Το αφήγημα για καθαρή έξοδο είναι καθαρή απάτη

Του Άκη Αδαμόπουλου

Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό και νεοαποικιακής υποδούλωσης για τη χώρα

Οκτώ χρόνια μετά την επιβολή του πρώτου Μνημονίου από τον Γ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, της γενικευμένης αντιλαϊκής επίθεσης. Η χώρα και ο λαός έχουν βρεθεί σε μια πρωτοφανή, για τα μεταπολεμικά δεδομένα του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, κατάσταση νεοαποικιακής υποδούλωσης και βάρβαρης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Σπάνια συναντάμε, σε ειρηνική περίοδο, ανάλογης σφοδρότητας επίθεση σε εργατολαϊκές κατακτήσεις, δικαιώματα και ελευθερίες, τέτοια καταστροφική πορεία μιας ολόκληρης χώρας, ενός ολόκληρου λαού. Τα αντιλαϊκά κύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Τρία Μνημόνια, κάμποσα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα και αμέτρητα πολυνομοσχέδια σάρωσαν τη ζωή του ελληνικού λαού και υποδούλωσαν τη χώρα.

Μια τρομακτική διεύρυνση της ακραίας φτώχειας και εξαθλίωσης συντελείται, με την ανεργία να παραμένει στα ύψη. Ένα πρωτοφανές -από τη σύσταση του ελληνικού κράτους- γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, για 99 ολόκληρα χρόνια(!), εξελίσσεται, μέσα από ένα Υπερταμείο που ελέγχεται από τους δανειστές, με τα στελέχη του να απολαμβάνουν προκλητική ασυλία.

Οι ιμπεριαλιστές δανειστές έχουν επιβάλει ασφυκτικό έλεγχο και επιτήρηση. Υπαγορεύουν και δρομολογούν τις εσωτερικές εξελίξεις -οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές- με τη στήριξη της ολόπλευρα εξαρτημένης μεγαλοαστικής τάξης, καταλύοντας απροκάλυπτα την ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας.

Κοιμηθείτε ήσυχα τώρα: Το ΝΑΤΟ μας προστατεύει!

Του Άκη Αδαμόπουλου

Το πολυδιάστατο προσφυγικό ζήτημα συμπιέζει ασφυκτικά τη χώρα μας και αποτελεί μόνιμο όχημα για την επιβολή όλο και πιο αντιδραστικών σχεδιασμών, ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., εδώ και μήνες, επιδίδεται σε συνεχείς υποχωρήσεις, μια με το καρότο - μια με το μαστίγιο, και συμμορφώνεται σε όλες τις προσταγές που εκπορεύονται από την Ε.Ε.

Στις πλάτες των εκατομμυρίων προσφύγων, θύματα των αχαλίνωτων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, προωθούνται επεκτατικά σχέδια, παίζονται γεωπολιτικά παιχνίδια, διαμορφώνονται ευρύτερες ανακατατάξεις στη Μ. Ανατολή και τη ΝΑ Μεσόγειο.

Στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. παγώνουν προς το παρόν τα σενάρια για αποβολή της Ελλάδας από τη Σένγκεν, εφόσον έχει προχωρήσει στην υλοποίηση των δεσμεύσεών της και κυρίως έχει αποδεχτεί να μετατραπεί η χώρα σε δεσμοφύλακα, όπου στα διάφορα κέντρα (hotspots, στρατόπεδα) θα στοιβάζονται χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες.

Ε, δεν είμαστε και λωτοφάγοι όλοι σε αυτή τη χώρα!

Του Άκη Αδαμόπουλου

Χρειάζεται να θυμίσουμε πως τον βασικό κορμό της νεοσύστατης Λαϊκής Ενότητας συγκροτούν στελέχη και δυνάμεις που προήλθαν από το ΚΚΕ πρωτοστάτησαν και συνέπραξαν στο κοινό πόρισμα της ΕΑΡ του Λ. Κύρκου και του ΚΚΕ και στη δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού, την αλήστου μνήμης εποχή των συγκυβερνήσεων Τζανετάκη και Ζολώτα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Για την ακρίβεια είναι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν μέσα στις ρεφορμιστικές θεωρίες και πολιτικές που πρόβαλλε το ΚΚΕ επί ηγεσίας Χ. Φλωράκη και μιλούσαν για «μια άλλη οικονομική πολιτική» που προτείνει «δημιουργία κρατικών φορέων σε βασικούς τομείς της οικονομίας», «αναζωογόνηση της οικονομίας με αύξηση των δημόσιων επενδύσεων», «ουσιαστική συμμετοχή των εργατών στη διαχείριση των επιχειρήσεων», πάλη κατά των «επιλογών της ΕΟΚ» και άλλα παρόμοια.

Ο "κωλοτούμπας" Τσίπρας και ο "συνεπής" Λαφαζάνης

Η αριστερή φράντζα της σοσιαλδημοκρατίας

Του Άκη Αδαμόπουλου

Η αδιέξοδη  πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ  που έχει οδηγήσει  όχι μόνο στο να μένουν απείραχτα τα μέτρα των δύο πρώτων μνημονίων αλλά και στο φόρτωμα του ελληνικού λαού με ένα τρίτο βαρύ μνημόνιο, μαζί με τη μεγάλη απογοήτευση και δυσαρέσκεια που έφερε σε μεγάλος μέρος ψηφοφόρων και μελών του, άνοιξε ρήγμα και μέσα στις γραμμές του που έφτασε μέχρι την κοινοβουλευτική ομάδα και τα ανώτερα πολιτικά όργανά του.

Μετά την άρνηση ψήφισης στη Βουλή της συμφωνίας που υπόγραψε ο Αλ.Τσίπρας με την ΕΕ, από μερίδα βουλευτών του, μετά την καταψήφιση στη Βουλή από την ίδια μερίδα των βουλευτών των νομοσχεδίων με τα «προαπαιτούμενα» αντιλαϊκά μέτρα της συμφωνίας και, τέλος, με το όχι και το παρών βουλευτών στην ψηφοφορία που έγινε στη Βουλή για το μνημόνιο, καταμεσίς Αυγούστου, σημειώθηκαν  ραγδαίες εξελίξεις στο κυβερνητικό κόμμα που είχαν σαν κατάληξη τη διάσπασή του.

Το πολιτικό αίτημα για το χρέος: Μια αυταπάτη και ένας αποπροσανατολισμός

Των Άκη Αδαμόπουλου και Χρήστου Κάτσικα

ο πολιτικό αίτημα για το χρέος, έτσι όπως τοποθετείται από ορισμένες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αντιπροσωπεύει μια αυταπάτη και έναν αποπροσανατολισμό για το λαϊκό κίνημα. Αυτή η κριτική μας δεν έχει να κάνει με το αν το χρέος, και όσα το συνοδεύουν, είναι μια μεγάλη και χρόνια ανοιχτή πληγή για τον ελληνικό λαό που πρέπει να απαλειφθεί.

Έχει να κάνει με το ότι το αίτημα της μονομερούς διαγραφής του χρέους προτάσσεται σαν ένα κεντρικό άμεσο αίτημα του λαϊκού κινήματος, χωρίς να λογαριάζεται το επίπεδο της ανάπτυξής του και το ποιος κρατά στα χέρια του την πολιτική εξουσία στη χώρα, η οποία αναλαμβάνει να υλοποιήσει αυτό το αίτημα. Ότι, δηλαδή, τοποθετείται για ικανοποίηση μέσα σε όρους κυριαρχίας των δυνάμεων της ντόπιας ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού στη χώρα, με μια κυβέρνηση στο τιμόνι της, που κινείται «με σεβασμό στους κανόνες» του αστικού συστήματος, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Έχει να κάνει ακόμα με το ότι υποστηρίζεται και με το επιχείρημα πως μια ικανοποίησή του, υπό συνθήκες αστικής κυριαρχίας, θα ανοίξει «θετικές δυνατότητες» εκπλήρωσης των λαϊκών αιτημάτων και, ουσιαστικά, τον δρόμο για μια φιλολαϊκή πολιτική.