Λυδία λίθος για την Αριστερά ο πόλεμος και η ειρήνη

Του Δημήτρη Σκαρπαλέζου

Στις κρίσιμες στιγμές της ανθρωπότητας, όταν η γενίκευση πολέμων και σφαγών βάζει σε κίνδυνο όλες τις αξίες και ακόμα και την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού (αν όχι του ανθρώπινου είδους) το κεντρικό σημείο όπου μετριούνται οι θέσεις, οι αρχές και η πολιτική ηθική κάθε κόμματος είναι το ερώτημα «Πόλεμος ή Ειρήνη».

Η επιχείρηση στενής περικύκλωσης μιας πυρηνικής δύναμης, της Ρωσίας, που άρχισε με την πρόσκληση το 2008 ένταξης της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, που συνεχίστηκε με το πραξικόπημα του Μαϊντάν και τις προβοκάτσιες εναντίον της Ρωσίας και των ρωσόφωνων, αλλά και των υπόλοιπων μειονοτικών πληθυσμών, με την ηρωοποίηση των φιλοναζιστών εθνικιστών, σαν τον Μπαντέρα, που έσφαξαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους, Ρώσους και Πολωνούς της Ουκρανίας και η απονομιμοποίηση των μειονοτικών γλωσσών (που αφορούν συνολικά σχεδόν τον μισό πληθυσμό της χώρας) οδήγησαν στην ρωσική εισβολή (μάλλον όπως σχεδίαζαν οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, που επηρεάζουν της εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ -και που ήλπιζαν έτσι να πετύχουν την αποδυνάμωση η  την διάλυση της Ρωσίας).

Φέτος, από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου και μετά, άρχισε στη Γάζα μια γενοκτονικού  τύπου «τιμωρία» ολόκληρου του πληθυσμού με πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδες νεκρούς, κυρίως γυναίκες και παιδιά ,και η Δύση κάνει πλάτες στην σφαγή εμποδίζοντας εντολή του ΟΗΕ για ανακωχή.

Η (επίσημη) Τέταρτη Διεθνής. Σκέψεις για μια παράδοξη φιλοϊμπεριαλιστική παρέκκλιση

Του Δημήτρη Σκαρπαλέζου (*)

18 Απριλίου 2023

Σε σύγκριση με τις συγκρούσεις του παρελθόντος, αυτό που χαρακτηρίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι η πλειοψηφική προσχώρηση, στην Ευρώπη, ακόμη και της ποικίλων αποχρώσεων “ριζοσπαστικής” αριστεράς στο μανιχαϊστικό αφήγημα της προπαγάνδας της αμερικανικής κυβέρνησης για το θέμα!

Στον υπόλοιπο κόσμο, η τοποθέτηση αυτή προκαλεί αισθήματα απορίας και απογοήτευσης.

Στην πρώτη γραμμή αυτής της φιλοϊμπεριαλιστικής στάσης, και με αντίκτυπο στο θέμα που υπερβαίνει κατά πολύ την επιρροή του σε άλλα θέματα, βρίσκεται το πολιτικό ρεύμα που προέκυψε από την επίσημη Τέταρτη Διεθνή. Οι θέσεις του έχουν παίξει εξαιρετικά επιζήμιο ρόλο στην παράδοξη ιδεολογική τοποθέτηση της ευρωπαϊκής αριστεράς, γιατί δίνει το άλλοθι του “αριστερού ριζοσπαστισμού” σε ένα μανιχαϊστικό όραμα που απέχει τραγελαφικά από την πραγματικότητα, και πιέζει για την αποστολή όπλων που θα εξασφαλίσουν την κλιμάκωση του πολέμου μέχρι να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του ΝΑΤΟ, ακόμα και αν αυτό σημαίνει κίνδυνο πυρηνικής σύγκρουσης!

Οι θέσεις αυτές προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς τις θέσεις που είχαν λάβει τα τροτσκιστικά κινήματα και ο ίδιος ο Τρότσκι στο παρελθόν. Ο Τρότσκι είχε πάντοτε τη θέση της υπεράσπισης του “γραφειοκρατικά εκφυλισμένου εργατικού κράτους”, το οποίο, όπως έλεγε, ήταν η Σοβιετική Ένωση, ενάντια στις επιθέσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών και πάντοτε εναντιωνόταν σε όλους τους αποικιοκρατικούς και νεοαποικιοκρατικούς ελιγμούς χωρίς καμία παραχώρηση σε “ανθρωπιστικά” ή ηθικιστικά επιχειρήματα. Παρέμεινε πιστός σε αυτή τη θέση μέχρι τη δολοφονία του από τους σταλινικούς.

Μετά το θάνατό του, υπό την ηγεσία του Μχάλη Ράπτη (Pablo) (Ο Πάμπλο και η σοβιετική εμπειρία) από το 1943 έως το 1963, η Τέταρτη Διεθνής υποστήριξε ενεργά όλα τα αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα. Η συμμετοχή της Τέταρτης Διεθνούς, υπό τον Michel Pablo, στον απελευθερωτικό αγώνα του αλγερινού λαού ήταν εξαιρετικά σημαντική. Η Τέταρτη Διεθνής υποστήριξε επίσης με όλα της τα μέσα τους απελευθερωτικούς αγώνες των πορτογαλικών αποικιών. (**)