Για το
ότι η πείνα έπαψε προ πολλού να αποτελεί λήμμα στο ελληνικό λεξικό, μιλούν καθημερινά
δεκάδες εικόνες: οι όλο και συχνότερες στάσεις ντόπιων και μεταναστών πάνω από κάδους,
οι ουρές στα συσσίτια των δήμων, η ανταπόκριση χιλιάδων στην προσφορά των δικτύων
αλληλεγγύης ανά την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, βέβαια, “μιλάνε” κι άλλοι: οι φιλάνθρωπες
διαφημιστικές καμπάνιες “ευαίσθητων” επιχειρηματιών· η τηλε-πολιτικοποίηση της πείνας
από τους φασίστες· τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ των δελτίων των οχτώ.
Σε αντίθεση
με ό,τι συμβαίνει λοιπόν στην περίπτωση των πλουσίων, για τους φτωχούς μιλάνε πια
όλοι. Κι αν μέχρι πρότινος ήθελε κόπο για να θέσουμε τη φτώχεια στο επίκεντρο της
συζήτησης, αυτό το κάνουν πια από μόνοι τους οι αντίπαλοί μας – φυσικά με τον τρόπο
τους. Άλλοτε ενσωματώνοντας στην επιχειρηματολογία τους το προφανές, που μέχρι τώρα
αρνούνταν ή περιφρονούσαν, κι άλλοτε επιδιδόμενοι σε δωρεάν αντιπλουτοκρατικές εξάρσεις,
μήπως και σωθεί η λαϊκή ψυχή της Δεξιάς από τον ανερχόμενο νεοκομμουνιστικό κίνδυνο.
Δείτε, για παράδειγμα, ένα οποιοδήποτε βράδυ το Αποκαλυπτικό Δελτίο του
EXTRA-3. Το “ο κόσμος πεινάει” είναι ψωμοτύρι για τους στημένους φωνακλάδες που
καμώνονται τους παρουσιαστές της εκπομπής: την ίδια στιγμή, ο πιο αριστερός απ΄
αυτούς είναι συνήθως ένας πρώην πολιτευτής του ΛΑΟΣ. Στο στόμα όλων αυτών, η υπόμνηση
της πείνας “του κοσμάκη” γίνεται, από κραυγή αυθεντικής αγωνίας, μια κραυγή απλώς
χυδαία: για να μείνει η συζήτηση στα προφανή, γιατί “έτσι -υποτίθεται- καταλαβαίνει
ο κόσμος”, και για να ισοπεδωθεί ο (όποιος) ετερόδοξος. Κυρίως, όμως, γιατί οι ευαίσθητοι
ακροδεξιοί εποφθαλμιούν το ρόλο στον οποίο απέτυχαν καταφανώς οι “πολιτικοί”: το
ρόλο του Πατέρα-Τροφού.
