Το θυσιαστικό παράδειγμα του Γιώργου Μπαλταδώρου και εμείς

Του Γιώργου Ρακκά

Ο Γιώργος Μπαλταδώρος υπήρξε αυτό που λέμε «δημόσιος λειτουργός» με όλη την σημασία της λέξης, που σήμερα την έχουμε ξεχάσει. Το λειτούργημά του, είχε να κάνει με την διαφύλαξη του υπέρτατου δημόσιου αγαθού της ελληνικής πολιτείας, κάθε πολιτείας γενικότερα: Την άμυνά της, δηλαδή, της ελευθερίας και της ακεραιότητάς της.

Πολλοί αντιδρούν αλλεργικά σε αυτές τις λέξεις. Αξίζει να τους υπενθυμίσει κανείς, ότι είναι η ίδια η εθνική ελευθερία που τους παρέχει την δυνατότητα να αντιδράσουν αλλεργικά, κάτι που για παράδειγμα στα υπό διάλυση κράτη όπως είναι η Συρία φαντάζει μια άφταστη πολυτέλεια. Ιδού το δίλημμα που θέτει η ίδια η πραγματικότητα σήμερα, ας επιλέξουν ειλικρινώς σε τι τόπο θέλουν να ζήσουν.

Άλλοι πάλι πιστεύουν πως, επειδή το κράτος απέτυχε, επειδή στον δημόσιο βίο κυριαρχούν οι τελευταίοι, επειδή ο κοινωνικός βίος έχει καταντήσει εντελώς ασυνάρτητος, ή επειδή δεν αντέχουν τον τρόπο ζωής, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που ακολουθούν οι περισσότεροι συμπολίτες τους ή/και οι γείτονές τους, ότι αυτή η εθνική ελευθερία είναι μια «απάτη», μια αντανάκλαση, ένας αντικατοπτρισμός. «Τι κοινό έχω εγώ με όλα αυτά;», σκέφτονται.