Οι "επικίνδυνες τάξεις" επιστρέφουν

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Πρέπει να έχει πανικοβληθεί η οικονομικοπολιτική άρχουσα τάξη της Ελλάδας (και της Ευρώπης) από την όξυνση των κοινωνικών συγκρούσεων και τη στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά. Την εβδομάδα που πέρασε ο μεν ΣΕΒ, διά στόματος του κ. Δασκαλόπουλου, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για "τις καταστροφικές επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής", οι δε τραπεζίτες, διά στόματος του διοικητή της ΤτΕ, "προειδοποίησαν" για τους "κινδύνους πολιτικής αποσταθεροποίησης".

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα διάφορα "φόρα" που πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή των επικεφαλής των μεγαλύτερων πιστωτικών οργανισμών της Ευρώπης, οικονομικών οργανισμών, πρωθυπουργούς ή πρώην πρωθυπουργούς. Όταν όλοι αυτοί αρχίζουν να ανησυχούν για τους φτωχούς, για τους άνεργους, για τους νέους και, κυρίως, για την περίφημη "πολιτική σταθερότητα", είναι εμφανές ότι η κατάσταση (τους) έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Το "ενδιαφέρον" δεν έχει καμία σχέση ούτε με την "κοινωνική ευαισθησία" (sic) ούτε με την κοινωνική αλληλεγγύη (έννοια άγνωστη σε τέτοια σαλόνια), αλλά δείχνει τον φόβο ότι η φτώχεια, η "πείνα" μπορεί να κινήσει λαούς, να ανατρέψει οικονομικές και πολιτικές ισορροπίες που χτίστηκαν με επιμονή και υπομονή τις τελευταίες δεκατείες.

Η κουλτούρα της φτώχειας

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Στον «Γατόπαρδο» του Λαμπεντούζα, ο ανιψιός λέει στον θείο του, Σικελό βαρόνο, για να τον πείσει να συνταχθεί με τη νέα τάξη πραγμάτων: «Για να μην αλλάξει τίποτε, χρειάζεται να αλλάξουν όλα». Η φράση αυτή μου θυμίζει τον χορό των «mea culpa», στον οποίο επιδίδονται εσχάτως οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι της Ευρώπης.

Τι είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει, σύμφωνα με τους επιφανείς ηγέτες μας; Η ασυδοσία των τραπεζιτών και η ασυλία των τραπεζών.Στα διάφορα φόρα, συναντήσεις κορυφής, συνεντεύξεις, συνέδρια και λοιπές παρεμβάσεις τους, πρωθυπουργοί, υπουργοί Οικονομικών, καθηγητές πανεπιστημίων (από την παρέα απουσιάζουν, όπως είναι φυσικό, οι τραπεζίτες) έχουν αρχίσει να ασκούν κριτική στον χρηματοπιστωτικό μηχανισμό, στον κερδοσκοπικό δηλαδή καπιταλισμό, που οδήγησε στη «μητέρα όλων των κρίσεων».

Αφοπλίστε την τηλεόραση

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Ζούμε μια εθνική σχιζοφρένεια. Ζούμε σε μια Ελλάδα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ταπείνωση. Και σε μια Ελλάδα τηλεοπτικού σουρεαλισμού, όπου τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Όπου η εικονική πραγματικότητα κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, από τους οίκους της πολιτικής έως τις οικίες των πολιτών, παραμορφώνοντας την «πραγματική πραγματικότητα».

Η τηλεόραση έπαψε να είναι μέσο, εικόνα, απέκτησε αυθυπαρξία, είναι Η πραγματικότητα, Η εξουσία, Η πολιτική. Το μέσο είναι το μήνυμα, όπως έλεγε ο Μακ Λούαν.
Δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων που κατευθύνουν συνειδήσεις και ψήφους, αλλά η παρουσίαση της ζωής, η οποία σε όλες τις «πλευρές» της -από τις εκπομπές μαγειρικής ώς τα τοκ σόου, από τις ενημερωτικές εκπομπές ώς τα σίριαλ και τις τηλεπαρουσιάστριες του καναπέ και του κουτσομπολιού- μεταδίδεται στον τηλεθεατή επεξεργασμένη και μεταποιημένη.
Είναι ο κυρίαρχος τόπος διαμόρφωσης της ιδεολογικής, κοινωνικής και πολίτικης συναίνεσης.