Κύπρος: Η νέα Χάιφα του Νετανιάχου

Η εισροή Ισραηλινών εποίκων και επενδυτών στην Κύπρο έχει προκαλέσει συναγερμό στους Κύπριους και στους περιφερειακούς παρατηρητές, οι οποίοι βλέπουν αντανακλάσεις του παρελθόντος της Χάιφας στο παρόν της Λάρνακας. Πίσω από την άνθηση της αγοράς ακινήτων κρύβεται ένα βαθύτερο ισραηλινό σχέδιο αναδιαμόρφωσης της τάξης στην Ανατολική Μεσόγειο – ένα σχέδιο στο οποίο η Κύπρος αποτελεί ταυτόχρονα πύλη και προκεχωρημένο φυλάκιο.

Του Χαφέζ Αλ-Αγιούμπι
23 Οκτωβρίου 2025
Φωτογραφία: The Cradle

Τον περασμένο χρόνο, πολλαπλασιάστηκαν οι αναφορές για Ισραηλινούς που αγοράζουν γη και ακίνητα σε όλη την Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της ΕΕ. Αν και οι αριθμοί παραμένουν συγκρατημένοι, ο ρυθμός των αγορών έχει επιταχυνθεί. Ορισμένοι ερμηνεύουν αυτό το κύμα ως ένδειξη της παρακμής της ισραηλινής αυτοεικόνας ως «του ασφαλέστερου τόπου για τους Εβραίους».

Άλλοι το βλέπουν ως παράγωγο της μεταβαλλόμενης γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία η Κύπρος καταλαμβάνει κρίσιμο κόμβο στο διευρυνόμενο θαλάσσιο όραμα του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Το νέο σύνορο

Η Κύπρος, το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου, παραμένει διαιρεμένη από την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στον βορρά, η οποία οδήγησε στην εγκαθίδρυση της μη αναγνωρισμένης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Περίπου 400.000 Τουρκοκύπριοι κατοικούν σε εκείνο το τμήμα υπό την κηδεμονία της Άγκυρας, ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη ελληνοκυπριακή Δημοκρατία στο νότιο τμήμα – με πληθυσμό 1,3 εκατομμυρίων – βλέπει πλέον τις ακτές της να γεμίζουν σταδιακά με ακίνητα ιδιοκτησίας Ισραηλινών.

Τα στατιστικά στοιχεία από μόνα τους αποκρύπτουν το ευρύτερο μοτίβο. Σύμφωνα με την Ελεγκτική Υπηρεσία Κύπρου, οι αγοραστές εκτός Ευρώπης τα τελευταία πέντε χρόνια προέρχονταν κυρίως από τον Λίβανο (16%), την Κίνα (16%), τη Ρωσία (14%) και το Ισραήλ (10%)

Παράλληλα, η εβραϊκή κοινότητα στην Κύπρο – περίπου 4.000 οικογένειες, δηλαδή σχεδόν 15.000 άτομα – έχει αυξηθεί από μόλις μερικές εκατοντάδες πριν από είκοσι χρόνια. Το 2003, υπήρχαν μεταξύ 300 και 400 άτομα, αριθμός που ανέβηκε στους περίπου 3.500 το 2018 – μια μέτρια αλλά συμβολικά ισχυρή αύξηση, ενισχυμένη από τρεις κρίσεις: την πανδημία COVID-19, τις αναταράξεις γύρω από τη δικαστική μεταρρύθμιση στο Ισραήλ και τον πόλεμο στη Γάζα.

Στο απυρόβλητο η Τουρκία!!!

Με αφορμή την επίσκεψη της κ. Νούλαντ σε Ελλάδα και Κύπρο (με το βλέμμα της στραμμένο στην Τουρκία)

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ επισκέφθηκε την Αθήνα στις 06/04 και συναντήθηκε με τους κ.κ.Μητσοτάκη, Δένδια, Παναγιωτόπουλο. Στην συνέχεια, αναχώρησε για Λευκωσία. Από κει, φρόντισε να στείλει μηνύματα για το ρόλο και τις σχέσεις των ΗΠΑ και της Αναθεωρητικής- κατοχικής Τουρκίας. Τα μηνύματα έφτασαν μέσω της τούρκικης εφημερίδας «Χουριέτ» – όπως μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων:

Για την προσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ: «Είμαστε βέβαιοι ότι είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε ισχυρές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, τόσο εμπορικές όσο και ενεργειακές σχέσεις».

Ως προς τους S-400: «όταν οι χώρες του ΝΑΤΟ συνεργάζονται, όταν τα συστήματά τους είναι συμβατά, είναι ακόμη πιο ισχυρά και δεν εξαρτώνται από χώρες όπως η Ρωσία. Είναι σε γνώση μας οι αναφορές για ανήθικη χρήση ρωσικών όπλων. Είμαι αισιόδοξη ότι θα συνεργαστούμε για αυτό το ζήτημα (S-400). Ξέρετε, η Τουρκία έχει επίσης επιθυμία να αγοράσει F-16 και μιλάμε και γι` αυτό…»

Η ελληνοτουρκική αναμέτρηση και η στρατηγική του χάους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η διαιώνιση της παρούσας κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο, και εφόσον δεν ληφθούν πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης, εγκυμονεί τον κίνδυνο καταστροφικής πολεμικής αναμέτρησης Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας (αυξάνοντας ταυτόχρονα την πίεση στην Ελλάδα για παραχωρήσεις στην Τουρκία). Αθήνα και Άγκυρα εγκλωβίζονται σε τροχιές που καθιστούν όλο και δυσκολότερη οποιαδήποτε υποχώρηση, ακόμα κι αν –κάτι που δεν είναι βέβαιο– δεν υπάρχουν τρίτες δυνάμεις που επιδιώκουν τη σύγκρουση.

Δεν σημαίνει ασφαλώς αυτό ότι θα γίνει οπωσδήποτε πόλεμος. Σημαίνει όμως ότι ο κίνδυνος είναι υπαρκτός (ακόμα κι από λάθος), αν δεν μεσολαβήσει εναργής βούληση για την αποτροπή του, αλλά κυρίως για την εξουδετέρωση των αιτίων που προκάλεσαν την εμφάνισή του. Το ποιος έχει δίκιο στην αντιπαράθεση είναι πολύ σοβαρό, αλλά όχι πρωτεύον θέμα.

Σε αντίθεση με την ορολογία κυβέρνησης, κομμάτων και ΜΜΕ, η περιοχή όπου γίνεται τώρα η αντιπαράθεση δεν είναι υπεράνω ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αφορά δυνάμει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Δεν υπάρχει εκεί ούτε ελληνική, ούτε τουρκική υφαλοκρηπίδα. Υπάρχει υφαλοκρηπίδα προς οριοθέτηση, σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι πρακτικά βέβαιο ότι η οριοθέτηση θα αποδώσει τμήμα στην Ελλάδα και τμήμα στην Τουρκία.

Θεωρούμε ότι καλώς εστάλη ο στόλος για αποτροπή, γιατί ήταν αδύνατο να ανακοπεί η Τουρκία διαφορετικά, στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα, ή αφέθηκαν να βρεθούν από την προηγούμενη και τη σημερινή κυβέρνηση. Καλώς εστάλη όμως μόνο αν χρησιμεύσει στο να βρεθεί αξιοπρεπής διέξοδος. Όχι αν οδηγηθούμε σε πόλεμο που δεν μπορούμε να κερδίσουμε ούτε εμείς, ούτε η Τουρκία.

Πιο κοντά σε θερμό επεισόδιο – Τα 4 σενάρια της Άγκυρας και οι ελληνικές αναγνώσεις

Του Κώστα Βενιζέλου

Κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα συνεχίζει να κάνει η Άγκυρα, η οποία κορυφώνει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Καθίσταται σαφές πως η Τουρκία είναι αποφασισμένη να δημιουργήσει τετελεσμένα, μεταφέροντας την πίεση και τα διλήμματα στην πλευρά της Ελλάδος. Η τουρκική ηγεσία έχει πλέον στις επιλογές της ένα θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα.

Πάνω σε αυτό υπάρχουν διάφορα σενάρια, που συνδέονται και με τον τρόπο μεθόδευσης των επιδιώξεων της στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρώτο σενάριο, να προχωρήσει σε σεισμικές έρευνες νοτίως της Κρήτης, εκ μέρους της κυβέρνησης της Τρίπολης, σε απόσταση 6-12 ναυτικών μιλίων από ελληνικές ακτές. Τούτο θα είναι μια πολύ σοβαρή παραβίαση.

Δεύτερο σενάριο να προχωρήσει σε σεισμικές έρευνες, σε απόσταση ολίγον πέραν των 12 ναυτικών μιλίων. Κι αυτό θα θεωρείται πολύ σοβαρή παραβίαση. Τρίτο σενάριο, να προχωρήσει σε σεισμικές έρευνες, κοντά στη μέση γραμμή μεταξύ Ελλάδος και Λιβύης. Αυτό θα είναι παραβίαση, ενώ η Άγκυρα θα "ανοίγει λογαριασμό" στην περιοχή, κλιμακώνοντας σταδιακά.

Ο "Γκρίζος Λύκος" γίνεται πανίσχυρος λόγω των ελληνικών παραισθήσεων

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Το πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας, όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος της μακράς μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1974), χαρακτηρίστηκε από ένα κράμα μεγάλων προσδοκιών και ανάλογης διάστασης υποσχέσεων. Υποτίθεται ότι το μετεμφυλιακό καθεστώς (στην κορύφωσή του μάλιστα με την επταετή στρατιωτική δικτατορία), δημιουργούσε μια "ανώμαλη" κατάσταση στην επιθυμητή σχέση με την Δύση, την ευρωπαϊκή Δύση ιδιαίτερα.

Η άρση αυτού του παράγοντα θα έφερνε, αυτόματα σχεδόν, την Ελλάδα στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και θα πετύχαινε ταυτόχρονα τους δύο μεγάλους στόχους: την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία του ελληνικού λαού (ίσως σε επίπεδα Γερμανίας) και την επίλυση των λεγόμενων εθνικών προβλημάτων, δηλαδή την εξημέρωση του ανατολικού μας γείτονα. Ως "ασιάτης" αυτός θα δίσταζε να παρενοχλήσει "Ευρωπαίους"!

Η εποχή των μεγάλων οραματισμών και των συνακόλουθων προσδοκιών τερματίστηκε άκομψα, αφού γνώρισε την δική της κορύφωση τον καιρό του Μάαστριχτ και του κοινού νομίσματος. Αντί της αναμενόμενης "οικονομικής απογείωσης", τα οικονομικά μεγέθη της χώρας παραδέρνουν ανάμεσα στη συρρίκνωση και την αβεβαιότητα, σε μια διαρκώς απειλητική ασταθή ισορροπία.

Η δε υπεσχημένη ευημερία κατέληξε στους μισθούς των 400-500 ευρώ, από τους οποίους αφαιρείται σεβαστό μέρος υπέρ των μονίμως "αναξιοπαθούντων επενδυτών" (παράδειγμα το υπέρ των τελευταίων χαράτσι στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού για να πληρωθούν οι δικές τους ανεμογεννήτριες). Παρά τις πεισματικές ενδείξεις, όμως, οι άρχουσες ελίτ εμμένουν πεισματικά στις ολοένα και πιο φαντασιακές προσδοκίες τους, φέρνοντας την χώρα και τους ανθρώπους τους συνεχώς, όλο και πιο κοντά στην μιζέρια και στην πολύμορφη εθνική απαξίωση.

Η εμπόλεμη ειρήνη

Μεγάλο και επικίνδυνο το παιχνίδι ανακατανομής ισχύος στη Μέση Ανατολή 

Του Απόστολου Αποσυολόπουλου

Απειλές για πόλεμο, ακόμα και πυρηνικό, ακούγονται πλέον συχνά-πυκνά με αφορμή την πρόθεση της Τουρκίας να εισβάλει στο έδαφος της Συρίας, αν οι Κούρδοι κυριεύσουν την πόλη Αζάζ μέσω της οποίας οι Τούρκοι τροφοδοτούν τους τζιχαντιστές με πολεμοφόδια. Αν υπάρξει τουρκική χερσαία εισβολή μπορεί να φτάσουμε ακόμα και σε πυρηνικό χτύπημα, λένε οι Ρώσοι. Ως τώρα, σε μόλις πέντε μήνες, οι Ρώσοι μετέτρεψαν την επικείμενη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ σε θριαμβευτική ανάκτηση των χαμένων εδαφών. Και κυρίως δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε οι Κούρδοι της Συρίας να απέχουν μόλις ένα βήμα από την ίδρυση αυτόνομου Κράτους είτε δίπλα στα σύνορα είτε εντός της Τουρκίας, διαμελίζοντάς την.

Πρόκειται για μια τριπλή αποτυχία: Απέτυχε ο σχεδιασμός της Τουρκίας να έχει στα σύνορά της μια Συρία ως κράτος-παρία, υποχείριό της. Απέτυχε, γενικότερα, η επιδίωξη του Ερντογάν να ανασυστήσει την επιρροή της Τουρκίας ως δερβέναγα της Μ. Ανατολής. Απέτυχε και η επιθυμία των υποστηρικτών της στις ΗΠΑ να καταστήσουν την Τουρκία περιφερειακή Δύναμη, ένθετο παίκτη ελέγχου της περιοχής. Οι απειλές του Ερντογάν, και της Σαουδικής Αραβίας, για χερσαία επέμβαση στο Συριακό έδαφος πάσχουν από την αδυναμία και των δυο χωρών να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία αν εισβάλουν χωρίς τη συγκατάθεση και την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ άμεσα ή με τη μορφή Νατοϊκής στήριξης.

Ελληνική, Ευρωπαϊκή κρίση και Ουκρανική / Μεσανατολική κρίση (Η συνάντηση των Δελφών)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα παραμένει, αναμφισβήτητα, ένα από τα κύρια σημεία της γης όπου το παγκόσμιο μέλλον μας «προετοιμάζεται». Αυτή η χώρα της Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης φέρει μια τεράστια ιστορική και πνευματική κληρονομιά και, ταυτόχρονα, βρίσκεται στο σταυροδρόμι του Σλάβικου, του Μεσανατολικού και του Δυτικού κόσμου. Έχει επιλεγεί ως το αντικείμενο ενος «μεγάλου πείραματος” του παγκόσμιου Χρήματος και των ευρωπαϊκών ελίτ στην υπηρεσία του, για το πώς να «ανοικοδόμηθεί», με θεμελιώδη τρόπο, το πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς που επικρατεί στην Ευρώπη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (αν όχι κατά τη διάρκεια των δύο έως τριών τελευταίων αιώνων της ευρωπαϊκής ιστορίας).

Η Ρωσία έφερε την ανατροπή

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η ανατροπή που μας άφησε ο παλιός χρόνος ολοκληρώνοντας τη θητεία του ήταν ότι η Ρωσία διεκδικεί ρόλο σε πλανητικό επίπεδο, όπως η ΕΣΣΔ, επεμβαίνοντας στο Μεσανατολικό. Αν η Ρωσία σταθεροποιήσει τη νικηφόρα επέμβασή της στη Μ. Ανατολή επιβάλλοντας λύση συμβατή με τα συμφέροντα της, οι ΗΠΑ δεν θα είναι πλέον η μοναδική Υπερδύναμη και ο Κόσμος θα γίνει πολυπολικός. Η ανάδυση περιφερειακών Δυνάμεων, όπως η Κίνα και, ως τώρα, η Ρωσία, περιπλέκει αλλά δεν ανατρέπει την απόλυτη, αν και όχι ανεξέλεγκτη, υπεροχή των ΗΠΑ. Αν, όμως, χάσουν την απόλυτη κυριαρχία τους στην κομβική περιοχή της Μ. Ανατολής, θα είναι η αρχή του τέλους της μονοκρατορίας τους. Εντός του 2016 θα δοθεί επαρκώς σαφής απάντηση.

Τη νικηφόρα ρωσική επέμβαση ακολούθησε σχεδόν αμέσως, (συμπτωματικά;), η τρομοκρατική ενέργεια στο Παρίσι με τις συνέπειές της σε όλη την Ευρώπη. Το κλίμα φόβου στις ΗΠΑ μετά την πτώση των «Δίδυμων Πύργων», μεταφέρθηκε στην Ευρώπη. Αλλά ενώ οι Αμερικανοί αποδέχθηκαν παθητικά την εισβολή στο Ιράκ, στην Ευρώπη ο κόσμος φαίνεται πολύ λιγότερο πρόθυμος να στηρίξει πολεμικές περιπέτειες στη Μ. Ανατολή. Οι «τρελές περιπέτειες» την εποχή της ευημερίας, το 2001, δεν γίνονται δεκτές με την ίδια ευκολία σήμερα, εποχή των ισχνών αγελάδων. Όταν μάλιστα η εκστρατεία του Τζ. Μπους αποδείχθηκε ότι στηρίζονταν σε ψεύδη, κατέληξε σε φιάσκο και άφησε πίσω της το ατελεύτητο χάος.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης 1996 για το Αιγαίο

Μιχάλης Χαραλαμπίδης 1996 - Απόσπασμα της ομιλίας του στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Μιλά για το Αιγαίο και το Τουρκικό πρόβλημα.

Πόσο μακριά είναι η Μέση Ανατολή; | Τα βίντεο από τις ομιλίες στην εκδήλωση του Δρόμου

Εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δρόμος της Αριστεράς την περασμένη Δευτέρα, στο Aμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ με θέμα: Διεθνοποιημένοι και ασύμμετροι πόλεμοι στη γειτονιά μας. Πόσο κοντά είναι η Γαλλία; Πόσο μακριά η Μέση Ανατολή; Σταχυολογήσαμε και παρουσιάζουμε εδώ τα κυριότερα σημεία των τριών κεντρικών εισηγήσεων.

Σωτήρης Ρούσσος

[…] Η πραγματικότητα μας εκπλήσσει, ξεπερνάει οποιεσδήποτε προοπτικές ή σχεδιασμούς που έχουμε σκεφτεί και μας δείχνει ότι βρισκόμαστε σε μια σημαντική καμπή του διεθνούς συστήματος, αυτή της γενικής ασυναρτησίας. Σε ένα μεταίχμιο, στο οποίο το παλαιό δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί και το καινούργιο δεν εμφανίστηκε συνολικά.

Επιστροφή στα Πάτρια;;;!!!

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Στην πίεση του  Βερολίνου προς την ελληνική κυβέρνηση να «συνεργαστεί» με την Τουρκία στο θέμα του περιορισμού των μεταναστατευτικών ροών πραγματοποιώντας κοινές Ελληνο-τουρκικές( ! )περιπολίες στο Αιγαίο!, απαντά , ευτυχώς θετικά, το Ελληνικό ΥΠΕΞ:: «ΔΕΝ τίθεται θέμα κοινών περιπολιών στο Αιγαίο» (ευτυχώς Θεέ μου, μας ΑΠΑΛΛΑΞΕΣ –προσωρινά;;- από τις Τασίες…)

Την ώρα που η Τουρκία βρίσκεται στο καναβάτσο, προσπαθεί η (φίλη της) Γερμανία να της απλώσει το χέρι, με αφορμή τις λεγόμενες «μεταναστευτικές ροές» (ήτοι, την είσοδο στο Ελληνικό έδαφος, ΠΛΗΘΟΥΣ παράνομων (¨ή, -ΛΑΘΡΟ) μεταναστών, μαζί με τους Σύρους Πρόσφυγες...

Γιατί να περιπολούμε, από κοινού Έλληνες και Τούρκοι, στο Αιγαίο;

Τι θα πετύχουμε, πέραν της ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ότι το ΑΙΓΑΙΟ είναι ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ (θαλάσσιο) ΕΔΑΦΟΣ;

«Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος ανήκει στους λαούς της»

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Τον Ιούνιο του 1996 στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ολοκληρώνοντας την ομιλία του, τόνισε ότι το ιστορικό – ήδη από τα χρόνια πριν τη δικτατορία- σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου, «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», πρέπει να βρει τη σύγχρονη προέκτασή του που την προσδιόρισε ως εξής «Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος ανήκει στους λαούς της». Επρόκειτο για μια στρατηγική περιφερειακού διεθνισμού, όπως χαρακτηριστικά κωδικοποιούνταν σε αγωνιστικά τμήματα του πάλαι ποτέ Κινήματος, εκδηλώνοντας πρωτοβουλίες αντιιμπεριαλιστικής-διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς της Α. Μεσογείου και ειδικότερα στον κουρδικό λαό την περίοδο 1985-1998. Η παράδοση του Οτζαλάν στους διώκτες του (Φεβρουάριος 1999), με την ενεργό συμμετοχή της κυβέρνησης Σημίτη, οριστικοποίησε το ήδη δρομολογημένο διαζύγιό μας με το ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο, λειτουργώντας ως καταλυτικό γεγονός. 

Ο τουρκικός κοινωνικός σχηματισμός βρίσκεται σε μεγάλη κινητικότητα, σ’ ένα δημοκρατικό αδιέξοδο. Οι δύο επικρατούσες και ανταγωνιστικά εμφανιζόμενες ιδεολογίες του, ισλάμ και κεμαλισμός, είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές, παγιώνοντας και αναπαράγοντας τα χαρακτηριστικά της τουρκικής άρχουσας τάξης. Εκείνο του υποϊμπεριαλιστικού σταθμού στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και εκείνο της εγγενούς επεκτατικής περιφερειακής δύναμης.

Για τα ζητήματα αυτά έχει ενδιαφέρον η αντιπαράθεση του αφετηριακού ΠΑΣΟΚ με το ΚΚΕ, όπως προκύπτει από τον γραπτό μεταξύ τους διάλογο, μέσα από τα κείμενα των θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 10ο Συνέδριο και τη σχετική απάντηση όπως περιλαμβάνεται στο παράρτημα της 2ης συνόδου ΚΕ ΠΑΣΟΚ (Εθνική Λαϊκή Ενότητα, Φεβρουάριος 1978). 

Λαδοκρασάδες και βουτυρομπιράδες

Ο φυσικός μας χώρος τα Βαλκάνια κι εμείς λαδοκρασάδες... | EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Του Χάρη Ναξάκη

Τι σημαίνει ότι ανήκουμε στη Δύση; Αλήθεια, τι έχει μείνει ζωντανό από το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη; Ακόμα και η έμμεση δημοκρατία έχει προ πολλού εκπέσει σε ολιγαρχική δημοκρατία. Εκτός και αν το «ανήκομεν εις την Δύσιν», την Εσπερία, σημαίνει την επιθυμία μας να εξισωθούμε με αυτό που είναι η Δύση.

Ο νεωτερικός εξατομικευμένος δυτικός άνθρωπος, ο homo economicus, είναι μια μηχανή παραγωγής ατομικών επιθυμιών και ικανοποίησής τους με εμπορεύματα.  

Το νόημα της ελευθερίας γι’ αυτό το ανθρωπολογικό τέρας είναι η ελευθερία ικανοποίησης των επιθυμιών (αναγκών) του.

Επειδή όμως πάντα αυτό που έχεις είναι λιγότερο από αυτό που θα ήταν καλύτερο να έχεις και προσδιορίζεται από αυτό που οι άλλοι έχουν, όση ποσότητα επιθυμιών και να ικανοποιήσεις θα είσαι πάντα ανικανοποίητος.

Εκδήλωση Αθήνα: “Ο πόλεμος στη Συρία, το κουρδικό και προσφυγικό ζήτημα” (8-10-15)

Το Άρδην οργανώνει για την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στις 19.30 συζήτηση με θέμα: “Ο πόλεμος στη Συρία, το κουρδικό και προσφυγικό ζήτημα, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο”. 

Χαιρετίζουμε την μεγάλη εκλογική νίκη του φιλοκουρδικού «Δημοκρατικού κόμματος των Λαών» στη Τουρκία

Χαιρετίζουμε την μεγάλη εκλογική νίκη του φιλοκουρδικού «Δημοκρατικού κόμματος των Λαών», HDP, στην γειτονική Τουρκία.

 

Ελπίζουμε ότι η είσοδος του στην τουρκική Εθνοσυνέλευση θα σηματοδοτήσει μια νέα στιγμή στην συμβίωση και στην χειραφέτηση των λαών της Μικράς Ασίας.

Το ΝΑΤΟ σπρώχνει τη Τουρκία σε αντιπαράθεση με τη Ρωσσία

Του Metin Gurcan 

Το δημοφιλές τουρκικό θέρετρο της Αττάλειας φιλοξένησε στις 13-14 Μαΐου, μια συνάντηση του ΝΑΤΟ, όπου 28 υπουργοί Εξωτερικών και ανώτατοι αξιωματούχοι από 50 χώρες συγκεντρώθηκαν σε ένα σημαντικό βήμα προς την αναζωογόνηση του ρόλου της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Η συνάντηση ανέδειξε προτάσεις για τις σχέσεις του ΝΑΤΟ με τη Ρωσσία και τις περιφερειακές δυναμικές στη Μέση Ανατολή. Φυσικά, οι αποφάσεις για τα θέματα της ημερήσιας διάταξης της Αττάλειας θα οριστικοποιηθούν κυρίως κατά την συνάντηση κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, το 2016. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στολτενμπεργκ είπε, έπειτα από τη συνάντηση, ότι η ομάδα αξιολόγησε τα προβλήματα της Ανατολικής Ευρώπης, του Αφγανιστάν και της Μέσης Ανατολής και συζητήθηκε στο πώς οι εταίροι και οι οργανώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα. «Είμαστε σε μια φάση που θα διαμορφώσει την ευρω-ατλαντική ασφάλεια οδεύοντας προς την Σύνοδο Κορυφής της Βαρσοβίας» είπε. «Το περιβάλλον ασφάλειας έχει αλλάξει ριζικά. Κοιτάζουμε προς ανατολάς και βλέπουμε τη Ρωσσία, της οποία η επιθετική προσέγγιση προς την Ουκρανία έχει γίνει πιο ορατή, και προς το νότο, όπου βλέπουμε περισσότερες αναταράξεις και εξτρεμισμό».

Πώς η ουκρανική κρίση συναντά την Ανατολική Μεσόγειο

Του Κώστα Ράπτη

Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας με την Τουρκία δεν συγκαλεί στις αρχές Δεκεμβρίου μόνο η Ελλάδα – το ίδιο διάστημα πρόκειται να συνεδριάσει, για πέμπτη φορά στα χρονικά, στην Άγκυρα το αντίστοιχο σχήμα της γειτονικής χώρας με την Ρωσία.

Δεχόμενος προ ημερών τα διαπιστευτήρια του νέου Τούρκου πρεσβευτή στη Μόσχα, ο Vladimir Putin μίλησε με θερμά λόγια για τις σχέσεις του με την τουρκική ηγεσία και τον Tayyip Erdogan προσωπικά και δήλωσε ότι προσβλέπει στην επικείμενη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ρωσίας-Τουρκίας για το “άνοιγμα νέων οριζόντων” στις διμερείς σχέσεις.

Ωστόσο, στο βαρύ κλίμα που έχουν δημιουργήσει τόσο η ουκρανική όσο και η μεσανατολική κρίση οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από εξαιρετική αμφισημία – ακροβατώντας ανάμεσα στην αμοιβαία επιθυμητή σύμπραξη και τον αντικειμενικά προδιαγεγραμμένο ανταγωνισμό.