Μαζική ύπνωση... χρόνια τώρα...

Φιλοκυβερνητικά ή κυβερνητικά τα τηλεοπτικά κανάλια;

Του Σπύρου Γκουτζάνη

Έλαμψαν κυριολεκτικά δια της απουσίας τους τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια από την κάλυψη των καταστροφικών πυρκαγιών που μαίνονται ανά την χώρα. Mega, ANT1, Open, ΑΛΦΑ, ΣΚΑΙ, Star και μαζί και τα κρατικά κανάλια δεν αξιολόγησαν τις πυρκαγιές ως σημαντικό γεγονός ώστε να διακόψουν τον πρόγραμμά τους και να κάνουν ζωντανές συνδέσεις ή να στείλουν δημοσιογράφους και συνεργεία για εκτεταμένη κάλυψη. Είναι τα ίδια κανάλια που μετέδιδαν νυχθημερόν την κηδεία του Γλύξμπουργκ, της Ελισάβετ ή την ενθρόνιση του Κάρολου. Η όποια ενημέρωση για τα πύρινα μέτωπα δινόταν κυρίως από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης και από ιδιώτες που ανέβαζαν φωτογραφίες στα social media.

Τα τοπικά μέσα είναι φυσικά και εκείνα εξαρτημένα από το σύστημα Μαξίμου, ωστόσο λόγω εντοπιότητας δεν μπορούν να τα αποκρύψουν τα συμβάντα στην περιοχή τους, είναι όμως πολλές φορές υποστελεχωμένα και με περιορισμένες δυνατότητες.

Σε κάθε περίπτωση η πυρκαγιά στην Αλεξανδρούπολη, η καταστροφή του δάσους της Δαδιάς, η εκκένωση του Νοσοκομείου είναι μείζονα και όχι μόνο ελληνικού αλλά διεθνούς ενδιαφέροντος γεγονός που οφείλουν να καλύπτουν τα πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια. Πρόκειται για αυτοαπαξίωση τους ως ενημερωτικών Μέσων η πλημμελής κάλυψη που φυσικά αποσκοπεί στο να ελαχιστοποιήσει το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση. Αφού δεν μπορούν να αποκρύψουν τις ευθύνες της κυβέρνησης, αποκρύπτουν το γεγονός μειώνοντας την εμβέλειά του και το ποσοστό των ενημερωμένων πολιτών.

Ευτυχώς!

Τα ΜΜΕ είναι το μπουρδέλο της σκέψης

Της Χρύσας Κακατσάκη

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, ότι τα ΜΜΕ χαρακτηρίζονται άτυπα η τέταρτη εξουσία. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Φυσικά και δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι ίδιοι, γι’ αυτό και θα σταθώ κυρίως στους τηλεοπτικούς και στο πώς διαχειρίστηκαν το τραγικό γεγονός.

1. Γιατί η ΕΣΗΕΑ, που σε άλλες περιπτώσεις κάνει την πάπια, έβγαλε ανακοίνωση όπου ουσιαστικά επεμβαίνει στο περιεχόμενο εκπομπών; «Το εύκολο τσουβάλιασμα που καταλήγει στην ουσιαστική στοχοποίηση των δημοσιογράφων από χιουμοριστικές εκπομπές, αποτελεί φτηνή εργαλειοποίηση». ( αναφερόταν ολοφάνερα στους Αρβύλες και τον Μουτσινά). Θεωρεί τους τηλεθεατές ανίκανους να κρίνουν;

 
2. Γιατί η ΕΣΗΕΑ δεν διέγραψε τον Τσίμα, τον Χιώτη, τον Ψαριανό και άλλους που με τα λόγια τους διέπραξαν το αδίκημα της περιύβρισης νεκρού, κόντρα σε κάθε επαγγελματική και ηθική δεοντολογία; .

3. Γιατί τις πρώτες μέρες μιλούσαν για 57 νεκρούς και 56 αγνοούμενους και μετά τα δύο νούμερα έγιναν ένα;

 
4. Γιατί κανένα από τα δημοσιογραφικά «τσακάλια» δεν πήρε συνέντευξη από τον Χ. Κατσιούλη. που ένα χρόνο πριν είχε καταγγείλει με επιστολή -παραίτηση τα οξύτατα προβλήματα ασφαλείας στα τρένα;

 
5. Γιατί ειδικά τις πρώτες μέρες, η αναλογία συγγενών και διασωθέντων που εμφανίζονταν στα κανάλια σε σχέση με τους συνδικαλιστές και άλλους ειδικούς ήταν 8/10 ; Μήπως γιατί ήθελαν να ποντάρουν στο συναίσθημα και όχι στη σκέψη και να διατηρήσουν οριακά μια ψευδαίσθηση αντικειμενικότητας;

Δημοσιογράφοι ή εξουσιογράφοι;

Του Παντελή Μπουκάλα

Το συνηθίζει ο θυμός να πετάει στη φωτιά και τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Δεν έχει χρόνο και διάθεση να εντοπίσει διαφορές, να σταθμεύσει σε αντιθέσεις. Το δικό μας σινάφι ή επάγγελμα (αλλά προς Θεού, όχι λειτούργημα, ας πάψει ο αυτοβαυκαλισμός) ανήκει στους προσφιλείς στόχους της λαϊκής αγανάκτησης. Ούτε νέο φαινόμενο είναι αυτό ούτε παράδοξο. Εκδηλωνόταν πολύ πριν ο γυάλινος Τύπος εκτοπίσει τον έγχαρτο, όταν οι εφημερίδες είχαν όντως τη δύναμη ν’ ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Εφημερίδες έσκιζαν και έκαιγαν οι οργισμένοι δημοκράτες το 1965, το καλοκαίρι της αποστασίας. Αν υπήρχαν δίαυλοι, ίσως έσπαγαν τηλεοράσεις.

Στο μυαλό πολλών ο όρος «ΜΜΕ» αφορά σχεδόν αποκλειστικά τα κανάλια. Οι εφημερίδες δεν έχουν την παλιά τους ισχύ. Αναμφίλεκτο τεκμήριο παρακμής οι πωλήσεις. Αλλο ένα εκατομμύριο φύλλα αθροιστικά, άλλο τα 100-150 χιλιάδες με το ζόρι. Οι τίτλοι που κρέμονται στο περίπτερο, της γειτονιάς ή του Διαδικτύου, δεν είναι λίγοι. Ανάμεσά τους όμως εύκολα διακρίνονται οι εφημερίδες-κελύφη. Εκδίδονται απλώς για να κρεμαστούν στο περίπτερο και για να διαβαστούν οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι τους στις σχετικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

Στον μετά τα Τέμπη χρόνο τα ΜΜΕ βάλλονται και πάλι. Η μπάλα δεν κάνει διακρίσεις. Καίει τους χάρτινους και σπάει τους γυάλινους με την ίδια ορμή. Αν ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχουν αιτίες που να εξηγούν την ορμή αυτή, θα ξαναπούμε ψέματα στον δημοσιογραφικό εαυτό μας και θα συνεχίζουμε να κατρακυλάμε στην κλίμακα της αξιοπιστίας, χέρι-χέρι με τους επίσης βυθιζόμενους πολιτικούς. Αυτό το «χέρι-χέρι» είναι το πρόβλημα: η διαπλοκή. Τόσο βαθιά που να της περιττεύουν οι «λίστες Πέτσα» και τα προς αντιγραφήν νον-πέιπερ. Οι εξουσιογράφοι (αυτό το όνομα τους ταιριάζει) δρουν αυθορμήτως και ενθουσιωδώς.

Όλα τα Πούλιτζερ που αξίζει η ελληνική δημοσιογραφία μετά τα Τέμπη

Μαγαζάκια

Ρεπόρτερ του ΣΚΑΪ και του OPEN τρώνε live μπινελίκια από πυρόπληκτους κατοίκους

Περί ελευθερίας του Τύπου

Η καλύτερη απάντηση της Ελληνικής Πολιτείας στην έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, που φέρνει την Ελλάδα στην τελευταία θέση στην ελευθερία του Τύπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν φυσικά η βράβευση του Ευαγγελάτου από την Αυτού Εξοχότητα, την ΠτΔ κυρία Σακελλαροπούλου, του γνωστού Ευαγγελάτου που έγινε συνώνυμο της τρας ενημέρωσης στα ’90s και συνεχίζει το έργο του ως σήμερα.

Η ελευθερία του τύπου στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη, που κανείς Έλληνας δημοσιογράφος δεν διαμαρτυρήθηκε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ή έστω υπέβαλλε ερώτημα για την έκθεση αυτή. 

Υπάρχει καλύτερη απόδειξη; 

Έκθεση: Η Ελλάδα χειρότερη χώρα της ΕΕ στην ελευθερία τύπου

Συνεχίζεται η κατρακύλα της Ελλάδας στην κατάταξη για την Ελευθερία του Τύπου που δημοσίευσαν για το 2022 οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα την Τρίτη, καθώς συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ βρίσκεται στη χειρότερη θέση, ξεπερνώντας ακόμη και την Βουλγαρία.

Η Ελλάδα κατρακύλησε 38 θέσεις και από την 70η θέση το 2021 βρέθηκε στην 108η μέσα σε ένα χρόνο, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τη Δημοκρατία στη χώρα.

Πρόκειται για τη χειρότερη θέση στην κατάταξη που έχει καταγράψει η Ελλάδα ανάμεσα σε 180 χώρες.

Η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από την Ουγγαρία (85η), τη Βουλγαρία (91η) την Αλβανία (103η) και την Ουκρανία (106η), καταγράφοντας την χειρότερη επίδοση με 55,52 βαθμούς στις χώρες της ΕΕ ενώ ξεπερνά από τις χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου μόνο την Τουρκία, την Λευκορωσία και την Ρωσία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα προειδοποιούν για την κατάσταση των ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Θυμάμαι και προσέχω...

Κανένα τηλεοπτικό κανάλι (όλα Πετσομένα) δεν προβάλει τίποτα σχετικό

Πυρόπληκτη προς ρεπόρτερ - «Ρε αγόρι μου, μη ρωτάς μαλακίες»

Ράδιο Αρβύλα | ΣΚΑΪ με ΝΔ vs ΣΚΑΪ με Σύριζα | Top Επικαιρότητας (16/2/2021)

Το βαθύ αποτύπωμα του Γιώργου Δελαστίκ στη δημόσια σφαίρα

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Οι φιλόσοφοι εξηγούσαν μόνο τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε». Καρλ Μαρξ, "Θέσεις για τον Φόυερμπαχ". Το σύντομο σημείωμα που ακολουθεί στη μνήμη του Γιώργου Δελαστίκ, δεν είναι γραμμένο από κάποιο συνάδελφό του δημοσιογράφο ή άνθρωπο με τις εμπειρίες της γενιάς του ή σύντροφο με την έννοια της ένταξης σε σχήματα της κομμουνιστικής αριστεράς, στα οποία εκείνος δραστηριοποιήθηκε ενεργά στον κύκλο της ζωής του.

Ως εκ τούτου του λείπει, μια πολύ σημαντική διάσταση της διαδρομής του Γιώργου Δελαστίκ. Είναι μια ματιά ενός νεώτερου ηλικιακά, ενεργού πολίτη, συστηματικού αναγνώστη, για μια περίοδο, των κειμένων του και της εφημερίδας που διηύθυνε για πολλά χρόνια. Που αισθάνθηκε κάποια στιγμή να διαμορφώνεται, ένας κοινός ιδεολογικά-θεωρητικά, ίσως και αξιακά, τόπος, όχι πολιτικά, με τις επιμέρους διαφορές, σε καιρούς "αντεπαναστατικούς", αλλά και ανόδου της κοινωνικής πάλης.

Γι΄ αυτό οι αναφορές στο κείμενο θα είναι και πολιτικές και προσωπικές, όπως διαπλέκονται. Ο Γιώργος Δελαστίκ, γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πάτρας. Ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1979 στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης". Στρατευμένος κομμουνιστής από τα φοιτητικά του χρόνια.

Οργανωμένος στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ. Το 1989 ανήκε στο χώρο εκείνων που διαφώνησαν με την τυχοδιωκτική επιλογή της ηγεσίας του ενιαίου Συνασπισμού, να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. του Κων/νου Μητσοτάκη. Η επιλογή αυτή θα οδηγήσει τον Δελαστίκ στην αποχώρηση από την εφημερίδα "Πρώτη", όπου εργαζόταν εκείνη την περίοδο. Eνός εντύπου του ενιαίου Συνασπισμού που προπαγάνδιζε την επιλογή της συγκυβέρνησης Ν.Δ. -ΣΥΝ και ήταν υπέρ της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.

Χωρίς Λόγια

Ασπόνδυλοι δημοσιογράφοι, πολτοποιημένοι βουλευτές...

Του Πέτρου Πιζάνια

Ποιος πάει να οργανωθεί σε πολιτικό κόμμα τα τελευταία χρόνια; Και συμπληρωματικά ποιοι γίνονται δεκτοί ως δημοσιογράφοι από τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ; Θα απαντήσω πρώτα μεταφορικά, άρα συνοπτικά: και στις δύο περιπτώσεις η μεγάλη πλειονότητα προέρχεται από τα πολιτιστικά έγκατα της ελληνικής κοινωνίας.

Όσοι και όσες δεν διαθέτουν αυτό το πολιτιστικό προφίλ, όσοι διαθέτουν έστω στοιχειώδη αυτοσεβασμό και καλλιέργεια, απλώς σπανίζουν εντός των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων, ή είναι περιθωριοποιημένοι κάπου, ανεξαρτήτως της πολιτικής τους ιδεολογίας. Πρόκειται, όμως, για μια απάντηση που δείχνει το αποτέλεσμα, την κατάληξη του εν λόγω προσωπικού σήμερα. Ας ξεκινήσω, λοιπόν, από την αρχή.

Για τους δημοσιογράφους η εξήγηση είναι κάπως απλούστερη. Στον βαθμό κατά τον οποίο τα ΜΜΕ, παντού στον κόσμο, άρχισαν να ελέγχονται από κεφαλαιούχους κάθε είδους, ανώνυμους υπό την μορφή των γιγαντιαίων επιχειρήσεων, ή επώνυμους υπό την μορφή των μεγιστάνων του κεφαλαίου, αποκτούσαν την λειτουργία του σκέτου εργαλείου προπαγάνδας αυτής της οικονομικής ισχύος.

Στη χώρα μας αυτή η εκδοχή πήρε μια τροπή συγκρότησης παραεξουσίας στα πλευρά του πολιτικού παίγνιου ως εργαλείο εκβιασμού, μετά την εκπληκτικά επιπόλαιη όσο και ιδιοτελή ιδιωτικοποίηση κάθε είδους συχνοτήτων. Και μάλιστα χωρίς ουσιωδώς κανένα όργανο εποπτείας και ελέγχου τόσο των τύπων όσο και του περιεχομένου. Και ας αλαλάζουν ακριβώς οι παραγωγοί σκουπιδιών στα ΜΜΕ περί ελευθερίας της έκφρασης και κινδύνου επιβολής λογοκρισίας.

Λίστα Πέτσα: Ποιοι πήραν τα πιο εξωφρενικά ποσά

Δείτε τις πιο εξωφρενικές περιπτώσεις μέσων που έλαβαν τεράστια ποσά, αναντίστοιχα της απήχησής τους

Τελικά οι χαρακτηρισμοί «Μωυσής», «Τσώρτσιλ», «Ηρακλής» κ.ά. που αποδόθηκαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη στην περίοδο της πανδημίας του covid-19 κόστιζαν ακριβά. Η δημοσιοποίηση της Λίστας Πέτσα με τα ποσά που κατευθύνθηκαν σε μέσα «ενημέρωσης» αποκαλύπτει το νοσηρό τοπίο που φτιάχνει η κυβέρνηση, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ να προορίζονται για την εξαγορά ΜΜΕ, ώστε να «λιβανίζουν» καθημερινά τον πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του.

Θα παραθέσουμε παρακάτω τις πιο εξωφρενικές περιπτώσεις μέσω που έλαβαν τεράστια ποσά, αναντίστοιχα της απήχησής τους (χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το ΦΠΑ).

Πριν από αυτό αξίζει να σημειώσουμε ότι η «Αυγή» έλαβε 10.500 ευρώ και ο «105,5 Στο Κόκκινο» 5.000 ευρώ. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» έλαβε 30.000 ευρώ και το efsyn.gr 10.000. Υπενθυμίζεται πως η εφημερίδα Documento και όλες οι ιστοσελίδες που σχετίζονται με αυτό έλαβαν 0 ευρώ.

Η «αδέσμευτη» δημοσιογραφία (και οι χορηγοί της)

Του Δημήτρη Μηλάκα

Η (θορυβώδης) συζήτηση που προκάλεσε το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε στην επιφάνεια το «αιώνιο» ερώτημα: Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στην προκειμένη (δημοσιογραφική) περίπτωση είναι σαφής η απάντηση: Στις μέρες μας οι κότες, κατά κανόνα, δεν γεννούν, αλλά τρέφονται με χρυσά αυγά, τα οποία μοιράζει η εξουσία.

Όσο για την ουσία του ερωτήματος, αν δηλαδή υπάρχει αδέσμευτη από συμφέροντα και συστήματα εξουσίας δημοσιογραφία, και αυτή έχει διευκρινιστεί καθότι τη δημοσιογραφία, από τις «ηρωικές» παλιές εποχές της ακόμη, συνδέουν άρρηκτοι δεσμοί με το πολιτικό (προπατορικό) «αμάρτημα».

Στους σημερινούς ισοπεδωμένους καιρούς τα πράγματα είναι σαφέστερα και ξεκάθαρα: Η δημοσιογραφία είναι αφομοιωμένη στο σύστημα εξουσίας που την τρέφει για να τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο χειραγώγησης ή προπαγάνδας θέσεων, απόψεων αντιλήψεων και προώθησης απτών πολιτικών / οικονομικών συμφερόντων.

Καθαριότητα...