα μεγαλύτερης) κρίσης για την Ε.Ε.

Το 2025 μπαίνει για την Ε.Ε. μέσα σε κλίμα γενικευμένης αναστάτωσης ή ακόμα καλύτερα αγωνίας.

Του Θέμη Τζήμα

Το 2025 μπαίνει για την Ε.Ε. μέσα σε κλίμα γενικευμένης αναστάτωσης ή ακόμα καλύτερα αγωνίας, για την όξυνση της οποίας η ίδια έχει ήδη κάνει και εξακολουθεί να κάνει ό,τι μπορεί. Η οικονομική κρίση στη «βιομηχανική της καρδιά», στη Γερμανία, εξακολουθεί να εντείνεται. Η οικονομία της τελευταίας, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βρίσκεται σε μηδενικούς ρυθμούς μεγέθυνσης και στην πραγματικότητα για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της σε ύφεση. Στην πραγματικότητα, από το 2019, η γερμανική οικονομία έχει μείνει στάσιμη, ενώ η οικονομία της Ευρωζώνης έχει μεγεθυνθεί κατά 5% και των ΗΠΑ κατά 11%.

Δεν πρόκειται για τίποτα θηριώδη μεγέθη ούτε στις δύο τελευταίες περιπτώσεις (αντιθέτως, μιλούμε για μάλλον απογοητευτικές καταστάσεις) αλλά στη γερμανική περίπτωση έχουμε ένα καταφανώς κρισιακό φαινόμενο, το οποίο εν πολλοίς (αλλά όχι μόνο) τροφοδοτείται από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση,  που τις μέρες αυτές επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο. Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας. Αν η παλαιότερη, εταιρική, οικονομική σχέση με τη Ρωσία αποδείχθηκε εν μέσω πολέμου το ένα κομβικό σημείο ευαλωτότητας της γερμανικής οικονομίας, το άλλο είναι η εταιρική της σχέση με την Κίνα. Όχι μόνο λόγω της οικονομικής επιβράδυνσης στην Κίνα αλλά επιπλέον επειδή η Κίνα παράγει πλέον σχεδόν ό,τι και η Γερμανία και μάλιστα πολύ καλύτερα σε αρκετούς τομείς. Ακόμα δε, και η απειλή μόνο δασμών από πλευράς των ΗΠΑ είναι ικανή να εκτροχιάσει έτι περαιτέρω τη γερμανική οικονομία. 

Η πολιτική κρίση στη Γερμανία είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η Γερμανία πληρώνει τις επιλογές της σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής. Οι γερμανικές κυβερνήσεις της απόλυτης αμερικανοκρατίας, ήδη από την περίοδο του 2014 και ακόμα σαφέστερα από το 2022 είναι εκείνες που έστρωσαν το δρόμο για την τωρινή κρίση, μέσα από την εξαπάτηση της Ρωσίας. Το ίδιο έπραξαν φτωχοποιώντας την περιφέρεια της Ε.Ε. την περίοδο των μνημονίων, θεωρώντας ότι έχοντας την Κίνα ως εξαγωγικό προορισμό δε χρειαζόταν να ανησυχούν υπερβολικά για την καταναλωτική δυνατότητα μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια σύνοψη του τι συμβαίνει στη Συρία

Του Κώστα Ράπτη

Όταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωνε την κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο έστελνε δημοσίως το μήνυμα στον Μπασάρ αλ Άσαντ της Συρίας ότι "παίζει με τη φωτιά”. Μόλις ένδεκα μέρες αργότερα, το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε το 1970 από τον πατέρα Άσαντ και που για περισσότερο από δεκατρία χρόνια έδινε μάχη για την επιβίωσή του δεν υπήρχε πια.

Αλλά αυτός που εμφανίσθηκε ενδιαμέσως στο προσκήνιο της δράσης δεν ήταν το Ισραήλ, παρά η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος την Παρασκευή, εγκαταλείποντας τις διπλωματικές κοινοτοπίες, ουσιαστικά ανέλαβε την "πατρότητα” της προέλασης των αντικυβερνητικών ανταρτών στη Συρία, εκφράζοντας μάλιστα την "ελπίδα” ότι σύντομα θα εισέλθουν στη Δαμασκό, όσο και αν διατύπωσε επιφυλάξεις για το ποιον ορισμένων εξ αυτών.

Η είσοδος των ανταρτών στη Δαμασκό πραγματοποιήθηκε σήμερα Κυριακή και ο Άσαντ αγνοείται, μαζί με το αεροπλάνο που τον φυγάδευσε από την πρωτεύουσα. Όμως η "θανατική καταδίκη” του καθεστώτος είχε υπογραφεί από χθες Σάββατο στην Ντόχα του Κατάρ, όπου σε μία προσπάθεια "αναβίωσης”, κατά την χαρακτηριστική έκφραση του Χακάν Φιντάν, της τριμερούς "Διαδικασίας της Αστάνα”, οι υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν συμφώνησαν ότι υπάρχει περιθώριο εξομάλυνσης των τουρκο-συριακών σχέσεων και συμφιλίωσης της κεντρικής εξουσίας της Δαμασκού με την "νόμιμη” αντιπολίτευση.

Συμμαχία Τουρκίας, Ισραήλ και Ουκρανίας κατά Συρίας. Τα ανταλλάγματα ΗΠΑ προς Άγκυρα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Λίγες μέρες μετά τη σύναψη εκεχειρίας στον Λίβανο, αν υποθέσουμε ότι πρόκειται όντως περί εκεχειρίας και ενώ συνεχίζεται, προσλαμβάνοντας όλο και πιο άγριες μορφές, η γενοκτονία των Παλαιστινίων, μια νέα φωτιά πολέμου άναψε στη Μέση Ανατολή.

Στις 18 Νοεμβρίου ο αρχηγός της Ισραηλινής υπηρεσίας κατασκοπείας Σιν Μπετ πραγματοποίησε μυστική συνάντηση με την ηγεσία της τουρκικής ΜΙΤ. Στις 25 Νοεμβρίου ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Ρούτε συναντήθηκε με τον Ταγίπ Ερντογάν. Στις 26 Νοεμβρίου, τρομοκράτες της ISIS και της Αλ Κάιντα πραγματοποίησαν μεγάλη αιφνιδιαστική επίθεση κατά της Συρίας, που συνεχίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές.

Η επίθεση αυτή θα ήταν αδύνατο να γίνει χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, αφού η μόνη πρόσβαση των Ισλαμιστών ανταρτών της Συρίας προς τον έξω κόσμο είναι μέσω Τουρκίας. Η χρηματοδότησή τους από ορισμένες αραβικές χώρες διοχετεύεται μέσω Τουρκίας και μέσω Τουρκίας επίσης εξοπλίζονται. Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων AFP οι μαχητές της συνδεόμενης με την Αl-Qaeda οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham (HTS) δρουν στο Χαλέπι υπό τις διαταγές της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας. Κατά τη συνήθως καλά πληροφορημένη ρωσική Izvestia, την επίθεση των τζιχαντιστών στο Χαλέπι συντόνισαν οι τουρκικές, ουκρανικές και γαλλικές υπηρεσίες, με την υποστήριξη των Ισραηλινών και την έγκριση των Αμερικανών. Σχεδιαζόταν εδώ και δύο μήνες και επρόκειτο να εκδηλωθεί τον Μάρτιο, αλλά οι εξελίξεις στον Λίβανο την επιτάχυναν.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι και γιατί συμβαίνει τώρα στη Συρία αν δεν εντάξουμε τη σύγκρουση στο γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγεται.

Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: Εκλογές ναι, Δημοκρατία όχι

Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Του Θέμη Τζήμα

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζίμι Κάρτερ το είπε το 2015 με τον πλέον εύγλωττο τρόπο: «Τώρα είναι απλώς μια ολιγαρχία με απεριόριστη πολιτική δωροδοκία. Αυτή είναι η ουσία για να είναι κανείς υποψήφιος πρόεδρος ή για να εκλεγεί πρόεδρος. Και το ίδιο ισχύει και για τους κυβερνήτες, τους γερουσιαστές και τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ …». Αναφερόταν στο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ. Τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο στις ΗΠΑ αλλά ισχύουν κατεξοχήν στις ΗΠΑ. Στην τρέχουσα συζήτηση διόλου τυχαία συγχέονται συχνά οι εκλογές με τη δημοκρατία. Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Εν προκειμένω όμως δε θέλουμε να σταθούμε μόνο στη δήλωση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ αλλά σε μια ακόμα υπόθεση η οποία αποδεικνύει πόσο διεφθαρμένο είναι το σύστημα εξουσίας στις ΗΠΑ αλλά και πώς αυτή η διαφθορά διαμορφώνει τις επιλογές των ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική. Πριν από λίγες ημέρες, στον ιστότοπο The Intercept δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Πώς διαμορφώνει η AIPAC την Ουάσιγκτον; Παρακολουθήσαμε κάθε δολάριο».

Η AIPAC ή αλλιώς «American Israel Public Affairs Committee» αποτελεί το πιο ισχυρό ή τουλάχιστον το πιο γνωστό Ισραηλινό, δηλαδή σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ. Εν μέσω πολέμου και γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων, η σημασία του καθίσταται παραπάνω από προφανής. Η AIPAC λοιπόν από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 και έπειτα αποφάσισε χάρη στον πακτωλό χρημάτων που λαμβάνει από μεγιστάνες του πλούτου και λογής «ευαγή ιδρύματα» να αρχίσει να «επενδύει» χρήματα απευθείας σε πολιτικές καμπάνιες. Με άλλα λόγια από την κάπως πιο καλυμμένη δουλειά να περάσει στη μετωπική. Η λογική της AIPAC είναι να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαιά της προκειμένου να ηττηθούν τα μέλη του Κογκρέσου που έχουν επικρίνει το Ισραήλ και τη στρατιωτική χρηματοδότηση των ΗΠΑ προς το Ισραήλ. Έτσι, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, έχει γίνει ένα από τα ισχυρότερα λόμπι συγκεκριμένα για τις εκλογές του Κογκρέσου με βάση τα κεφάλαια που δίνει και τις επιτυχίες που σημειώνει.

BRICS: Από τη Ρωσία με… αγάπη για την ενίσχυση της πολυπολικότητας

Κορυφώνεται η 16η Σύνοδος των BRICS στην πόλη Καζάν της Ρωσίας με σημαντικές εξαγγελίες στη σφαίρα της οικονομίας, την Ουκρανία και την Παλαιστίνη.

Του Δημήτρη Χρονόπουλου 

Η προσοχή των διεθνών ΜΜΕ και εν γένει της κοινής γνώμης αυτές τις ημέρες είναι στραμμένη στην πόλη Καζάν, στην πρωτεύουσα της επαρχίας του Ταρταστάν της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπου διεξάγεται η 16^η Σύνοδος των BRICS στο φόντο μίας πρωτόγνωρα οξυμένης και συγκρουσιακής για τα μεταψυχροπολεμικά δεδομένα διεθνούς συγκυρίας, με τον πόλεμο στην Ουκρανία να βαδίζει, πλέον, προς το τρίτο έτος διεξαγωγής του, ενώ η πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει προ πολλού περάσει εκτός των συνόρων και των πλαισίων της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης στη Λωρίδα της Γάζας, με τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ να επιχειρούν στα νότια του Λιβάνου και να προγραμματίζουν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, την απάντησή τους στην πυραυλική επίθεση του Ιράν, η οποία έλαβε χώρα την 1^η Οκτωβρίου. 

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, οικοδεσπότης της 16ης Συνόδου των BRICS στο Καζάν. Φωτογράφος: Grigory Sysoev

Η δε διεξαγωγή της Συνόδου του «μπλοκ της πολυπολικότητας», όπως συχνά ονομάζεται στον διεθνή τύπο η πρωτοβουλία BRICS, στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει μία εξαιρετικά σημαντική συμβολική (αλλά και πραγματιστική-πολιτική) σημασία για τους «οικοδεσπότες», σε μία προσπάθεια να αρθεί επικοινωνιακά και ουσιαστικά η εικόνα «απομόνωσης» της Ρωσίας και προσωπικά του προέδρου Πούτιν από το διεθνές γίγνεσθαι.

Προς παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο

Αν το διακύβευμα του Παλαιστινιακού είναι η σωτηρία του ανθρώπινου πολιτισμού, στην Ουκρανία το διακύβευμα είναι η ίδια η επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια καταιγιστική αλυσίδα γεγονότων, τις τελευταίες ημέρες, με τελευταία την απόφαση Μπάιντεν να επιτρέψει τη χρήση αμερικανικών όπλων για πλήγματα μέσα στη Ρωσία, ήρθε να επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους μας. Το ανθρώπινο είδος είναι, όπως είπε χτες σε μια συνέντευξή του ο καθηγητής Τζέφρεϊ Σαχς του πανεπιστημίου Κολούμπια, πιο κοντά στην πυρηνική του εκμηδένιση (annihilation) από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία.

Η επιχειρούμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα προκάλεσε, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, ένα πολύ σπουδαίο παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας, με τη συμμετοχή και μεγάλου αριθμού Εβραίων της διασποράς. Πολύ σπουδαίο γιατί στην Παλαιστίνη δεν κρίνεται μόνο η τύχη των Παλαιστινίων. Κρίνεται η τύχη του ανθρώπινου πολιτισμού, η δική μας τύχη. Αν αποδεχτούμε αυτά τα πράγματα που γίνονται στην Παλαιστίνη, των οποίων ένα μικρό κλάσμα βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας, σημαίνει ότι πάμε σε μια κατάσταση ζούγκλας στις ανθρώπινες σχέσεις, νόμου του ισχυρού, χωρίς κανένα έλεος για ανθρώπους, λαούς, έθνη και κράτη.

Αν όμως το διακύβευμα του Παλαιστινιακού είναι η σωτηρία του ανθρώπινου πολιτισμού, στην Ουκρανία το διακύβευμα είναι η ίδια η επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Δυστυχώς οι εξελίξεις εδώ δεν έχουν την αμεσότητα των ισραηλινών εγκλημάτων που δεν άφησε κανένα περιθώριο στην φιλοισραηλινή προπαγάνδα που κατέκλυσε πάλι τα ΜΜΕ ενός όλο και πιο ολοκληρωτικού κόσμου στον οποίο ζούμε. Έτσι, η μεγάλη πλειοψηφία της δυτικής και της παγκόσμιας κοινής γνώμης έχει αντιληφθεί τη σημασία όσων γίνονται στην Παλαιστίνη, δεν έχει όμως αντιληφθεί ότι η τυχοδιωκτική πολιτική του ΝΑΤΟ μας οδηγεί ταχέως σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια πυρηνική καταστροφή και δεν έχει κινητοποιηθεί όπως θα άρμοζε στη μεγαλύτερη απειλή για την ίδια την επιβίωσή της που αντιμετώπισε η ανθρωπότητα σε όλη την ιστορία της. Νομίζει ότι έχουμε έναν πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και όχι αυτό που έχουμε στην πραγματικότητα, έναν πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, με τους κινδύνους που μια τέτοια σύγκρουση συνεπάγεται.

Εντολή ΗΠΑ-Ισραήλ: Πάμε Υεμένη και όπου βγει

Τόσο η εσωτερική, όσο και η εξωτερική πολιτική της χώρας θυμίζει, όλο και περισσότερο Ιονέσκο, Θέατρο του Παραλόγου.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απόφαση Μητσοτάκη και Δένδια να στείλουν φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα:

• Κινδυνεύει να εμπλέξει την Ελλάδα σε όλο και πιθανότερο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ αφενός και σειράς αντιπάλων κρατών και κινημάτων (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Συρία, Υεμένη, σιϊτικές πολιτοφυλακές Ιράκ, Ιράν) με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει σήμερα και χωρίς κανένα κέρδος για τη χώρα.
• Έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα, τους νόμους του κράτους και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, που δεν επιτρέπουν ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον τρίτου κράτους χωρίς σχετική εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας. 
• Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κηρύξει ουσιαστικά πόλεμο στην Υεμένη, χωρίς να έχει ζητήσει καν τη γνώμη των κομμάτων, να έχει προκαλέσει σύσκεψη του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ή σχετική ψηφοφορία στη Βουλή.
• Η απόφαση είναι ηθικά κατάπτυστη στο μέτρο που συνιστά έμμεση πλην σαφή υποστήριξη στη συντελούμενη από το Ισραήλ γενοκτονία των Παλαιστινίων. Οι Χούθι επιτίθενται σε πλοία που πάνε ή που έρχονται από το Ισραήλ, ζητώντας ακριβώς να σταματήσει η σφαγή. Αντί να ζητάει η Ελλάδα τη διακοπή της γενοκτονίας, κάτι που θα επέτρεπε και την αποκατάσταση της ελεύθερης και ασφαλούς ναυσιπλοΐας, επιτίθεται σε αυτούς που προσπαθούν να τη σταματήσουν.
• Η αποστολή της φρεγάτας και η τυχόν εμπλοκή της σε εχθροπραξίες με τους Χούθι καθιστά τη χώρα και ιδιοκτησίες ελληνικών συμφερόντων ανά τον κόσμο δυνητικούς στόχους επίθεσης και αντιποίνων.

Είναι προφανής η απομόνωση της Τουρκίας από τους Δυτικούς…

Κείμενο του ιστολόγιου 2/7/2022

Η φωτογραφία μιλά από μόνη της…

Την ανήρτησε ο Ταγίπ και δείχνει τις συναντήσεις που είχε ο ίδιος κατά την σύνοδο των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Μαδρίτη.

Λάβετε υπόψιν πως πέραν αυτών των συναντήσεων η Τουρκία έχει τακτικές επαφές ΚΑΙ  με την Ρωσία…

Εμείς ;

Εμείς είμαστε υπάκουοι και δεδομένοι….

Ενα Τέρας... σύνεσης και λογικής!

Thomas Peter/Pool Photo via AP

Του Γιώργου Τσιάρα

Προσωπική Υπόθεση: Χένρι Κίσινγκερ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ

Θα το γράψω ευθύς εξ αρχής, να το βγάλω από μέσα μου: δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος άνθρωπος στον πλανήτη που να αντιπαθώ περισσότερο από τον Χένρι Κίσινγκερ. Στα μάτια μου, ο συγκεκριμένος πάλαι ποτέ «μάγος της διπλωματίας» συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που καθιστούν έναν άνθρωπο αξιομίσητο, κατάλληλο μόνο για τον ένατο και τελευταίο κύκλο της Κόλασης του Δάντη – τον απόλυτο κυνισμό, την απανθρωπιά, τον ταξικό ελιτισμό, την αχόρταγη οικονομική βουλιμία, την πλήρη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, καθώς ευθύνεται προσωπικά για εκατομμύρια θανάτους. Κι ας μη σκότωσε με τα χέρια του, εξ όσων γνωρίζουμε, ποτέ κανέναν.

Κι όμως: αυτός ο αιωνόβιος (χτες έκλεισε τα 99!) Γερμανοεβραίος, που πολιτογραφήθηκε Αμερικανός όταν έφηβος ακόμη πέρασε τον Ατλαντικό για να γλιτώσει από τους ναζί, κατάφερε αυτές τις μέρες ύστερα από χρόνια σχετικής αφάνειας να επανέλθει στην επικαιρότητα. Πώς; Μα μιλώντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, έναν θεσμό πολιτικο-οικονομικής «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που ο ίδιος εν μέρει κατασκεύασε. Και υποστηρίζοντας, μπροστά σε ένα κυριολεκτικά φρενιασμένο από αντιρωσική υστερία ακροατήριο, γεμάτο μαθητές του, ότι η Ουκρανία πρέπει να καθίσει άμεσα στο τραπέζι του διαλόγου με τη Ρωσία και να παραχωρήσει εδάφη με αντάλλαγμα την ειρήνη!

Προειδοποίησε μάλιστα τους ακροατές του, πολλοί από τους οποίους έμοιαζαν θαρρείς έτοιμοι για την άμεση κήρυξη του Τρίτου Παγκοσμίου, να μην υποτιμούν τον σταθεροποιητικό ρόλο της Ρωσίας στην Ευρώπη τα τελευταία 400 χρόνια και να μην επιμείνουν στις φιλοπόλεμες κραυγές τους, γιατί η οποιαδήποτε παράταση της σύρραξης από εδώ και πέρα «δεν θα οδηγήσει στην ελευθερία της Ουκρανίας, αλλά σε έναν νέο πόλεμο της Δύσης ενάντια στην ίδια τη Ρωσία»! Και μπορεί να μην ανέφερε ποια εδάφη πρέπει να δώσει η Ουκρανία –είπε μόνο ότι το ιδανικό θα ήταν η επιστροφή στο status quo ante του Φεβρουαρίου– αλλά όλοι κατάλαβαν πως εννοεί τα ήδη ντε φάκτο χαμένα: την Κριμαία, το Ντονμπάς και ολόκληρη την παραλιακή ζώνη της Αζοφικής.

Ντμίτρι Πολυάνσκι: Η Δύση χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως τροφή για κανόνια

Ο πρώτος αναπληρωτής εκπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον ΟΗΕ Ντμίτρι Πολυάνσκι εκφώνησε ομιλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας στην οποία κατηγόρησε τις δυτικές χώρες για απάνθρωπη χρήση της Ουκρανίας για τα εμπορικά τους συμφέροντα.

Η Δύση χρειάζεται σήμερα τους Ουκρανούς ως «τροφή κανονιού» στον πόλεμο αντιπροσώπων της με τη Ρωσία, δήλωσε ο Ντμίτρι Πολυάνσκι, Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον ΟΗΕ, σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

"Δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι η ανησυχία των δυτικών συναδέλφων μας για την Ουκρανία και τους Ουκρανούς είναι πολύ οπορτουνιστική και εγωιστική. Σήμερα τους χρειάζεστε μόνο ως "κανονιοτροφή" στον πόλεμο αντιπροσώπων σας με τη Ρωσία "μέχρι και τον τελευταίο Ουκρανό", σημείωσε Ντμίτρι Πολυάνσκι.

Την ίδια στιγμή, οι δυτικές χώρες επωφελούνται από την ουκρανική σύγκρουση , καθώς πωλούν σε εξωφρενικές τιμές στα σκουπίδια του καθεστώτος του Κιέβου που βρίσκονται σε αποθήκες, που παράγονται πριν από δεκαετίες στην ΕΣΣΔ. Και παραγγελίες για νέα όπλα δίνονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και άλλους «μαχητές για την ειρήνη στην Ουκρανία».

Το γεωπολιτικό τοπίο πριν την ελληνική επανάσταση και η διπλωματία στον Αγώνα (video)

Ο Χρόνης Βάρσος και ο Χαράλαμπος Μηνάογλου αναλύουν το γεωπολιτικό πλαίσιο και το διπλωματικό παιχνίδι πίσω από το ξέσπασμα και την πορεία της Ελληνικής Επανάστασης. Η αποσύνθεση του Οθωμανικού κράτουςοιος ο ρόλος της Αγγλίας, Ρωσίας, Γαλλίας, τα δάνεια, η Ιερά Συμμαχία, οι ελιγμοί του Καποδίστρια και ο προσανατολισμός του Μαυροκορδάτου.

Τα πέντε βήματα διάχυσης ενδοτισμού για την ΑΟΖ

Του Ανδρέα Σταλίδη

Ιδού λοιπόν πώς διαχέεται ενδοτισμός στην ελληνική κοινωνία.

Στις πρώτες τρεις φράσεις του κ. Ροζάκη στην περιβόητη συνέντευξη στο Κρήτη TV έκανε πέντε φορές χρήση του όρου «μαξιμαλιστικές θέσεις» αναφερόμενος στην Ελλάδα. Ο Σ. Κασσιμάτης της Καθημερινής αφιέρωσε τρία άρθρα τις τελευταίες 15 ημέρες [14.6, «Το κόστος του μαξιμαλισμού», 21.6 «Το κόστος του μαξιμαλισμού 2», 5.7 «Εγκλωβισμένοι στον μαξιμαλισμό») με τον όρο αυτό στον τίτλο του άρθρου, με μέσο όρο μία αναφορά ανά παράγραφο (7 παράγραφοι, 7 αναφορές). Πρώτο βήμα λοιπόν να πειστούμε από σοβαροφανείς πένες ότι η Ελλάδα είναι ο ακραίος της υπόθεσης. 

Δεύτερο βήμα, να εμπεδώσουμε τι σημαίνει «ελληνικός μαξιμαλισμός». Δηλαδή η απαίτηση ότι το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου δικαιούται υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Εγκληματική διαστροφή, διότι αυτό είναι αυτονόητο δικαίωμα που πηγάζει από το Δίκαιο της Θάλασσας και τη σχετική διεθνή σύμβαση του 1982, η οποία εφαρμόζεται από όλες τις χώρες της γης, ακόμα και από τις ελάχιστες που δεν το έχουν υπογράψει.

Εξοικείωση με το απευκταίο

Του Παντελή Σαββίδη

Καλόν είναι, για να μην έχουμε αυταπάτες, να εξοικειωθούμε με την ιδέα πως αν θέλουμε να κρατήσουμε την ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας μια στρατιωτική κλιμάκωση με την Τουρκία είναι στη σφαίρα του δυνατού. Και πως μόνοι θα υπερασπιστούμε τη χώρα.

Ο τίτλος του κειμένου προδίδει ότι το ενδεχόμενο της στρατιωτικής κλιμάκωσης θέλουμε να είναι το απευκταίο. Αλλά όχι το εξοβελιστέο.

Βεβαίως, υπάρχουν πολλά περιθώρια αναζήτησης διπλωματικής λύσης. Αλλά τα περιθώρια κάποτε τελειώνουν όταν έχεις να κάνεις με έναν επίμονο και πολεμοχαρή γείτονα.

Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι πως η ελληνική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει όλα τα διπλωματικά μέσα ή περιορίζεται  σε ό,τι της επιτρέπεται. Για παράδειγμα, ήταν ανεξήγητη η κυβερνητική διαρροή για ενόχληση της Αθήνας από τη δήλωση Αναστασιάδη ότι η Κύπρος θα προσπαθήσει να ανασταλεί η να διακοπεί η τελωνειακή Ένωση Ε.Ε. – Τουρκίας. Έχουν στην Αθήνα, ακόμη, την εντύπωση πως αν δεν πονέσει η Τουρκία θα κάνει σε κάτι πίσω;

Η χώρα πληρώνει την αβελτηρία των πολιτικών της ηγεσιών που δεν φρόντισαν να την θωρακίσουν. Ούτε και τώρα στη θωράκισή της είναι ο νους τους. Να καβατζάρουν θέλουν και μετά, έχει ο θεός. Στα γνώριμα βήματα ενός κατεστημένου που κατέστησε την Ελλάδα ενδοχώρα της πρωτεύουσάς της.

«Ανορθόδοξος πόλεμος» από την Τουρκία με όπλο το μεταναστευτικό

Του Νίκου Μελέτη

Μοναδική ευκαιρία για την προώθηση εκ μέρους της Αθήνας μιας διαφορετικής πολιτικής αντιμετώπισης του μεταναστευτικού/ προσφυγικού με πλήρη νομιμοποίηση χρήσης κάθε μέσου προκειμένου να προστατευθούν τα ελληνικά και ευρωπαϊκά σύνορα, προσφέρει η προκλητική και απροκάλυπτη επιχείρηση του καθεστώτος Ερντογάν να συντονίσει και καθοδηγήσει την παραβίαση και προσβολή των ελληνικών συνόρων με «πολιορκητικό κριό» τους εγκλωβισμένους στην Τουρκία μετανάστες και πρόσφυγες.

Η Αθήνα ορθά επιχειρεί να διεθνοποιήσει το ζήτημα και ζητά έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. προκειμένου να καταδειχθεί η κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου εργαλειοποίηση της δυστυχίας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από το καθεστώς Ερντογάν και η κατάφωρη παραβίαση της Συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας από την Άγκυρα . Και αυτό πρέπει να γίνει έγκαιρα και πειστικά με όλα τα (άφθονα) στοιχεία που έχει στην διάθεση της η Αθήνα ώστε να αποκρουσθεί και η επιχείρηση παραπλάνησης της διεθνούς κοινής γνώμης και των ξένων κυβερνήσεων που έχει τεθεί σε εφαρμογή από την Άγκυρα.

Ποια η τύχη μικρών χωρών σε μεγάλες αναδιατάξεις;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Επιτρέψτε μου ένα διαφορετικό σημείωμα ετούτη τη φορά, πλην όμως επικεντρωμένο στα πλέον κρίσιμα και ζωτικής σημασίας ερωτήματα που μπαίνουν μπροστά μας όλο και πιο επιτακτικά. Με πνεύμα ανοικτό κι όχι προσκολλημένο στο «γράμμα» και με προβληματισμό που πρέπει να συνεχιστεί.

Για τον συσχετισμό δύναμης

O Γκράμσι παρατηρώντας ότι υπάρχει μια σύγχυση γύρω από το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμεων θα πει:

«Διαβάζουμε συχνά μέσα σε ιστορικές αφηγήσεις τη γενική έκφραση “συσχετισμός των δυνάμεων ευνοϊκός ή δυσμενής για τούτη ή εκείνη την τάση”. Έτσι αφηρημένα, η διατύπωση αυτή δεν εξηγεί τίποτα ή σχεδόν τίποτα».

Ο ίδιος διακρίνει στη μελέτη του συσχετισμού των δυνάμεων τρεις βασικές στιγμές ή βαθμούς:

1) Αρχικά είναι ο συσχετισμός όλων των κοινωνικών δυνάμεων που συνδέεται στενά με τη δομή και που είναι αντικειμενικός, ανεξάρτητος από τη θέληση των ανθρώπων. H σχέση αυτή είναι που αποτελεί μια πραγματικότητα που δεν επιδέχεται αλλαγή: Κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τον αριθμό των επιχειρήσεων και όσων εξαρτώνται από αυτές, τον αριθμό των πόλεων με το δεδομένο πληθυσμό τους κλπ. Αυτή η βασική διάταξη επιτρέπει να μελετήσουμε αν υπάρχουν μέσα στην κοινωνία οι αναγκαίοι και επαρκείς όροι για έναν μετασχηματισμό της, επιτρέπει δηλαδή να ελέγχουμε το βαθμό του ρεαλισμού και του πραγματοποιήσιμου των διαφόρων ιδεολογιών.

Η κακομοιριά ως εξωτερική πολιτική

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Τα ανησυχητικά νέα είναι τρία. Το πρώτο είναι ότι υπουργός Εξωτερικών είναι ο κ Κατρούγκαλος. Το δεύτερο ότι δηλώνει πως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την Τουρκία από τα ενεργειακά αποθέματα της Αν. Μεσογείου. Το τρίτο ότι μ αυτές τις θέσεις συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού. Που δεν είναι άσχετες από το παζάρι για την ενέργεια.

Οι Έλληνες δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι η αρχή για την κορύφωση των σημερινών τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο ήταν η δήλωση Σημίτη και η υπογραφή της Λισσαβώνας, όπου, χωρίς κανένα αντάλλαγμα και με δεδομένη την αμφισβήτηση των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε ότι και η Τουρκία έχει δικαιώματα στο Αιγαίο. Έτσι! Μόνο για καλόπιασμα.

Η αφροσύνη εκείνης της κίνησης έγκειται στο ότι δεν δίνεις σε έναν εγνωσμένο τραμπούκο, όπως είναι η Τουρκία, τροφή για διεκδικήσεις. Το ήξεραν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί. Και όποιοι το παρέβλεψαν έφεραν δεινά στη χώρα. Ο Σημίτης, όμως, όπως σωστά κατέγραψε ο ναύαρχος Λυμπέρης, δεν ήταν ένας απλός πρωθυπουργός. Ήταν ένας φοβισμένος ηττοπαθής. Ακριβώς όπως είναι και ο Τσίπρας. Η πολιτική ιστορία και των δύο το έχει αποδείξει. Δεν αντιστάθηκαν, δεν είπαν όχι σε κανέναν.

Φέρτε τώρα την ‘Ελλη πίσω! Διακόψτε άμεσα τη συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου».

Δεν υπάρχει άλλη φράση που να συμπυκνώνει σε μερικές μονάχα λέξεις, τόσο έξοχα, την νεοελληνική τραγωδία, όπως η παραπάνω, από το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Κοτζιά, Πολιορκία, του 1953.

Τώρα είναι που η προφητεία του κινδυνεύει να βγει αληθινή με τον πιο ολοκληρωτικό τρόπο.

Μόνο ως πράξη βαθειά αντιπατριωτική, ακραίας ανευθυνότητας και ύψιστου τυχοδιωκτισμού, μπορεί να θεωρηθεί η διαρκώς κλιμακούμενη και ποικιλότροπη εμπλοκή της Ελλάδας (και της Κύπρου) στα πολεμοχαρή σχέδια των Δυτικών στη Μέση Ανατολή.

‘Εχει κηρύξει η Ελλάδα πόλεμο κατά της Ρωσίας, της Συρίας ή του Ιράν; Μας έχουν κηρύξει αυτοί;

Τι γυρεύει η ελληνική φρεγάτα ‘Ελλη στα ανοιχτά της Συρίας, τη στιγμή που κλιμακώνεται όλο και πιο επικίνδυνα η αντιπαράθεση των Δυτικών και των Ισραηλινών με τους Ρώσους, τους Σύρους και τους Ιρανούς στη Μεσόγειο;

ΥΠΕΞ: Aπλά μαθήματα αξιοποίησης της λέρας

Του Δημήτρη Μηλάκα

Ποιος κυβερνά αυτό το υπουργείο (των εξωτερικών εν προκειμένω); Δύο μικρές ξεχωριστές αλλά πανομοιότυπες  ιστορίες διπλωματικών υπαλλήλων, μιας  γυναίκας και ενός άνδρα μας βοηθούν να ψηλαφίσουμε  πώς δουλεύει το «σύστημα» και κυρίως το πώς γίνεται η «δουλειά». Οι εν λόγω ιστορίες δεν είναι οι μόνες, αλλά είναι χαρακτηριστικές…

Στην πρώτη ιστορία την  μία, διπλωμάτη τοποθετημένη στις ΗΠΑ, την έπιασαν οι αμερικανικές αστυνομικές αρχές  να κλέβει σε κατάστημα. Βιντεοσκοπημένη και δακτυλοσκοπημένη παραδόθηκε πακέτο με τις αποδείξεις στις ελληνικές διπλωματικές αρχές που είχαν την επιλογή ή να την αφήσουν στους Αμερικανούς για τα περεταίρω ή να τη στείλουν στην Αθήνα να υποστεί τις συνέπειες της πράξης της. Αποφασίστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα. Στη δεύτερη ιστορία ο  άλλος, διπλωμάτης, πιάστηκε στην Κοπεγχάγη με 3 γραμμάρια ηρωίνη επάνω του και 3 κιλά στο αυτοκίνητό του. Φορτωμένος με μια δικογραφία για κακούργημα (εμπορία) επέστρεψε στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει κι αυτός τις συνέπειες της πράξης του….