Ημερίδα για τη συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR

Την Ελλάδα δεν θα έχουμε και θα τρώγομεν και πέτρες…

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Ο τίτλος του άρθρου αποτελεί παράφραση του γνωστού συνθήματος «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες», που φωτογραφήθηκε σε Κυπριακό τοίχο το 1954 από το Γιώργο Σεφέρη

Στις 17 Ιανουαρίου υπογράφτηκε η συμφωνία Mercosur, η οποία μένει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με τις εθνικές τους διαδικασίες. Είναι προφανές πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής και των τροφίμων στα χέρια της αντίστοιχης βιομηχανίας, της επιδίωξης της αντικατάστασης των διατροφικών πρακτικών του δυτικού κόσμου με την συστηματική εισαγωγή της εντομοφαγίας, της σφαγής των παραγωγικών ζώων και της συρρίκνωση έως εξαφάνισης των μικρών, τοπικών, μονάδων του πρωτογενούς τομέα στα πάλαι ποτέ έθνη κράτη της Ευρώπης.  

Ωστόσο, η τρέλα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας έχει κάνει τα πρώτα της βήματα προς αυτή την κατεύθυνση πολλές δεκαετίες πριν. Για να παραμείνουμε στην ελληνική εμπειρία ας υπενθυμίσουμε τη βαρβαρότητα της επιδότησης του πετάγματος στις χωματερές πολλών τόνων φρούτων και λαχανικών για να μην πέσουν λόγω υπερπροσφοράς οι τιμές τους. Ανεξάρτητα, βέβαια, από τις πραγματικές ανάγκες των πληθυσμών γι’ αυτά ακριβώς τα προϊόντα – ιδίως, για τα ροδάκινα και τα πορτοκάλια που σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ έπρεπε να παράγονται σε άλλες χώρες. Φτάσαμε έτσι στην απίθανη κατάσταση, για την κάλυψη των αναγκών της ελληνικής αγοράς, να εισάγουμε εκ των υστέρων τα προϊόντα που προηγουμένως είχαμε αφήσει να σαπίζουν στα δέντρα ή είχαμε θάψει στις χωματερές. Μαζί με την συστηματική, βουβή και ύπουλη καταστροφή του πρωτογενούς τομέα, διαμορφώθηκαν οι νοοτροπίες της αρπαχτής των χρημάτων που διαχειριζόντουσαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και της επιδότησης της τεμπελιάς. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρωτογενής τομέας δέχεται ακόμα ένα πλήγμα γύρω στο ’90: ο διεθνής καταμερισμός εργασίας περιθωριοποίησε την Ελλάδα ως βαμβακοπαραγωγό χώρα. Ο θεσσαλικός κάμπος υπέκυψε στη ντιρεκτίβα της εθνικά εγγυημένης ποσότητας βαμβακιού. Οι νεοφιλελεύθερες επιταγές υλοποιήθηκαν κατά γράμμα από Σημίτηδες, Μητσοτάκηδες και συν αυτώ. Κατόπιν μειώθηκε μέχρι εξαφάνισης η παραγωγή ζάχαρης. Οι αντίστοιχες καλλιέργειες τεύτλων εγκαταλείφθηκαν και η κατεργασμένη ζάχαρη άρχισε πλέον να εισάγεται από το εξωτερικό. Παράλληλα, η φορολογία αρχίζει να αντιμετωπίζει όλους τους αγρότες σαν επιχειρηματίες. Κάτω από αυτές τις πιέσεις, μαζί με τη νεοαναδυόμενη κουλτούρα της άκοπης ευημερίας, τον εξαστισμό και το lifestyle, τις σπουδές ως εργαλείο κοινωνικής αναρρίχησης που μετέτρεψε σε υπερτροφικό τον τριτογενή τομέα διοχετεύοντας την μεγαλύτερη μερίδα πτυχιοποιημένων στην παροχή υπηρεσιών, όλο και περισσότεροι μικρομεσαίοι αγρότες εγκατέλειψαν προοδευτικά τα χωριά και τα χωράφια τους.

Όχι στη Mercosur - Όχι στην εξόντωση του Έλληνα αγρότη

ΟΧΙ ΣΤΗ MERCOSUR – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΓΡΟΤΗ

Η Mercosur δεν είναι συμφωνία.

Είναι πόλεμος.

Πόλεμος απέναντι στον Έλληνα αγρότη που:

πληρώνει πανάκριβο ρεύμα και πετρέλαιο

πνίγεται από κανονισμούς και πρόστιμα

παράγει με ποιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον

και τον βάζουν να ανταγωνιστεί φτηνά εισαγόμενα από χώρες χωρίς κανόνες.

Αυτό δεν λέγεται ελεύθερο εμπόριο.

Λέγεται ξεκλήρισμα.

Θέλουν χωράφια άδεια και ράφια γεμάτα εισαγωγές

Θέλουν τον αγρότη φτωχό ή ανύπαρκτο.

Θέλουν τα χωριά άδεια.

Θέλουν να τρώμε ό,τι εισάγεται — όχι ό,τι παράγουμε.

Δεν θα γίνουμε οι τελευταίοι της αλυσίδας.

Ο αγρότης δεν είναι αναλώσιμος

Χωρίς αγρότη:

δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια

δεν υπάρχει ύπαιθρος

δεν υπάρχει χώρα

Όποιος υπογράφει τη Mercosur υπογράφει την καταστροφή της ελληνικής αγροτιάς.

Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Το αποκρουστικό πρόσωπο της Νέας Τάξης Πραγμάτων (Ο δυστοπικός ‘wokπολιτισμός’ των ανθρωποεκκολαπτηρίων)

Του Κώστα Λάμπου

«Αν δεν σε ενδιαφέρει αν είσαι άνδρας ή γυναίκα,

θα σε ενδιαφέρει αν είσαι Έλληνας, ή Τούρκος;»

Παντελής Σαββίδης 

«Χωρίς πραγματικότητα και χωρίς αλήθεια,

δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία»

Silvia Guerini 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ραγδαία αύξηση του ενδιαφέροντος των Big Tech καθώς και των Big Finance οικονομικών γιγάντων, όπως η Amazon, η Microsoft, η Facebook, η Google, η Corteva, η Bayer, η Monsanto, η Cargill, το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, η Syngenta, η BlackRock, η Vanguard και η και Silicon Valley, σε συνεργασία πάντα με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα Pentagon, για την αγορά τεράστιων εκτάσεων γεωργικής γης, με το πρόσχημα να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του διατροφικού προβλήματος του πλανήτη με υποτίθεται «φιλικές προς το κλίμα λύσεις», «βοηθώντας τους αγρότες» και «ταΐζοντας τον κόσμο». Αλλά αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ο επανασχεδιασμός της ιμπεριαλιστικής διατροφικής στρατηγικής, και όχι μόνο, σε συνθήκες επανεκκίνησης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης a la Great Resett^[1] που θυμίζουν την παλιά χρεοκοπημένη ‘πράσινη επανάσταση’. «Μια ολοκληρωτική κατάρριψη των προηγούμενων μορφών ύπαρξης βρίσκεται σε εξέλιξη: πώς έρχεται κανείς στον κόσμο, βιολογικό φύλο, εκπαίδευση, σχέσεις, οικογένεια, ακόμη και η διατροφή που πρόκειται να γίνει συνθετική»^[2].

Μια στρατηγική που αποβλέπει σε μια «ενιαία παγκόσμια γεωργία» με όρους agrotech, που θα ανήκει ως ατομική ιδιοκτησία στα μέλη αυτού του μπλοκ εξουσίας και θα στηρίζεται σε γενετικά τροποποιημένους σπόρους, σε μια γεωργία χωρίς αγρότες, που θα προσφέρει, μέσω μιας κεντρικά αλγοριθμικά ελεγχόμενης αγροδιατροφικής αλυσίδας, προϊόντα στη μορφή πρώτης ύλης, αλλά και τρόφιμα, από το χωράφι, ή από το εργαστήριο μέχρι το λιανικό εμπόριο και το νοικοκυριό, που σημαίνει απόλυτη εξάρτηση του στομαχιού μας από κάποια κεντρική εξουσία, που γνωρίζει πως όποιος ελέγχει το στομάχι μας ελέγχει, το μυαλό μας και συνεπώς την συμπεριφορά μας.

H Ευρωπαϊκή Αγροτική Εξέγερση και οι Πόλεμοι των Αγροτών στην Ευρώπη του 16ου Αιώνα – Οι ομοιότητες που τρομάζουν

Του Ηλία Παπαναστασίου

Πολλά δημοσιεύματα των τελευταίων εβδομάδων αναφέρονται στην θυελλώδη Πανευρωπαϊκή Εξέγερση των Αγροτών και μάλιστα στις πλέον Δυναμικές –από αγροτο/οικονομική άποψη χώρες– όπως η Ολλανδία ή το Βέλγιο.

«Οι λανθασμένοι χειρισμοί των Ευρωπαίων ηγετών έχουν κατεβάσει τις δαπάνες του Κοινοτικού Προϋπολογισμού στον τομέα αυτόν περίπου στο 1/3, ενώ δύο δεκαετίες πριν υπερέβαινε τον μισό προϋπολογισμό ολόκληρης της Ένωσης. Οι αγρότες της Ε.Ε. αυτή τη στιγμή έχουν μειωθεί κατά 40%, ενώ η «αναγκαστική αγρανάπαυση» έχει ήδη οδηγήσει, όπως και στη χώρα μας, σε μεγάλη αύξηση των εδαφών σε μόνιμη αγρανάπαυση.

Στους λανθασμένους χειρισμούς της βιαστικής Πράσινης Συμφωνίας προστέθηκε και η λανθασμένη απουσία ευρωπαϊκής διπλωματίας (δηλαδή, υπεράσπιση των ευρωπαϊκών συμφερόντων) στη δυτική αντίθεση με τη Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η απόλυτη ευθυγράμμιση της ανύπαρκτης ευρωπαϊκής διπλωματίας με την Ουάσινγκτον (που τρίβει τα χέρια της) οδήγησε σε εκτίναξη των τιμών ενέργειας (ένα βασικό και ενιαίο αίτημα των αγροτών), («Antinews»– Κύρα Αδάμ, 17/2/2024). Αλλά και ο σωστότατος στις επισημάνσεις Γ. Χαρβαλιάς αναφέρει: 

 «Εκείνη την εποχή, οι ελληνικές κυβερνήσεις έδιναν σκληρές μάχες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να κατοχυρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα μερίδια στις ελληνικές αγροτικές επιδοτήσεις. Το 1984, για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δίστασε να απειλήσει με βέτο φράζοντας την είσοδο στην Ισπανία και την Πορτογαλία, για να εξασφαλίσει τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα που, μεταξύ άλλων, αποσκοπούσαν στη στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής. Ο Παπανδρέου προκάλεσε την οργή πανίσχυρων Ευρωπαίων ηγετών, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Φελίπε Γκονζάλεθ, αλλά τελικά κατοχύρωσε τα ελληνικά συμφέροντα.

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Αύξηση 53% των τοξικών ουσιών από φυτοφάρμακα σε φρούτα και λαχανικά μέσα σε 9 χρόνια

Τα πιο μολυσμένα φρούτα ήταν τα βατόμουρα (51%), τα ροδάκινα (45%), οι φράουλες (38%), τα κεράσια (35%) και τα βερίκοκα (35%) ενώ, όσον αφορά στα λαχανικά, τα σέλινο (50%), και λάχανο (31%) διαπιστώθηκε πως περιείχαν τις μεγαλύτερες ποσότητες τοξικών ουσιών από φυτοφάρμακα 

Αύξηση 53% των τοξικών ουσιών από φυτοφάρμακα σε φρούτα και λαχανικά μέσα σε 9 χρόνια

Η μόλυνση των φρέσκων φρούτων και λαχανικών από τα πιο επικίνδυνα φυτοφάρμακα αυξήθηκε δραματικά στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία, διαπίστωσε η νέα μελέτη που διεξήχθη από το Pesticide Action Network (PAN) Europe.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα ευρήματα, στο 1/3 των μήλων καθώς και στο 50% των βατόμουρων βρέθηκαν υπολείμματα από τις πιο τοξικές κατηγορίες φυτοφαρμάκων, μερικά από τα οποία έχουν συνδεθεί με ασθένειες όπως ο καρκίνος και οι καρδιακές παθήσεις.

Παράλληλα, τα υπολείμματα επικίνδυνων ουσιών στα ακτινίδια αυξήθηκαν από 4% το 2011 σε 32% το 2019, ενώ αντίστοιχα, το ποσοστό των μολυσμένων ουσιών που εντοπίστηκαν στα κεράσια υπερδιπλασιάστηκε από το 22% στο 50% κατά την ίδια χρονική περίοδο.

ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ - αγροτική αναγέννηση - νέα αγροτικότητα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι ένα από τα βιβλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, του 2002 μάλιστα, εκδόσεις Γόρδιος, το οποίο, δυστυχώς, αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Η επικείμενη επισιτιστική κρίση το κάνει να διαβάζεται, όχι απλά με άλλη ματιά αλλά ως μια ιδιαίτερη πρόταση, έστω και καθυστερημένα, προς τους υπεύθυνους πολιτικούς, συνδικαλιστές και τους ασχολούμενους με τον αγροτικο-κτηνοτροφικό χώρο.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας σύγχρονος πολιτικός φιλόσοφος με όραμα, αποκαθιστά το νόημα των λέξεων, εισάγει νέους όρους και δίνει εμφατικά ιδέες και προτάσεις προς όλους, όσους τουλάχιστον έχουν διάθεση να δουν την πραγματικότητα από μια άλλη εναλλακτική οπτική. Το μοντέλο των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων για την «αγρανάπαυση» των χωραφιών και των καλλιεργειών το πληρώνουμε διαρκώς. Όμως, αντί να συνέλθουμε συνεχίζουμε την ίδια πολιτική, αντικαθιστώντας μάλιστα καλλιέργειες με φωτοβολταϊκά!!! Αυτή είναι μία από τις σημερινές στρεβλώσεις.

Σ’ όλο το βιβλίο πλανάται το ερώτημα:

«Γιατί η Ελλάδα να μην είναι από τις πρώτες χώρες εξαγωγής αγροτικών προϊόντων και αντίθετα να είναι μια χώρα εισαγωγής; Γιατί οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, οι ευρωβουλευτές δεν υπεράσπισαν τα συμφέροντα του ελληνικού αγροτικού τομέα στους θεσμούς της Ε.Ε.; Είναι γνωστό ότι, αν δεν υπήρχαν ευρωβουλευτές άλλων χωρών, σήμερα θα ήμασταν ακόμη στα νοθευμένα κρασιά. Θα ήμασταν, αντίστοιχα, στα σπορέλαια αφού ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου πρότεινε να κόψουμε τις ελιές (εννοεί τον κ. Σημίτη). Οι εκπρόσωποί μας απουσιάζουν από τις μεγάλες μάχες της Μεσογειακής Γεωργίας και κτηνοτροφίας στις Βρυξέλλες».

Στο πόνημά του αποσαφηνίζει όρους, όπως για παράδειγμα αγρότης και γεωργός. Νοηματοδοτεί άλλους, όπως αγροφιλία, νέα αγροτικότητα, προσωποποιημένα προϊόντα, πολιτιστικοποίηση των αγορών, πολυτομεακότητα και πολυκεντρικότητα και κυρίως βάζει στο μεγάλο πλάνο την σύνδεση του χώρου, του χρόνου και του προϊόντος. Συνδυάζει την πολιτιστική κληρονομιά με την διατροφή, σχεδιάζει λεωφόρους σύνδεσης ιστορίας-γαστρονομίας-περιβάλλοντος ως μια νέα σύνθεση οικονομικής δραστηριότητας. Εστιάζει στις Περιφέρειες για τον κεντρικό ρόλο σ’ όλον αυτόν τον σχεδιασμό και τονίζει την αξία της αισθητικής στην συσκευασία του προϊόντος.

Φοβόσαστε μήπως σας πάρουν τα χωράφια οι κουμμουνιστές. Θα σας τα πάρουν όμως οι... προστάτες του αστικού κράτους.

Του Ηλία Μπιτσάνη

Φοβόσαστε μήπως σας πάρουν τα χωράφια οι κουμμουνιστές. Θα σας τα πάρουν όμως οι... προστάτες του αστικού κράτους. Και αν θέλετε να τα κρατήσετε κάντε τα χέρσα να μην δίνουν εισόδημα. 

Βρήκαν ευκαιρία τώρα που είναι όλοι έγκλειστοι να λεηλατήσουν ό,τι έχει απομείνει από τα προηγούμενα μνημόνια, ακόμη και εκεί που έκαναν πίσω οι προηγούμενοι γιατί τα βρήκαν μπαστούνια. Η υποχρέωση των συνταξιούχων που έχουν αγροτικό εισόδημα να πληρώνουν τουλάχιστον 121 Χ 12 = 1452 ευρώ το χρόνο ασφαλιστική εισφορά τον ΟΓΑ και η πρόβλεψη να μειώνεται κατά 30% η σύνταξη όσων έχουν έσοδα από αγροτικά πάνω από 10.000, πρόκειται για ολοφάνερη επίθεση λεηλασίας. 

Ξύπνα

Για γέλια και για κλάματα

Από 3,5 ευρώ το κιλό που είχε το λάδι εφέτος ο παραγωγός πουλά με 2 ευρώ.
Τιμή ασφαλείας έκοψε η Τυνησία με 1,80 και έτρεξε η ΕΕ ν αγοράσει και να εισαγάγει όλο της το λάδι... χωρίς δασμούς... για να φάει ο ευρωπαίος φτηνό λάδι, συμπαρασύροντας όλους τους ευρωπαίους παραγωγούς... στην καταστροφή.
Γνωστό από παλιά το τρικ της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τ αγροτικά προϊόντα και εδώ αρχίζουν οι ερωτήσεις:

«Μικρός Καλλιεργητής»: Ο τραπεζικός που έγινε αγρότης!

Ανοικτό αγρόκτημα φυσικής καλλιέργειας, όπου οι πολίτες θα μπορούν να μαζεύουν μόνοι τους για κατανάλωση τα ...micro και baby προϊόντα που καλλιεργεί ήδη, σχεδιάζει να δημιουργήσει άμεσα στη Θεσσαλονίκη ο σαραντατετράχρονος πρώην τραπεζικός, Νίκος Σταθόπουλος, ο οποίος μετά από δύο πνευμονικές εμβολές επέστρεψε στη γη και «βρήκε την υγειά» του όπως λέει, ζώντας το όνειρό του ως... «Μικρός Καλλιεργητής».

«Μικρός», γιατί «δουλεύω σε μικρή έκταση και καλλιεργητής, γιατί είμαι ένας καλλιτέχνης που εκτελώ καλό έργο. Θα έλεγα συγκεκριμένα ότι είμαι καλλιεργητής. Ο καλλιεργητής που εκτελεί καλό, όμορφο έργο (κάλλος + έργο), όπως ένας καλλιτέχνης δημιουργεί όμορφη τέχνη (κάλλος + τέχνη)» σημείωσε, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς προέκυψε η επωνυμία της νέας του επιχείρησης.

«Έφυγα από την τράπεζα τον Νοέμβριο του 2016 κυνηγώντας τον κόσμο και σήμερα αυτό που οραματίζομαι και δουλεύω είναι να τον πείσω να τρώει υγιεινές και ωφέλιμες τροφές, απαλλαγμένες από χημικά» τόνισε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο σαραντατετράχρονος, προσθέτοντας «βρίσκομαι σε αναζήτηση έκτασης περί τα 5 στρέμματα κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης και στόχος μου είναι να μεταφέρω όλη μου την δραστηριότητα στο νέο μου σπίτι από την Ξηρόβρυση Κιλκίς όπου βρίσκομαι σήμερα».

Η σημασία της αγροτικής γης

Της Analyst Team

Μεταξύ των ετών 2000 και 2001, αγοράστηκε ή ενοικιάστηκε μία συνολική έκταση 2 εκ. τετραγωνικών μέτρων (οκτώ φορές όσο είναι η Αγγλία), εκ μέρους των μεγάλων επιχειρήσεων, ιδίως αυτών που παράγουν γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα . Στην Ελλάδα δε θα συμβεί πιθανότατα κάτι ανάλογο, μέσω την υπαγωγής αγροτικών περιοχών στα σχέδια πόλεων – με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση οι αγρότες να πληρώνουν τον υψηλότερο ΕΝΦΙΑ, με τον οποίο θα επιβαρυνθούν, οπότε θα χάνουν τις ιδιοκτησίες τους.

«Καθημερινά στην Ευρώπη «χάνονται» 250 έως 275 εκτάρια γης, από την ανοικοδόμηση, ενώ σε 42.000.000 εκτάρια γης είναι ορατή η διάβρωση από τον άνεμο  – ο οποίος μεταφέρει τα καλύτερα οργανικά σωματίδια (οργανική ύλη πηλό και αργίλιο) πολλά χιλιόμετρα μακριά, ενώ μειώνει την ικανότητα του εδάφους να αποθηκεύει θρεπτικά συστατικά και νερό, καθιστώντας έτσι το περιβάλλον ξηρότερο. Περίπου το 25% δε της ευρωπαϊκής γης πλήττεται από τη διάβρωση μέσω του νερού, όπου η ποιότητα του γλυκού ύδατος επηρεάζεται αρνητικά.

Η αύξηση της κατάχρησης της γήινης επιφάνειας, από τον υποβιβασμό της ποιότητας του εδάφους και την αστικοποίηση, έχει οδηγήσει σε τεράστιες απώλειες όσον αφορά τη λειτουργία των εδαφών, με αποτέλεσμα το ένα τρίτο περίπου της ευρωπαϊκής αγροτικής γης να είναι κατακερματισμένο – με την Αυστρία να αποτελεί τον πρωταθλητή, όσον αφορά τις ζημίες που προκαλούνται στο περιβάλλον. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, σύντομα η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει προβλήματα επισιτισμού των κατοίκων της – ενώ η ποιότητα των παραγομένων τροφίμων μειώνεται συνεχώς» (υπηρεσία περιβάλλοντος της ΕΕ).

Ξεδιάντροποι και ατάραχοι ξηλώνουν την παραγωγή

Τριπλό χτύπημα στον αγροτικό τομέα

Του Δημήτρη Κοδέλα

Η χώρα βουλιάζει και ο πληθυσμός της μαζικά φτωχοποιείται. Το πολιτικό προσωπικό σε συνεργασία με τους δανειστές, διαγκωνίζεται για τη δική του επιβίωση πάνω στα κοινωνικά ερείπια. Ο Σόιμπλε, πανευτυχής που βρήκε την καλύτερη κυβέρνηση και την καλύτερη αντιπολίτευση για να εκτελεστεί η …δουλειά, είναι έτοιμος να κρεμάσει πορτραίτα τους στην Bundestag.

Εφευρέθηκε και η νέα γενιά μνημονίων, που περιέχουν και τα υποτιθέμενα «αντίμετρα», ως άλλοθι μιας τεράστιας επιχείρησης εξαπάτησης και επικοινωνιακού αντιπερισπασμού. Κλέβουν από την οικογένεια την αξιοπρέπεια και το φαγητό και ξετσίπωτα μας λένε πως, εάν συμφωνήσει το ΔΝΤ και εφόσον δεν προκαλείται οικονομική «απόκλιση» από τους στόχους, ίσως κάποιοι πάρουν επίδομα ενοικίου και ένα γεύμα τα παιδιά. Παράγουν ανθρωπιστική κρίση και τάζουν φιλανθρωπία, ενώ ξεδιάντροπα μιλούν για έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια.

Το καρτέλ και η κερδοσκοπία στον αγροτικό κλάδο

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η δημιουργία ολιγοπωλίων στο χώρο, καθώς επίσης η ραγδαία αύξηση της χρηματοπιστωτικής ληστείας, θα προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στον πλανήτη, ειδικά στις αναδυόμενες οικονομίες, καθώς επίσης στα πιο αδύναμα εισοδηματικά στρώματα – το θλιβερό παράδειγμα της Βενεζουέλας.  

«Μία άλλη μορφή κοινωνικού αποκλεισμού είναι η αγορά τεραστίων εκτάσεων γης παγκοσμίως από τις πολυεθνικές, με στόχο την εκμετάλλευση του υπεδάφους, καθώς επίσης την παραγωγή γεωργικής ενέργειας – γεγονός που σημαίνει ότι, εκατομμύρια άνθρωποι στις χώρες του «τρίτου κόσμου» αδυνατούν πλέον να τραφούν και πεθαίνουν«.

ΝΤΡΟΠΗ! ΑΥΤΟΙ οι ('Ελληνες) ευρωβουλευτές "χάρισαν" στον Καναδά το όνομα της φέτας...

Της Αυγής Βουτσινά

Οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας:
Μαρία Σπυράκη
Μανώλης Κεφαλογιάννης
Ελίζα Βόζενμπεργκ
Γιώργος Κύρτσος
Θοδωρής Ζαγοράκης

Του Ποταμιού 
Γεώργιος Γραμματικάκης
Μιλτιάδης Κύρκος

Απο το ΠΑΣΟΚ:
Εύα Καϊλή
(* o Ανδρουλάκης απουσίαζε και γι' αυτό δεν υπερψήφισε)
Υπερψήφισαν σήμερα την πρόταση να μπορεί να παράγει ο Καναδάς τυρί με την ονομασία φέτα.

Ξεσπάει το «αντάρτικο της ελιάς»

Το νου σας μην ξεριζώσετε τις ελιές, λόγω επιδότησης

Στην θέση των πανάρχαιων ελληνικών ελαιόδενδρων θα φυτευθούν κάτι ξερακιανά υβρίδια κακομοίρικων ελιών, άσχετα με την ελληνική φύση, το ελληνικό χώμα, τον Έλληνα… 

Ο Γιώργος Λεκκάκης, γνωστός συγγραφέας – δημοσιογράφος για τις θέσεις και απόψεις του γύρω απο την Ελλάδα, την παράδοση, τη φύση και το περιβάλλον, παρουσιάζει μέσα απο την Kontranews άρθρο που καθιστά τους Έλληνες πέρα από ενήμερους του θέματος, υπόλογους αν δεν αντιδράσουν…

Κάνει λόγο για την συντονισμένη προσπάθεια καταστροφής των γνήσιων ελαιόδενδρων της Ελλάδας και την αντικατάστασή τους από υβδριδικά… Δηλαδή «κάποιοι» θα επιχειρήσουν να κάνουν ότι και με το σιτάρι. Αφού έχουν αποκτήσει στον τόπο τους τα εξαιρετικά ελληνικά φυτά και δένδρα, θα επιβάλουν στους Έλληνες να τα καταστρέψουν και να υποβαθμίσουν απόλυτα την ποιότητα και την γνησιότητα της παραγωγής. Ειδικά στην περίπτωση της Ελληνικής ελιάς, αν το καταφέρουν θα έχουν αποκόψει τον Έλληνα από ένα κυρίαρχο συστατικό της ιστορίας, της παράδοσης, της πίστης, της καλλιέργειας, της παραγωγής, της διατροφής, της Ζωής του! Απομένει η θάλασσα και ο ήλιος.

Μια πρότυπη φάρμα στο Δοξάτο της Δράμας

Η «φάρμα Δοξάτου», ένα πείραμα αγροτοκτηνοτροφικής πολυδραστηριότητας

Καλώς ήλθατε στη Φάρμα Δοξάτου. Είμαι ο Τάσος Καρκαντζέλης, μηχανικός, σύμβουλος και στέλεχος για δεκαοχτώ χρόνια στον χώρο του τροφίμου.
Πίσω μου είναι τετρακόσια στρέμματα όμοια με το 80% της αγροτικής γης της Ελλάδος. Μικροί κλήροι, εγκαταλειμμένα λιβάδια, διαβρωμένες πλαγιές. Κάπως έτσι ήταν και το καπνοχώραφο με το οποίο σπούδασαν οι αδερφές μου.
Ήμουν δώδεκα χρονών όταν παρατήσαμε τα καπνά κι ορκίστηκα να διαβάσω όσο χρειάζεται, αλλά να μην ξαναπατήσω χώμα. Ακόμη και το οχτάωρο, στην μπετονιέρα με τον πατέρα μου, μου φαινόταν διακοπές, μπροστά στις ατελείωτες ώρες του καπνού.
Και δυστυχώς σαν και μένα σκεφτόταν όλος ο αγροτικός πληθυσμός της εποχής. Οπότε με την πρώτη ευκαιρία φεύγαν μετανάστες στο εξωτερικό, ή στα αστικά κέντρα, όταν το ’80 άρχισαν οι μαζικοί διορισμοί.

Αγροτική επανεκκίνηση

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Από το καρότο (επιδοτήσεις), το καμουτσί (ποσοστώσεις), επιστροφή στη ριζική αποκέντρωση της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από το 1996 (μια γενιά στους δρόμους) και τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου παραμένουν άλυτα.Προβλήματα που δεν αφορούν απλώς την πρόσκαιρη βελτίωση των αγροτικών εισοδημάτων και τον γόρδιο δεσμό (φορολογία,ασφαλιστικό),αλλά την ίδια την ύπαρξη της αγροτικής οικογένειας.

Τώρα που έσβησαν οι μηχανές και οι προβολείς, ας σκεφτούμε όλοι μας ότι το πρόβλημα είναι πέρα από τα μπλόκα και τις διεκδικήσεις.Το πρόβλημα ξεπερνά τους αγρότες, ξεπερνά την συγκεκριμένη οικονομική κοινωνική τάξη και μας αφορά όλους.

Τα πραγματικά αίτια της αγροτικής κρίσης, η αριστερά των Αθηνών υποστηρίζει ότι μας έρχονται από τις «κακές» αγροτικές πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Ν.Δ. και την κακοδιαχείριση των επιδοτήσεων.Αυτή ειναι η μια όψη του νομίσματος η άλλη και πιο ουσιαστική έχει να κάνει με την «αγοραιοποίηση» της οικονομίας γενικά (δηλ. την βαθμιαία απελευθέρωση των αγορών) και της γεωργίας ειδικότερα, μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ. Έτσι, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 άρχισε η βαθμιαία άρση των εσωτερικών κοινωνικών ελέγχων πάνω στην αγορά των αγροτικών προϊόντων (προστατευτικοί δασμοί, επιδοτήσεις από τον Προϋπολογισμό, καθορισμός τιμών κ.λπ.).