Πριν λίγο καιρό, την ώρα που όλοι είμασταν αφοσιωμένοι στις εκλογικές διαδικασίες που θα καθόριζαν τον διαχειριστή του μετα-μνημονιακού και προδιαγραμμένου μέλλοντος της χώρας γενικά και της εκπαίδευσης ειδικότερα, η τελευταία, και δη η ανώτατη βαθμίδα της δέχτηκε καίριο πλήγμα.
Όχι! Δεν είναι αυτό που νομίζετε! Ουδείς υπουργός πρόλαβε να αθροίσει στις προηγούμενες καταστροφικές αποφάσεις, νόμους και εγκυκλίους, νέες καταστροφικότερες. Εκείνο τον καιρό εξάλλου υπουργοί και παρατρεχάμενοι έτρεχαν να βολέψουν τους τελευταίους των «ημετέρων» ή να «αγοράσουν» τίποτα ψήφους με μέτρα τελευταίας στιγμής. Έτσι δεν είχαν τον καιρό να καταστρέψουν κάτι μεθοδικότερα.
Αυτή τη φορά η συμφορά προήλθε από μια επιτροπή, η οποία δεν μας είχε απασχολήσει στο παρελθόν και παρέμενε ως εκ τούτου άγνωστη. Το όνομά της εντυπωσιακό: Επιτροπή για την Διαδικτυακή Προσβολή της Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Το κύρος της επικυρώνεται με την υποσημείωση «…του άρθρου 66Ε του νόμου 2121/1993». Αμ πώς, έτσι χωρίς νόμο…
Λίγο εισαγγελικά ακούγονται όλα αυτά, λίγο αστυνομικά και οπωσδήποτε κατασταλτικά στο γενικότερο πλαίσιο του Νόμου και της Τάξης. Ο χαρακτήρας αυτός μάλλον ενόχλησε και την ίδια την επιτροπή η οποία, για να αμβλύνει τις εντυπώσεις, προχώρησε σε αιτιολόγηση των έργων της. Αιτιολόγηση που κοσμεί όλους τους ιστοτόπους στους οποίους την πρόσβαση απαγόρεψαν οι αποφάσεις της.
