Την έλεγαν Αύρα...

Κώστας Πατλακίδης

Έχει μεγάλη διαφορά η είδηση «Αυτοπυρπολήθηκε μια 67χρονη» από το «Αυτοπυρπολήθηκε η Αύρα Γρηγορίου, δημοσιογράφος, επειδή δεν είχε να φάει». Δεν έχει;

Γιατί η δεύτερη είδηση μας συνδέει με την πραγματικότητα, που είναι μια πολιτική πράξη, επί της ουσίας. Μας συνδέει με τον Δημήτρη Χριστούλα και την πλατεία Συντάγματος το 2012, αλλά και με παλαιότερους, όπως ο Κώστας Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε σε πλατεία της Γένοβας το 1970 καταγγέλλοντας την Χούντα....

_____***_____

Κλεμάνς Ζαβιτσάνου

-Δεν ανήκε στο βαρύ δημοσιογραφικό πυροβολικό που συναγελάζεται με τα γκουβέρνα και τα επιχειρηματικά λόμπι και αποτελεί βασική παρουσία σε δεξιώσεις και ομιλίες και σε thin tank που διαμορφώνουν απόψεις και πολιτική.

-Δεν βρέθηκε μαζί τους σε κότερα και σε λαμπερά γκαλά.

-Δεν έγινε έμμισθη σύμβουλος υπουργών. 

-Δεν μπήκε το όνομά της σε καμία λίστα Πέτσα. 

-Δεν βρέθηκε να καταθέτει εκατομμύρια σε μαύρες σακούλες στις τράπεζες και με βίλες στην Ελβετία και στο Μονακό.

Πέθανε κραυγάζοντας "δεν έχω να φάω".

Αν μια γυναίκα με τέτοιο βιογραφικό "Εθνος", "Γυναίκα", "Ερτ","Οικ.Ταχυδρόμος" "Ελ.Τύπος", "Ελευθεροτυπία"....καίγεται ζωντανή στην καρδιά της Αθήνας, κάτι έχει καεί μέσα σε όλους μας.

Η ΕΣΗΕΑ αντί να έχει βγει στα κάγκελα και να κραυγάζει περιορίζεται στα τυπικά συλλυπητήρια, τα μέσα σιωπούν ένοχα, ελάχιστοι συνάδελφοί της, παρ ότι εργάστηκε σε πάρα πολλά έντυπα μέσα, αναφέρθηκαν σ ένα τόσο τραγικό γεγονός. 

Διαβάζω παντού πως είχε "ψυχολογικά προβλήματα" και με αυτό το στίγμα "γραφικός ή προβληματικός" ξεμπερδεύουν.

Ποιος άνθρωπος που βιώνει αστεγία και πείνα δεν αποκτά ψυχολογικά προβλήματα?. 

Ζούμε στις κοινωνίες που όποιος -όπως αναφέρουν έντυπα μέσα ενημέρωσης και συνάδελφοί της που την γνώριζαν- " Στην πορεία της ζωής της επέλεξε να διαβεί δύσβατα μονοπάτια με γνώμονα τις αρχές και τα πιστεύω της, τα οποία συχνά προπορεύονταν της εποχής της", επιλέγει αυτό το μονοπάτι καταλήγει μόνος, περιθωριακός, ένα ακόμα δείγμα στο περιθώριο στατιστικού σφάλματος.

____****____

Μια αριστερή πρόταση...

Του Γιάννη Παντελάκη

Τι σημαίνει Αριστερός στις ημέρες μας, το εξήγησε πρόσφατα μ’ ένα εξαιρετικό τρόπο ο Αύγουστος Κορτώ (στο άρθρο του "Ο δικός μου αριστερός" http://blogvirona.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3477.html). Τι σημαίνει Αριστερά ωστόσο, είναι μια ιστορία που χωράει συζήτηση σ' αυτή τη χώρα. Πολύ συζήτηση. Έως τότε όμως, μέχρι να καταλήξουμε σε μια νέα επανατοποθέτηση των όρων, υπάρχει μια ιδέα που νομίζω κανένας δεν θ' αμφισβητήσει ό,τι έχει αριστερό πρόσημο. Και είναι και πολύ ενδιαφέρουσα.

Αναφέρομαι στην πρόταση της Σάρας Βάγκενκνεχτ, αντιπροέδρου του Γερμανικού Αριστερού κόμματος Die Linke. Με αφορμή τα δημοσιεύματα που θέλουν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να ετοιμάζει ένα νέο πακέτο βοήθειας προς τη χώρα μας ύψους 10-20 δισ. ευρώ, η Βάγκενκνεχτ αντέδρασε. Και είπε πως «η εξαγγελία ενός τρίτου πακέτου βοήθειας είναι ένα ακόμη δώρο δισ. ευρώ προς τους Έλληνες ολιγάρχες και τους πιστωτές της Ελλάδας».

Ενδιαφέροντες καιροί…

Του Γιάννη Παντελάκη

Ενδιαφέροντες καιροί. Το μόνο σίγουρο. Ολα τα υπόλοιπα βρίσκονται στον αέρα. Ολες οι «σταθερές» της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, όλα εκείνα που σε μεγάλο βαθμό συντέλεσαν καθοριστικά στη σημερινή χρεοκοπία, κλονίζονται. Και όχι μόνον αυτό. Σε μερικές περιπτώσεις καταρρέουν και είναι τέτοια η πτώση τους που σηκώνεται μεγάλη σκόνη. Τόση όση χρειάζεται για να δημιουργήσει μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Μοιάζει με αιθαλομίχλη, ανάλογη με εκείνη των τζακιών. Η ίδια οσμή. Προφανώς λόγω της σύνθεσής της. Πολιτικοί που αποδεικνύεται πως έκλεβαν το δημόσιο χρήμα. Στρατιωτικοί που γέμιζαν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Μιντιάρχες που έπαιρναν δάνεια απολύτως επισφαλή. Επιχειρηματίες γκλαμουράτοι που εμπλέκονταν σε οικονομικά σκάνδαλα. Αλλοτε κολεγιόπαιδα που έφτιαχναν μικρές παρέες και ροκάνιζαν τράπεζες. Και δημοσιογράφοι που χωρίς τσίπα υπερασπίζονται τα υπό δικαστικό έλεγχο αφεντικά τους.