Την ιστορία τη γράφουμε εμείς και στο τέλος χάνουν οι ναζί!

Της Αργυρώ Γιαννουδάκη

O αθλητισμός έχει τη δική του ιστορία κατά του φασισμού, με νίκες ή πράξεις αντίστασης άκρως επιδραστικές και πάντα ειρηνικές. Χθες, ο Κώστας Γαλανόπουλος, προέβη σε μία κίνηση με υψηλό συμβολισμό, ανάλογη με αυτή των Τζον Κάρλος και Τόμι Σμιθ. 

Ο Τζέσι Όουενς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 αρκέστηκε στο να πάρει 4 χρυσά μετάλλια για να καταρρίψει κάθε αφήγημα περί ανωτερότητας της Άρειας φυλής. Στις 6 Αυγούστου το 1942, στο ιστορικό ποδοσφαιρικό «Ματς του θανάτου» οι ναζί ηττήθηκαν από την ομάδα που αποτελούσαν οι κρατουμένοι, ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου και της Λοκομοτίφ, τους οποίους εκτέλεσαν αμέσως μετά, αλλά έγιναν σύμβολα αντίστασης. Στις 21 Aπριλίου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης ηγήθηκε στην πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης, δολοφονήθηκε ένα μήνα μετά, αλλά παραμένει έως σήμερα μία από τις εμβληματικότερες μορφές κατά του φασισμού. Ακολούθησαν πριν από λίγα χρόνια οι αντιδράσεις των μαύρων αθλητών με αφορμή το Black Lives Matter, όμως η χθεσινή κίνηση του Κώστα Γαλανόπουλου μας ταξίδεψε στις 16 Οκτωβρίου του 1968, στο Μεξικό. 

Τότε που οι δύο Αφροαμερικανοί σπριντερ,  κατέκτησαν το χρυσό και χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο, αντίστοιχα στο αγώνισμα των 200 μέτρων. Λίγους μήνες μετά τη δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οι δύο αθλητές θέλουν να εκφράσουν την συμπαράσταση τους στην καταπιεσμένη κοινότητα των μαύρων, των οποίων τα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά και να «φωνάξουν» τόσο δυνατά ώστε να ακουστούν σε όλον τον κόσμο, που έχει στραμμένο το βλέμμα του στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός.

Γαλανόπουλος: Η υψωμένη μας γροθιά θα σας αγγίζει πάντα

«Ανεξαρτησία σημαίνει να είσαι στο στόμα του λύκου και να του λες “άντε γ@μήσου”» Φιντέλ Κάστρο

Σε μια κίνηση σαν μαύρος πάνθηρας στο βάθρο των ολυμπιακών αγώνων που σηκώνει τη γροθιά του φορώντας το μαύρο γάντι για να διαμαρτυρηθεί για το ρατσισμό, σαν Ερίκ Καντονά, που κλωτσά το φασισμό μέσα στο γήπεδο, σήκωσε τη γροθιά του ο Κώστας Γαλανόπουλος, ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, κρατώντας το μαύρο περιβραχιόνιο κι ας μην το αντιλαμβάνεται κι ας λέει πως δεν ήθελε να προκαλέσει τους Κροάτες, κι ας συμπληρώνει πως ήταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει, κι ας είναι έτσι, δεν παύει όμως να είναι σπουδαίο. Είναι εκείνες οι μικρές- τεράστιες κινήσεις που γίνονται αυθόρμητα, που γίνονται δίχως σκέψη, είναι εκείνες οι αλληλέγγυες στιγμές που κάνεις χωρίς να καταλάβεις το μέγεθος τους, χωρίς καν να προλάβεις να πεις τι έκανα, πώς το έκανα, πού το έκανα, είναι εκείνα τα αποτυπώματα στη ζωή που είσαι πιο περήφανος απ' όλα, που κάνει το πέρασμά σου να έχει μια κάποια αξία, είναι εκείνες οι στιγμές που λες "Στη ζωή, σήκωσα μια μέρα τη γροθιά μου ψηλά στους φασίστες". Όχι, δεν είναι λίγο. Είναι τεράστιο.