Του Μιχάλη Σταυρή
Αγαπημένοι μου μαθητές, αυριανοί πολίτες τούτου του βασανισμένου νησιού, γεννημένοι σε μοιρασμένη πατρίδα, γόνοι προσφύγων, γενιά της κατοχής και των συρματοπλεγμάτων, εσείς που δεν είδατε ακόμα την όψη του Πενταδακτύλου από την Κερύνεια, παρά μεγαλώσατε με θέα τη λαβωμένη του πλαγιά, δώστε λίγη προσοχή στο σημερινό μάθημα, διότι μπορεί να κρίνει το μέλλον σας και το μέλλον των παιδιών σας. Σήμερα πρέπει να σας μιλήσω για την Ομοσπονδία. Καλούμαι να σας μιλήσω για ένα υπαρκτό πολίτευμα, το οποίος ίσως εσείς κληθείτε να εφαρμόσετε σε μιαν πρωτόγνωρη μορφή. Διότι, ναι, μπορώ να σας μιλήσω για την Αμερική, τη Γερμανία, το Βέλγιο, αλλά θα σας εξαπατούσα. Θα εξαπατούσα εσάς και θα ατίμαζα το λειτούργημά μου. Αυτό που διαμορφώθηκε με την ατελέσφορη πολιτική που ακολουθήσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια και μας πρότειναν επισήμως κάτω από τον τίτλο «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία», δεν μοιάζει με τα πολιτεύματα των χωρών που σας ανέφερα.
