Του Νίκου Κολοβού
Η φιλανθρωπία, η χυδαία εξύψωση κάποιων σε κάτι ανώτερο που μέσα σ' άλλα "αγαπάνε" και τους ανθρώπους, είναι το μόνιμο "ιστορικό" κόλπο της κυρίαρχης τάξης, του Κεφαλαίου να ελέγχει τους φτωχούς, τους πεινασμένους, την πλέμπα της ταξικής κοινωνίας. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο καπιταλιστικής επίθεσης που η ανεργία και οι εξουθενωτικές εργασιακές σχέσεις δημιουργούν ζητήματα ακόμη και για την επιβίωση των κατώτερων και προλεταριακών στρωμάτων φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη έρχονται να "ρυθμίσουν" τους τρόπους με τους οποίους οι καταπιεσμένοι θα διεκδικήσουν την κάλυψη των αναγκών τους, την ίδιο τους τη ζωή.Τα σύγχρονα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά βρίσκονται σε θέση μάχης. Για να διαχειριστούν τις εκρηκτικές συνθήκες μιας κοινωνικής εξαθλίωσης πρωτόγνωρης. Που αφού την προκάλεσαν προκείμενου να διατηρήσουν τα δικά τους συμφέροντα, τώρα οφείλουν να την διαχειριστούν, τα προλάβουν τα άγρια ξεσπάσματα της. Αυτό που πρέπει να εμπεδωθεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι ότι το καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί το μοναδικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα σήμερα, που η βαρβαρότητα του δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από καμιά δημοκρατική επίφαση, καμιά καταναλωτική ψευδαίσθηση. Είναι ο φόβος της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος και η εγκαθίδρυση μιας καινούργιας ελεύθερης ζωής που υπαγορεύει παράλληλα με την άγρια καταστολή και την κρατική τρομοκρατία, το «ανθρώπινο» πρόσωπο του καπιταλισμού. Οι ίδιοι που κάθε πρωί μας στήνουν στον τοίχο της φτώχειας και της ανέχειας, μας παραχωρούν τα μεσημέρια τη "φροντίδα" των συσσιτίων τους, των κοινωνικών τους παντοπωλείων. Είναι οι ληστές του μόχθου μας που στήνουν όλων των ειδών τα "κοινωνικά" σόου- και ενεργοποιούν δήθεν την κοινωνική "αλληλεγγύη", η "ευαίσθητη" μπουρζουαζία με τα "ευαίσθητα" τσιράκια της.
