Οικονομία και πόλεμος, γεωπολιτική και κλίμα

Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που εξακολουθεί και σήμερα να κυριαρχεί στον πλανήτη είναι μια εξελιγμένη, γενικευμένη, διευρυμένη και παγκοσμιοποιημένη μορφή εκείνου που επικρατούσε στον δυτικό καπιταλισμό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, και που βασιζόταν σε τελική ανάλυση στο laissez faire και στα νεοκλασικά οικονομικά δόγματα.

Η προηγούμενη μορφή αυτού του είδους καπιταλισμού ήταν που προκάλεσε τις δύο μεγάλες οικονομικές κρίσεις (1873 και 1929), τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τη Ρωσική Επανάσταση και την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία. Δεν πρέπει να εκπλήσσει επομένως ότι η κυριαρχία του ίδιου, διευρυμένου και παγκοσμιοποιημένου μοντέλου, ιδίως μετά το 1980 και το 1990, έχει ήδη προκαλέσει την παγκόσμια οικονομική κρίση στο περιβάλλον της οποίας ζούμε μετά το 2008. Ούτε ότι μας έχει φέρει  στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου πολέμου που θα είχε ήδη ξεκινήσει, αν δεν υπήρχαν τα πυρηνικά όπλα.

Αυτό το μοντέλο επιταχύνει επίσης την πορεία μας προς ένα κλιματικό και ευρύτερα  περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα. Στο τέλος τέλος, μια τέτοια τροπή των πραγμάτων είναι απολύτως φυσιολογική, στον βαθμό που η βασική αξία που διέπει τη «νεοκλασική» και τη «νεοφιλελεύθερη» οικονομία είναι ο «ανεμπόδιστος» ανταγωνισμός -και στην πραγματικότητα ο θανάσιμος αγώνας- όλων εναντίον όλων. Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας (κυριαρχίας) και μιας πάντα επιταχυνόμενης -με κάθε μέσο- συσσώρευσης του Κεφαλαίου, που χαρακτηρίζει τη θεμελιώδη λειτουργία του κοινωνικού συστήματος. Εδώ συναντιούνται η οικονομία, η γεωπολιτική, η οικολογία και ο πολιτισμός.

Η Τουρκία αποκαλύπτεται – Θέλει συνεκμετάλλευση όχι λύση

Του Κώστα Βενιζέλου

Προετοιμασία του εδάφους για κινήσεις στο Κυπριακό με φόντο τα ενεργειακά γίνονται από πλευράς της Άγκυρας, παρόλο που η προσοχή του καθεστώτος Ερντογάν σε αυτή τη φάση στρέφεται στο Συριακό και το Μεταναστευτικό. Καλά ενημερωμένες πηγές αναφέρουν πως, η Τουρκία αισθανόμενη πίεση στο μέτωπο της Συρίας, θα επιχειρήσει να βρει διέξοδο σε Ελλάδα και Κύπρο. Τα δεδομένα που διαμορφώνονται δεν προδικάζουν εξελίξεις και μάλιστα θετικής κατάληξης. Ωστόσο, ο σχεδιασμός φαίνεται να υπάρχει για την περίοδο μετά τις ψευδοεκλογές στα κατεχόμενα, που χρονικά τοποθετούνται τον ερχόμενο Απρίλιο.

Η Τουρκία σαφώς και αντιμετωπίζει τις αξιώσεις της σε Ελλάδα και Κύπρο ως πακέτο. Η πακετοποίηση Κυπριακού, ενεργειακών και ελλαδοτουρκικών, αποτελεί έναν σχεδιασμό, που έχει τύχει επεξεργασίας και στηρίζεται στην τακτική της έντασης. Η Άγκυρα υλοποιεί έναν σχεδιασμό επιβολής, που χαρακτηρίζεται από ένταση και νέα τετελεσμένα.

Η κορύφωση των προκλήσεων, το συνεχές φλερτάρισμα με θερμό επεισόδιο, σε θάλασσα, στεριά, εσχάτως στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο (χωρίς αυτό να είναι επιδίωξη, αλλά μπορεί να προκύψει από ατύχημα), θα σύρει, σύμφωνα με τον τουρκικό σχεδιασμό, Ελλάδα και Κύπρο σε διάλογο με τουρκικούς όρους. Το καθεστώς Ερντογάν αντιμετωπίζει την περιοχή μέσα από τον δικό του χάρτη, τον οποίον με κάθε ευκαιρία παρουσιάζει κομπάζοντας ο Ερντογάν. Δηλαδή, όλα σχεδόν «Γαλάζια Πατρίδα».

Το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί

Της Analyst Team

Η γερμανική βιομηχανία ήταν κατά τη διάρκεια του εθνικοσοσιαλισμού στενά συνδεδεμένη με το ναζιστικό καθεστώς, έχοντας ως εκ τούτου αποκομίσει τεράστια κέρδη – μέσω της καταναγκαστικής απασχόλησης εργαζομένων από τις κατεχόμενες χώρες, της «ενσωμάτωσης» των εργοστασίων και των πρώτων υλών των κατεχομένων κρατών, καθώς επίσης του εξοπλισμού του γερμανικού στρατού. Στα χρήματα αυτά, μαζί με τα κλοπιμαία από τις άλλες χώρες, στηρίχθηκε το γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα – όχι μόνο στη διαγραφή των χρεών του 1953.

Ανάλυση

Εάν θέλει κανείς να είναι ρεαλιστής, θαύματα δεν γίνονται, όπως αυτά που περιμένουμε για την Ελλάδα. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να έχουμε ανάπτυξη, αύξηση δηλαδή του ΑΕΠ κατά 2,3% σύμφωνα με τις προβλέψεις, όταν όλοι οι συντελεστές του (ΑΕΠ = Κατανάλωση + Ιδιωτικές Επενδύσεις + Δημόσιες δαπάνες + Εμπορικό ισοζύγιο) είναι αρνητικοί – όπως οι εξαγωγές, η αύξηση καλύτερα του εμπορικού ελλείμματος, η πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας και η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής που καταγράφηκαν το πρώτο τρίμηνο. Φυσικά τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση, ύψους περί το 1 δις €, το μοίρασμα μέρους των κλοπιμαίων καλύτερα, θα αυξήσουν την κατανάλωση, αλλά αυτή ακριβώς οδήγησε στην υπερχρέωση της χώρας το 2009 -κάτι που σημαίνει πως το πάθημα δεν μας έγινε ακόμη μάθημα, μετά από δέκα χρόνια βαθιάς κρίσης.

Ο θάνατος της συλλογικότητας

Της Analyst Team

Μέσα από τους ανθρώπους έχει αναδυθεί ένα αίσθημα αδυναμίας, το οποίο αποτελεί μία έκφραση της αλλοτρίωσης, της αποξένωσης της συνείδησης από όλα όσα συμβαίνουν – κάτι που θεωρείται ως η μεγαλύτερη νίκη της Ολιγαρχίας. Δεν είναι λοιπόν πια σε θέση να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει αδυναμία στις Δημοκρατίες – ότι όλες οι δομές που έχουν επιβληθεί βίαια μπορούν να καταργηθούν, με έναν νόμιμο και συνταγματικό τρόπο, ειρηνικά και δημοκρατικά.

«Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, ένας από τους πλουσιότερους τότε ανθρώπους του κόσμου (1937), είχε πει πως το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήματα από το πουθενά – ενώ η συγκεκριμένη διαδικασία είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή εφεύρεση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Συνέχισε δε λέγοντας ότι, οι τραπεζίτες κατέχουν ολόκληρη τη γη – την οποία όμως, εάν τους την αφαιρέσει κανείς, αφήνοντας τους τη δυνατότητα να δημιουργούν με τον ίδιο τρόπο χρήματα, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα έχουν αρκετά κεφάλαια για να την αγοράσουν ξανά.    

Πράγματι τώρα, ακόμη και σήμερα, μία μικρή ομάδα ιδιωτών τραπεζιτών κυβερνάει μυστικά τον πλανήτη μας. Οι τραπεζίτες αυτοί δεν κατευθύνουν μόνο τη Fed ή την ΕΚΤ αλλά, επίσης, τις υπερεθνικές οργανώσεις – όπως τον ΟΗΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και την BIS, την κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών.

Στηρίζουμε την Ελλάδα!

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Ορισμένοι ισχυρίζονται πως αρκετά δικά μας προϊόντα είναι ακριβότερα από τα εισαγόμενα, οπότε δεν μπορούν να τα αγοράζουν με τους σημερινούς χαμηλούς μισθούς ή συντάξεις – αδυνατώντας να καταλάβουν πως έτσι διαιωνίζουν τα προβλήματα της χώρας, καθώς επίσης τα δικά τους, ενώ τα επιδεινώνουν, αφού τότε θα συνεχίσουν να μειώνονται οι μισθοί, να αυξάνεται η ανεργία, να κλιμακώνεται η μετανάστευση των παιδιών μας, να παραμένει υπό κατοχή η Ελλάδα κλπ.

Άποψη

Είχαμε γράψει πως εάν πράγματι ήθελε μία χώρα να μας βοηθήσει, υποθετικά οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Κίνα ή η Γερμανία, θα έπρεπε απλά «να ανοίξει την αγορά της στα ελληνικά προϊόντα» – αφού αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι δανεικά χρήματα, με τα οποία δεν εξοφλεί ποτέ κανείς τις υποχρεώσεις του (πόσο μάλλον η Ελλάδα που ευρίσκεται σε τρισχειρότερη θέση συγκριτικά με το 2009, αφού δεν έχει αυξηθεί μόνο το δημόσιο χρέος της από 301 δις € συμπεριλαμβανομένης της παραποίησης της ΕΛΣΤΑΤ στα 359 δις € σήμερα, με υποθηκευμένα τα πάντα συν το αγγλικό δίκαιο και παρά το PSI αλλά, επίσης, το κόκκινο ιδιωτικό – από αμελητέο τότε, σχεδόν στα 300 δις €!). Αυτό που χρειαζόμαστε είναι δουλειά για να «παράγουμε» εισοδήματα – αφού διαφορετικά δεν λύνεται κανένα πρόβλημα μας.

Η παγίδα της παγκοσμιοποίησης

Της Analyst Team

Στις κατ’ επίφαση Δημοκρατίες της Δύσης, η αληθινή εξουσία ανήκει αφενός μεν στους πολυεθνικούς ομίλους, αφετέρου στις πολύ πιο ισχυρές χρηματαγορές – όπου εάν η κυβέρνηση μίας χώρας δεν υποτάσσεται στους κανόνες της οικονομικής απορρύθμισης (=ασυδοσίας του Κεφαλαίου) που της επιβάλλονται ή δημιουργεί ελλείμματα στον προϋπολογισμό της προς όφελος των Πολιτών της, οι αγορές αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού της, ανατρέποντας την μέσα σε λίγες εβδομάδες.

«Όλα τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, τόσο τα αριστερά, όσο τα κεντρώα και τα δεξιά, οι φιλελεύθεροι και οι κομμουνιστές, έχουν πέσει στην παγίδα των οργανωμένων, πανίσχυρων πλέον ελίτ, μέσω της διεθνιστικής ασύδοτης παγκοσμιοποίησης – χωρίς καν να κατανοούν πως έχουν επωμισθεί οι ίδιοι τη μετατροπή τους σε λιγότερο ή περισσότερο εξαθλιωμένους σκλάβους μίας νέας, παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν τα αυταρχικά καθεστώτα – τα οποία ασφαλώς δεν είναι η επιζητούμενη λύση.»

Ανάλυση

 «Η παραφροσύνη, η παράνοια, είναι πολύ πιο σπάνια για τους ανθρώπους ως επί μέρους άτομα – αλλά για ομάδες ανθρώπων, για πολιτικά κόμματα και για τους λαούς σχεδόν ο κανόνας. Εν τούτοις, η συλλογική παράνοια είναι δύσκολο να αναγνωριστεί, να διαπιστωθεί – επειδή όλοι τη συμμερίζονται, οπότε εμφανίζεται σαν να είναι η αλήθεια», είχε γράψει ο F. Nietzsche, ο γνωστός γερμανός φιλόσοφος πολλές δεκαετίες πριν.