ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944 Η Ματωμένη Κυριακή

Του Γιώργου Πετρόπουλου

«...Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!.. Οποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο».

Μενέλαος Λουντέμης1

Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΕΑΜ συγκεντρώνεται από το πρωί στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πολιτική του εμφυλίου πολέμου που προωθούσαν η ντόπια αντίδραση και οι Αγγλοι με την επιδίωξη τους για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, για να διακηρύξει τη θέλησή του να αγωνιστεί για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Ο «Ριζοσπάστης» εκείνης της μέρας, που κυκλοφορούσε από τα χαράματα έγραφε στην κορυφή της πρώτης του σελίδας: «Ολοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα - Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου! Εμπρός για κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας!». Το κύριο άρθρο γραμμένο από τον Γ. Ζέβγο, με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», εξηγούσε μέσα από έναν απολογισμό του έργου της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου πώς είχε προκληθεί η κρίση, με αποτέλεσμα τα μεσάνυχτα της 1 προς 2 Δεκέμβρη 1944 να παραιτηθούν όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί του ΕΑΜ. «Τώρα -έγραφε ο Ζέβγος- το λόγο τον έχει ο ελληνικός λαός. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ, που τους ζητούν να παραδώσουν τα τιμημένα και κερδισμένα σε μάχες όπλα τους. Οι περήφανοι πολίτες της Αθήνας, που αντιμετώπισαν νικηφόρα τις ορδές των Γερμανών και των προδοτών. Ολοι οι δημοκράτες, όλοι όσοι πονάν την Ελλάδα και το λαό της θα βρεθούν ενωμένοι στις γραμμές του για να υπερασπίσουν τη λευτεριά του, τη ζωή του, τα δημοκρατικά του δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία. Ο ελληνικός λαός θα σαρώσει την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας»2.

Η άγνωστη αλλαγή ηγεσίας του ΚΚΕ

Ο πρόεδρος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Απόστολος Γκρόζος (στο κέντρο) με τους δυνητικούς διαδόχους του Κολιγιάννη, Κώστα Λουλέ (αριστερά) και Χαρίλαο Φλωράκη (δεξιά), | Χ. ΘΕΟΧΑΡΑΤΟΣ, Ο ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ,τΑ', (Αθήνα 2002)

«Αντικατεστάθη ο γενικός γραμματεύς της φιλοσοβιετικής ομάδος του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Κώστας Κολιγιάννης. Νέος γενικός γραμματεύς εξελέγη ο Χαρίλαος Φλωράκης»

Το Βήμα, 20/12/1972, σ. 1.

Bουδαπέστη, 11 Δεκεμβρίου του 1972. Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ βρίσκεται στην τρίτη ημέρα των εργασιών της, που ξεκίνησαν στις 9 και τέλειωσαν στις 13 του μήνα. Γύρω στις 7 το απόγευμα έχει ολοκληρωθεί στο μεγαλύτερο μέρος της η συζήτηση του πρώτου θέματος με τον γενικό τίτλο: «Θέμα πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ».

Η απόφαση που έχει ληφθεί ομόφωνα, σε τρία μέρη, ύστερα από διεξοδική συζήτηση, είναι σύντομη και, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά, συνοψίζεται στα παρακάτω:

Ενας στους τέσσερις οπαδούς του ΚΚΕ διαφωνεί με την πολιτική του!

Η Κ.Ε εκτιμά ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ψηφοφόρων έχει χαθεί οριστικά | Eurokinissi

Του Γιώργου Πετρόπουλου

Εσωκομματικό σημείωμα, αυστηρά περιφρουρημένο, «κατεβαίνει» αυτό το διάστημα μέχρι το επίπεδο των Τομεακών (πρώην νομαρχιακών) Επιτροπών του ΚΚΕ.
Το σημείωμα αυτό αποτελεί αδημοσίευτο μέρος της πρόσφατης απόφασης της Κ.Ε. του κόμματος «για τις μετεκλογικές εξελίξεις και τον προγραμματισμό δράσης» και αφορά μια σειρά διαπιστώσεις ιδιαίτερα ανησυχητικές για τη σχέση του ΚΚΕ με τους οπαδούς τους.
Τα σημαντικότερα σημεία αυτού του εσωκομματικού σημειώματος είναι ουσιαστικά δύο:

Διαλύουν το ΚΚΕ, ζητάνε και τα ρέστα

Ο Γιώργος Πετρόπουλος είναι ιστορικός και δημοσιογράφος που από το 1990 και μέχρι πριν περίπου δυο χρόνια πριν απομακρυνθεί έγραφε κυρίως ιστορικά κείμενα στον «Ριζοσπάστη».

Παράλληλα σαν συγγραφέας –μελετητής έχει γράψει τρία βιβλία που αναφέρονται στον πρώην γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκο Ζαχαριάδη. («Αρχείο Νίκου Ζαχαριάδη: Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη», «Ζαχαριάδης, Νίκος, 1903-1973, Ιστορικά διλήμματα, ιστορικές απαντήσεις», «Ζαχαριάδης, Νίκος, 1903-1973, Υπέρ βωμών και εστιών»).

Με αυτό το δεδομένο θα λέγαμε ότι ο συγκεκριμένος ιστορικός έχει εντρυφήσει στην πολιτική διαδρομή του πρώην γραμματέα του ΚΚΕ και το κείμενο του με τίτλο «Διαλύουν το ΚΚΕ, ζητάνε και τα ρέστα» που δημοσιεύει στην ιστοσελίδα «Εργατικός Αγώνας» δεν θα πρέπει να το προσπεράσουμε.

Σύμφωνα με τον Γ. Πετρόπουλο το όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ με άρθρο που δημοσιεύει το οποίο υπογράφει το μέλος του τμήματος ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ Κώστας Σκολαρίκος. διαστρεβλώνει και την πλαστογραφεί τις πολιτικές θέσεις του Νίκου Ζαχαριάδη.

Διαβάστε το κείμενο του:

ΚΚΕ: Εκλογική διακήρυξη για ιδανικούς αυτόχειρες

Του Γιώργου Πετρόπουλου

To Σάββατο 3/1 δόθηκε στη δημοσιότητα το «Κάλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Γενάρη 2015. Πρόκειται για ένα κείμενο που ξεπερνά τις 2.700 λέξεις από τις οποίες, περισσότερες από 1.500 αφορούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γενικά ο προσανατολισμός ολόκληρου του κειμένου είναι προς τον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να αποδείξει πως το κόμμα του κ. Τσίπρα που σήμερα διεκδικεί την κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει όσα υπόσχεται καθώς είναι ένα κόμμα που έχει αναλάβει δεσμεύσεις απέναντι στο Κεφάλαιο και στους δανειστές και δεν αμφισβητεί την εξουσία τους. Η εκτίμηση αυτή δεν είναι λάθος. Είναι όμως απογοητευτική για ένα κόμμα που θέλει να είναι το κόμμα της εργατικής τάξης όταν απέναντι στον συμβιβασμό του ΣΥΡΙΖΑ -τον οποίο αναγορεύει σε κύριο αντίπαλο- ουσιαστικά δεν έχει να αντιτάξει τίποτα.

Για να είμαστε απολύτως ακριβείς έχει να αντιτάξει μόνο την πρόταση της λαϊκής αντιπολίτευσης και τον στόχο της σοσιαλιστικής επανάστασης. «Την επόμενη μέρα -αναφέρει το Κάλεσμα της ΚΕ του ΚΚΕ-, ο εργαζόμενος λαός χρειάζεται ένα δυνατό ΚΚΕ στη Βουλή, παντού, δύναμη εργατικής- λαϊκής αντίστασης και αντεπίθεσης. Είναι η σίγουρη εγγύηση στην αβεβαιότητα και ανασφάλεια, για να έχει η εργατική τάξη, ο λαός πού να ακουμπήσει.Δυνατό ΚΚΕ, για να ανοίξουμε το δρόμο για τη μοναδική λύση υπέρ του λαού, τη μονομερή και ολοσχερή διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, για τη λαϊκή ευημερία, με την εργατική τάξη, το λαό στο τιμόνι της εξουσίας, τη σοσιαλιστική προοπτική. Ο λαός έχει ανάγκη μια δική του διακυβέρνηση, την κυβέρνηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, και σ' αυτήν το ΚΚΕ θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Για να γίνουν πραγματικότητα ιδανικά και αξίες του λαού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Η ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης τον Φεβρουάριο του 1943

«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: Μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Οπου είχε κράτος κι εξουσία η Ανοιξη».

Οδυσσέας Ελύτης1

Του Γιώργου Πετρόπουλου 

Από τις πρώτες μέρες της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα το ζήτημα της επιστράτευσης ελληνικού πληθυσμού για τη χρησιμοποίησή του έμμεσα ή άμεσα υπέρ των πολεμικών σκοπών του άξονα απασχόλησε τόσο τις κατοχικές δυνάμεις όσο και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Δύο περίπου μήνες από την πτώση της Αθήνας ο υπουργός Αμυνας της κυβέρνησης των κουίσλιγκ, υπό τον στρατηγό Τσολάκογλου, πρότεινε απευθείας στους Γερμανούς το σχηματισμό ελληνικής λεγεώνας που θα πολεμούσε στο πλευρό των γερμανικών στρατευμάτων και κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Οπως προκύπτει από τα γερμανικά αρχεία, στις 14 του Ιούλη του 1941 ο επιτετραμμένος της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα φον Γκρέβενιτς τηλεγραφούσε στο Βερολίνο, στον πρεσβευτή Αλτενμπουργκ, που εκείνες τις μέρες βρισκόταν στη γερμανική πρωτεύουσα, τα παρακάτω: «Ο Ελληνας υπουργός Εθνικής Αμυνας γερμανόφιλος στρατηγός Μπάκος μου ανακοίνωσε σήμερα, ότι η ιδέα συγκροτήσεως λεγεώνας με Ελληνες, που θα πολεμήσουν κατά της Ρωσίας, βρίσκει απήχηση σε ευρείς κύκλους του λαού. Σαν υπουργός του πολέμου επιθυμεί να πάρει αυτή την υπόθεση στα χέρια του…»2.

27 Απρίλη 1941. Οι Γερμανοί εισβάλουν στην Αθήνα

«Συνιστώ εις τον Αθηναϊκόν λαόν ζωηρώς πειθαρχίανεις τας διαταγάς των αρχών, ιδιαιτέρως δε επιμένω,όπως κατανοηθή καλώς υπό πάντων, ότι, μέχρι της 6ηςαπογευματινής της σήμερον πρέπει να παραδοθούν ειςτα οικεία αστυνομικά τμήματα τα υπό των ιδιωτώνκατεχόμενα όπλα (κυνηγετικά, στρατιωτικά πιστόλιακαι μαχαίρια) πλην των παλαιών οικογενειακών κειμηλίων.Οπου υψούται ελληνική σημαία πρέπει δεξιά της να υψούταικαι η Γερμανική».

Αμβρ. Πλυτάς¹
(δήμαρχος Αθηναίων)

Το πρωί της 6ης Απριλίου του 1941, ώρα 5.30', ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα Ερμπαχτ βρίσκεται στο σπίτι του διαδόχου του Μεταξά, Τετραυγουστιανού πρωθυπουργού Αλ. Κοριζή. Αφού τον ξυπνά του διαβιβάζει τη διακοίνωση, με την οποία η κυβέρνηση του Χίτλερ «εξηγούσε» τους λόγους που την έκαναν να εισβάλει στο ελληνικό έδαφος. Την ίδια ώρα, τη διακοίνωση παραλάμβανε και Ελληνας πρεσβευτής στο Βερολίνο, από εκπρόσωπο του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών².