Τα γεγονότα του 1963-64 και η παραχάραξη

Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.

Εκείνος που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.

                                                Τζορτζ  Όργουελ

 Του Στέφανου Κωνσταντινίδη 

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ του 1963-64 είναι σημαντικά, διότι ουσιαστικά επαναφέρουν το Κυπριακό στη διεθνή σκηνή εκεί που εθεωρείτο ότι είχε κλείσει οριστικά με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι μεταμοντέρνοι νεοφιλελεύθεροι ιστορικοί ανακάλυψαν -σε σχέση με αυτά τα γεγονότα που χαρακτηρίστηκαν από την ελληνική πλευρά ως τουρκική ανταρσία για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας- την καταπίεση των Τουρκοκυπρίων από τους Ελληνοκύπριους. Όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε σήμερα δείχνουν ότι επρόκειτο για μια καλά προετοιμασμένη ανταρσία που στόχευε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην παροχή της δυνατότητας στην Άγκυρα να επέμβει στην Κύπρο. Ήδη πριν ακόμη την επίσημη ανεξαρτησία είχε συλληφθεί στις ακτές της Καρπασίας το τουρκικό πλοιάριο «Ντενίζ» (18 Οκτωβρίου 1959) που μετέφερε μεγάλες ποσότητες οπλισμού για την ΤΜΤ. Παρά τα όσα λέγονται για την ελληνική πλευρά, αυτή δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την ανταρσία και απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι οι ομάδες πολιτοφυλακής δεν διέθεταν παρά μόνο απηρχαιωμένο οπλισμό και σε πολλές περιπτώσεις κυνηγετικά όπλα! Ήταν φυσικό η νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου, που ως τέτοια άλλωστε αναγνωρίστηκε με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 186/1964), να αμυνθεί στην προσπάθειά της να επιβάλει τη νομιμότητα. Είναι γεγονός ότι υπό τις περιστάσεις χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπόν αυτό εκτός από τις κανονικές δυνάμεις της Δημοκρατίας και διάφορα εθελοντικά ένοπλα σώματα πολιτών, πάντα όμως στο πλαίσιο της κρατικής νομιμότητας. Αυτό έγινε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μέχρις ότου συγκροτηθεί η Εθνική Φρουρά για την άμυνα του τόπου. Σε αυτά τα εθελοντικά σώματα αναφέρονται κατά κανόνα οι νεοφιλελεύθεροι ιστορικοί για να υποστηρίξουν την άποψη της καταπίεσης των Τουρκοκυπρίων. Παραβλέπουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε άλλη επιλογή από του να αμυνθεί με όλα τα μέσα, διαφορετικά θα είχε επιβληθεί έκτοτε η διχοτόμηση. Άλλωστε, παρά την άμυναν αυτή δημιουργήθηκαν αυτόνομοι τουρκικοί θύλακοι με την καθοδήγηση Τούρκων στρατιωτικών. Ασφαλώς στις συγκρούσεις του 1963-64 υπήρξαν και αθώα θύματα, πολίτες και από τις δύο πλευρές. Δεν ξέρω κανέναν απελευθερωτικό αγώνα, καμιά επανάσταση, καμιά εμφύλια σύρραξη που να μην οδήγησε σε παρόμοια αποτελέσματα.

Ο Ερντογάν και εμείς

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

Η εκλογή του Ερντογάν στην προεδρία της Τουρκίας δεν απασχόλησε μόνο τα ελλαδικά και τα κυπριακά ΜΜΕ αλλά και τα αντίστοιχα παγκόσμια. Ο λόγος φυσικά είναι η σημασία που αποδίδει η διεθνής κοινότητα στη χώρα αυτή σε μια στιγμή που επαναχαράσσεται ριζικά η πορεία της από την εποχή της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Μουσταφά Κεμάλ. Διότι ο Ταγίπ Ερντογάν και οι ισλαμιστές συνοδοιπόροι του επιθυμούν και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κράτος από το κοσμικό κεμαλικό κράτος. Παραφράζοντας την περίφημη φράση που αποδίδεται στον Λένιν, «ο κομμουνισμός είναι τα σοβιέτ και επιπλέον ο ηλεκτρισμός», η Τουρκία του Ερντογάν θα είναι η οικονομία και επιπλέον το Ισλάμ! Διότι ο Ερντογάν βλέπει τη νέα Τουρκία να στηρίζεται σε δύο πυλώνες, τη φιλελεύθερη, αν όχι νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική οικονομία και το σουνιτικό Ισλάμ. Και βεβαίως δεν θα περιοριστεί μόνο το κοσμικό κράτος αλλά και η ίδια η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Ερντογάν και οι ισλαμιστές έχουν ήδη βάλει τα θεμέλια ενός αυταρχικού κράτους και τα διεθνή ΜΜΕ δεν διστάζουν να μιλούν για τον νέο σουλτάνο και τη νεο-οθωμανική του εξουσία. Η νέα αυτή εξουσία στηρίζεται ουσιαστικά στην αναδυόμενη ισλαμογενή αστική τάξη της Ανατολίας που κερδίζει συνεχώς έδαφος σε βάρος της κοσμικής κεμαλικής αστικής τάξης που περιορίζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα της Κωνσταντινούπολης, της Άγκυρας και της Σμύρνης. Εξάλλου η κεμαλική αυτή αστική τάξη, στερημένη της κρατικής στήριξης, θα χάνει συνεχώς έδαφος. Χαμένοι θα είναι επίσης και οι φιλελεύθεροι Τούρκοι διανοούμενοι που έδωσαν στον Ερντογάν την υποστήριξή τους στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του, ελπίζοντας στην οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Τουρκίας. Τώρα τον εγκαταλείπουν απογοητευμένοι αφού βλέπουν πως το κεμαλικό αυταρχικό κράτος αντικαθίσταται από ένα χειρότερο ισλαμικό, με φασίζουσες και αυταρχικές τάσεις.

Κυπριακές εκλογές: Για την ανατροπή

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Οι προεδρικές εκλογές διεξάγονται μέσα σ’ένα κλίμα βαθιάς κρίσης, εθνικής, οικονομικής, και κοινωνικής. Η Κύπρος κλυδωνίζεται επώδυνα σ’ έναν κόσμο που αλλάζει, σ’ έναν κόσμο που παραπαίει σαν ακυβέρνητο σκάφος. Οι πολίτες καλούνται να κάνουν μια κρίσιμη επιλογή που είναι πιθανόν να επηρεάσει και μακροπρόθεσμα άλλά και άμεσα το μέλλον του τόπου. Ένας οργανωμένος συνασπισμός συμφερόντων από τους μεταπράτες αστούς ως τους αδηφάγους τραπεζίτες, ένας ιδεολογικός αχταρμάς άκρατου νεοφιλελευθερισμού, δίνει μάχη για την εξουσία με πολιτικό εκπρόσωπό του ένα φθαρμένο πολιτικό άλλων εποχών τον Νίκο Αναστασιάδη. Οργανικοί διανοούμενοι και δημοσιογράφοι του νεοφιλελευθερισμού, με τις ευλογίες του ευρωπαϊκού ιερατείου, χρησιμοποιούν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεχαστεί και το ’74 και το 2004. Αρκετοί από αυτούς χειροκροτούσαν στις προηγούμενες εκλογές τον Δημήτρη Χριστόφια, ενώ τώρα με αρκετή υποκρισία θυμήθηκαν ότι είναι «κομμουνιστής». Στόχος του ετερόκλητου αυτού συνασπισμού, στον οποίο έχει προσχωρήσει και το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί το «επίσημο» ΔΗΚΟ με τους καρεκλοκένταυρους πολιτικούς του εκπροσώπους, είναι η επιβολή λύσης στο Κυπριακό με προδιαγραφές σχεδίου Ανάν αν όχι και χειρότερα, τουτέστιν με κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η εισαγωγή μιας πολιτικής νεοφιλελεύθερης λιτότητας στην οικονομία με αποδυνάμωση, αν όχι κατάργηση του κοινωνικού κράτους.