Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Με τις ευχές του ΣΕΒ προωθείται το νομοσχέδιο

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Με τις «ευχές» του ΣΕΒ προωθείται για ψήφιση την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η ακρόαση φορέων στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ήταν αποκαλυπτική σχετικά με το …ποια συμφέροντα έρχεται να εξυπηρετήσει το νομοθέτημα.

Μάλιστα. η εκπρόσωπος των βιομηχάνων δεν παρέλειψε να ζητήσει η πρακτική (και …φτηνή) άσκηση των αποφοίτων στις επιχειρήσεις να γίνει υποχρεωτική. Κάτι που μπορεί κάλλιστα να επιλυθεί με μία τροπολογία της κυβέρνησης όταν το νομοσχέδιο έρθει στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου.

Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση της Ντόρας Οικονόμου, Διευθύντριας Ανθρώπινου Δυναμικού του ΣΕΒ που δήλωσε: «Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που θεσμοθετεί την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, είναι μια ξεκάθαρα θετική εξέλιξη, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις συγχρονισμού της Ελλάδας με τον υπόλοιπο κόσμο. Για εμάς είναι κρίσιμο, η Ελλάδα να συγχρονίσει το ακαδημαϊκό πλαίσιό της με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο ΣΕΒ αξιολογεί θετικά κάθε οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια, όπως τα μη κρατικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που πολλαπλασιάζει τις διαδρομές εκπαίδευσης, παρέχει περισσότερες ευκαιρίες σε περισσότερους και δημιουργεί τους επιστήμονες και επαγγελματίες, που θα στηρίξουν την ανάπτυξη της χώρας μας, σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και απαιτητικό περιβάλλον. Η δημιουργία μη κρατικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αποτελεί μια εξέλιξη στη σωστή κατεύθυνση».

Την πιο κρίσιμη στιγμή, να κλιμακώσουμε με καθαρό μυαλό και ξεκάθαρο στόχο!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Βαδίζουμε, το δίχως άλλο, στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ και στο νομοσχέδιο της ντροπής. Είναι ώρα να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και να πούμε αλήθειες. Μόνο μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας μπορούμε να ελπίζουμε στη νίκη.

Σήμερα, αφού δυστυχώς οι πολιτικές δυνάμεις που έπρεπε να πρωτοστατήσουν για κάτι τέτοιο δεν δείχνουν καμία έμπρακτη πρόθεση για να περπατήσει στη ζωή η λογική της συγκρότησης Παλλαϊκού Μετώπου Πάλης για την υπεράσπιση των πιο ζωτικών λαϊκών αναγκών, του ψωμιού, της δουλειάς, της υγείας, της παιδείας, της ειρήνης, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας κι αφού οδεύουμε, δυστυχώς ξαναλέω, προς την κορύφωση της μάχης ενάντια στο αντιδραστικό ν/σ για τα ιδιωτικά ΑΕΙ επί της ουσίας ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ως πανεπιστημιακό κίνημα, ας καταλάβουμε τουλάχιστον ότι:

Η ΚΥΡΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΑΜΥΝΑΣ μας, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, είναι η ΜΑΧΗ για την ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ του νομοσχεδίου, την υπεράσπιση του Αρ. 16 από τους παραχαράκτες και τους πλιατσικολόγους της δημόσιας περιουσίας, τις ύαινες των ξένων και ντόπιων funds και τους κολλητούς τους στην κυβέρνηση.

Οχι γιατί από θέσεις αρχών αυτή η μάχη εξαντλεί τους λόγους για τους οποίους αντιστεκόμαστε στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Είναι καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη η θέση αρχών του κινήματος υπέρ της Δημόσιας, Δωρεάν Παιδείας για Όλο το Λαό.

Παραβιάζει το Σύνταγμα η κυβέρνηση με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μαϊου-Ιουνίου 2023, τρεις κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν προκαλέσει μαζικές αντιδράσεις. Κατά χρονολογική σειρά, το φορολογικό για τους ελεύθερους επαγγελματίες, ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών και ό,τι συνεπάγεται, η τριτοβάθμια εκπαίδευση και ιδίως τα λεγόμενα “μη κρατικά”.

Και οι τρεις κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν τα εξής κοινά σημεία: Μολονότι δεν υπάρχει κάποια εξωτερική πιεστική ανάγκη ή έκτακτη συνθήκη που να επιβάλει μια εσπευσμένη αντιμετώπιση, λαμβάνονται αμέσως μετά τις εκλογές κατά προτεραιότητα, χωρίς να έχουν αποτελέσει ούτε μέρος του προεκλογικού προγράμματος του κυβερνώντος κόμματος ρητά, ούτε του προεκλογικού διαλόγου των κομμάτων. Κατά πρώτον λοιπόν υπάρχει σοβαρό ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.

Επόμενο θέμα είναι γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να διχάσει την κοινωνία στα ανωτέρω ζητήματα, αποπροσανατολίζοντας πλήρως από τα βασικά υπαρξιακού χαρακτήρα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το “σύστημα χώρα”, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, όπως το εθνικό, το παραγωγικό, το δημογραφικό, το κοινωνικό ζήτημα. Για το θέμα του τρόπου φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών, η απάντηση είναι πιο εύκολη. Αποτελεί πάγια “μνημονιακή κρατική πολιτική” η προσπάθεια συρρίκνωσης της αυτοαπασχόλησης και του υλικού όρου διευρυμένης αναπαραγωγής της που είναι η εκτεταμένη μικροϊδιοκτητική κοινωνική δομή της χώρας. Πολλά είναι τα επεισόδια αυτού του έργου από το 2010 και μετά. Δεν θα μείνουμε σ’ αυτό.

Ερωτήματα για τα μη κρατικά πανεπιστήμια

Στα άλλα ζητήματα η απάντηση είναι πιο σύνθετη. Δεν θα την επιχειρήσουμε καθώς δεν είναι αυτή η κύρια θεματική που μας απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση. Απλά τα θέτουμε με τη μορφή ερωτημάτων. Γιατί η κυβέρνηση δεν επέλεξε για το ζήτημα των ομόφυλων ζευγαριών την τροποποίηση-επέκταση του νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης (ν. 4356/2015) για να καλύψει ανάγκες υπαρκτές δικαιωμάτων αστικού χαρακτήρα και επιλέγει να πλήξει τον πυρήνα του οικογενειακού δικαίου, όπως είχε διαμορφωθεί με τη μεταρρύθμιση του ν. 1329/1983 και αφορά τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα, χωρίς επαρκή επιστημονικά-ερευνητικά δεδομένα. Πλήττει δηλαδή το δικαίωμα του παιδιού στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του σε σχέση με τα διακριτά πρότυπα της πατρότητας και της μητρότητας, στο πλαίσιο της ισότητας των δύο φύλων, τα οποία έχουν τόσο βιολογική-έμφυλη διάσταση, όσο και κοινωνική. Δεν θα επεκταθούμε περαιτέρω σ’ αυτό το ζήτημα.

Θα βουλιάξει η Αθήνα

Το μεγάλο κόλπο με την ΕΒΕ και τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Μέσα σε τρία χρόνια που εφαρμόζεται η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής έχουμε περίπου 38.000 κενές θέσεις στα ΑΕΙ ● Μετά την εκκένωση ακολουθεί η συρρίκνωση με το κλείσιμο τμημάτων στα δημόσια Πανεπιστήμια και η αρχή μιας «χρυσής εποχής» για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που φιλοδοξεί να φέρει το υπουργείο Παιδείας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI

Του Χρήστου Κάτσικα

Η μεγάλη «πρεμούρα» του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης για την ψήφιση του νομοσχεδίου με τον παραπλανητικό και προκλητικό τίτλο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» με σκοπό την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας, σε πλήρη αντιδιαστολή με το άρθρο 16 του Συντάγματος, έρχεται απλώς να φωτίσει τα τεχνητά εμπόδια που στήθηκαν τα τελευταία χρόνια με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και τις εκατόμβες εξοστρακισμένων υποψηφίων που έφερε.

Εξηγούμαστε: ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των στοιχείων που προέκυψαν από την ανακοίνωση των βάσεων στις τελευταίες Πανελλαδικές Εξετάσεις (2023) ήταν οι κενές θέσεις σε διάφορα πανεπιστημιακά τμήματα. 153 τμήματα των ΑΕΙ (ένα ποσοστό ύψους 34% του συνόλου των τμημάτων) δεν δέχθηκαν το σύνολο των φοιτητών που «ζήτησαν», κάτι που αθροιστικά, μαζί με τις σχολές των ένστολων, μεταφράζεται σε περίπου 10.000 κενές θέσεις.

Να θυμίσουμε ότι τα δύο προηγούμενα χρόνια (2021 και 2022) που εφαρμόστηκε η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ), με τα «μαγικά» του υπουργείου Παιδείας έμειναν κενές συνολικά πάνω από 28.000 θέσεις. Για παράδειγμα το 2021, πρώτη χρονιά εφαρμογής της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ), έμειναν 17.000 κενές θέσεις! Το 2022, λόγω ΕΒΕ, έμειναν κενές σε πανεπιστημιακά τμήματα περί τις 11.000 θέσεις.

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Καταδρομική επίθεση στο δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο

Της Γιάννας Γιαννολοπούλου

ε το άρθρο 28 του Συντάγματος, το οποίο αφορά κανόνες του διεθνούς δικαίου και αποτελεί θεμέλιο της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, η κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη δημιουργία παραρτημάτων αμερικανικών, κατά βάση, πανεπιστημίων και να καταστρατηγήσει το άρθρο 16 του Συντάγματος που προβλέπει ρητά ότι η ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα πραγματοποιείται σε δημόσια ιδρύματα (και όχι κρατικά, όπως διαδίδει η κυβερνητική προπαγάνδα) με αυτοδιοίκηση και ακαδημαϊκή ελευθερία.

Η προετοιμασία διαρκεί είκοσι τουλάχιστον χρόνια

Η προσπάθεια δεν είναι καινούργια. Ήδη μετά από την αποτυχημένη απόπειρα αναθεώρησης του άρθρου 16, το 2006-2007 (απόπειρα που απέτυχε λόγω του μεγαλειώδους πανεπιστημιακού και φοιτητικού κινήματος της εποχής εκείνης), οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πανεπιστημίου προχώρησαν αρκετά και με πολλούς τρόπους, συμβαδίζοντας με την απομάκρυνση του κράτους από την υποχρέωσή του να στηρίζει και να χρηματοδοτεί την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στα πρώτα μνημονιακά χρόνια η δημόσια χρηματοδότηση έφτασε στο ναδίρ. Οι προσλήψεις διδακτικού, διοικητικού και τεχνικού προσωπικού μειώθηκαν δραματικά, η κρατική χρηματοδότηση για την έρευνα ελαχιστοποιήθηκε, οι υποδομές καταρρακώθηκαν, οι βιβλιοθήκες μείωσαν τις παραγγελίες τους, ενώ η φοιτητική μέριμνα για τη στέγαση και τη σίτιση των φοιτητών υποχρηματοδοτείται σε δραματικό σημείο. Το 2013 επί υπουργίας Μητσοτάκη στο Υπουργείο Εσωτερικών, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα ή κινητικότητα πλήθος διοικητικών υπαλλήλων με έμφαση σε εκείνους της φύλαξης και της καθαριότητας (που απολύθηκαν) για να δοθούν αυτές οι υπηρεσίες σε ιδιώτες εργολάβους (με μεγαλύτερο οικονομικό κόστος για τα πανεπιστήμια).

Το 2013, επίσης, έγιναν οι πρώτες απόπειρες για τη συγχώνευση Τμημάτων (κυρίως των ευρωπαϊκών Φιλολογιών της Φιλοσοφικής), απόπειρες που έπεσαν στο κενό μετά τη συντονισμένη αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας.