Του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Δεν είναι δυνατόν η προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., η Ελλάδα δηλαδή, να μην καταδικάζει το «Δεξιό Τομέα», την ένοπλη ακροδεξιά οργάνωση που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα του Κιέβου επειδή αξιοποιείται ως φορέας των γερμανικών συμφερόντων και ταυτόχρονα να στρέφεται κατά της Χρυσής Αυγής στην οποία αποδίδει τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν μπορείς να καταδικάζεις επιλεκτικά κατά το δοκούν διότι έτσι δημιουργείς τις προϋποθέσεις να υποστείς τα ίδια, όταν τα ξένα συμφέροντα θα το μεθοδεύσουν.
Η Γερμανία απέδειξε στην διάρκεια της ουκρανικής κρίσης ότι η πολιτική της δεν έχει ηθικούς φραγμούς και όρια όταν πρόκειται να προωθήσει τα στενά της συμφέροντα και την επεκτατική της πολιτική. Καταπάτησε την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας, δεν σεβάστηκε την εκλεγμένη πολιτειακή αρχή της χώρας και δεν δίστασε να ευλογήσει στο όνομα της δήθεν δημοκρατίας κάθε εγκληματικό και ναζιστικό στοιχείο με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των σχεδίων της. Οι θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου καταπατήθηκαν βάναυσα όταν ο γερμανός ΥΠΕΞ και η καγκελάριος συναντούσαν τους επικεφαλής της ουκρανικής αντιπολίτευσης στο Βερολίνο και κάθε φορά ακολουθούσε τη συνάντηση η κλιμάκωση των επιθετικών ενεργειών των διαδηλωτών σε βάρος της νόμιμης κυβέρνησης ενώ λογικά αναμέναμε το αντίθετο. Ούτε βέβαια νοείται υπουργοί ευρωπαϊκών κρατών, των ΗΠΑ και αξιωματούχοι της Ε.Ε. να επισκέπτονται τους διαδηλωτές στο Κίεβο και να τους υποκινούν και να τους ενθαρρύνουν. Δικαιολογημένα ο Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τον Έλληνα πρωθυπουργό στις Βρυξέλλες είπε το αυτονόητο: «Μπορώ να φαντασθώ πώς θα αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αν, εν μέσω μιας κρίσης στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα, ο Ρώσος ΥΠΕΞ προσερχόταν σε διαδήλωση εναντίον της Ε.Ε. και ωθούσε το λαό προς μια ορισμένη κατεύθυνση». Και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η Μόσχα προέβη στη δραστική μείωση της τιμής του φυσικού αερίου και σε δάνειο 15 δις δολαρίων που είχε αρχίσει να εκταμιεύει προκειμένου να αποτρέψει τη χρεοκοπία της Ουκρανίας και η Ευρώπη, εθισμένη από την αποικιοκρατία και επικαλούμενη γενικές αρχές, προσπαθούσε ανέξοδα να επιβάλλει τα συμφέροντά της.
Δεν είναι δυνατόν η προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., η Ελλάδα δηλαδή, να μην καταδικάζει το «Δεξιό Τομέα», την ένοπλη ακροδεξιά οργάνωση που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα του Κιέβου επειδή αξιοποιείται ως φορέας των γερμανικών συμφερόντων και ταυτόχρονα να στρέφεται κατά της Χρυσής Αυγής στην οποία αποδίδει τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν μπορείς να καταδικάζεις επιλεκτικά κατά το δοκούν διότι έτσι δημιουργείς τις προϋποθέσεις να υποστείς τα ίδια, όταν τα ξένα συμφέροντα θα το μεθοδεύσουν.
Η Γερμανία απέδειξε στην διάρκεια της ουκρανικής κρίσης ότι η πολιτική της δεν έχει ηθικούς φραγμούς και όρια όταν πρόκειται να προωθήσει τα στενά της συμφέροντα και την επεκτατική της πολιτική. Καταπάτησε την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας, δεν σεβάστηκε την εκλεγμένη πολιτειακή αρχή της χώρας και δεν δίστασε να ευλογήσει στο όνομα της δήθεν δημοκρατίας κάθε εγκληματικό και ναζιστικό στοιχείο με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των σχεδίων της. Οι θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου καταπατήθηκαν βάναυσα όταν ο γερμανός ΥΠΕΞ και η καγκελάριος συναντούσαν τους επικεφαλής της ουκρανικής αντιπολίτευσης στο Βερολίνο και κάθε φορά ακολουθούσε τη συνάντηση η κλιμάκωση των επιθετικών ενεργειών των διαδηλωτών σε βάρος της νόμιμης κυβέρνησης ενώ λογικά αναμέναμε το αντίθετο. Ούτε βέβαια νοείται υπουργοί ευρωπαϊκών κρατών, των ΗΠΑ και αξιωματούχοι της Ε.Ε. να επισκέπτονται τους διαδηλωτές στο Κίεβο και να τους υποκινούν και να τους ενθαρρύνουν. Δικαιολογημένα ο Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τον Έλληνα πρωθυπουργό στις Βρυξέλλες είπε το αυτονόητο: «Μπορώ να φαντασθώ πώς θα αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αν, εν μέσω μιας κρίσης στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα, ο Ρώσος ΥΠΕΞ προσερχόταν σε διαδήλωση εναντίον της Ε.Ε. και ωθούσε το λαό προς μια ορισμένη κατεύθυνση». Και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η Μόσχα προέβη στη δραστική μείωση της τιμής του φυσικού αερίου και σε δάνειο 15 δις δολαρίων που είχε αρχίσει να εκταμιεύει προκειμένου να αποτρέψει τη χρεοκοπία της Ουκρανίας και η Ευρώπη, εθισμένη από την αποικιοκρατία και επικαλούμενη γενικές αρχές, προσπαθούσε ανέξοδα να επιβάλλει τα συμφέροντά της.
