Τα πλακάτ των #παραιτηθείτε

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

Eυρωπαϊσμός, η ανίατη αρρώστια των παρασιτικών μεσοστρωμάτων

Του Φώτη Τερζάκη

Έβλεπα πάλι τις προάλλες τον ίδιο εφιάλτη: απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος, ένα πλήθος συνωστισμένων με Lacoste και με iPod και με τα μεγάλου κυβισμού τζιπ αραγμένα στους παραδρόμους, αφρίζοντας έξαλλο με κονκάρδες και πλακάτ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, να θερίζεται από οπλοπολυβόλα στηριγμένα στα μπαλκόνια του «Μεγάλη Βρετάνια», όπως εκείνες τις πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη του 1944 ένα άλλο, ρακένδυτο πλήθος σωριαζόταν από τις ριπές των Εγγλέζων τού Σκόμπι… Εκείνο που πιο πολύ με τρόμαξε, ήτανε η άγρια χαρά που ένιωσα στην εικόνα τόσου αίματος, λες κι ένα αρχαϊκό, βαθιά καταχωνιασμένο ένστικτο εκδίκησης ήρθε στην επιφάνεια και βρήκε για πρώτη φορά ικανοποίηση.

Οταν ακούω "φιλοευρωπαϊστές" ακούω συζήτηση παιδόφιλων για τη δημιουργία φορέα προστασίας ανηλίκων...

Το γράφω γιατί μάλλον οι βλαχοδήμαρχοι δεν το έχουν αντιληφθεί, πιστεύοντας ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στα φέουδά τους: έχουμε πόλεμο και στον πόλεμο δεν κερδίζει ο καλύτερος αλλά αυτός που είναι διατεθειμένος να φτάσει μέχρι τέλους, όσες θυσίες κι αν είναι απαραίτητες. Αν βρισκόμασταν υπό κανονικές συνθήκες, το δημόσιο ταμείο ήταν γεμάτο και το ελληνικό Δημόσιο μπορούσε με άνεση να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του στο εσωτερικό και στο εξωτερικό η πράξη νομοθετικού περιεχομένου με την οποία μεταφέρονται στην Τράπεζα της Ελλάδος τα ταμειακά διαθέσιμα των ΟΤΑ, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και λοιπών φορέων τής γενικής κυβέρνησης θα ήταν καταφανώς αντισυνταγματική. Μόνο που δεν βρισκόμαστε υπό κανονικές συνθήκες. Αντιθέτως, η χώρα οδηγείται στην οικονομική ασφυξία από τους υποτιθέμενους φίλους της, οι οποίοι απαιτούν την άνευ όρων παράδοσή της. Οπως ακριβώς οι ναζί εκτελούσαν τους αντάρτες, τις οικογένειες και τους συγχωριανούς τους προς παραδειγματισμό των υπολοίπων...

Ευρωσκεπτικιστές και φιλοευρωπαίοι

Κάποιοι χαρακτηρίζονται ευρωσκεπτικιστές. Άλλοι φιλοευρωπαίοι. Πρόκειται για δύο ταμπέλες οι οποίες παρά το γεγονός ότι ακολουθούν την περπατημένη του ρηχού πολιτικού τσουβαλιάσματος, έχουν μια ιδιαιτερότητα: κατά κανόνα οι δεύτεροι χρησιμοποιούν τον πρώτο όρο ως βρισιά και οι πρώτοι ως καμάρι.

Τι είναι ο ευρωσκεπτικιστής; Στα μάτια του φιλοευρωπαίου, ο ευρωσκεπτικιστής είναι εχθρός της ελευθερίας, αντίθετος στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, εμπόδιο στη φιλία των ευρωπαϊκών λαών, και υπέρμαχος της απομόνωσης.

Τι είναι ο φιλοευρωπαίος; Ότι δεν είναι ο ευρωσκεπτικιστής, λένε αυτοί που ξέρουν.

Αν ρωτήσεις κάποιον φιλοευρωπαίο ποιο είναι το ευρωπαϊκό ιδεώδες, θα σου απαντήσει ότι είναι το όραμα του Κολ, του Αντενάουερ, του Μιτεράν και -αν είναι δεξιός ή γαλατζί αριστερός- του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα σου μιλήσει για την Ευρώπη των λαών, περιγράφοντας την σαν ένα στρουμφοχωριό με περισσότερες γυναίκες.

Το ζήτημα είναι τι πραγματικά σημαίνει Ευρώπη των λαών κι ευρωπαϊκό ιδεώδες. Οι περιφερειακοί ηγέτες κρατών και οι κυβερνήσεις τους θα απαντήσουν πως είναι αυτό που κάποτε είχαμε, αλλά τα τελευταία χρόνια χάθηκε. 

Το καίριο ερώτημα είναι τι συνέβη και το χάσαμε. Τι είναι αυτό που καθορίζει την απώλεια του. Και, φυσικά, αν το είχαμε και ποτέ.