Στα τελευταία πέντε μνημονιακά χρόνια απολαύσαμε την ικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων στην προώθηση των αντιδραστικών τους σχεδίων και νομοσχεδίων.
Για να περιορίσουν τις αντιδράσεις των (πληττόμενων) ευρύτερων κομματιών της κοινωνίας, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, μαζί με τα «αριστερά» και δεξιά δεκανίκια τους, υιοθέτησαν μια σειρά μεθόδων, επιχειρώντας να συγκαλύψουν την βάρβαρη επίθεση που εξαπέλυαν, να μετριάσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές που υλοποιούσαν, να κρύψουν την αλήθεια, να συσκοτίσουν, να αποπροσανατολίσουν, να διαιρέσουν.
Στην αρχή, εφάρμοσαν πραγματική καταιγίδα νομοθετημάτων, μεθόδευσαν «Blizzkireg», «πόλεμο-αστραπή» όπως θα δίδασκαν και οι εταίροι μας, Γερμανοί, με πρόθεση να αιφνιδιάσουν την ανέτοιμη ελληνική κοινωνία. Όταν είχαν έμπνευση, έδιναν ευφάνταστους τίτλους στα χαράτσια και στους καινούριους φόρους, βαφτίζοντάς τες εισφορές «αλληλεγγύης», «πράσινα» τέλη, κοκ., πάντα βέβαια για το καλό των συνανθρώπων μας αλλά και του περιβάλλοντος. Άλλες φορές, διακήρυξαν πλήρη νομοθετική ισοπέδωση και τελευταία στιγμή απέσυραν ένα ή δύο άρθρα (από τα δεκάδες άλλα) που ψηφίστηκαν στα πολυνομοσχέδια-εκτρώματα, ώστε να δημιουργήσουν μια αίσθηση ανακούφισης και ανάσας στον ελληνικό λαό.
