Ν. Ρωμανός: «Θα ήταν πιο ειλικρινές να μου πουν ότι θα φυλακιστώ επειδή το κράτος δεν με συμπαθεί»

Της Σύνθιας Μπούσιου

Ολοκληρώθηκε σήμερα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών η όγδοη δικάσιμος της δίκης που αφορά την υπόθεση της έκρηξης στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, η οποία κόστισε τη ζωή στον αναρχικό Κυριάκο Ξυμητήρη. Μετά τη χθεσινή απολογία της συντρόφου του, Μαριάννας Μανουρά, ολοκληρώθηκαν σήμερα οι απολογίες των τεσσάρων συγκατηγορούμενών της, της Δήμητρας, του Δημήτρη , του Νίκου Ρωμανού και του Αργύρη. «Ήταν σαν ένα ντεζαβού: η σύλληψή μου από το πατρικό μου ήταν σαν ένα τραύμα που ξανανοίγει και επαναλαμβάνεται. Ένα άσχημο βίωμα.» ανέφερε ο Ν. Ρωμανός.

Δήμητρα: «Η Αντιτρομοκρατική παραβίασε το τεκμήριο αθωότητας, μετατρέποντας την αρχή «όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου» σε «όλοι οι αγωνιστές είναι ένοχοι».

Πρώτη ξεκίνησε με την απολογία της η Δήμητρα Ζαραφέτα. «Η δίωξή μου έχει να κάνει καθαρά με την πολιτική μου ταυτότητα και επειδή υπερασπίστηκα προσωπικές και συντροφικές σχέσεις. Το αφήγημα δεν στηρίχτηκε πάνω σε στοιχεία, αλλά σε ακροβασίες που με χαρακτήριζαν ως εν δυνάμει τρομοκράτισσα» ανέφερε στην έναρξη της απολογίας της, ενώ στη συνέχεια σχολίασε ως παράδοξο το γεγονός ότι το κατηγορητήριο στηρίχτηκε στις σπουδές της ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο, ώστε να αιτιολογήσει το γνωστικό υπόβαθρο για την κατασκευή βόμβας.

«Βαραίνει μια απώλεια», συνέχισε, «αυτή του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη. Οι σκέψεις του και τα όνειρά του δεν είναι υλικό δικαστικής κρίσης. Η σπίλωση της μνήμης του συντρόφου είναι απαράδεκτη». Στη συνέχεια, δήλωσε πως αρνείται να απομονωθεί πολιτικά και να εξοντωθεί. «Το αν η Αντιτρομοκρατική καταφέρει να επιβάλει το αφήγημά της είναι στα δικά σας χέρια» είπε απευθυνόμενη στο προεδρείο. «Η Αντιτρομοκρατική, μέσα σε μία νύχτα, κατασκεύασε και συνέταξε ένα βαρύ κατηγορητήριο που επισύρει έως και 25 χρόνια εγκλεισμού, με μοναδικό “στοιχείο” τα κλειδιά μαζί με τον σύντροφό μου Δημήτρη» συμπλήρωσε.

Κάνοντας αναδρομή στο περιεχόμενο και τα γεγονότα της υπόθεσης, ανέφερε ότι ήρθε στην Ελλάδα για να διευκρινίσει τη σχέση της με την υπόθεση, καθώς έμαθε πως η Μ. Μανουρά έδινε μάχη για τη ζωή της και ότι ο Κυριάκος ήταν νεκρός. Προσέθεσε πως κάποιοι από τους κατηγορούμενους δεν γνωρίζονται καθόλου μεταξύ τους και παρ’ όλα αυτά κατηγορούνται με το άρθρο 187Α. Τόνισε ότι δεν σχεδιαζόταν να γίνει η έκρηξη, επικαλούμενη το γεγονός ότι η αναρχική ιδεολογία απορρίπτει τις παράπλευρες απώλειες, και ότι, ενώ αυτό ήταν γνωστό, αποδόθηκε αυθαίρετα πρόθεση.

Νίκος Ρωμανός: «Υπάρχει σύγκρουση της αντικειμενικής πραγματικότητας με το δίκαιο του διώκτη»

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Συνεχίστηκε για τρίτη ημέρα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών η δίκη των πολιτικών κρατουμένων για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, η οποία αφορά την έκρηξη στις 31 Οκτωβρίου 2024, στην οποία έχασε τη ζωή του ο αναρχικός Κυριάκος Ξυμητήρης. Στη σημερινή συνεδρίαση, κατά τη διαδικασία ανάγνωσης των εγγράφων της δικογραφίας, η υπεράσπιση κατέθεσε επιπλέον έγγραφα, που όπως σημείωσε δεν είχαν συμπεριληφθεί στη δικογραφία, η οποία βρίθει από υποθέσεις και ισχυρισμούς της Αντιτρομοκρατικής. Ο Νίκος Ρωμανός κατήγγειλε ότι στη δίωξή του επιβάλλεται το «δίκαιο του διώκτη» στην αντικειμενική πραγματικότητα. Η Μαριάννα Μανουρά κατήγγειλε την παράνομη λήψη DNA, παρότι νοσηλευόταν μετά την έκρηξη. Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης και συγκεκριμένα του πατέρα της Μ. Μανουρά, της μητέρας του Κ. Ξυμητήρη, του Αναστάση Μανιουδάκη, γιού του Κώστα Μανιουδάκη που φέρεται να δολοφονήθηκε από αστυνομικούς, καθώς και της Δήμητρας Βαλαβάνη, που είχε προφυλακιστεί στο παρελθόν στα πλαίσια των διογκωμένων κατηγορητηρών της Αντιτρομοκρατικής.

Πριν περάσει η δίκη στα αναγνωστέα ανέβηκε στο βήμα ένας ακόμη μάρτυρας κατηγορίας ένοικος της πολυκατοικίας που έγινε η έκρηξη, ο οποίος ανέφερε πως έμενε στην πολυκατοικία μεταξύ 2019-2020. Όπως και οι υπόλοιποι ένοικοι δεν γνωρίζει ποιος φορέας έδωσε την εντολή να διακοπεί το νερό και το ρεύμα σε όλη την πολυκατοικία, η οποία – υπενθυμίζουμε – σύμφωνα με την Πολεοδομία Δήμου Αθηναίων είχε κηρυχθεί μόνο κατά το ήμιση σε αχρησία. Επίσης ούτε αυτός γνωρίζει ποιος έχει εκδώσει οικοδομική άδεια, ενώ επιβεβαίωσε πως εργάζεται ολιγομελές συνεργείο της ΤΕΡΝΑ για την αποκατάσταση. Oι γονείς του, που έμεναν στην πολυκατοικία,  μένουν εδώ 17 μήνες σε ξενοδοχείο, όπως και οι περισσότεροι ένοικοι. Δεν αναγνώρισε κανέναν κατηγορούμενο.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα…

Της  Λίτσας Ρέπα

Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Τέμπη και Κοινωνία: Δικαιοσύνη για ποιον; Γιατί ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη;

Με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης. Όσο και αν τα κροκοδείλια δάκρυα, ιδίως αυτά τα οποία ρέουν από κυβερνητικούς οφθαλμούς, απογοητεύονται για το φαινόμενο και επιζητούν να επιρρίψουν την ευθύνη στην αντιπολίτευση και στον «λαϊκισμό», πέραν του ότι, κατά τα όσα παρακάτω θα αναπτύξω, είναι οι ίδιοι που συντηρούν υπαίτια την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την “Δικαιοσύνη”, παραβλέπουν μια σωρεία διδαγμάτων της καθημερινής ζωής τα οποία είναι αντιληπτά στην καθημερινότητα της κοινωνίας και διαμορφώνουν αυθεντικά την λαϊκή συνείδηση.

Του Κώστα Παπαδάκη
δικηγόρος
π. μέλος του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α
π. δημοτικός σύμβουλος Αθήνας

Να γιατί λοιπόν ο κόσμος πράγματι δεν εμπιστεύεται τη “δικαιοσύνη” :

1) Γιατί δεν είναι δικαιοσύνη, αλλά δικαστική εξουσία. Το πρώτο ερώτημα το οποίο αισθάνεται καθημερινά ο πολίτης στην χώρα μας και όχι μόνο είναι το ερώτημα “Τι σημαίνει «Δικαιοσύνη»; Οφείλω να διευκρινίσω για ποιόν λόγο θέτω τη λέξη σε εισαγωγικά : Η ίδια η ταύτιση ενός ηθικού και, κατά μία έννοια, ιδεαλιστικού όρου, με τον φορέα ο οποίος καλείται να τον υλοποιήσει, δηλαδή με την δικαστική εξουσία, αποτελεί την αρχή της στρέβλωσης. Είναι σαν να ονομάζουμε το προσωπικό των νοσοκομείων με τον τίτλο “Υγεία”. Και να θεωρούμε αμφισβήτηση της υγείας κάθε κριτική στους γιατρούς. Ουσιαστικά στην προκείμενη περίπτωση, εξυψώνεται στο απροσπέλαστο μια ανθρώπινη εξουσία και μάλιστα εκείνη που έχει τα λιγότερα δημοκρατικά εχέγγυα απ’ όλες τις άλλες : Δεν εκλέγεται, δεν ανακαλείται, δεν ελέγχεται, δεν λογοδοτεί, είναι εξοπλισμένη με ισόβια ανεξαρτησία και υψηλές αποδοχές που αποσκοπούν στο αδιάβλητο της κρίσης της. Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός της δικαστικής εξουσίας ως δικαιοσύνης. Αποβλέπει στην προστασία της από την κριτική στις αποφάσεις της, που κάποτε ήταν κοινωνικά και πολιτικά απαγορευμένη, με συνενοχή και της συστημικής αριστεράς που συνέβαλε στη νομιμοποίηση του αυταρχισμού της με κατευθύνσεις όπως “Αφήστε τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της”.

Η ανεπιθύμητη ημέρα για την Παιδεία

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Με την πρόσφατη –στις 26 του μηνός– υπουργική απόφαση καταργήθηκε ως αργία (παραθέτω: ) «η θρησκευτική γιορτή των Τριών Ιεραρχών».

Υπάρχει κάτι κρίσιμο εδώ, κι αυτό δεν είναι μια αργία ως κλείσιμο του σχολείου. Το κρίσιμο είναι, ως τι λογίζεται και πώς λειτουργεί κάποια συγκεκριμένη ημέρα. Τι πράττεται στη συγκεκριμένη μέρα. Στη συνέχεια λοιπόν παραθέτω δυο σημειώματά μου, γραμμένα το 2012 και το 2015 αντίστοιχα. Ήδη φαινόταν πού πήγαινε το πράγμα, πολωμένο ανάμεσα σε μια στενά θρησκευτική και σε μια στενά αντιθρησκευτική αντίληψη (όθεν το λεκτικό της πρόσφατης υπουργικής απόφασης). Φαινομενικά είναι αντιλήψεις αντίθετες, μα στην ουσία αμφότερες απεμπολούν το θεμελιώδες: το στοχαστικό και διαλογικό αντάμωμα για τον πολύτιμο μεγάλο ασθενή, το σχολειό. Και δη σε μέρες όπου πλέον οι φιλότιμοι εκπαιδευτικοί πολιορκούνται βασανιστικά από την αίσθηση ότι η κλινική του κατάσταση μυρίζει κατάληξη... 

Τα δύο σημειώματα που παραθέτω, έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Η ρήξη με το μηδέν: Σφηνάκια πολιτικής θεολογίας» (εκδ. Αρμός).

1.

«Στις 26 Ιανουαρίου [2012], το Υπουργείο Παιδείας διευκρίνισε ότι η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι αργία, αλλά με προαιρετικό εορτασμό. Τι σημαίνει αυτή η αντιδιαστολή εορτής και εορτασμού; Το θέμα δεν είναι αν οι εορτασμοί γίνονται με ουσιαστικό ή με ανούσιο τρόπο. Είναι κάτι άλλο, απείρως ουσιαστικότερο: μια ιδιότυπη διείσδυση μεταμοντέρνας λογικής στον δημόσιο χώρο. Η μεταμοντέρνα λογική θρυμματίζει το δημόσιο σε ιδιωτικές προτιμήσεις. Σπάζει τον δημόσιο χώρο, ο οποίος είναι το πολύτιμο πεδίο για την κάρπιση της δημοκρατίας. Ο δημόσιος χώρος προϋποθέτει την παραδοχή ότι υπάρχουν κοινά αγαθά, κοινές αξίες. Ο μεταμοντερνισμός (σε συγχορδία με τον νεοφιλελευθερισμό) δέχεται μόνο ατομικές τροχιές. Παράδειγμα πεζό: Οι θιασώτες του δημοσίου χώρου αναγνωρίζουν το νερό ως κοινό αγαθό, και φέρνουν σε αναμέτρηση τις διαφορετικές απόψεις τους για τον χειρισμό του. Οι μεταμοντέρνοι / νεοφιλελεύθεροι, όμως, δέχονται ότι το νερό είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως κάθε εμπόρευμα. Η διευκρίνιση του Υπουργείου, λοιπόν, πιθανότατα ευχαρίστησε τους εκσυγχρονιστές τούς κοκκαλωμένους στον παλαιοημερολογητισμό της ιδιωτικοποίησης της θρησκείας. Αυτό που δεν μπορεί να δει αυτή η μικρόκαρδη ευχαρίστηση, είναι ότι η παιδεία κινδυνεύει να γίνει χώρος ατομικών επιλογών στο στυλ της ελεύθερης αγοράς. Μια εορτή για την παιδεία δεν υπαγορεύει τι θα πεις στην εορτή, ζητάει όμως να συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πολύτιμες ιστορικές και νοηματικές ραχοκοκκαλιές, οι οποίες δομούν την παιδεία ως δημόσιο αγαθό. 

Κείμενο – επιστολή του Νίκου Ρωμανού από τις φυλακές Κορυδαλλού

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου, ήταν η μέρα όπου ο χρόνος σταμάτησε για άλλη μια φορά για εμένα. Κουκουλοφόροι της αντιτρομοκρατικής, χειροπέδες, κρατητήρια, τηλεοπτικές κάμερες, δελτία ειδήσεων, δημοσιογραφικά σενάρια, αστυνομικές θεωρίες. Πίσω από αυτό το γνώριμο μοτίβο και την επικοινωνιακή καταιγίδα ενοχής, υπάρχει μία άλλη πραγματικότητα.

Είναι τα τραύματα που επαναφέρονται και επιδράνε πολλαπλασιαστικά, τσακίζοντας οικογένειες, καταστρέφοντας ανθρώπινες σχέσεις, εκμηδενίζοντας όνειρα, ελπίδες, σχέδια μίας ζωής που καταδικάζεται για άλλη μία φορά στον θάνατο του παγωμένου χρόνου.

Επειδή η γλώσσα της αλήθειας δεν μπορεί να κρυφτεί, επαναλαμβάνω, αρνούμαι το κατηγορητήριο στο σύνολό του. Ένα κατηγορητήριο αίολο, αβάσιμο, διογκωμένο, αστήριχτο, που προκύπτει καταχρηστικά, δημιουργώντας περισσότερα ερωτήματα από τις απαντήσεις που πραγματικά δίνει. Ακολουθώντας την πάγια πολιτική λογική του αντιτρομοκρατικού νόμου ο οποίος δημιουργεί μια κατηγορία διωκόμενων η οποία βρίσκεται εκτός του νομικού δικαίου, αφού όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Η γλώσσα που μίλησε το σύστημα έβγαλε ήδη την καταδίκη της. Έγινα ένα περιφερόμενο λάφυρο προς πάσης φύσεως εκμετάλλευση. Ένα έκθεμα στις προθήκες των μουσείων του ψεύδους και της λήθης. Με κρεμασμένη την ταμπέλα του «τρομοκράτη» στο παράρτημα «ένοχοι παντός καιρού», προς παρατήρηση από συνήθως αφελείς, αλλά κυρίως τρομαγμένους και φιλήσυχους επισκέπτες.

Η αυθαιρεσία του αστυνομικού κράτους

Του Θανάση Σκαμνάκη

Το κράτος είναι ανεξέλεγκτο. Οι μηχανισμοί της κρατικής βίας δεν ήταν ποτέ σε τέτοιο βαθμό ασύδοτοι, μετά την περίοδο της δικτατορίας. Και αυτό είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με τις μεθόδους και τις επιδιώξεις  των ομάδων του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Η σύλληψη και η προφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού είναι πράξη απόλυτης αστυνομικής και κρατικής αυθαιρεσίας, εφόσον οι εξηγήσεις που δίνει η αστυνομία (ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα, αν υπάρχει κι αυτό) είναι το μόνο στοιχείο.

Μπορεί αυτό να οδηγήσει σε προφυλάκιση; Ναι λέει το κρατικό σύστημα. Κι όμως η προφυλάκιση προβλέπεται για εκείνους που δεν έχουν μόνιμη διαμονή και είναι ύποπτοι φυγής, όπως και για εκείνους που ενδέχεται αν μείνουν ελεύθεροι να τελέσουν εγκλήματα. Σε ποια από τις δυο κατηγορίες περιλαμβάνεται ο Ν. Ρωμανός, αν υποθέσουμε πως το αποτύπωμα είναι επαρκές στοιχείο; Ένας στοχοποιημένος, γνωστός και παρακολουθούμενος άνθρωπος;

Αν ένας που παρακολουθείται συλλαμβάνεται για τέτοιες ενέργειες, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, είτε πως οι παρακολουθητές είναι ανίκανοι και διαλανθάνει της παρακολούθησης, είτε τον συλλαμβάνουν αυθαίρετα, λόγω ονόματος ή και για άλλους λόγους που αυτοί έχουν, πιο σκοτεινούς και πιο ύποπτους.

Από όποια σκοπιά και να το δεις, αν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία δεν μπορεί να συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται ένας άνθρωπος. Δεν μπορεί να ισχύει μια προκαταβολή ποινής. Δεν μπορεί να διακόπτονται σχέδια και δράσεις ανθρώπων με αυτή τη βιαιότητα, δεν μπορεί να καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αυτό το γαμημένο κράτος...

Αυτό που με εξοργίζει πιο πολύ είναι αυτό το κράτος. Το αστικό. Αυτό που εκπαιδεύει και φανατίζει τους ανθρώπους του για να σκοτώνουν παιδιά. Τους δίνει το μονοπώλιο της βίας για να σκοτώνουν παιδιά. Αθώα παιδιά, παιδιά της χαμηλής παραβατικότητας, παιδιά του περιθωρίου, παιδιά που δεν είδαν ποτέ μια ευκαιρία στη ζωή τους, παιδιά που έχουν περισσότερο την ανάγκη της φροντίδας και του σεβασμού. Ένα κράτος Φρανκενστάιν. Ένα κράτος που μοιάζει με τέρας, που είναι τέρας. Ένα κράτος που έχει γεμίσει τα νοσοκομεία και τα νεκροταφεία με σπασμένα λουλούδια για να φοβερίσει, για να παραδειγματίσει, για να κάνει την δουλειά του -με το παρακράτος-, για να στοχοποιήσει, για να φουντώσει την αναμπουμπούλα να χαρεί ο λύκος.

Κι όχι δεν ήταν μόνο ο Γρηγορόπουλος, η λίστα είναι τεράστια, τα τελευταία χρόνια να κοιτάξεις μόνο.

Το κράτος που κάνει πλάτες σε δολοφόνους παιδιών, το κράτος που κατασκευάζει ή καταστρέφει αποδείξεις, που δολοφονεί χαρακτήρες, που στήνει Ε.Δ.Ε.- κολυμβήθρες του Σιλωάμ, που βάζει δημοσιογράφους να ξεφτιλίζονται για ένα αφήγημα, που βάζει ηχητικά να ντύσουν ένα βίντεο δολοφονίας. Ένα κράτος που ξεκίνησε τελευταία να δίνει μέσω των υπουργών του επίσημα κι ανοιχτά συγχαρητήρια στους φονιάδες μετά από δολοφονίες ανηλίκων. Που επισκέπτεται για συμπαράσταση τους θύτες κι όχι τις οικογένειες των θυμάτων.

Το κράτος που βγάζει έξω τον έναν Κορκονέα μετά τον άλλον. Που έχει εξαντλήσει τις άδειες του στον Κασιδιάρη, που τον είδα ξαφνικά τις προάλλες στον φούρνο να με κοιτά από πάνω μέχρι κάτω με εκείνο το δολοφονικό ύφος, να χαριεντίζεται με μια γκόμενα στο πάρκινγκ, να μας τρομοκρατεί ελεύθερος, να συναντά όποιον θέλει, να οργανώνεται όπως γουστάρει, ενώ η Μάγδα μαυροντυμένη αποσυντίθεται ζωντανή από τον πόνο και την αδικία. Ποιος δολοφόνος παιδιού είναι μέσα; Ποιος τιμωρήθηκε; Ποιος δεν είχε ποινές χάδι; Το κράτος που μας έμαθε ότι καταδικάζει τον φόνο ως πράξη με μια τυφλή δικαιοσύνη, τελικά κρυφοκοιτά να δει ποιο ήταν το στάτους του θύματος για να κρίνει τελικά αν πρέπει να έχεις δικαιώματα, αν πρέπει να πάρεις άδεια, αν θα βγεις, αν μπορείς να στήσεις ακόμα και κόμμα μέσα από την φυλακή και δική σου ραδιοφωνική εκπομπή να προπαγανδίζεις τις «ιδέες» του τρόμου και του μίσους. Σκότωσες δυτικό πρέσβη ή ανατολικό μετανάστη, βιομήχανο ή βιοπαλαιστή;

Καταδικάστηκε σε 15 μήνες το μέλος του Ρουβίκωνα, Γ. Καλαϊτζίδης για ανάρτηση για τον Κουφοντίνα – «Έχω μαζέψει 38 μήνες για posts στο Facebook», λέει στο TPP

Της Νεκταρίας Ψαράκη

Σε 15 μήνες φυλάκισης με αναστολή καταδικάστηκε την Πέμπτη 19/09 το μέλος του Ρουβίκωνα, Γιώργος Καλαϊτζίδης για μία ανάρτηση που είχε κάνει ο ίδιος το 2019 για τον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Όπως αναφέρει στο TPP η δικηγόρος του Άννυ Παπαρρούσου, το κατηγορητήριο μάλιστα αναβαθμίστηκε από απόπειρα παράνομης βίας σε αντίσταση. «Τα λεγόμενά του στην ανάρτηση παρερμηνεύθηκαν σκόπιμα, προκειμένου να διωχθεί», αναφέρει. Ο ίδιος ο Γιώργος Καλαϊτζίδης τονίζει στο TPP ότι για άλλη μία φορά ακολουθήθηκε το ίδιο μοτίβο για τη στοχοποίησή του: εκείνος αναρτά, ασκούνται διώξεις παρερμηνεύοντας τα λόγια του, και έχει καταλήξει μέχρι σήμερα 38 ολόκληρους μήνες φυλάκισης με αναστολή για posts στο Facebook. «Σε παπάδες, μητροπολίτες και ακροδεξιούς που πραγματικά προτρέπουν σε βία δεν είδαμε ποτέ τέτοιες ποινές. Ακόμα περιμένω να δω άλλη περίπτωση σαν τη δική μου!», αναφέρει στο TPP. 

Όλα ξεκίνησαν το 2019 όταν ο Γιώργος Καλαϊτζίδης είχε κάνει μία ανάρτηση που αφορούσε στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, όταν αναμενόταν το βούλευμα για την χορήγηση της άδειάς του.

Η ανάρτηση ήταν η εξής: 

«Αυτήν την Πέμπτη το Τριμελές Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Βόλου θα αποφασίσει εάν θα έχουμε τον πρώτο νεκρό απεργό πείνας στην Ελλάδα. Η υγεία του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι ήδη πολύ επιβαρυμένη και είναι ζήτημα αν θα αντέξει τις επόμενες μέρες. Οι τρεις συγκεκριμένοι δικαστές του Βόλου θα πάρουν μια απόφαση που θα επηρεάσει άμεσα την ζωή του Δημήτρη την ζωή την δικιά μας και την ζωή την δικιά τους. Ελπίζω να μην κόψουν αυτό το κόκκινο νήμα. Γιατί αν το κάνουν όλα θα κοκκινίσουν».

Ο τουρισμός διογκώνει τη διαπλοκή μαφίας-κράτους...

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός σε πλήρη ανάπτυξη. Στην Ελλάδα μαζί με τον τουρισμό αναπτύσσεται και η Μαφία. Ένας αρχιτέκτονας με κύκλο εργασιών στη Μύκονο δολοφονείται έξω από το γραφείο του στην Αθήνα. Μαφίες απειλούν, ξυλοκοπούν, δολοφονούν. Σ’ αυτά τα μαφιόζικα κυκλώματα και τη βαριά εγκληματικότητα «σε ορισμένους τουριστικούς προορισμούς που οι τοπικές εξουσίες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν» αναφέρεται η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Η καθημερινή» στο σημερινό κύριο άρθρο της (29.8.2024), ζητώντας «κεντρική παρέμβαση».

Μόνο που η εφημερίδα φαίνεται να "παραβλέπει" ότι η Μαφία ελέγχει και το «κέντρο». Στην Ιταλία, στην Ελλάδα, παντού, μαφιόζοι: έμποροι και διακινητές ναρκωτικών, δολοφόνοι και νονοί συνεργάζονται αγαστά με πολιτικούς, την αστυνομία, την εκκλησία. Γενικά, η παράνομη και η νόμιμη δραστηριότητα, τα ναρκωτικά αλλά και τα μεγάλα «επιχειρηματικά πρότζεκτ» διαπλέκονται αδιάλλειπτα με την τοπική και την κεντρική εξουσία.

Θυμίζουμε ότι στη Βενετία, στα ύφαλα πλοίου γνωστού Έλληνα εφοπλιστή βρέθηκαν δύο τόνοι κοκαΐνης. Καμία συνέπεια. Στον Πειραιά, αξιωματούχοι του Λιμενικού διακινούσαν κατασχεμένη κοκαΐνη. Διακινητές επίσης είναι και αστυνομικοί. Αλλά αυτοί είναι οι μικροί διακινητές, αφού οι «μεγάλοι» είναι οι κορυφές του οικονομικού πλούτου και της πολιτικής εξουσίας που παραμένουν "ανέγγιχτοι".

Ένας δημοσιογράφος στην Κατάνια της Σικελίας κατήγγειλε ότι η Μαφία απαρτίζεται από υπουργούς, δημάρχους, μεγαλοκατασκευαστές έργων του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, από μεγαλοεπιχειρηματίες κ.ο.κ.. Ο δημοσιογράφος δολοφονήθηκε.

Στην Αθήνα, ο Γιώργος Καραϊβάζ καταγγέλει ομοίως ότι «…Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί… Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.» Ο Γιώργος Καραϊβάζ εκτελείται εν ψυχρώ μπροστά από το σπίτι του.

Αποχαιρετώντας τον Αβρααμ (Μάκη) Λεσπέρογλου

Του Γιάννη Ραχιώτη

Την προηγούμενη Τετάρτη 3 Ιούλη, έφυγε από κοντά μας ο Αβραάμ (Μάκης) Λεσπέρογλου με τον τρόπο που τα τελευταία χρόνια φεύγουν οι άνθρωποι του λαού που έχουν προβλήματα υγείας, ιδίως αν έχουν την ατυχία να μένουν σε επαρχιακές πόλεις και χωριά. Θύματα ενός συνειδητά διαλυμένου και συνεχώς απορρυθμιζόμενου και ιδιωτικοποιούμενου ΕΣΥ.

Παιδί μιας πολυμελούς φτωχής  οικογένειας τσαγκαράδων με καταγωγή  από την Πρέβεζα και στενούς δεσμούς με την αριστερά και την αντίσταση στους Γερμανούς και τους Άγγλους. Γεννημένος το 1955, η τελευταία χρονιά της Χούντας τον βρίσκει φοιτητή στη Θεσσαλονίκη. Εντάσσεται στην «Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής». Εμπνέεται από τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, αποχτάει στενούς δεσμούς με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και συμμετέχει ενεργά στην υποστήριξη του Παλαιστινιακού αγώνα. Από το 1974 συμμετέχει σε όλες τις διεργασίες εκείνης της αριστεράς που συνέχισε έμπρακτα να επιδιώκει την ανεξαρτησία από το δυτικό σύστημα και μετά την πτώση της χούντας. Έχει οργανική επαφή με όλες τις πολιτικές και οργανωτικές πρωτοβουλίες που αντιλαμβάνονταν το ιστορικό συνεχές μεταξύ μετεμφυλιακής περιόδου-χούντας-μεταπολίτευσης και είχαν συνείδηση της κόκκινης κλωστής που το διαπερνά: Της αμερικανοκρατίας.

Ο Μάκης υπήρξε αυτός ο τύπος  λαϊκού αγωνιστή που ενώ δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο θεωρητικό υπόβαθρο, είχε οξύτατη πολιτική διαίσθηση, εδραιωμένη βιωματικά στην αντιιμπεριαλιστική-ανεξαρτησιακή παράδοση της ελληνικής αριστεράς. Ανέπτυξε όλα εκείνα τα ταλέντα και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την πολιτική δουλειά στην παρανομία, πρώτα απ’ όλα την ικανότητα  να αξιολογεί ρεαλιστικά τις καταστάσεις. Αυτά τον κράτησαν ζωντανό, ελεύθερο και δημιουργικό για 17 ολόκληρα χρόνια παρανομίας. Βαθιά ηθικό και έντιμο άτομο, με συναίσθηση του χρέους απέναντι σε όσους όφειλε το παραμικρό. Η στάση του απέναντι στα πολιτικά και οργανωτικά του περιβάλλοντα διαπνέονταν, ακόμα και στους ύστερους απολογισμούς, από μια ανώτερη πολιτική ηθική, σεβασμό απέναντι στους συντρόφους του ιδιαίτερα σ’ αυτούς που έφτασαν μέχρι το τέλος με ψηλά το κεφάλι. Μετά τη σύλληψή του αντιμετώπισε με σταθερότητα και καθαρό βλέμμα όλους τους διακριτικούς και μη εκβιασμούς και υποσχέσεις. Δεν δίστασε να ρισκάρει την ελευθερία του για να μείνει ακέραιος και δικαιώθηκε γι’ αυτό. Έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του πειθαρχημένος, με έντονη απέχθεια στα περιττά, την έπαρση, την επίδειξη.

Η ανεπιθύμητη ημέρα για την Παιδεία

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Η ανεπιθύμητη ημέρα για την Παιδεία:

Με την πρόσφατη –στις 26 του μηνός– υπουργική απόφαση καταργήθηκε ως αργία (παραθέτω: ) «η θρησκευτική γιορτή των Τριών Ιεραρχών».

Υπάρχει κάτι κρίσιμο εδώ, κι αυτό δεν είναι μια αργία ως κλείσιμο του σχολείου. Το κρίσιμο είναι, ως τι λογίζεται και πώς λειτουργεί κάποια συγκεκριμένη ημέρα. Τι πράττεται στη συγκεκριμένη μέρα. Στη συνέχεια λοιπόν παραθέτω δυο σημειώματά μου, γραμμένα το 2012 και το 2015 αντίστοιχα. Ήδη φαινόταν πού πήγαινε το πράγμα, πολωμένο ανάμεσα σε μια στενά θρησκευτική και σε μια στενά αντιθρησκευτική αντίληψη (όθεν το λεκτικό της πρόσφατης υπουργικής απόφασης). Φαινομενικά είναι αντιλήψεις αντίθετες, μα στην ουσία αμφότερες απεμπολούν το θεμελιώδες: το στοχαστικό και διαλογικό αντάμωμα για τον πολύτιμο μεγάλο ασθενή, το σχολειό. Και δη σε μέρες όπου πλέον οι φιλότιμοι εκπαιδευτικοί πολιορκούνται βασανιστικά από την αίσθηση ότι η κλινική του κατάσταση μυρίζει κατάληξη... 

Τα δύο σημειώματα που παραθέτω, έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Η ρήξη με το μηδέν: Σφηνάκια πολιτικής θεολογίας» (εκδ. Αρμός).

1.

«Στις 26 Ιανουαρίου [2012], το Υπουργείο Παιδείας διευκρίνισε ότι η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι αργία, αλλά με προαιρετικό εορτασμό. Τι σημαίνει αυτή η αντιδιαστολή εορτής και εορτασμού; Το θέμα δεν είναι αν οι εορτασμοί γίνονται με ουσιαστικό ή με ανούσιο τρόπο. Είναι κάτι άλλο, απείρως ουσιαστικότερο: μια ιδιότυπη διείσδυση μεταμοντέρνας λογικής στον δημόσιο χώρο. Η μεταμοντέρνα λογική θρυμματίζει το δημόσιο σε ιδιωτικές προτιμήσεις. Σπάζει τον δημόσιο χώρο, ο οποίος είναι το πολύτιμο πεδίο για την κάρπιση της δημοκρατίας. Ο δημόσιος χώρος προϋποθέτει την παραδοχή ότι υπάρχουν κοινά αγαθά, κοινές αξίες. Ο μεταμοντερνισμός (σε συγχορδία με τον νεοφιλελευθερισμό) δέχεται μόνο ατομικές τροχιές. Παράδειγμα πεζό: Οι θιασώτες του δημοσίου χώρου αναγνωρίζουν το νερό ως κοινό αγαθό, και φέρνουν σε αναμέτρηση τις διαφορετικές απόψεις τους για τον χειρισμό του. Οι μεταμοντέρνοι / νεοφιλελεύθεροι, όμως, δέχονται ότι το νερό είναι μόνο μια δυνατότητα, όπως κάθε εμπόρευμα. Η διευκρίνιση του Υπουργείου, λοιπόν, πιθανότατα ευχαρίστησε τους εκσυγχρονιστές τούς κοκκαλωμένους στον παλαιοημερολογητισμό της ιδιωτικοποίησης της θρησκείας. Αυτό που δεν μπορεί να δει αυτή η μικρόκαρδη ευχαρίστηση, είναι ότι η παιδεία κινδυνεύει να γίνει χώρος ατομικών επιλογών στο στυλ της ελεύθερης αγοράς. Μια εορτή για την παιδεία δεν υπαγορεύει τι θα πεις στην εορτή, ζητάει όμως να συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πολύτιμες ιστορικές και νοηματικές ραχοκοκκαλιές, οι οποίες δομούν την παιδεία ως δημόσιο αγαθό. 

Παλιό αλλά πολύ διδακτικό!

Κατά τη διάρκεια μίας ληστείας, ο ληστής φώναξε: "Μείνετε ακίνητοι. Τα λεφτά ανήκουν στο κράτος. Η ζωή ανήκει σε εσάς."

Όλοι κάθισαν ήρεμοι.

Αυτό λέγεται: "ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥ", αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτεσαι.

Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι, ο νέος ληστής είπε στο παλιό ληστή: "Ας μετρήσουμε τα λεφτά".

Ο παλιός ληστής του απάντησε: "Μην είσαι χαζός. Είναι πολλά λεφτά θα μας πάρει ώρα να τα μετρήσουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις, θα μας πούνε πόσα κλέψαμε."

Αυτό λέγεται: "ΕΜΠΕΙΡΙΑ"

Και σήμερα η εμπειρία είναι πιο σημαντική από τα διπλώματα.

Όταν έφυγαν οι ληστές, στη τράπεζα ο διευθυντής είπε στον προϊστάμενο να καλέσει την αστυνομία γρήγορα. Ο προϊστάμενος του απάντησε: "Περίμενε. Ας πάρουμε 10 εκ. από τη τράπεζα εμείς και ας τα προσθέσουμε στα άλλα 50 που έχουμε καταχραστεί από τη τράπεζα"

Αυτό λέγεται: "ΚΟΛΥΜΠΑ ΜΕ ΤΟ ΚΥΜΑ"

Να μετατρέπεις μια άσχημη κατάσταση προς όφελος σου.

Ο προϊστάμενος είπε: "θα ήταν ωραία να είχαμε μια ληστεία κάθε μήνα".

Αυτό λέγεται: "ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ".

Η προσωπική ευτυχία είναι πιο σημαντική από την δουλειά.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ!

Αν και Ολυμπιακός τα ερυθρόλευκα ομαδικά μου αισθήματα σε περιστολή εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

Με προέδρους τους Κοσκωτά, Σαλιαρέλη Κόκκαλη, Μαρινάκη, παρά τα τόσα πρωταθλήματα, η οπαδική "μαφία" σε αγαστή συνεργασία με το υπό διάλυση κομματικό κράτος λειτουργεί ως μηχανισμός εκτόνωσης της συσσωρευμένης οργής των φτωχοποιημένων πολιτών. 

Σήμερα, κυβέρνηση και Μαρινάκης βάλθηκαν να "εξυγιάνουν" μετά το κράτος και το ελληνικό ποδόσφαιρο!!! 

Μια νέα διακήρυξη φιλίας μετά από αυτήν με την Τουρκία υπογράφει ο πρωθυπουργός! Ο Μαρινάκης της κυβέρνησης με τον Μαρινάκη του Ολυμπιακού! 

ΕΙΡΗΝΗ παντού!

Ο χούλιγκαν, υποψήφιος δολοφόνος, συνελήφθη αμέσως γιατί θύμα του είναι ένας άτυχος αστυνομικός.  Ο δολοφόνος του Μιχάλη ακόμη αγνοείται, και οι Κροάτες νεοναζί επιστρέφουν στη χώρα τους με τιμές ηρώων!

____________________

Η δημοσίευση του φίλου Δημήτρη Γιαννάτου φωτίζει και αποδίδει ορθά την μόνη Αλήθεια για όσα συμβαίνουν στα γήπεδα:

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος / Ένα τυχαίο γεγονός ή μια προαναγγελθείσα δολοφονία; [Ντοκιμαντέρ]

Ηταν 6 Δεκέμβρη του 2008. Ήταν το βράδυ που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή… Ήταν το βράδυ που ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας σήκωσε το όπλο του και σημάδεψε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Το ρολόι έδειχνε 21:03 και η μοιραία διασταύρωση των δρόμων τους έγινε στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, στα Εξάρχεια. Μια κοπέλα που βρισκόταν στο μπαλκόνι της πάτησε το REC. Το 15χρονο παιδί έπεσε στο νεκρό στο έδαφος. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας και ο συνάδελφος του Βασίλης Σαραλιώτης, ατάραχοι απλά έφυγαν από το σημείο.

Ένα ποτάμι κόσμου όμως θα ξεχύνονταν σε λίγο στους δρόμους και δεν θα έφευγε από αυτούς για πολύ καιρό. Το νέο της δολοφονίας κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα. Αυθόρμητες διαδηλώσεις ξέσπασαν στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Η οργή έγινε η εξέγερση του Δεκέμβρη.

Η είδηση άρχισε να αναμεταδίδεται από τα ραδιόφωνα. Σε λίγο τα κανάλια πήραν τη σκυτάλη. Και μόλις μία μέρα μετά, ήταν ένα μεγάλο κανάλι που έπαιξε το βίντεο – ντοκουμέντο της στιγμής της δολοφονίας που είχε τραβήξει η αυτόπτης μάρτυρας από το μπαλκόνι της. Μόνο που το Mega, που ήταν το… “μεγάλο κανάλι”, δεν έπαιξε στα αλήθεια αυτό που είχε καταγράψει η αυτόπτης μάρτυρας, αλλά το μόνταρε και πρόσθεσε ήχους, ώστε να δημιουργείται η ψεύτικη εντύπωση ότι της εν ψυχρώ εκτέλεσης του 15χρονου παιδιού από σφαίρα αστυνομικού, είχαν προηγηθεί επεισόδια μεταξύ αντιεξουσιαστών και ανδρών της αστυνομίας. Εκείνο το καινούργιο, περίεργο μέσο ενημέρωσης, που από την πρώτη στιγμή μετάδωσε την είδηση και βρέθηκε στην καρδιά των γεγονότων, το Tvxs που μόλις είχε βγει στον αέρα, πρόβαλλε αμέσως το αυθεντικό βίντεο, σε αντιπαραβολή με το παραποιημένο βίντεο που το Mega είχε προβάλει, καταγγέλλοντας προσπάθεια συγκάλυψης.

Οι φωτιές και ο Άγιος Χαράλαμπος

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Πριν από τριάντα χρόνια, ο καθηγητής Νίκος Μάργαρης έλεγε πως για τις δασικές πυρκαγιές ευθύνεται κυρίως το υπόστρωμα από ξερά χόρτα, κλαδιά και πευκοβελόνες. Με ένα καλό καθάρισμα η πυρκαγιά είναι δύσκολο να επεκταθεί γιατί δεν βρίσκει υλικό εύκολης ανάφλεξης και επομένως μπορεί ευκολότερα και γρηγορότερα να κατασβεσθεί. Έφερνε μάλιστα σαν παράδειγμα την εποχή όπου μεγάλες ομάδες ανθρώπων βιοπορίζονταν από τα δάση, όπως οι ρητινοσυλλέκτες, οι ξυλοκόποι κλπ. Οι άνθρωποι αυτοί, επειδή η ζωή τους εξαρτιόταν από το δάσος, φρόντιζαν να το συντηρούν, αλλά και να το επιβλέπουν, ώστε να αποτρέψουν ή να περιορίσουν την πυρκαγιά όταν εκδηλωνόταν.

 Από τότε που γράφτηκαν αυτά τα σοφά λόγια η κατάσταση άλλαξε ριζικά.  Οι επιστημονικές και τεχνικές βελτιώσεις στον τομέα της οινοποιϊας έβγαλαν σε αχρηστία το ρετσίνι και φυσικά τους ρητινοσυλλέκτες. Η φθηνή σκανδιναβική, αμερικανική και τροπική ξυλεία περιόρισε έως εξαφανίσεως και τους έλληνες υλοτόμους. Έτσι τα δάση βρέθηκαν κάτω από την προστασία του Κράτος.

 Κράτος στην ελλάδα είναι τα κόμματα. Και τα κόμματα σύμφωνα με τον Παναγιώτη Κονδύλη είναι «οργανισμοί με τα  δικά τους αυτοτελή συμφέροντα και με πρωταρχικό τους μέλημα την κατάληψη του κράτους και το μοίρασμα των ανώτερων κρατικών θέσεων στα μάλλον ανυπόμονα στελέχη τους».

Το παζλ μιας δολοφονίας με την αρωγή του κράτους | Ηχητικό

Tα τραγικά γεγονότα της Νέας Φιλαδέλφειας στις 7 Αυγούστου δεν ήταν απλώς κάποια επεισόδια ακραίας οπαδικής βίας. Η είσοδος των νεοναζί Κροατών χούλιγκανς στην Ελλάδα, το ανενόχλητο ταξίδι τους μέχρι την Αθήνα, η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή, δεν θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς την ενεργητική κάλυψη που ξεκάθαρα τους παρείχε ο κρατικός μηχανισμός και η φυσική και πολιτική ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. Αποτελούν ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο που η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί και να κουκουλώσει. Στο ηχητικό που ακολουθεί, παρουσιάζονται βήμα βήμα οι ενέργειες και οι σκόπιμες παραλείψεις που οδήγησαν στη δολοφονία και επιχειρούνται ορισμένες ερμηνείες και συμπεράσματα.

Μίλα ο Γιώργος Παπαϊωάννου από τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας Δρόμος

Ποιοι βγάζουν κυβέρνηση στην Ελλάδα

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται απ’ τα ΜΜΕ με πληροφορίες για τα κόμματα των προσεχών εκλογών, περί πιθανών νικητών και ηττημένων, τα νομοθετικά “μπλόκα” χιλιάδων ψηφοφόρων, ποιοι βγάζουν κυβέρνηση, τις προσχωρήσεις και συγχωνεύσεις αγνώστων κομματιδίων και για τα υψηλά ποσοστά αναποφασίστων στις σφυγμομετρήσεις. Έλεος!

Κανείς όμως δεν θίγει την εξάρτηση της κάλπης από τα επαγγελματικά συμφέροντα ψηφοφόρων, η μεγαλύτερη ομάδα των οποίων επηρεάζει τ’ αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών και του σχηματισμού κυβερνήσεως: Εκείνη των δημοσίων υπαλλήλων(ΔΥ). Ο αριθμός των ΔΥ, στους οποίους περιλαμβάνονται οι πολιτικοί υπάλληλοι, οι δημοτικοί και οι του δευτέρου βαθμού …κακοδιοίκησης (που μας φόρτωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός των άλλων) είναι άγνωστος παρά τα τρία μνημόνια που υπέγραψαν τρεις αριστερές κυβερνήσεις με την Κομισιόν της ΕΕ από το 2010 έως το 2016.

Τούτο δεν είναι τυχαίο. Τα κόμματα εξουσίας ζηλοτύπως εκράτησαν το μυστικό, προκειμένου να έχουν την ευχέρεια να διορίζουν ψηφοφόρους τους, να μετακαλούν ΔΥ σε προνομιούχες θέσεις και να ματαιώνουν πάσαν αξιολόγηση κι εν τέλει την αξιοκρατία στο Δημόσιο.

Υποτίθεται ότι το πλήθος των ΔΥ εξαρτάται από το μέγεθος της χώρας, τις διαστάσεις του Δημοσίου και τις παροχές που αναλαμβάνει το κράτος δωρεάν προς τους κατοίκους, ως η εκπαίδευση, η δημοσία υγεία και η κοινή ωφέλεια, οι υποδομές και… ο πολιτισμός (!) Η δικαιοσύνη, η εθνική άμυνα κι η “ασφάλεια” θεωρούνται “δημόσια αγαθά”, στον βαθμό που παρέχονται από τους λειτουργούς των.

Η τελευταία επέκταση της χώρας έγινε με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων το 1949. Τότε, ο αριθμός των δημοσίων λειτουργών (πλην των ενόπλων δυνάμεων) δεν ήταν μεγαλύτερος των 150.000.

Συγκλονιστικό τραγούδι των «Κοινών Θνητών» για το σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη

Το νέο τραγούδι του συγκροτήματος «Κοινοί Θνητοί», με τίτλο  «Θ’ αργήσω απόψε», είναι διαθέσιμο στο youtube. Το τραγούδι ακούστηκε στις σημερινές απεργιακές συγκεντρώσεις για το σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη. 

Οι "άγνωστοι" της φωτογραφίας είναι γνωστοί σε όλους μας.

Έχουν ίδιο τρόπο οργάνωσης και δομής. Έχουν ίδιο ντύσιμο και κινούνται πάντα συγκροτημένα μέσα στο πλήθος με τον ίδιο τρόπο. Φοράνε τις ίδιες μάσκες-κράνη και έχουν μαζί τους τα ίδια ρόπαλα και μολότοφ. Υπάρχει ένας για να τους κατευθύνει και οι υπόλοιποι ακολουθούν τις διαταγές. Συμμετέχουν μόνο στις ενοχλητικές συγκεντρώσεις (υπενθυμίζω πως στην απεργία που προηγήθηκε της τηλεπαρουσίας του Ζελένσκι στην Βουλή δεν εμφανίστηκαν ποτέ).

Ήταν πάντα εκεί, είτε ήτανε για τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των μνημονίων, είτε ήταν στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις όπως σε αυτή που είχαμε την προβοκάτσια της Μαρφίν, είτε ήταν στην συγκέντρωση ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών (με εθνικιστικά χαρακτηριστικά εκείνη την φορά και με τον ίδιο τρόπο επαναλαμβάνω οργάνωσης και δράσης), είτε ήταν κατά των υποχρεωτικοτήτων των εμβολιασμών, είτε είναι τώρα για να προβοκάρουν τις διαμαρτυρίες για το έγκλημα στα Τέμπη και να καταστείλουν την λαϊκή οργή.

Σκοπός τους ένας και μοναδικός. Να ενεργοποιηθεί η καταστολή! Καταστολή που στοχεύει πάντα και χωρίς εξαιρέσεις τους ειρηνικούς διαδηλωτές και ποτέ τους ίδιους.