Ήθελα νά'μαι ευπαρουσίαστο πτώμα

• Μια κατάθεση ψυχής από τον πολεμιστή του 74 Μίκη Πασιά σε συνέντευξη με τον Σόλωνα Αντάρτη, στην εκπομπή Σόλωνα και Γόμορρα.

Η ιστορία του Μίκη Πασιά μες τον πόλεμο, παρ' όλο που μοιάζει να είναι μια "προσωπική περιπέτεια" είναι ταυτόχρονα η ιστορία ενός ολόκληρου λαού καταπροδομένου και κατασφαγμένου• είναι η συλλογική περιπέτεια και μνημόσυνο προς τιμήν των νεκρών μας, των αγνών και γνήσιων ανθρώπων που τάχθηκαν - έστω και προδομένοι - να φυλάγουν Θερμοπύλες.

Παρακολουθώντας το βίντεο ήταν πολλές οι φορές που αναγκάστηκα να το σταματήσω για να ξανάβρω την αναπνοή μου. Ή και τον νού μου, την ικανότητα να παρακολουθήσω. Είχε χαθεί, παρασυρμένη μες τις δικές μου αναμνήσεις των ατέλειωτων ωρών κάτω από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του τουρκικού ναυτικού και της τουρκικής αεροπορίας στην Κυρήνεια. Και άνοιξα πολλές τον χάρτη να παρακολουθήσω την πορεία του Μίκη Πασιά και των συντρόφων του που με την διάσπαση του αμυντικού μετώπου τον Αύγουστο του 74, εγκαταλειμένοι από την στρατιωτική ηγεσία χωρίς καμία υποστήριξη ή καθοδήγηση και - διαρκώς υπό τα πυρά του εχθρού - επιβίωσαν από μάχη σε μάχη περπατώντας, τρέχοντας και κατά διαστήματα σερνώμενοι από την ακτή της Κερύνειας ανεβαίνοντας τον Πενταδάκτυλο, συνεχίζοντας προς την Μεσαορία, και μέσα από αμέτρητες απώλειες φίλων και συντρόφων που λιώθηκαν, κάηκαν, πυροβολήθηκαν, κατατεμαχίστηκαν, αιμορράγησαν μέχρι θανάτου ποτίζοντας τού'ν τα αχάριστα ελληνικά χώματα με ποταμούς αίματος, τελικά έφτασαν σε ασφάλεια.

Λάθρα Βιώσας: Ένας Λαός Αντάρτης

"Δυστυχισμένε μου Λαέ καλέ κι ηγαπημένε.
Πάντοτ' ευκολόπιστε και πάντα προδομένε."
                                                       Δ. Σολωμός 

Του Σόλωνα Αντάρτη

Παρακολουθώ άναυδος τον τελευταίο καιρό την συλλογική στοχοποίηση του λαού μας από όλους εκείνους οι οποίοι επιθυμούν μία λαϊκή εξέγερση. Με αφορμή την εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων» στην Γαλλία η συλλογική στοχοποίηση των ανθρώπων μας έχει πάρει νέες διαστάσεις στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Έτσι η μετααποικιακή ξενομανία την οποία μας κληροδότησε το imperium συνεχίζει την δράση της ανάμεσα μας ενώ οι εξουσιαστές που μας κυβερνούν τρίβουν τα χέρια τους καθώς μένουν στο απυρόβλητο. «Φταίει ο λαός που δεν εξεγείρεται», «ο λαός του καναπέ», «οι ραγιάδες». Επίδοξοι «διανοούμενοι» και «επαναστάτες» καταφέρονται καθημερινά εναντίον του λαού μας ότι κοιμάται και δεν εξεγείρεται όπως θα ήθελαν οι ίδιοι. Μετατρέποντας την προσωπική τους δίκαια απόγνωση σε σημαία «επανάστασης» κρίνουν και κατακρίνουν τον λαό μας. Προσπαθούν δε μέσα από τις δημόσιες επιθέσεις τους να τον «ξυπνήσουν» και να τον οδηγήσουν στον δρόμο της εξέγερσης και της ανατροπής.

Η νομιμοποίηση της βαρβαρότητας δεν μπορεί να είναι Λύση!

Του Σόλωνα Αντάρτη

Το έκτρωμα της διζωνικής είναι το πολιτικό Άουσβιτς στο οποίο επιθυμούν πολλοί να μας δουν ως πειθαναγκασμένα πειραματόζωα. Όσα παραμύθια, αφηγήσεις και αναθεωρητισμούς και εάν επικαλεστούν το ΔΗΣΑΚΕΛ και η διζωνική νομενκλατούρα η αλήθεια είναι αδύνατον να κρυφτεί:
Η λύση διζωνικής ομοσπονδίας αποτελεί την νομιμοποίηση της βαρβαρότητας και την επιβολή του νόμου της ζούγκλας επί του συνόλου του λαού μας. Ιδιαίτερα όμως στοχεύει στον πειθαναγκασμό των Ελλήνων της Κύπρου σε ένα νέο κράτος που τα θεμέλια του θα είναι κτισμένα πάνω στον βιασμό κάθε έννοιας αξιοπρέπειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διζωνική είναι η κατά Ελύτη βαρβαρότητα:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.» (1)

Το Διζωνικό Έκτρωμα και τα Παιδιά του Κόσμου

Του Σόλωνα Αντάρτη

Με την ευκαιρία της ημέρας των προσφύγων από ένα προσφυγόπουλο της Κύπρου…

Η προσφυγιά με χάραξε. Σφυρηλάτησε την προσωπικότητα μου από πολύ νωρίς. Η εμπειρία καθόρισε σε τεράστιο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Λειτούργησε σαν ένα λογισμικό πρόγραμμα το οποίο χαράκτηκε στον εσωτερικό μου «σκληρό δίσκο» το οποίο επαναπρογραμμάτισε ολόκληρο τον οργανισμό μου. Η προσφυγιά και ο ελληνικός πολιτισμός μου ήταν και είναι δύο κύρια οχήματα με τα οποία προσμετρώ την πραγματικότητα. Και η δική μου Οδός και Τρόπος.

Ως έφηβος δεν είχα ιδέα τι ήθελα να γίνω. Ακόμη και αυτό το καθόρισε η προσφυγιά και η οικονομική ένδεια των γονιών μου. Έγινα δάσκαλος διότι ήταν η μοναδική σπουδή την οποία θα μπορούσα να ακολουθήσω χωρίς να επιβαρυνθούν. Η δουλειά ταίριασε με τον χαρακτήρα μου και έγινε η δεύτερη μου φύση. Είμαι δάσκαλος στη μισή μου ζωή. Έλληνας, πρόσφυγας, δάσκαλος… Με ό,τι κουβαλεί η κάθε λέξη χωριστά και όλες μαζί. Και με κοινή συνισταμένη και συζευκτική Δύναμη την λέξη που χαλά το τέρας: Άνθρωπος!

Ήταν Μια Λέξη Μοναχά…

Του Σόλωνα Αντάρτη

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά.
Ήταν μια λέξη μοναχά Ελευθερία
Κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά. (1)

Ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία μας, ολόκληρη η πολιτική σχιζοφρένεια που μαστίζει το νησί μας έχει τις ρίζες της σε εκείνον τον Αγώνα και στον τρόπο που το κράτος-μπανανία που δημιουργήθηκε και οι πολιτικοί λιμοκοντόροι προσπάθησαν και προσπαθούν να αμαυρίσουν εκείνον τον Αγώνα.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας - όχι όλοι, υπήρξαν και αυτοί που προτίμησαν τη βεβαιότητα των κομματικών τους τοποθετήσεων και ιδεοληψιών, υπήρξαν και αυτοί που λάτρεψαν την αποικία μέσα τους – έλαβαν μέρος στον αγώνα με πυξίδα την ομοούσια και αδιαίρετη τριάδα Ελευθερία, Ελλάδα, Έρως η οποία ενσαρκωνόταν στην μία λέξη μοναχά: Ένωσις!

Η Άλλη Κύπρος που Αγαπώ

Του Σόλωνα Αντάρτη

Είμαι πλέον εθνοφύλακας. Μεγάλωσα τόσο…

Η ζωή μου είναι συνυφασμένη με την υπηρεσία από τα 18 μου. Τώρα στα σχεδόν –ήντα  ένα νέο κεφάλαιο υπηρεσίας αρχίζει. Και στο άνοιγμα του νέου αυτού κεφαλαίου ξανασυνάντησα την Κύπρο που αγαπώ.

Όπως πολλοί ανάμεσα μας βιώνων καθημερινά την προσωπική και συλλογική απόγνωση της ζωής στο Γκουαντανάμο του Έρωτα. Μία ζωή ανάμεσα στις απαγορεύσεις και τα πρέπει, ανάμεσα στην αναξιοπρέπεια και την αναξιοκρατία η οποία σιγά σιγά τοξινώνει τις ζωές μας καθιστώντας την πραγματικότητα αβάστακτη. 

Ο ‘Ερωτας, η Ελευθερία και ο Έρωτας για την Ελευθερία συνθλίβονται μέσα στις «συνθήκες» μίας κοινωνίας υποταγμένης στο συμφέρον και την πελατεία, μίας κοινωνίας που απώλεσε το πρωτόκτιστον της κάλλος και τους αγώνες της και αναζητεί την «καρέκλα» και το χρήμα. Η υποταγή και το «σιώπα να περάσουμεν» έχουν γίνει τρόπος και πράξη ζωής στο νησί. 

Η κτητικότητα και η αποκλειστικότητα υπερτροφοροδούμενων αρσενικών Εγώ έχουν διαλύσει κάθε έννοια συλλογικότητας και προσφοράς προς τα κοινά χωρίς κάποιο αντάλλαγμα και κάποια ικανοποίηση προσωπικού συμφέροντος. Ως κοινωνία έχουμε αντιστρέψει τον Μακρυγιάνη:

Γράμμα σε Έναν Νεκρό «Τρομοκράτη» και στους Συντρόφους του που Ζουν Ακόμη

Του Σόλωνα Αντάρτη

Καλημέρα παππού!

Αισθάνομαι ξανά την ανάγκη να σου γράψω. Αυτός ο οδυνηρός μονόλογος που γνωρίζει ότι στη φυσική απουσία του Άλλου είναι αδύνατη η ακρόαση της απάντησης εντός των Φυσικών με τυραννά. Μέσα μου όμως έχει την αξία του όπως τότε, χρόνια μετά που είχες φύγει, μέσα στην άβυσσο της ψυχοδήλωσης. Τότε, και με την ευεργετική παρουσία του Φυτού μέσα στο σώμα μου, ήρθες όπως παλιά, ανάμεσα στα τραγούδια κάποιων άλλων ιθαγενών, και με απίθωσες στοργικά μέσα στην βρεφική κούνια. Εκείνη την στιγμή της σχάσης του Χώρου και του Χρόνου αισθάνθηκα για πρώτη φορά στην ενήλικη μου ζωή ότι η αίσθηση του Ανήκειν ξεπερνά τα μικρά φυσικά μου όρια. Η Ευλογία της παρουσίας σου και των λόγων του Ινδιάνου τραγουδιστή με συντροφεύει ακόμη στα βήματα μου.

Θυμούμαι παππού το ξύλινο φιδάκι στο έπιπλο του σαλονιού στο πατρικό μας σπίτι. Χρόνια μετά έμαθα ότι το σκάλισε ο αδελφός σου στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς, εκεί όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του Αγώνα. Εκείνο το φιδάκι ασκούσε μία μαγική γοητεία στα παιδικά μου μάτια. Ο αδελφός σου ο αντάρτης κατάφερε να κλείσει μέσα στο ξύλο την ψυχή ενός όντος με όλες τις αρχετυπικές του ποιότητες. Μία έλξη μαγική προς την σοφία και την ερωτική ευλυγισία του φιδιού και ένας αδιόρατος φόβος προς το άγνωστο που αντιπροσώπευε. Αυτή την σοφία και αυτό το αδιόρατο φόβο ενσάρκωσες εσύ στη ζωή μου. Και μίαν ανείπωτη έλξη προς τον Έρωτα.

Είμαι Πρόσφυγας και είμαι Απορριπτικός!

Του Σόλωνα Αντάρτη

Πολλοί και διάφοροι φίλοι επικοινώνησαν μαζί μου ψες μετά την διακαναλική παράσταση των Αναστασιάδη Ακκιντζί. Οι περισσότεροι επικοινώνησαν μεταφέροντας το γνήσιο αίσθημα αγωνίας για το μέλλον του τόπου μας. Φίλες και φίλοι μετέφεραν ένα αίσθημα απόγνωσης το οποίο προερχόταν από τον τρόπο με τον οποίο ο ικέτης μας έβαφε το άσπρο μαύρο και την βία με την οποία όλα όσα χρωμάτισε κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος μετά την παράσταση του Αττιλάρχη.

Προσωπικά από ψες αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της παρωδίας των συνομιλιών, στην οποία προφανώς οι δύο καρικατούρες άλλα λεν και άλλα καταλάβουν, από ψες αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος. Το αίσθημα μου είναι αποτέλεσμα μίας αδιόρατης διαδικασίας μέσα μου η οποία εξελισσόταν ενώ οι ειδήσεις έρρεαν και ενώ τα στόματα των ανδρείκελων που μας κυβερνούν κινούνταν. Το σπάσιμο κάθε δεσμού, κάθε κατηγορίας κάθε στοχοποίησης ήρθε μέσα μου όπως πολύ συχνά γίνεται στις αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες με την παρουσία του από μηχανής Θεού. Ο από μηχανής Θεός μου ήταν ο Αττιλάρχης και ο λόγος του. Ο Αττιλάρχης έβαλε ενώπιον μου ξεκάθαρα τις επιλογές μου ως ανθρώπου, ως πολίτη, ως δασκάλου, ως Έλληνα της Κύπρου. Και οι επιλογές του ήταν σαφείς, ξεκάθαρες, και αδιαμφισβήτητες με τον ίδιο τρόπο που αδιαμφισβήτητη είναι η κατοχή και η ομοιότητα ολοένα και περισσότερο του Ακκιντζί με τους γκαουλάιτερ του ναζισμού.

Υπάρχει Συμβιβασμός με την Βαρβαρότητα;

Του Σόλωνα Αντάρτη

«Όταν συνηθίσεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις»

                                  Μάνος Χατζιδάκις

Ποιός από εμάς θα έμενε ποτέ στο σπίτι κάποιου άλλου οικειοποιούμενος το; Ποίος από εμάς θα γνώριζε ότι στο σπίτι που μένει άλλοι άνθρωποι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν έκαναν παιδιά, εγγόνια και σφάλισαν τα μάτια τους σε αυτό και θα τολμούσε να το ονόμαζε δικο του; Ποιός από εμάς θα ήξερε ότι αυτό το σπίτι το έχτισε ο μόχθος, ο πόνος και ο ιδρώτας ανθρώπων άλλων και ανερυθρίστα θα φώναζε: «Δικό μου»;

Το κυπριακό πρόβλημα είναι πολύ απλό στην παρούσα του μορφή. Ο στρατός μίας πανίσχυρης χώρας εισέβαλε, έσφαξε, βίασε λεηλάτησε, προσφυγοποίησε εξανάγκασε 200.000 από εμάς να φύγουμε από τα σπίτια μας και στη θέση μας κουβάλησε ένα πληθυσμό ξένο προς τον τόπο και τα έθιμα του, παραβιάζοντας κάθε αίσθηση δικαίου.

Είναι η βαρβαρότητα όπως την αναγνώρισε και την έγραψε ο ποιητής:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.» (1)

Το Δίκαιο παραμένει Δίκαιο μόνον όταν διεκδικείται. Όταν παύσει κάθε διεκδίκηση του, αντικαθίσταται από τον νόμο της ζούγκλας και τον νόμο των ορδών των Ούννων του Αττίλα. 

Γράμμα στους Ελλαδίτες Ηθοποιούς της Παράστασης «Αντιγόνη» στην Σαλαμίνα της Κύπρος

Του Σόλωνα Αντάρτη

Δεν ξέρω αληθινά πώς να σας προσφωνήσω. Θα ήθελα να σας προσφωνήσω με το αδελφές και αδέλφια των δελφών του κοινού μας πολιτισμού αλλά δεν ξέρω πια αν οι λέξεις εμπερικλείουν τη σημασία που θα ήθελα να τους δώσω. Η γλώσσα μας έχει γεμίσει ναρκοπέδια. Η πρόθεση του ενός στρεβλώνεται στα μάτια και τα αυτιά του άλλου. Αληθινά δεν ξέρω πώς να σας προσφωνήσω. Αυτό που με πονεί περισσότερο είναι ότι τελικά μπορεί οι λέξεις να μην μας αξίζουν.

Διάβασα στην εφημερίδα «Καθημερινή» (1) της 30ης Αυγούστου ότι κάποιοι από εσάς προβληματίζεστε για την παράσταση που θα ανεβάσετε στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας στις 28 Σεπτεμβρίου. Αυτό ήταν και το έναυσμα αυτού του γράμματος. Εύχομαι ότι το παρόν θα φτάσει κοντά σας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και ότι θα αφιερώσετε τα λίγα λεπτά που χρειάζονται για να το διαβάσετε.

Το μοναδικό κίνητρο της διζωνικής ονείωξης του ΔΗΣΑΚΕΛΙΣΜΟΥ

Σόλων Αντάρτης

Τα δύο μεγάλα κόμματα της Κύπρου ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ πορεύονται χέρι με χέρι εδώ και δεκαετίες. Παρά την επιφανειακή διαφοροποίηση και τις κορώνες του ενός προς το άλλο η πραγματικότητα είναι ότι  αποτελούν ένα και ενιαίο σχηματισμό ο οποίος κυβερνά τον τόπο. Το ΔΗΣΥ χρειάζεται το ΑΚΕΛ και το ΑΚΕΛ το ΔΗΣΥ ώστε να δικαιολογείται η ύπαρξη τους. Αμφότερα τα κόμματα αποτελούν τον προαιώνιο «εχθρό» ο οποίος συσπειρώνει τα μέλη του κόμματος στο κομματικό μαντρί. Την ίδια στιγμή και σε επίπεδο ηγεσίας τα βρίσκουν μία χαρά διατηρώντας την κομματική πίτα ολόκληρη και τα κομματόσκυλα του κάθε κόμματος χορτάτα. Το φαινόμενο του ΔΗΣΑΚΕΛ είναι πραγματικό και υπαρκτό και θα ήταν υλικό για σαπουνόπερες αν η επιβίωση του τόπου μας δεν εξαρτόταν από αυτό. Έτσι το ΔΗΣΑΚΕΛ πορέυεται μαζί  προς τη διζωνική διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας την ίδια στιγμή που ουσιαστικά το κάθε κόμμα στηρίζει το άλλο όταν είναι κυβέρνηση. Καμία απεργία δεν οργάνωσε το ΔΗΣΥ επί κυβέρνησης Χριστόφια όπως καμία απεργία δε διοργάνωσε το ΑΚΕΛ επί κυβέρνησης Αναστασιάδη.

Οι δύο κατεργαραίοι συνεργάζονται μία χαρά στηρίζοντας ο ένας τον άλλο αλλά όταν πλησιάζουν εκλογές θυμούνται το «φασισμό» και τον «κομμουνισμό» των άλλων για να μαντρίσουν τα κομματικά στελέχη.

Έλληνας: Ο νέος Εβραίος του Γερμανικού Ολοκληρωτισμού

Του Σόλωνα Αντάρτη

Στις 7 Νοεμβρίου 1937 έγινε στη Γερμανία η πρώτη έκθεση του προπαγανδιστικού έργου «Ο Περιπλανώμενος  Εβραίος» - «Der Ewige Jude» Η έκθεση που αποτελείτο από 265 φωτογραφίες με λεζάντες «απεικόνιζε» τον εκφυλισμό της Εβραϊκής φυλής. 

Το 1940 προβλήθηκε μια προπαγανδιστική ταινία με τον ίδιο τίτλο. (1)  Τα διαβόητα αυτά έκτρωματα παρουσίαζαν τους Εβραίους ως ένα απολίτιστο και παρασιτικό λαό εξομοιώνοντας τον με τρωκτικά. Η προπαγάνδα αυτή στόχευσε συλλογικά ολόκληρο το Εβραϊκό έθνος. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής πορείας ήταν τα στρατόπεδα εξόντωσης με την είσοδο στην οποία δέσποζε το σύνθημα «Η εργασία θα σας απελευθερώσει» - «Arbeit Macht Frei».

Ο Ναζισμός έκτισε τις εκατόμβες των θυμάτων του πάνω σε μια άκρως ρατσιστική ρητορική και έδρασε πάνω σε αυτή χωρίς ίχνος αναλγησίας.

Γράμμα στον πρωθυπουργό της Ελλάδος Αλέξη Τσίπρα

Του Σόλωνα Αντάρτη

Αδελφέ μου Αλέξη καλημέρα από μια ηλιόλουστη Κύπρο. Το γράμμα αυτό είναι πολύ πιθανό να μη φτάσει ποτέ κοντά σου ανκαι το εύχομαι ολόψυχα.

Έμαθα ότι τη Δευτέρα θα είσαι κοντά μας και με συγκινεί ιδιαίτερα η επίσκεψη σου και το ότι είναι η πρώτη επίσημη επίσκεψη που πραγματοποιείς ως πρωθυπουργός. Ήμουν παιδί του δημοτικού όταν μας ήρθε ο Αντρέας – ένας ήταν ο Αντρέας – και θυμάμαι αποσβωλομένος την εμπειρία όταν χιλιάδες μαθητές δημοτικού παραταχθήκαμε με τις ελληνικές σημαιούλες κατά μήκος του δρόμου όπου θα περνούσε η πομπή. Θυμάμαι την προσωπική μου απορία, ανακατωμένη με απέχθεια για μια πράξη επιβεβλημένη και στην οποία ούτε λόγο είχα ούτε και κατανοούσα. Σήμερα ως ενήλικας εύχομαι οι γυμνοσάλιγκες που κυβερνούν τον τόπο μου να μην προβούν σε παρόμοιες πράξεις.

Αλέξη εύχομαι ολόψυχα και από τα βάθη της γήινης μου ύπαρξης να πετύχεις στο τιτάνιο έργο που έχεις αναλάβει εσύ και η κυβέρνηση σου. Εύχομαι ολόψυχα να καταφέρετε να αναστήσετε τη μάνα μας στα πόδια της και να φωτίσετε ολόκληρο τον κόσμο με την προσπάθεια σας. Εύχομαι ολόψυχα να αγκαλιάζεις και εσύ τη στάση των 62 μελών του κόμματος σου οι οποίοι μας βλέπουν και μας αισθάνονται σαν τους μακρινούς αδελφύς και αδελφές και προτείνουν ξανά τον κοινό αγώνα βασισμένο στις αρχές του Ελληνισμού και της αριστεράς. Εδώ πρέπει να σου ομολογήσω ότι ανησυχώ διότι έχω γνωρίσει από πρώτο χέρι και τις άλλες φωνές μέσα στο κόμμα σου οι οποίες με νύχια και με δόντια προσπαθούσαν το 2004 να με πείσουν να πω «Ναι» στο σχέδιο Ανάν.

«Σύντροφοι», ευτυχώς επτωχεύσατε

Σκούρα τα πράγματα για     το στρατόπεδο των «προθύμων» της Μέρκελ

Του Σόλωνα Αντάρτη

«Σύντροφοι» της ηγεσίας του Ανορθωτικού Κόμματος Εξαπάτησης Λαού δεχθείτε το παρόν. Σας το στέλλω μαζί με τα αναθέματα των αριστερών παππούδων και γιαγιάδων μου καθώς και τις κατάρες όλων των γνήσιων αριστερών αυτού του τόπου που κείτονται αδικαίωτοι χρόνια μέσα στους τάφους τους και που τους καταδικάσατε σε αιώνια σιωπή. Τους ανθρώπους μας της αριστεράς που χτυπήθηκαν από τα ρόπαλα των αποικιοκρατών στα μεταλλεία της Σολέας τη δεκαετία του ’30, που εξεγέρθηκαν ενάντια στην αποικιοκρατία στα Οκτωβριανά, που πολέμησαν το φασισμό από τις ερήμους της Αφρικής μέχρι τα σύνορα της Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, που αγωνίστηκαν με όλο τους το είναι για την Ένωση– ναι, και οι αριστεροί αγκάλιαζαν την Ένωση –, που εντάχθηκαν στις τάξεις της Οργάνωσης και φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν, που πήραν ξανά τα όπλα στην Τουρκανταρσία και που στάθηκαν απέναντι στις ορδές του κατακτητή «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».
Μα που πάνω απ’ όλα έζησαν τις ζωές τους έντιμα τιμώντας τις αριστερές τους καταβολές μέχρι τη στιγμή του θανάτου των, σε αντίθεση με το δικό σας βίο και πολιτεία. Σας τα στέλλω αυτή την περίοδο που μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησής σας οι μάσκες επιτέλους έχουν πέσει και το πραγματικό σας πρόσωπο αποκαλύπτεται με όλη του την αισχρότητα.