«Δημοκρατορία»: Η δικτατορία των democrats (Το Ιδιωτικό κατά του Δημοσίου)

Της Μαρίας Μαγγιώρου 

Ι. «Γυμνή Μετάβαση»: Μεταβήκαμε, από την Πολιτική, στο γυμνό Ιδιωτικό

Το Συνέδριο, επειδή είναι επιστημονικό και πολιτικό, κινδυνεύει και από τις επιστημονικές και από τις πολιτικές προκαταλήψεις. Από τη μια μεριά, ο θετικισμός αντικαθιστά την κοινωνική αλήθεια με εμπειριστικά δεδομένα και από την άλλη, ο πραγματισμός την αντικαθιστά με βεβαιότητες δομής. Έτσι, λόγω «ορθολογικότητας», τα κοινωνικο-πολιτικά φαινόμενα παραμένουν αόρατα. Επιπλέον, ο στόχος του Συνεδρίου για «τεκμηρίωση» δεν μας γλυτώνει από την αντίληψη της ιστορίας ως «προόδου». Αναμένεται λοιπόν να αναπαραχθεί η κυρίαρχη-συστημική θέση περί «κρίσης της πολιτικής» σαν να περνάνε απλώς κρίση οι θεσμοί και περί «λαϊκισμού» σαν να είναι δικτατορία η «δημόσια σφαίρα» (η πολιτική εξουσία) και δημοκρατία η «ιδιωτική σφαίρα» (η αγορά).
Δεδομένου ότι τα ιστορικο-κοινωνικά πισωγυρίσματα και προπαντός ο θάνατος αποτελούν ταμπού για τη Δύση, η λέξη κρίση πάει κι έρχεται σαν να μην αφορά το σημείο που δείχνει προς ένα πιθανό τέλος. Κρίση της πολιτικής είχαμε όταν μιλούσαμε για διαπλοκή, σήμερα, η άλωση του Δημόσιου από το Ιδιωτικό έχει ολοκληρωθεί. Κρίση είχαμε όταν υψώθηκε το πολεμικό λάβαρο που έγραφε «δεν υπάρχει κοινωνία», σήμερα, απλώς δεν υπάρχει «κοινωνικό κράτος».
Επίσης, κρίση δικαιοσύνης είχαμε στο ξεκίνημα της παγκοσμιοποίησης, τότε που το «κράτος δικαίου» άρχισε να ξηλώνεται για να μπει τέλος στους κανονισμούς που αφορούσαν το Ιδιωτικό (deregulation), για να ισχύει μόνο το «εθελοντικό δίκαιο» (softlaw). Τελικά, έληξε η συναίνεση του 17ου αιώνα, με την οποία καθιερώθηκε το «σύστημα Κρατών» της διεθνούς κοινότητας, με αποτέλεσμα να καταλυθεί το διεθνές δίκαιο και η «γεωπολιτική» να καταστήσει γεωγραφικούς χώρους τις χώρες. Αλλά και σε εθνικό επίπεδο έληξε ο ιστορικός συμβιβασμός του 19ου αιώνα, ο οποίος επέτρεψε την ύπαρξη των Εθνών-Κρατών. Δεν υπάρχει κυβερνητική εξουσία χωρίς κράτος, η «διακυβέρνηση» είναι ιδιωτική εξουσία για τα ιδιωτικά συμφέροντα, δεν είναι πολιτική εξουσία για τα συμφέροντα του λαού.
Η δικτατορία του Ιδιωτικού χρησιμοποιεί τους πολιτικούς θεσμούς έχοντας καταστήσει τη «διακυβέρνηση» έναν τύπο mafiamanagement. Εμείς όμως συνεχίσουμε να νομίζουμε πως δεν αλλάζει το νόημα με την αλλαγή της λέξης, όπως νομίζουμε ότι είναι κοινωνία των πολιτών η ιδιωτική civilsociety των ΜΚΟ.
Κρίση πολιτικής είχαμε όταν η «σφαίρα του Ιδιωτικού» πάλευε να ξεφορτωθεί τη «σφαίρα του Δημοσίου» μαζί με τη δορυφορική της «σφαίρα της Κοινωνίας». Αφής στιγμής η Πολιτική και η Κοινωνία εξαερώθηκαν, βιώνουμε την απώλειά τους, όχι την κρίση τους. Κρίση θεσμών είχαμε κατά το πέρασμα στη μεταβιομηχανική κοινωνία. Πάει καιρός που οι τράπεζες μεταμορφώθηκαν, από ιδρύματα/θεσμούς για την «κοινωνική ανάπτυξη», σε χρηματοπιστωτικό καζίνο. Το ίδιο το κράτος δεν υπηρετεί πια την κοινωνία αλλά τον τζόγο των αγορών. Οι κυβερνήσεις έγιναν υπηρετριούλες της Αγοράς, του Ιδιωτικού.

Σαν ένα παραμύθι που θα θελα να ήταν αληθινό...

Όλα κυλούσαν ομαλά στους κήπους του προεδρικού μεγάρου, ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε στην είσοδο ένα καλοντυμένο ζευγάρι.

Ο άντρας ξεφεύγει από τον υπεύθυνο ασφαλείας, προχωρά με γρήγορο βήμα, αρπάζει το μικρόφωνο και αρχίζει:

Κυρίες και κύριοι.

Λέγομαι Περικλής του Ξανθίππου.

Μαθαίνω πως συγκεντρωθήκατε εδώ για να γιορτάσετε την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Κανονικά βέβαια αυτή η εκδήλωση μνήμης και τιμής έπρεπε να γίνει στο ΕΑΤ- ΕΣΑ, αλλά το προσπερνώ.

Κυρίες και κύριοι, θα μου επιτρέψτε να απευθυνθώ ειδικά στον οικοδεσπότη.

Κύριε Τασούλα, όπως βλέπω, ελάχιστοι αγωνιστές που δεν δείλιασαν να τα βάλουν με τη δικτατορία, υπομένοντας, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εξορίες, βρίσκονται απόψε εδώ.

Αντίθετα βλέπω να περιφέρεται ένας Αυγενάκης και διάφοροι άλλοι της ίδιας συνομοταξίας.

Γιατί τους καλέσατε;

Για να νομιμοποιήσετε τις κλοπές και τις απάτες τους;

Κύριε Τασούλα, όπως ίσως ξέρετε, Δημοκρατία σημαίνει δύναμη του λαού.

Γιατί δεν κάνατε την υπέρβαση στέλνοντας μια πρόσκληση, έστω συμβολική, σε ένα συγγενή των θυμάτων στα Τέμπη ή στο Μάτι, αφού ήταν τραγωδίες που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη;

Θα ήταν μια έμπρακτη συγγνώμη για τις εγκληματικές παραλείψεις και αμέλειες του κράτους εξαιτίας των οποίων χάθηκαν τόσες ζωές. Γιατί να μην είναι παρών ένας σεισμοπαθής από το Αρκαλοχώρι που μένει ακόμα σε τροχόσπιτο, ένας πλημμυροπαθής του Ντάνιελ, μια νοικοκυρά που δυσκολεύεται με την ακρίβεια.

Οι διάφορες θεωρίες για τη δικαιοσύνη ακουγόντουσαν ωραία στα συμπόσια.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, όμως σημασία έχει αυτό που είχα πει στον Επιτάφιο:

«Υπακούμε περισσότερο στους νόμους που προστατεύουν τους αδύναμους κι αυτούς που αδικούνται».

Υπόθεση Τριαντόπουλου: Η καταδολίευση μιας δημοκρατικής ιδέας

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η υπαγωγή του πολιτικού προσωπικού στη Δικαιοσύνη αποτέλεσε ουσιώδες μέρος μιας συνολικής πρότασης για τη μεταβολή πολιτείας που είχα επεξεργασθεί από τη δεκαετία του 1980 και αποβλέπει στη μετάβαση από την εκλόγιμη μοναρχία στην έστω κατά προσομοίωση αντιπροσώπευση. Στο πλαίσιο της πρότασης αυτής εμπεριείχετο και η πρακτική κατάργηση των εξεταστικών/ανακριτικών και άλλων επιτροπών που αποβλέπουν στην μη υπαγωγή του πολιτικού προσωπικού στη Δικαιοσύνη.

Σε μεταβατικό στάδιο η πρότασή μου προέκρινε την παραίτηση της Βουλής από τη δικαστική της αρμοδιότητα που παραβιάζει καταφανώς τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος – τη νομική ισότητα όλων των πολιτών ενώπιον της Δικαιοσύνης και τη διάκριση των εξουσιών – και τη διαβίβαση της δικογραφίας κατ’ ευθείαν στη δικαστική αρχή, προκειμένου να ασχοληθεί με την όποια παραβατικότητα των φορέων της πολιτικής.

Πρότεινα δηλαδή όταν ο φάκελος του ανακριτή έφθανε στη Βουλή να παραπέμπεται κατ’ ευθείαν στο αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης. Κάποιοι υποκρινόμενοι ότι υπεραμύνονται του Συντάγματος της εκλόγιμης μοναρχίας παρακάμπτουν το γεγονός ότι η κομματοκρατία παραβιάζει συλλήβδην όλες στις διατάξεις του.

Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες, επανέφερα πολλές φορές τη πρόταση δημοσίως, ουδείς όμως εκ των πολιτικών ή των συνταγματολόγων την υιοθέτησε. Και κανείς δεν την εισηγήθηκε κατά τις αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις του Συντάγματος. Μάλιστα όσο η διαφθορά και η διαπλοκή γιγαντώνονταν στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, τόσο οι παρακοιμώμενοι της εξουσίας συνταγματολόγοι συνέδραμαν την πολιτική τάξη να θωρακίσει έτι περαιτέρω την ασυλία της.

Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: Εκλογές ναι, Δημοκρατία όχι

Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Του Θέμη Τζήμα

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζίμι Κάρτερ το είπε το 2015 με τον πλέον εύγλωττο τρόπο: «Τώρα είναι απλώς μια ολιγαρχία με απεριόριστη πολιτική δωροδοκία. Αυτή είναι η ουσία για να είναι κανείς υποψήφιος πρόεδρος ή για να εκλεγεί πρόεδρος. Και το ίδιο ισχύει και για τους κυβερνήτες, τους γερουσιαστές και τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ …». Αναφερόταν στο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ. Τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο στις ΗΠΑ αλλά ισχύουν κατεξοχήν στις ΗΠΑ. Στην τρέχουσα συζήτηση διόλου τυχαία συγχέονται συχνά οι εκλογές με τη δημοκρατία. Σε μια δημοκρατία υπάρχουν εκλογές αλλά όπου λαμβάνουν χώρα εκλογές δεν υπάρχει απαραιτήτως δημοκρατία.

Εν προκειμένω όμως δε θέλουμε να σταθούμε μόνο στη δήλωση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ αλλά σε μια ακόμα υπόθεση η οποία αποδεικνύει πόσο διεφθαρμένο είναι το σύστημα εξουσίας στις ΗΠΑ αλλά και πώς αυτή η διαφθορά διαμορφώνει τις επιλογές των ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική. Πριν από λίγες ημέρες, στον ιστότοπο The Intercept δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Πώς διαμορφώνει η AIPAC την Ουάσιγκτον; Παρακολουθήσαμε κάθε δολάριο».

Η AIPAC ή αλλιώς «American Israel Public Affairs Committee» αποτελεί το πιο ισχυρό ή τουλάχιστον το πιο γνωστό Ισραηλινό, δηλαδή σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ. Εν μέσω πολέμου και γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων, η σημασία του καθίσταται παραπάνω από προφανής. Η AIPAC λοιπόν από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 και έπειτα αποφάσισε χάρη στον πακτωλό χρημάτων που λαμβάνει από μεγιστάνες του πλούτου και λογής «ευαγή ιδρύματα» να αρχίσει να «επενδύει» χρήματα απευθείας σε πολιτικές καμπάνιες. Με άλλα λόγια από την κάπως πιο καλυμμένη δουλειά να περάσει στη μετωπική. Η λογική της AIPAC είναι να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαιά της προκειμένου να ηττηθούν τα μέλη του Κογκρέσου που έχουν επικρίνει το Ισραήλ και τη στρατιωτική χρηματοδότηση των ΗΠΑ προς το Ισραήλ. Έτσι, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, έχει γίνει ένα από τα ισχυρότερα λόμπι συγκεκριμένα για τις εκλογές του Κογκρέσου με βάση τα κεφάλαια που δίνει και τις επιτυχίες που σημειώνει.

«Εκλογή αρχηγού από τη βάση»: Πλήγμα σε δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία

Όταν ακολουθείς την κοινωνία στις απόψεις της αντί να την πείσεις για τις δικές σου, έχεις ήδη πάψει να είσαι αυτό που ισχυρίζεσαι.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το σύστημα της εκλογής αρχηγού δήθεν από τη βάση το εισήγαγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου, δηλαδή οι Αμερικανοί, όπως και σε άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που επεδίωκαν, μετά το 1991, να τα κάνουν αντίγραφα και δορυφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ελέγχοντας ταυτόχρονα πλήρως την ηγεσία τους. Το ΠΑΣΟΚ το μιμήθηκε σύντομα η Νέα Δημοκρατία και, πολύ αργότερα, στη φάση του ακραίου εκφυλισμού και εξαμερικανισμού του, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.

Λέμε εκλογή δήθεν από τη βάση γιατί κανένας δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι εκλογείς που προσέρχονται να ψηφίσουν τον αρχηγό του κόμματος! Πρόκειται για ακραίο παραλογισμό.

Για παράδειγμα, αν ένας Νεοδημοκράτης σκεφτεί τι ωραία που θα ήταν, εκτός από αρσενικό, να έχουμε και ένα θηλυκό Μητσοτάκη, μπορεί να πάει να ψηφίσει στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ την Άννα Διαμαντοπούλου, ουδείς τον εμποδίζει. Και μπορεί να μην είναι ένας «απλός Νεοδημοκράτης» που θα πάει να ψηφίσει, αλλά ο ίδιος ο Μητσοτάκης που θα στείλει κόσμο να ψηφίσει. Δεν λέω ότι θα το κάνει, λέω ότι η φαιδρή και ύποπτη αυτή διαδικασία εκλογής δήθεν από τη βάση το επιτρέπει.

Αν κάποιος της αριστεράς επίσης θέλει συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάει να ψηφίσει Δούκα, τον μόνο υποψήφιο στο ΠΑΣΟΚ που μοιάζει να μην αποκλείει κατηγορηματικά και εκ των προτέρων συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι άλλοι μάλλον νοιάζονται να διαμοιράσουν τα ιμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, παρά να αγωνιστούν κατά του Μητσοτάκη. (*)

Το αφήγημα της "Δημοκρατίας"

Πάντως είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως το σύστημα συντηρεί το αφήγημα της "Δημοκρατίας" και ρίχνει στάχτη στα μάτια των δούλων. Κάθε μέρα διαβάζουμε ιστορίες του τύπου:

-"Το πήρε πάνω του ο πρωθυπουργός και αποφάσισε..."

-"Έντονη διαμάχη ξέσπασε μεταξύ των βουλευτών του τάδε με τους τάδε.."

- "Παρά τη δύσκολη κατάσταση, η κυβέρνηση αποφάσισε να χαλαρώσει τα μέτρα..."

-"Έντονη υπήρξε η αντίδραση της αντιπολίτευσης...."

-"Επανάσταση από τους βουλευτές της τάδε που ψήφισαν "παρόν" στο νέο νομοσχέδιο...."

Φυσικά, όποιος έχει δραπετεύσει από το "σπήλαιο του Πλάτωνα" αντιλαμβάνεται ότι όλες αυτές οι παπαρiές έχουν αποκλειστικό στόχο να περάσουν το μήνυμα πως "η Δημοκρατία δουλεύει" και ότι οι μάχιμοι πολιτικοί μας δίνουν τρομερό αγώνα καθημερινά για να βελτιώσουν τη ζωή μας. Γνωρίζει ότι μιλάμε για άτομα που είναι κολλητοί μεταξύ τους, αλλάζουν κόμματα και ιδεολογίες σαν τα πουκάμισα και βγαίνουν για μεζέδες και τσίπουρα μετά τη δήθεν αντιμαχία τους στα κανάλια.

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ για την αιματηρή υποστήριξη της Ελληνικής Κυβέρνησης στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ και για μία «εθνοκεντρική» ανάπτυξη με δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου

ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

—Την ώρα που στην Γάζα η συντριπτική πολεμική μηχανή του Ισραήλ ισοπεδώνει εν ριπή οφθαλμού ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, ουσιαστικά ολόκληρη τη Γάζα, για να τιμωρηθεί ο ατίθασος στους κατακτητές λαός της,
—την ώρα που με τον πλήρη αποκλεισμό συντελείται συλλογική τιμωρία έναντι ενός ολόκληρου πληθυσμού (πράγμα που συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν οι Σιωνιστές εγκληματίες πολέμου αλλά και ολόκληρη η Δύση),
—ο Μητσοτάκης, «πρωθυπουργός» μιας «πολιτισμένης» και «δημοκρατικής» χώρας, σφιχταγκαλιάζεται με τον γκάνγκστερ-εγκληματία Μπένζαμιν Νετανιάχου. Με αυτόν τον τρόπο επιλέγει η ελληνική κομπραδόρικη ελίτ να δείξει την αμέριστη υποστήριξή της στα πολλαπλά εγκλήματα του κράτους-τρομοκράτη Ισραήλ. Αλλά και όχι μόνο.

Όταν ακόμα και ο Γ.Γ. του ΟΗΕ αναγκάστηκε να επισημάνει ότι «η επίθεση της Χαμάς δεν συνέβη εν κενώ», αναφερόμενος συνοπτικά στο καθεστώς απάρτχαϊντ στο οποίο ζουν οι Παλαιστίνιοι (βλ. τελευταία ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ) και ότι οι Ισραηλινοί δεν δικαιούνται να διαπράττουν εγκλήματα έναντι του Παλαιστινιακού λαού —προκαλώντας την «οργή» των Ισραηλινών εγκληματιών— ο Μητσοτάκης, πέρα από τη συμβολική συμπαράταξή του, δίνει γη και ύδωρ στον αμερικανικό στρατό, ο οποίος αναπτύσσει τις δυνάμεις του στην περιοχή για παν ενδεχόμενο, διότι βέβαια μια γενική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή είναι ίσως περισσότερο πιθανή παρά ποτέ σήμερα.

Άραγε ποια εξουσιοδότηση έδωσε ο Ελληνικός λαός στον Μητσοτάκη να τολμά να εκστομίζει «Αγαπητέ Μπίμπι… θα συνεχίσουμε να σας στηρίζουμε και να ελπίζουμε πως ό,τι και αν συμβεί πρέπει να συμβεί χωρίς μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος. Μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξή μας, τη βοήθειά μας»; Με τι περίσσιο θράσος τολμά να βάζει «διατίμηση» στο λεγόμενο ανθρωπιστικό κόστος; Έχει καταλάβει ο γόνος αυτός οικογένειας επαγγελματιών πολιτικών που έγινε πρωθυπουργός μόνο χάρη στο επώνυμό του ότι αν αύριο καταδικαστούν οι Σιωνιστές σαν εγκληματίες πολέμου θα είναι και αυτός υπόδικος και ότι κανένας δεν ελέγχει για πάντα τον τροχό της Ιστορίας;

Το εκλογικό bonus και η απατηλή Δημοκρατία

Του Νίκου Ιγγλέση

Οι έλληνες πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες την 25^η Ιουνίου για να αναδείξουν τη νέα Βουλή της χώρας από την οποία θα προέλθει η επόμενη κυβέρνηση. Μόνο που το παιχνίδι είναι εξ’ υπαρχής στημένο. Η ψήφος όσων προσέλθουν δε θα είναι ισότιμη. Κάποιων η ψήφος θα μετρήσει περισσότερο απ’ αυτήν κάποιων άλλων.

Οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν μ’ ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με ένα bonus που μπορεί να φθάσει μέχρι τις 50 έδρες. Αυτές οι έδρες αντιπροσωπεύουν το 16,7% των εγκύρων ψηφοδελτίων ή 986.000 ψηφοφόρους σύμφωνα με τη συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογές της 21^ης Μαΐου.

Αυτοί οι, περίπου 1.000.000, εκλογείς θα ψηφίσουν διάφορα κόμματα, αλλά, οι βουλευτές που θα εκλεγούν δε θα προέρχονται από αυτά, αλλά μόνο από το πρώτο κόμμα. Συγκεκριμένα το πρώτο κόμμα, εφ’ όσον έχει τουλάχιστον 25% θα λάβει κατ’ αρχήν ένα bonus 20 εδρών και στη συνέχεια για κάθε επιπλέον 0,5% των ψήφων άλλη 1 έδρα. Αν υποθέσουμε ότι η Ν.Δ λάβει το ίδιο ποσοστό (40,79%) με αυτό των εκλογών της 21^ης Μαΐου, τότε θα πάρει συνολικό bonus 50 εδρών. Θα λάμβανε 51 αλλά δεν επιτρέπεται πάνω από 50. Πάλι καλά να λέμε.

Το bonus δίνεται μόνο σε αυτοτελή κόμματα και όχι σε συνασπισμούς κομμάτων. Έτσι αποτρέπεται η συνεργασία κομμάτων πριν από τις εκλογές, ενώ μετά από αυτές το δεύτερο με το τρίτο ή και το τέταρτο κόμμα δεν μπορούν να συνεργαστούν για το σχηματισμό κυβέρνησης γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες έδρες, οι οποίες έχουν δοθεί με το bonus στο πρώτο.

Γιατί χάνει την λάμψη της η φιλελεύθερη δημοκρατία

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οι προδιαγραφές της διεθνούς οικονομικής τάξης σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ, που διαδέχθηκαν τη Μεγάλη Βρετανία στην κορυφή του κόσμου. Η νέα αυτή τάξη επικράτησε ως “φιλελεύθερη”, ενώ συνδέθηκε και με την “φιλελεύθερη δημοκρατία”.

Να σημειωθεί ότι το νέο (για τότε) αυτό διεθνές καθεστώς επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους συμμάχους της, που είχαν ανάγκη από την προστασία και την οικονομική συμπαράσταση τους, αλλά ταυτόχρονα να προωθήσει και δικούς τους στόχους, σχετικά με την αντιμετώπιση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και του ψυχρού πολέμου.

Το σχήμα αυτό, διεθνές και εθνικό, χαρακτηρίστηκε από τον Φράνσις Φουκουγιάμα ως αιώνιο, ως «το τέλος της ιστορίας» και παράλληλα στήριξε απόψεις που υποστήριζαν ότι η υιοθέτηση του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης δημοκρατίας είναι νομοτελειακή, για το σύνολο των χωρών του πλανήτη. Με βάση αυτές τις πεποιθήσεις, οικονομίες όπως για παράδειγμα η Κίνα, θα ασπάζονταν υποχρεωτικά το δυτικό καθεστωτικό πρότυπο, όταν θα ξεπερνούσε ένα κρίσιμο επίπεδο του κατά κεφαλή εισοδήματός της.

Ωστόσο, όπως είναι πια γνωστό, οι  καταιγιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν τις δηλώσεις Φουκουγιάμα ήταν διαμετρικά αντίθετες των προβλέψεών του. Γιατί η Κίνα, όχι μόνο ξεπέρασε προ πολλού το επίμαχο αυτό σημείο (πέραν του οποίου θα έπρεπε δήθεν υποχρεωτικά να εισέλθει στο πεδίο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, παραμένοντας ωστόσο στην ανελεύθερη δημοκρατία) αλλά και επιπλέον επειδή ένας ολοένα ανερχόμενος αριθμός χωρών, ασπάζεται τον λαϊκισμό.

Πρώην Δήμαρχος Γαύδου: «Είχα παράκληση από αστυνόμο να μείνω σπίτι μου μέχρι την αποχώρηση του πρωθυπουργού»

Σύσταση από αστυνόμο να παραμείνει στο σπίτι της μέχρι την αποχώρηση του πρωθυπουργού από το νησί, δέχθηκε, όπως καταγγέλλει η πρώην δήμαρχος Γαύδου, Γκέλη Καλλίνικου.

Υπενθυμίζεται ότι σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο νησί για τα Θεοφάνεια.

Αναλυτικά όσα έγραψε η κ. Καλλίνικου:

«Βρίσκομαι σε καθεστώς ΟΜΗΡΙΑΣ να το πω; Επιτήρησης να το πω; από την αστυνομία σήμερα λόγω της επίσκεψης του πρωθυπουργού της χώρας στη Γαύδο.

Τι έχει το ποινικό μου μητρώο που σας ανησυχεί και με βάζετε σε καθεστώς περιορισμού ή παρακολούθησης ή επιτήρησης; Μήπως υπεξαίρεσα δημόσιο χρήμα;

Αυτοί που έχουν καταδικαστεί για το αδίκημα αυτό, είναι δίπλα σας αυτή την στιγμή, σας σφίγγουν το χέρι και ενδεχομένως να φάτε και στο μαγαζί τους.

Απειλείται η ζωή μου με κάποιο τρόπο, όπως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν ή απειλείται να χαλάσει η πολιτική σας βιτρίνα από αντιπολιτευτικές φωνές;

Δημοκρατία και Εθνική Κυριαρχία – Με αφορμή το θάνατο της Ελισάβετ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο θάνατος της Ελισάβετ, μετά από πολύχρονη βασιλεία (επί) του λαού «της» που κράτησε 7 δεκαετίες, επανέφερε το ερώτημα της σχέσης δημοκρατίας με την εθνική κυριαρχία στην επικαιρότητα. Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας υποστηρικτής της δημοκρατίας που υπερασπίζεται τον φεουδαρχικό βασιλικό θεσμό, εφόσον όμως ως δημοκρατία ορίζουμε την πραγματική αυτοκυβέρνηση του λαού και όχι τις απομιμήσεις δημοκρατίας που επικράτησαν στα αστικά καθεστώτα της Δύσης, συνήθως με τη προσωνυμία «αστική» ή «κοινοβουλευτική» δημοκρατία. Η αστική δημοκρατία δεν είναι βέβαια παρά μια απλή αντίφαση στους όρους εφόσον, εξ ορισμού, είναι ένα καθεστώς που το κυβερνά μια τάξη, η αστική τάξη, και όχι ο ίδιος ο λαός, όπως συνέβαινε στην πρώτη μορφή δημοκρατίας, την Αθηναϊκή, έστω και αν ο «λαός» οριζόταν με βάση τα στενά κριτήρια της εποχής.

Όμως, στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης (ή της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, όπως την ορίζουμε εμείς) οι μεγάλοι βασιλικοί οίκοι όπως ο Βρετανικός είναι υπό (ρητή, ή συνήθως, σιωπηρή) αμφισβήτηση από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), ακριβώς γιατί -από τη φύση της θέσης τους, αντικειμενικά- στηρίζουν την εθνική κυριαρχία που είναι φυσικά ανάθεμα για την Υ/Ε, καθώς είναι εξ ορισμού ασύμβατη με την κυριαρχία της Υπερεθνικής Ελίτ. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που μετείχαν στις εκδηλώσεις πένθους για το θάνατο της Βασίλισσας δεν ήταν επομένως απλώς φιλοβασιλικοί «κάλοι», όπως τους παρουσιάζουν οι δήθεν δημοκράτες στην Ελλάδα οι οποίοι σήμερα ασπάζονται τον κάθε εκλεκτό που επιλέγει η Υ/Ε για να ενσωματώσει ακόμη καλύτερα τη χώρα μας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αυτός λέγεται Μητσοτάκης είτε Τσίπρας ή Ανδρουλάκης κ.λπ. Ήταν βασικά τα ίδια λαϊκά στρώματα που πάλεψαν με νύχια και με δόντια ενάντια σε όλο το Βρετανικό κατεστημένο (στην πραγματικότητα ενάντια στην Υ/Ε) για να επιβάλουν το Brexit που σήμερα πενθούν για τη Βασίλισσα τους σαν «εθνικό θεσμό» που προήλθε από την ίδια τη χώρα. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η Βασίλισσα μαχόταν υπέρ των… εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων (π.χ. των Κυπρίων αγωνιστών) που τους έβλεπε απλώς σαν «ενόχληση» στη δυναστεία της και την Αυτοκρατορία που είχε ορκιστεί να προστατεύει.

Τζαβάρας για υποκλοπές: “Ντροπή για τη Δημοκρατία η στάση των συστημικών ΜΜΕ”

Σε διαφορετική από το κυρίαρχο κυβερνητικό αφήγημα ρότα φαίνεται ότι κινούνται ορισμένες φωνές εντός του κυβερνητικού κόμματος.

Ειδικότερα, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Τζαβάρας, στον απόηχο των αποκαλύψεων για τις υποθέσεις των υποκλοπών, χαρακτήρισε τη στάση των συστημικών ΜΜΕ ως “ντροπή για τη Δημοκρατία”.

Ο κ. Τζαβάρας, μιλώντας στην εφημερίδα “Πελοπόννησος” έκανε λόγο για “ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που συνέβησαν στην θητεία του Πρωθυπουργού”, καλώντας τον να “σταθεί στο ύψος των περιστάσεων”.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του Κώστα Τζαβάρα:

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Η λειτουργία του πολιτεύματος έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα και ο πρωθυπουργός οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να δώσει εντολή ν’ αποκαλυφθούν τα πάντα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Θεωρώ πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που συνέβησαν στην θητεία του. Και γι’ αυτό η αντιπολίτευση θα το πάει ως το τέλος.

Πρέπει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός ν’ αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν με διαδικασίες αμερόληπτες και ανεπηρέαστες, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο κοινοβουλευτικό επίπεδο.

Μεροληπτική δικαιοσύνη και τυφλή δημοκρατία

Του Νίκου Ταυρή

Έχει παραγίνει το θέμα με τις προκλητικές αποφάσεις της δικαιοσύνης το τελευταίο διάστημα. Κορυφή του παγόβουνου η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο Δημήτρης Λιγνάδης αμέσως μετά την καταδίκη του σε 12 χρόνια κάθειρξη για τους βιασμούς 2 ανηλίκων. Από ένα δικαστήριο που όχι μόνο αποφάσισε να μην φυλακιστεί ο Δημήτρης Λιγνάδης αλλά επιπλέον ανέχτηκε επί μήνες στη δικαστική αίθουσα να διασύρονται τα θύματα, οι συνοδοί τους, οι μάρτυρες, οι δημοσιογράφοι και ολόκληρος ο πνευματικός κόσμος των καλλιτεχνών ως μέτριοι, επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι, σκευωροί και λαοπλάνοι, όπως χαρακτηριστικά τόνισε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών.

Η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο Δημήτρης Λιγνάδης ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην ελληνική κοινωνία που ξεκινούσαν με παρεμβάσεις με χώρους πολιτισμού και έφταναν μέχρι τις χιλιάδες διαμαρτυρίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί η ελληνική κοινωνία καταλαβαίνει πόσο βίαιο σαν έγκλημα είναι ο βιασμός ανηλίκων, πόσο εναντίον της ίδιας της κοινωνίας είναι μια τέτοια πράξη. Για αυτό και δεν μπορεί να ανεχτεί την προκλητικά ευνοϊκή μεταχείριση που δείχνεται στον Λιγνάδη επειδή είναι ένας άνθρωπος του σταρ σίστεμ, επειδή είναι κάποιος με διασυνδέσεις με υψηλά ιστάμενα πρόσωπά.

Πληροφορία και Ολοκληρωτισμός – Καπιταλισμός, Ιμπεριαλισμός και Δημοκρατία

Ανέκαθεν τα καπιταλιστικά κράτη ήταν, παρά τη δημοκρατική ιδεολογία τους, ολιγαρχίες, λόγω της τεράστιας εξουσίας που ασκεί μια φούχτα πολυεθνικών (περιλαμβανομένων των γιγάντων του Ίντερνετ)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στο προηγούμενο άρθρο μας εξηγήσαμε ότι η Κίνα προχώρησε σε μερική αποσύνδεση του δικού της Ίντερνετ από το αμερικανοκρατούμενο παγκόσμιο Διαδίκτυο, ένα βήμα που το θεωρούμε προοδευτικό, στο μέτρο που μειώνει την εξουσία του παγκόσμιου καπιταλισμού, του διεθνούς Κεφαλαίου πάνω σε αυτή τη χώρα.

Στο σημείο αυτό πρέπει να ανοίξουμε μια παρένθεση λόγω της διεθνούς ιδεολογικής και προπαγανδιστικής σύγκρουσης που διεξάγεται τώρα ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή για το θέμα της δημοκρατίας, μια σύγκρουση που γίνεται με εσφαλμένους και παραπλανητικούς όρους και από τις δύο πλευρές.

Μερικοί θα πουν ασφαλώς ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι δημοκρατικές χώρες και, επομένως, η αποσύνδεσή τους από το αμερικάνικο Ίντερνετ θα βοηθήσει τον αυταρχισμό τους. Εδώ όμως έχουμε σύγχυση δύο διαφορετικών επιπέδων, του εθνικού και του διεθνούς.

Αγαπητοί αναγνώστες, καλημέρα σας

Είμαι ο Νίκος Παπαδογιάννης και αναζητώ έναν καλό οφθαλμίατρο, για να στείλω σούμπιτους όσους δεν μπορούν να δουν ότι ζούμε σε καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Από τη στιγμή που καταλύθηκαν και πέρασαν στα χέρια μίας αδυσώπητης σπείρας σχεδόν όλες οι εξουσίες, από την πρώτη μέχρι την τέταρτη και όλες τις ενδιάμεσες, το επιχείρημα περί «εκλογών που στοιχειοθετούν Δημοκρατία» είναι κίβδηλο.

Όταν κλείνεται στο παραβάν της κάλπης, ο πολίτης πρέπει να αποφασίζει ανεπηρέαστος και καλά πληροφορημένος. Χωρίς να φοβάται μη τυχόν πέσει στα χέρια κάποιου αλλήθωρου δικαστή και χωρίς να τρέμει την ατιμωρησία ενός μπάτσου με αιματοβαμμένα χέρια. Κάπου ανάμεσα στον εκμαυλισμό της Δικαιοσύνης, στην ασυδοσία της Αστυνομίας, στην αναλγησία της Πολιτείας και στον εξανδραποδισμό του Τύπου, η Δημοκρατία εξανεμίστηκε και τα κεφαλαία γράμματα έχασαν το νόημά τους.

Το «άλφα» της Αστυνομίας εξελίσσεται γοργά σε «ωμέγα» βγαλμένο από τον πάτο του βαρελιού όπου ζουν οι κατσαρίδες, το «δέλτα» θυμίζει μόνο τους πραιτωριανούς που αλλάζουν όνομα αλλά ποτέ προβιά, το «ταυ» μοιάζει με τον σταυρό του μαρτυρίου που όλοι κουβαλάμε στις πλάτες, το «πι» με το ορθοπεδικό εξάρτημα που χρειάζονται οι δυστυχείς θαμώνες των διαλυμένων νοσοκομείων.

H Σουηδία είναι δημοκρατία ή δικτατορία;

Πώς είναι τότε δυνατόν οι δυτικές κυβερνήσεις να ασκούν πολιτικές αντίθετες με όσα πρεσβεύουν οι πολίτες τους;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Δύση ισχυρίζεται αυτάρεσκα ότι είναι το μπλοκ των Δημοκρατιών που αγωνίζεται κατά των αυταρχικών καθεστώτων παγκοσμίως. (Εμείς οι Έλληνες το μάθαμε αυτό πολύ καλά και με τη χούντα που μας επέβαλαν οι Αμερικανοί το 1967 και με το πραξικόπημα και την απόπειρα δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Κύπρο το 1974, που άνοιξε τον δρόμο στην τουρκική εισβολή. Και το έμαθαν εξίσου καλά και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου, από τη Χιλή και τη Βραζιλία, μέχρι το Ανατολικό Τιμόρ και την Ινδονησία.

Στην τελευταία, το πραξικόπημα που οργάνωσαν οι Αγγλοαμερικανοί – με πρωταγωνιστικό ρόλο της Ιντέλιτζενς Σέρβις – στη δεκαετία του 1960, οδήγησε στη σφαγή 600.000 κομμουνιστών!

Αν όμως συμβαίνει αυτό όντως, αν δηλαδή είναι ο δήμος, ο λαός, και όχι το μεγάλο Κεφάλαιο (και οι … υπερκείμενοι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) που ασκεί με διάφορους, δημοκρατικοφανείς τρόπους την εξουσία στις δυτικές χώρες, πώς είναι τότε δυνατόν οι δυτικές κυβερνήσεις, σχεδόν στο σύνολό τους, να ασκούν πολιτικές αντίθετες με όσα πρεσβεύουν οι πολίτες τους, όπως αποδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και τα δημοψηφίσματα, οσάκις γίνονται;

Σε όλα τα δημοψηφίσματα που διεξάγονται στην Ευρώπη εδώ και είκοσι χρόνια, η βούληση των λαών αποδεικνύεται συστηματικά αντίθετη με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές του δυτικού υποτίθεται δημοκρατικού συστήματος. Ενδεικτικά παραδείγματα τα δημοψηφίσματα σε Κύπρο (2004), σε Γαλλία (2005), σε Ολλανδία (2005), σε Ιρλανδία (2008), Ελλάδα (2015), Βρετανία (2016) κλπ. (Να θυμίσουμε με την ευκαιρία και κάτι που το έχουν τώρα ξεχάσει όλοι και να δούμε τι νομική αλχημεία θα σκεφτούνε για να το ξεπεράσουν. Το 2016, οι πολίτες της Ολλανδίας ψήφισαν εναντίον της έγκρισης της Συμφωνίας Σύνδεσης Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Η Εδαΐτικη «Αριστερά» του Θεοδωράκη και ο ελληνικός λαός

1. Το λαϊκό ξέσπασμα με αφορμή τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αναπάντεχο. Δεν είναι τυχαίο γιατί ο λαός στη πλειοψηφία του έχει υιοθετήσει από τον καιρό της Χούντας το είδος «Αριστεράς» που εκπροσωπούσε μεταπολεμικά η ΕΔΑ και το στέλεχός της ο Μίκης. Και δεν είναι αναπάντεχο, γιατί στην πραγματικότητα οι ξένες ελίτ που στήριξαν τη Χούντα το έκαναν ακριβώς για να κτυπήσουν το μαζικό λαϊκό κίνημα που είχε αναπτυχθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 με ριζοσπαστικά αιτήματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ την ΕΔΑ, η οποία ουσιαστικά ήταν προπομπός του είδους «Αριστεράς» που έχει επικρατήσει σήμερα παγκόσμια, μετά τη συντριβή του ριζοσπαστικού κινήματος του Μάη του ’68.
2. Το σύνθημα, άλλωστε, «Καραμανλής ή τανκς» που λανσάρισε ο Μίκης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, αλλά εξέφραζε επακριβώς τον στόχο για τον οποίο έγινε η δικτατορία: ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι η «δημοκρατία» είναι επιτρεπτή μόνο όταν είναι ελεγχόμενη από τις ελίτ: δηλαδή, τότε, τις ντόπιες ελίτ που έλεγχαν κυρίως οι Αμερικανοί και σήμερα, την Υπερεθνική Ελίτ που ελέγχει την Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (βλ. νέο βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου Η Νέα Διεθνής Τάξη εν Δράσει – Η Παγκοσμιοποίηση, η Επανάσταση του Brexit και η “Αριστερά”).

Η Αστική Δημοκρατία Πέθανε, Ο «Μεταδημοκρατικός» Ολοκληρωτισμός Γεννήθηκε

Του Γιάννη Περάκη

Τα όσα τεκταινόμενα συμβαίνουν εδώ και χρόνια με αφορμή την παγκοσμιοποίηση, επισπεύδονται σήμερα με αφορμή την πανδημία. Θα τολμούσε κάποιος να πει μετά βεβαιότητας ότι οι οικονομικό-πολιτικές συνθήκες αλλάζουν προς το χείρον, με ταχύτητα φωτός. Τις βιώνουμε κυρίως σε οικονομικό επίπεδο με:

1) Τις συνθήκες εργασίας

2) Την ποιότητα ζωής

3) Την μαζική εισαγωγή των ρομπότ στην παραγωγή και γενικά στην καθημερινότητα μας

Βασική προυπόθεση της αποδοχής από τους πολίτες των «αλλαγών» αυτών, αποτελεί η αλλαγή των πολιτικών όρων και λειτουργίας αυτής της εναπομείνουσας δημοκρατικότητας της αστικής δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. Τα μνημόνια από το 2011 ψαλίδισαν ελευθερίες και δικαιώματα. Η χώρα κυβερνάται δια προεδρικών διαταγμάτων, με υποβιβασμό της λειτουργίας των θεσμών και τις απανωτές καταπατήσεις του συντάγματος. Θεσμούς και σύνταγμα που τα ίδια τα κόμματα εξουσίας ψήφισαν και στα λόγια ευαγγελίζονται.

Το εργασιακό, η διαπλοκή, ο συνδικαλισμός και η δημοκρατία

Του Θεόδωρου Στάθη

Στις μέρες μας το μεγάλο θέμα στην Ελλάδα είναι το νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή για τα εργασιακά, όπου ο λαϊκισμός δεν λείπει. Όπως συνηθίζεται, στις αντιδράσεις πρωτοστατεί ο συνδικαλισμός. Η θέση της κυβέρνησης είναι ότι οι διατάξεις του νομοσχεδίου έχουν στόχο τη βελτίωση της οικονομικής θέσης των εργαζομένων, του εργασιακού περιβάλλοντος, και την αύξηση των θέσεων εργασίας ως αποτέλεσμα των κινήτρων που προσφέρει για περισσότερες επενδύσεις στην Ελλάδα.

Προφανώς, η κυβέρνηση δέχεται πως υπάρχουν και κακοί επιχειρηματίες, οι οποίοι θα επιδιώξουν την εκμετάλλευση ορισμένων διατάξεων με στόχο τα περισσότερα οφέλη γι’ αυτούς και τα λιγότερα για τους εργαζόμενους. Πιστεύει, όμως –και καλώς πιστεύει– πως οι περισσότεροι επιχειρηματίες ενεργούν με καλές προθέσεις για το καλό της επιχείρησής τους και των εργαζομένων.

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης η θέση της είναι ότι το νομοσχέδιο αποτελεί μεγάλο βήμα οπισθοδρόμησης σε ό,τι αφορά το μέλλον των εργαζομένων. Μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ το μεγάλο βήμα οπισθοδρόμησης το προσδιορίζει ποσοτικά, ώστε να φτάνει μέχρι το Μεσαίωνα, όπου το εργασιακό καθεστώς ήταν φεουδαρχικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μας έχει συνηθίσει στις υπερβολές, τις οποίες χρησιμοποιεί για την διεκδίκηση της εξουσίας. Από υπερβολές η χώρα και μαζί με αυτήν και ο ίδιος έπεσε στο παρελθόν θύμα. Με παρόμοιο τρόπο μας παρουσιάζει την κατάσταση και το ΚΚΕ. Δεν λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή. Η αιχμή του δόρατος, σε ό,τι αφορά τη στάση της αντιπολίτευσης για το νομοσχέδιο, είναι το μέλλον των συλλογικών συμβάσεων.

Καπιταλισμός και δημοκρατία, ένα ζευγάρι σε διάσταση

Του Τάσου Παππά

Οι φτωχοί φταίνε για τη φτώχεια τους, οι άνεργοι για την αποβολή τους από την αγορά εργασίας, οι χρεωμένοι για τα χρέη τους. Οι φτωχοί δεν άρπαξαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν για να βγουν από τη μιζέρια τους. Οι άνεργοι δεν φρόντισαν να αποκτήσουν δεξιότητες ώστε να προσαρμοστούν στις νέες μορφές ευέλικτης απασχόλησης.

Οι χρεωμένοι δεν έκαναν σωστή διαχείριση των δανείων που τους μοίρασαν οι τράπεζες. Οπότε; Οι φτωχοί ας σταματήσουν να κλαίνε τη μοίρα τους και να είναι ευχαριστημένοι με τους κατώτατους μισθούς που παίρνουν, να συγχωρούν τα πεθαμένα των φιλάνθρωπων πλουσίων που τους προσφέρουν από το υστέρημά τους γιατί, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, είναι ευσεβείς άνθρωποι και θέλουν να διαψεύσουν εκείνο το κομμουνιστικό τσιτάτο που παρεισέφρησε στο ευαγγέλιο, σύμφωνα με το οποίο είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά ο πλούσιος να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού.

Οι άνεργοι ας βολευτούν με τα γλίσχρα επιδόματα ανεργίας που τους χορηγούν οι γενναιόδωρες κυβερνήσεις. Οι χρεωμένοι ας πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να σώσουν το τομάρι τους. Δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτός είναι ο κανόνας. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις ανισότητες. Δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στην αιώνια κανονικότητα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε ιδέα ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Είναι μάταιο. Η Ιστορία έχει τελειώσει. Καπιταλισμός και δημοκρατία είναι το ζευγάρι. Κι αν δυσκολεύεται το σύστημα με τη δημοκρατία, θα την καταργήσει μέχρι να συνετιστούν οι απείθαρχοι.