Ορισμός της διαπλοκής η “Ομάδα Αλήθειας”!

Του Σπύρου Γκουτζάνη

Για την υπόθεση της “Ομάδας Αλήθειας” ο Παύλος Μαρινάκης εκφράζοντας την επίσημη θέση της κυβέρνησης είπε: «Ιδιώτες πληρώνουν ιδιώτες». Άρα ουδείς ψόγος. Βέβαια η αντιπολίτευση πρόσθεσε «…για να προπαγανδίζουν τις θέσεις της κυβέρνησης και κυρίως για να συντηρούν ένα τεράστιο δίκτυο επιρροής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που επιδίδεται σε συκοφαντίες, διαστρέβλωση και δολοφονία χαρακτήρων».

Από την στιγμή που το Ιnsider αποκάλυψε ένα μέρος της αλήθειας πίσω από την “Ομάδα Αλήθειας”, δεκάδες λογαριασμοί επιστρατεύτηκαν για γράφουν καλά λόγια για τους “αγνούς αγωνιστές της δεξιάς παράταξης”. Και μαζί και οι “γελωτοποιοί” της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ!

Ανοίγω το κινητό και βλέπω μία βροχή από λογαριασμούς στο Twitter και Facebook που μου απευθύνονται προσωπικά με καλά λόγια για την “Ομάδα Αλήθειας”. Πού με βρήκαν; Τώρα, το ότι τα δικά μου άρθρα ποτέ δεν πηγαίνουν προσωπικά σε άλλους χρήστες, προφανώς είναι άλλη μια δυσάρεστη λεπτομέρεια. Ποιος πληρώνει ώστε οι λογαριασμοί-σκουπίδια των social media να φθάνουν σε εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες; Στα 500 εκατομμύρια ευρώ έχει φτάσει το χρέος της ΝΔ, επί του “ικανού” διαχειριστή Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Μίας όμως και η πολιτική δεν είναι απογευματινό τσάι με συμπάθεια, θα μπορούσε να πει κανείς: “So what?”, όλα είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Η λεπτομέρεια… που ξεχνούν οι πολιτικοί υποστηρικτές της “Ομάδας αλήθειας” είναι ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα. Δεν ξύπνησαν ένα πρωί οι ιδιώτες για να αρχίσουν να δίνουν χρήματα στα γαλάζια παιδιά της “Ομάδας Αλήθειας” και των σκουπιδο-λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προπαγανδίζουν τις θέσεις της ΝΔ και να εξοντώνουν τους πολιτικούς και προσωπικούς αντιπάλους του “Μεσσία”, με βρώμικες επιθέσεις. 

Η αλήθεια και η διαπλοκή

Οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης που στηρίζονται από στοιχεία της δημοσιογραφικής έρευνας είναι ότι οι ιδιώτες λειτουργούν ως μεσάζοντες, ανακυκλώνοντας κρατικό χρήμα. Εν ολίγοις με το δημόσιο χρήμα λειτουργεί ένας τεράστιος παρακρατικός μηχανισμός για να δοξάζει τον Κυριάκο. Δεν θαμπωθήκαν ξαφνικά από το μεγαλείο του. Διαπλεκόμενοι είναι, όχι ηλίθιοι. Το χρήμα ανακυκλώνεται και όσοι συμμετέχουν παίρνουν διαφορές κρατικές δουλειές, με απευθείας αναθέσεις, φωτογραφικούς διαγωνισμούς κλπ. Είναι σκοτεινός, τουλάχιστον, ο ρόλος του Θωμά Βαρβιτσιώτη, σταθερού συνομιλητή του Μαξίμου. 

Ο εθισμός στα social media δεν είναι καθόλου τυχαίος

Στις 9 Φεβρουαρίου του 2009 το Facebook εισήγαγε το πασίγνωστο πλέον κουμπί του Like. Αρχικά το κουμπί ήταν ένα αθώο πραγματάκι, χωρίς να έχει σκοπό να κρατήσει σε ομηρία το μυαλό του χρήστη ως σύστημα προσωπικής διαδικτυακής επιβράβευσης. 

 

"Η βασική μου πρόθεση ήταν να κάνω την θετική ενέργεια το βασικό μονοπάτι", δήλωσε στο αμερικανικό Vice ο Τζάστιν Ρόζεσταϊν, ένας εκ των τεσσάρων σχεδιαστών του κουμπιού. "Νομίζω ότι πέτυχα το σκοπό μου, όμως δημιούργησα και ένα σωρό αθέλητες αρνητικές επιπτώσεις. 

Με δυο λόγια, παρά ήταν επιτυχημένο". Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουμε στα social media, όπως το Snapchat, το Instagram, το Facebook και το Twitter με ένα και μόνο σκοπό: Σε κάποιον μπορεί να αρέσει αυτό που κάνω. 

Aυτή η διαρκής ανάγκη επιβεβαίωσης, την οποία βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, είναι που μαγνητίζει το κοινό σε αυτές τις πλατφόρμες με τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί το 2009. Το ίδιο, όμως, και τα έσοδα των εταιρειών στις οποίες ανήκουν.

Ο όρος "οικονομία της προσοχής" είναι σχετικά καινούριος. Περιγράφει την προσφορά και τη ζήτηση της προσοχής που δέχεται και δίνει κάποιος, αποτελώντας το μοναδικό προϊόν που εμπορεύεται στο internet. Το μοντέλο είναι απλό: Όσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον τραβά μια πλατφόρμα, τόσο πιο αποτελεσματικός γίνεται ο διαφημιστικός της χώρος και συνεπώς χρεώνει περισσότερο. 

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η πραγματική αλλαγή

Wael Ghonim1: Ας σχεδιάσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα προωθήσουν την πραγματική αλλαγή.

Σε άρθρο του στους Ν.Υ. Τimes (3/2/2016) ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Thomas L. Friedman  γράφει ότι αφού τα τελευταία χρόνια είδαμε σειρά «επαναστάσεων του Facebook», από την «Αραβική Άνοιξη» ως την «Occupy Wall Street», σε διάφορες πλατείες, που όλες τροφοδοτήθηκαν από τα social media, μόλις καταλάγιασε η αντάρα στη μεγάλη πλειοψηφία απέτυχαν να φέρουν μια βιώσιμη νέα πολιτική κατάσταση, εν μέρει διότι πολλές φωνές ενισχύθηκαν τόσο έντονα που καθιστούσαν αδύνατη κάθε συνεννόηση και συναίνεση. Και αναρωτιέται αν αυτό δείχνει ότι τα social media είναι καλύτερα στο να διαλύουν παρά στο να συνθέτουν τα πράγματα; Και συνεχίζει, ότι προσφάτως μια σημαντική φωνή απάντησε στην ερώτηση με ένα βροντερό ναι 2. Ήταν η φωνή του Wael Ghonim, που βοήθησε με τη σελίδα του στο Facebook να ξεκινήσει η επανάσταση στην πλατεία Ταχρίρ (2011) η οποία κατέληξε στην ανατροπή του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ.

Τον Δεκέμβριο του 2015 δημοσιεύτηκε ένα TED3 του Ghonim, για το τι πήγε στραβά4. «Κάποτε είπα αν θέλετε να ελευθερώσετε μια κοινωνία, το μόνο που χρειάζεστε είναι το Διαδίκτυο. Έκανα λάθος. Αυτά έλεγα το 2011, όταν μια ανώνυμη σελίδα που δημιούργησα στο Facebook, βοήθησε την ανάφλεξη της αιγυπτιακής επανάστασης. Η «Αραβική Άνοιξη» αποκάλυψε τη μεγαλύτερη δυνατότητα των κοινωνικών μέσων μαζικής δικτύωσης, αλλά συγχρόνως ξεσκέπασε και τα χειρότερα μειονεκτήματά τους. Το ίδιο εργαλείο που μας ένωσε για την ανατροπή δικτατόρων, τελικά έφερε τον αλληλοσπαραγμό στη χώρα… Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου ως ακτιβιστής των social media, και να μιλήσω για τις προκλήσεις που αντιμετώπισα και για το τι πρέπει να γίνει με αυτές.