Εκ βάθους κοιλίας

Του Δημήτρη Ουλή 

Να τελειώνουμε κάποτε με αυτήν την υποκρισία. Δεν έχει νόημα να νηστεύεις τα αυγά και το τυρί, όταν νηστεύεις την πατρίδα, τη ζωή και τα όνειρά σου. Δεν έχει καμία σημασία αν βάζεις λάδι στο ρεβίθι, όταν έχεις ξεπουληθεί εκατό φορές ραγιάς και τσουτσέκι. Αρκεί η νηστεία που μας επιβάλλουν τα μνημόνια. Όποιος θέλει περισσότερη, αν δεν παραδεχτεί τη μαζοχιστική του παρέκκλιση, ας μας εξηγήσει τουλάχιστον το νόημα της πράξης του. Πού αποσκοπεί, επιτέλους, η νηστεία; Στη χαλιναγώγηση των παθών μας; Στην καθυπόταξη του «δαίμονα» της κοιλίας μας; Μα, αποτελεί κοινό τόπο της εμπειρίας μας ότι η νηστεία δεν κατευνάζει τα πάθη, αλλά τα βάζει απλώς σε παρένθεση – και επομένως μακροπρόθεσμα, τα διεγείρει. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στην περίπτωση του φαγητού: πέφτουμε το Πάσχα σαν τα όρνεα πάνω στους οβελίες, τα κοκορέτσια, τα αυγά και τη μαγειρίτσα, όχι επειδή καταφέραμε να δαμάσουμε την κοιλία μας, αλλά επειδή αναστείλαμε απλώς για σαράντα μέρες την κατανάλωσή τους. Και τώρα, την τεσσαρακοστή πρώτη, είμαστε πλέον έτοιμοι να πάρουμε τη ρεβάνς.

Τα κείμενα δεν είναι χρυσόψαρα

Του Δημήτρη Ουλή

Είναι πολύ διασκεδαστική η τάση πολλών συνομιλητών μου (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται, δυστυχώς, και άνθρωποι τους οποίους εκτιμώ) να αντιδιαστέλλουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις από την κομματική τους έκφραση. Δεν είμαι «Ν.Δ.», σου λένε. Είμαι «φιλελεύθερος». Και ο φιλελευθερισμός, ως συνεκτική οικονομικο-πολιτική θεωρία, δεν πρέπει να συγχέεται με τις χυδαίες κομματικές του πραγματώσεις. Δεν είμαι «ΚΚΕ» – σου ξαναλένε. Είμαι «διεθνιστής». Και η γραφειοκρατία του Περισσού εκφράζει «μονάχα ως έναν βαθμό» το διεθνιστικό μου πνεύμα.

Το μοτίβο γνωρίζει αναρίθμητες παραλλαγές. Δεν είμαι χρυσαυγίτης, είμαι «πατριώτης». Δεν είμαι «αριστερός», είμαι «σοσιαλδημοκράτης». Δεν είμαι «αναρχικός», είμαι «ελευθεριακός». Πάει να πει: είμαι πολύ πιο «ψαγμένος» από τον ιδεότυπο του οπαδού, οι πολιτικές μου αναζητήσεις δεν εξαντλούνται στις κομματικές μου ταυτίσεις, είμαι απείρως πιο «large» από την παράταξη που ψηφίζω, την Εκκλησία της οποίας αποτελώ ποίμνιο, τα συμφέροντα της Εταιρίας που προασπίζω. Ανήκοντας σε αυτές, κάνω «σκόντο»: δεν εκφράζομαι απόλυτα, βάζω νερό στο κρασί μου. Και σε πολλές περιπτώσεις, διατυπώνω ανοιχτά τη διαφωνία μου.

Δημήτρης Ουλής: «Να μην ξανακερδίσει ο διάβολος το στοίχημα της Ιστορίας…»

– Ακούγεται συχνά ότι το κοινωνικό σώμα είναι πιο ώριμο από το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα. Είναι, όμως, έτσι ή πρόκειται για φοβική ψευδαίσθηση κ. Ουλή;

«Μπορεί να απελπιστεί η ελπίδα;», ρωτούσε ο μεγάλος Γερμανο-Εβραίος φιλόσοφος Ernst Bloch το 1962, για να απαντήσει αμέσως ο ίδιος: «Βεβαίως, αλλιώς δεν θα ήταν ελπίδα». Μόνο όταν η ελπίδα απελπιστεί μπορεί να επαναστατικοποιηθεί. Κι αυτό είναι για μένα «κυρίως» το πρώτο ζητούμενο. Μια μεγάλη μερίδα του κοινωνικού σώματος εξακολουθεί να πιστεύει σε μερεμέτια και «καλύτερους» διαχειριστές, βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι «κάτι θα γίνει» και ότι θα καταφέρει με κάποιον τρόπο «να τη βολέψει». Τέτοιες αυταπάτες πρέπει, επιτέλους, να εκλείψουν. Σωτηρία χωρίς απελπισία μέχρι το τελευταίο πάτωμα της κόλασης, χωρίς το θάρρος να στυλώσουμε το βλέμμα στην άβυσσο που είναι ήδη παρούσα, δεν έχει.

Περισσότερο ανθρωπιστής, πεθαίνεις!

Όταν η πολιτική αποτυχία κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά κόλπα

Του Δημήτρη Ουλή

Είναι γνωστή η αποστροφή του Οδυσσέα Ελύτη στη Μαρία Νεφέλη: Θέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε. Αν θα τολμούσα να εφαρμόσω το ποιητικό σχήμα επί της σοβούσας προσφυγικής νέμεσης, θα έλεγα: Αριστερή μου κυβέρνηση, πόσο «ανθρωπισμό» ξοδεύεις για να μη βλέπουμε την ενοχή σου. Πόσα άνοστα επικοινωνιακά κόλπα, πόσες υπεκφυγές και μισόλογα, για να μην φανεί η καθολική σου πολιτική αποτυχία. Εντελώς ενδεικτικά, επιτρέψτε μου να υποδείξω τρία μόνο σημεία της κυβερνητικής αυτής καπηλείας του ανθρωπισμού.

Σημείο πρώτον: το προσφυγικό αποτελεί πολιτικό πρόβλημα κατ’ εξοχήν, για την αντιμετώπιση του οποίου απαιτείται επιτελικός κυβερνητικός σχεδιασμός – δηλαδή στρατηγική. Επισείοντας τους διαύλους ανθρωπισμού -τους οποίους υποτίθεται ότι μονάχα η «αριστερή» κυβέρνηση κατέστησε εφικτούς- ως απάντηση στο πρόβλημα, μετατοπίζουμε το κέντρο βάρους του από την πολιτική στην ηθική σφαίρα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι απαιτείται πρωτίστως μια ηθική, και όχι μια πολιτική συστράτευση.

Και το όνειρο πάγωσε: «Για να μπορέσετε (…τότε) να καταστείλετε τη λαϊκή αγανάκτηση, θα πρέπει vα κατεβάσετε Στρατό.»

Κραυγή απόγνωσης της εφ. «δρόμος της Αριστεράς», στο ΣΥΡΙΖΑ

Του Δημήτρη Ουλή

Δεν πρέπει να έχετε παράπονο: Κάναμε ήδη αρκετή υπομονή, δικαιολογήσαμε σιωπές και «υπαναχωρήσεις», βάλαμε νερό στο κρασί μαs, είπαμε κάλλιο πέντε και στο χέρι. Αλλά κατακεί που βλέπω να πηγαίνει το πράγμα, να με συμπαθάτε σύντροφοι, δεν χωράει άλλη συγκατάβαση.

Χωρίς ποτέ να σας εξομοιώνω με τους προnγούμενους, και πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής ευπρέπειας, αισθάνoμαι την ανάγκn vα σας το εξoμoλoγnθώ:Είμαστε εξοργισμένοι με τις κωλοτούμπες και τις λοβιτούρες σας, είμαστε αηδιασμένοι με την παρελκυστική πoλιτική που ακολουθείτε, είμαστε θανάσιμα απογοητευμένοι από την πολιτική δειλία και τον κυνισμό σας.

Δεν έχετε εξαγγείλει τίποτα «επισήμως», βέβαια, nλnν όμως, χωριό που φαίνεται, κολοούζο δεν θέλει: το τρίτo Mvnμόνιο που καταφθάνει οσονούπω (το έχετε ήδη υπογράψει, έτσι δεν είναι;) δεν πρόκειται να μοιάζει με το προηγούμενο. θα είναι μνημόνιο «φιλικό προς το χρήστη», θα είναι μνnμόνιo με ανθρώπινο (=αριστερό) πρόσωπο, θα είναι ό,τι πιο «έντιμο» μπορούσατε να πετύχετε, έτσι όπως εξέρχεσθε πανωλεθριαμβευτές, από τnν τετράμnνη αυτή διαπραγματευτική τιτανομαχία.

Λείψανα παλιών άστρων

Του Δημήτρη Ουλή

 Πεφωτισμένοι μου σύντροφοι, μην κατηγορείτε την αγαθή δεισιδαιμονία του ευσεβούς ημών έθνους, που «συνωστίστηκε» για να προσκυνήσει τα λείψανα της αγίας. Τι περιμένατε δηλαδή από τις φτωχές και αγράμματες γιαγιούλες, που δεν ξέρουν πια σε τι να ελπίσουν; Κατηγορήστε μάλλον τη δική μας ανατριχιαστική αμάθεια και συφοριασμένη ευκολία να αφορίζουμε μονίμως τους άλλους ως «σκοταδιστές», χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι όλος αυτός ο ακατήχητος και δεισιδαίμων κόσμος, θα μπορούσε να μετατοπιστεί σε ποιοτικά διαφοροποιημένες θρησκευτικές στάσεις, εάν είχαμε φροντίσει επιμελώς γι’ αυτό: θέλω να πω, αν είχαμε δουλέψει προς την κατεύθυνση μιας συστηματικής μελέτης, δημιουργικής ενσωμάτωσης και αμφισβητησιακής αναπλαισίωσης του τεράστιου συμβολικού κεφαλαίου που καλείται «ορθόδοξος χριστιανισμός», αν είχαμε καταφέρει να δείξουμε στον ελληνικό λαό τις εξεγερσιακές και ανατρεπτικές ποιότητες του συγκεκριμένου συμβολικού κεφαλαίου.