Στον τουρισμό δεν ψάχνουν για εργαζόμενους αλλά για δούλους

Του Νίκου Γουρλά

Για ακόμα μια χρονιά οι ξενοδόχοι έχουν αρχίσει από τον Γενάρη να κλαίγονται για τις ελλείψεις προσωπικού που μέχρι τώρα υπολογίζεται να είναι από 50-60.000. Στον παραπάνω αριθμό θα πρέπει να προστεθεί άλλο ένα 20%-25% από τους εργαζόμενους που τελικά έως τον ερχόμενο Μάιο-Ιούνιο ή θα πάνε και θα φύγουν στην πρώτη ευκαιρία λόγω των άθλιων εργασιακών συνθηκών ή θα έχουν βρει κάποια άλλη εργασία εντωμεταξύ και δεν θα επιλέξουν να επιστρέψουν στο ξενοδοχείο όπου δούλεψαν την περσινή τουριστική περίοδο. Έτσι οι απώλειες υπολογίζεται να φτάσουν ακόμα και τις 80.000 θέσεις εργασίας

Μετά την πανδημία οι εργαζόμενοι στον τουρισμό ιδιαίτερα στις μεγάλες μονάδες αναγκάστηκαν να δουλεύουν σε συνθήκες που δεν διέφεραν πολύ από αυτές του κάτεργου. Ένα κάτεργο που οι καμαριέρες υποχρεώνονται να καθαρίσουν και να φροντίζουν 30 με 40 δωμάτια την ημέρα. Πέντε μάγειροι να μαγειρεύουν για 1.000 άτομα, οι λαντζέρηδες να δουλεύουν ατέλειωτες ώρες και οι σερβιτόροι όταν δεν θα κολυμπούν για να σερβίρουν τους πελάτες θα λιποθυμούν από την ζεστή και τα εξοντωτικά ωράρια, δουλεύοντας 12-13 ώρες χωρίς ρεπό.

Η παραπάνω εικόνα είναι η «νόμιμη». Δηλαδή, αυτή που υπάρχει με τις ευλογίες όλων των κυβερνήσεων που φρόντισαν να υπάρχουν 19 διαφορετικές σχέσεις εργασίας οι οποίες δίνουν την δυνατότητα (παρά την υποχρεωτικότητα της σύμβασης του κλάδου) οι εργοδότες να ξεγλιστρούν και να χρησιμοποιούν στην πλειοψηφία τους τις ατομικές συμβάσεις.

Αντόν Τσέχωφ

Φώναξα στο γραφείο μου

τη δεσποινίδα Ιουλία,

τη δασκάλα των παιδιών.

Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

- Κάθισε να κάνουμε

το λογαριασμό, της είπα.

Λοιπόν... Συμφωνήσαμε

για τριάντα ρούβλια το μήνα.

- Για σαράντα.

- Όχι, για τριάντα,

το έχω σημειώσει.

Πάντοτε τριάντα ρούβλια

δίνω στις δασκάλες.

Έχεις δύο μήνες εδώ.

- Δύο μήνες και πέντε μέρες.

- Δύο μήνες ακριβώς.

Το έχω σημειώσει.

Λοιπόν...

Έχουμε εξήντα ρούβλια.

Πρέπει να βγάλουμε

εννιά Κυριακές.

Δε δουλεύεις τις Κυριακές.

Πηγαίνεις περίπατο με τα παιδιά.

Βίαιη φτωχοποίηση: Με μισθό 330 ευρώ 1 στους 3 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα

Στην Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ο πληθωρισμός «τρέχει» με διψήφιο αριθμό τμήμα του εργαζόμενου λαού φυτοζωεί…

Μόλις 398,07 ευρώ μικτά (ή 330 ευρώ καθαρά) λαμβάνουν 741.286 εργαζόμενοι (σχεδόν ένας στους τρεις), που δουλεύουν με όρους μερικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με τον ΕΦΚΑ. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία απασχόλησης που δημοσίευσε ο Φορέας και από τις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις (ΑΠΔ) που υπέβαλαν οι επιχειρήσεις τον περσινό Ιούνιο, οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας αντιστοιχούν στο 29,1% του συνόλου.

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτυπώνουν τη βίαιη φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.

Εργαζομένων που μέσα σε «κύμα» πρωτόγνωρης ακρίβειας καλούνται να …επιβιώσουν με 330 ευρώ το μήνα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της «ανάπτυξης» που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οδηγούν χιλιάδες εργαζόμενους στο περιθώριο της ζωής την ίδια ώρα που αφεντικά και εταιρείες βλέπουν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται…

Γρήγορη Μόδα και Εργασιακή Εκμετάλλευση

Της Ιωάννας Μπάλλα, ερευνήτριας της ομάδας «Κοινωνικά & Ανθρωπιστικά Ζητήματα»

Τα τελευταία 30 χρόνια η παγκοσμιοποίηση έχει δώσει ένα διαφορετικό χαρακτήρα στην ανάγκες των κοινωνιών. Μια από αυτές τις ανάγκες είναι η ένδυση. Η βιομηχανία των ρούχων είναι μια από τις πιο παγκοσμιοποιημένες και σημαντικές του σύγχρονου κόσμου. Η μόδα σήμερα είναι ένα ακόμα επιχειρησιακό μοντέλο, είναι ένα μέσο κατανάλωσης με τις υλιστικές αξίες να προωθούνται. Μεγάλες εταιρίες ρούχων προωθούν μαζικά φτηνά ρούχα για κάθε γούστο σε χαμηλές τιμές.

Οι αλυσίδες αυτές απομυζούν τεράστια κέρδη ετησίως και ανήκουν στην κατηγορία fast fashion, δηλαδή παραγωγή και η προώθηση φθηνών και εύκολα διαθέσιμων ρούχων.

Οι έμποροι λιανικής πώλησης που αναδιαμορφώνουν τη βιομηχανία είναι ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες όπως η Zara, H & M, GAP, οι οποίες προσφέρουν φτηνό εμπόρευμα. Με τις διαρκείς διαφημιστικές καμπάνιες παρακινούν το κοινό να αγοράσει περισσότερο πριν προλάβει να αναρωτηθεί εάν έχει πραγματική ανάγκη για κάτι καινούργιο. Οι αλυσίδες καθημερινής ένδυσης ανανεώνουν ακόμα και καθημερινά τις συλλογές τους με νέα σχέδια και με τεράστιες ποσότητες ρούχων. Το 60% των ρούχων που παράγονται δεν θα φορεθούν ποτέ και θα καταλήξουν σε χωματερές, χωρίς να είναι βιοδιασπώμενα ή θα καούν αυξάνοντας τα περιβαλλοντολογικά ζητήματα.[1]Η βιομηχανία ρούχων είναι η δεύτερη πιο ρυπαίνουσα στον κόσμο μετά την πετρελαϊκή βιομηχανία.

Εκμετάλλευση