Παρέμβαση του Έκτορα Κουφοντίνα: «Η κυβέρνηση ουσιαστικά μας λέει ότι το κράτος δικαίου είναι τρομοκρατία»

Παρέμβαση πραγματοποιεί ο γιος του Δημήτρη Κουφοντίνα, Έκτορας, με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για μεταφορά του πατέρα του στις φυλακές Κορυδαλλού, παρά τη συνεχιζόμενη απεργία πείνας που θέτει σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια του τη ζωή.

«"Σοκ" προκαλεί το αίτημα για ισονομία. Αν όποιος διαφωνεί με το νόμο εξαιρείται από αυτόν τότε να εξαιρεθούμε από όλους τους νόμους. Από τη στιγμή όμως που οι νόμοι ισχύουν και για εμάς, τότε θα πρέπει να ισχύουν όλοι οι νόμοι και για εμάς. Και οι νόμοι που μας βάζουν στην φυλακή, και οι νόμοι που μας βγάζουν από αυτή. Και οι νόμοι που μας προστατεύουν όσο είμαστε μέσα σε αυτή», τονίζει ο Έκτορας Κουφοντίνας σε δήλωσή του.

Η πληρωμένη απάντηση του Έκτορα Κουφοντίνα στις υποκριτικές δηλώσεις του Κώστα Μπακογιάννη!

«Θα ήθελα ο γιος μου να μπορέσει κάποια στιγμή να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον εγγονό του Κουφοντίνα», δήλωσε σε μια συνέντευξή εφ’ όλης της ύλης ο Κώστας Μπακογιάννης στο Athens Voice.

Δεν έμεινε ασχολίαστη η παραπάνω δήλωση από τον Έκτορα Κουφοντίνα, γιο του Δημήτρη Κουφοντίνα, και πως θα έμενε όταν η δήλωση εμπεριέχει τόση υποκρισία. Συγκεκριμένα ο Έκτορας Κουφοντίνας έγραψε:

Κώστα αν ο γιος μου καθόταν στο ίδιο τραπέζι με τον γιο σου θα τον είχα αποκληρώσει πρώτα εγώ. Κενά και υποκριτικά ευχολόγια, την στιγμή που αυτή η οικογένεια παρεμβαίνει στην «δικαιοσύνη» δηλώνοντας ευθαρσώς: «Κανένας νόμος δεν θα βγάλει έξω τον Κουφοντίνα».

«το μόνο μας μέσο»

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

Στην Ελλάδα σήμερα συντελείται μια υποσυνείδητη συνειδητοποίηση, κόντρα σε ΜΜΕ και κόμματα. Ο κόσμος καταλαβαίνει όλο και περισσότερο εκείνη την παλιά, ξεχασμένη αλήθεια, πως: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι οι εκλογές δεν μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή του, ότι δεν μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματά του -καθημερινά ή μεγάλα- καθώς αποτελούν όχι μέρος του ίδιου του προβλήματος μεν, αλλά άλλοθι δημοκρατικό για τις σκανδαλώδεις αποφάσεις μιας ντόπιας ολιγαρχίας που θα αποφασίσει και θα νομοθετήσει ούτως ή άλλος, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος προς το συμφέρον της κεντροευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ.

Ανεξάρτητα από τα απανωτά αντιμνημονιακά αποτελέσματα όλων των εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία χρόνια, ανεξάρτητα από την ρητή απόφαση στο δημοψήφισμα, ανεξάρτητα από το αν η εκλεγμένη κυβέρνηση είναι δεξιά, ή "αριστερή" η πολιτική απόφαση και πρακτική είναι μία.

Αυτή η συνειδητοποίηση που φαίνεται τόσο στην ολοένα και δραματικά αυξανόμενη αποχή όσο και στις καθημερινές συζητήσεις δυστυχώς εκφράζεται ως αδιέξοδο: «Ποιον να ψηφίσεις...». Μια συνειδητοποίηση που συντελείται σε ένα πλαίσιο απογοήτευσης και πεσιμισμού, στην λογική πως αφού οι εκλογές, «το μόνο μας μέσο», δεν είναι ικανό να βελτιώσει την ζωή μας τότε τίποτα δεν μπορεί να το κάνει.

Αντί να τσακιστεί η ψευδαίσθηση της "δημοκρατίας" και της δυνατότητας του πολίτη να καθορίσει με την ψήφο του τις εξελίξεις, αντί να αναζητηθεί μια νέα διέξοδος εντούτοις επικρατεί η παραίτηση - άμεσο αποτέλεσμα μιας πεποίθησης: «το μόνο μας μέσο».

Τι συνέβη πραγματικά στην πλατεία Συντάγματος το 2011

Του Έκτωρα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

Τώρα που έχει ξεκαθαρίσει πια η κατάσταση και έχει γίνει φανερό στους περισσότερους τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε η ώρα να πω μια ιστορία.

Το 2011 έφτασα στο Σύνταγμα την πρώτη μέρα, με το πρώτο κάλεσμα και είδα ανθρώπους που δεν είχαν συνηθίσει αυτές τις διαδικασίες να βρίσκονται εκεί και να προσπαθούν να εγκλιματισθούν, χωρίς να βρίσκεται κανείς «έμπειρος» τριγύρω να βοηθήσει. Οι «έμπειροι» τους χλεύαζαν, κι εμένα μαζί. «Θα πας εκεί με τους απολίτικους;» και «πόσο επαναστατικό το θεωρείς με άριστα το 10;» ήταν οι αντιδράσεις τους. Τελικά μετά από λίγες μέρες που το πράγμα φούντωσε έτρεχαν και δεν έφταναν ώστε να μπορέσουν να πιάσουν μια γωνιά εκεί μέσα, μήπως και μοιράσουν κανένα φυλλάδιο, μήπως και τσιμπήσουν κανένα καινούργιο μέλος.

«Πατρίδα ή θάνατος»*

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

*Τσε Γκεβάρα, ΟΗΕ, 1964

Η αναφορά του Μουζάλα στα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία έφερε για ακόμα μία φορά στο προσκήνιο τις γνωστές εναλλακτικές θεωρίες της επιφανειακής πολιτικής. Τις θεωρίες μιας τάχα προοδευτικής και μόνο στα λόγια προωθημένης λογικής που σκοπό δεν έχει την πραγματική λύση του προβλήματος αλλά τον εφησυχασμό της προσωπικής συνείδησης, παραβλέποντας τελείως την πραγματικότητα.

Μια φιλανθρωπική θεωρία που μιλάει για ανοιχτά σύνορα, στην βάση της λογικής ότι οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα, παραβλέποντας ότι πίσω από τα τουρκικά σύνορα δεν βρίσκονται ούτε προλετάριοι, ούτε οι σύντροφοι της κουρδικής αντίστασης αλλά το τουρκικό καθεστώς, μια ολοκληρωτική μορφή καπιταλισμού χειρότερη από της Ελλάδας.

Συρία: Όποιος πονάει μένει και πολεμάει

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

«Όπως και να ’ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά, 
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά»

Η επιστράτευση του επιχειρήματος «ας μείνουν να πολεμήσουν» από τους εθνικιστές γίνεται καταχρηστικά και σε μια επιφανειακή βάση, με μόνη έγνοια «να φύγουν οι ξένοι από την χώρα», αδιαφορώντας και πιθανότατα αγνοώντας την κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το ίδιο το επιχείρημα είναι λάθος.

Η δική μας θέση πρέπει να είναι πάντα ανεξάρτητη. Να πηγάζει από τις αρχές και τις αξίες μας και όχι να ετεροκαθορίζεται με βάση τον αντίλογο στους εθνικιστές. Και η δική μας θέση, η θέση των μαρξιστών, ήταν πάντα η αντίσταση. Το πάλεμα. Η φυγή από την πρώτη γραμμή, η φυγή από τον τόπο της σύγκρουσης, η λιποταξία, είναι γνώρισμα αλλονών.

Το μπαρούτι είναι πολύ αλλά είναι βρεγμένο

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα- Σωτηρόπουλου

Τα μνημόνια αποτελούν μια επταετή πλέον πραγματικότητα για τη χώρα - όσο κράτησε δηλαδή και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών - με την διαφορά πως η σύγχρονη κατάσταση πολιορκίας δεν φαίνεται να φτάνει σύντομα στο τέλος της. Οι άνθρωποι παραιτημένοι στην δυστυχία τους. Η Ελλάδα προβάλει σαν ανοχύρωτη χώρα. Είναι μία περίοδος «έκτακτης ανάγκης» αρκετή σε διάρκεια και με τόσους νεκρούς, σιωπηλούς, ώστε δικαίως να της δώσει μια ξεχωριστή ονομασία ο ιστορικός του μέλλοντος.

Κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι αυτή η πολιτική αποτελεί διέξοδο και λύση. Για την ακρίβεια κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει λύση. Δεν υπάρχει καμία πρόταση κι έτσι η υπηρέτηση της πολιτικής λιτότητας με το αδιάκοπο κόψιμο σε μισθούς/συντάξεις, με το ξεπούλημα και της τελευταίας κοινωνικής περιουσίας προβάλει όχι ως η ενδεδειγμένη αλλά ως η μόνη πρόταση.

Αυτή είναι η δυστυχία του σήμερα.