«Ο δικός μας δρόμος»: Η ενδογενής παραγωγή ως απάντηση στην καταβύθιση της χώρας (βίντεο)

Eνδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση

Του Ανδρέα Κυράνη 

Είναι εφικτή μια ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση;

Πού στηρίζεται η «απεγνωσμένη αισιοδοξία» μας για την ευόδωση ενός τέτοιου εγχειρήματος σε αυτή την πολύ δύσκολη τοπική και διεθνή συγκυρία; Στη ρεαλιστική δυνατότητα συναίσθησης, αφύπνισης και σύνθεσης δύο υπαρκτών δυναμικών πεδίων που συνιστούν ταυτοτικά χαρακτηριστικά του λαού και του τόπου μας. Το πρώτο είναι το πεδίο του ιστορικού τεχνικού μας πολιτισμού και το δεύτερο είναι εκείνο της δυναμικής παρουσίας της νεότερης γενιάς της χώρας σε όλα τα πεπραγμένα του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου. Το ύψιστο ζητούμενο της συγκυρίας είναι η συμφιλίωση και σύνθεση αυτών των δυο αντιθετικών μεταξύ τους κόσμων, στην κατεύθυνση της συγκρότησης μιας εναλλακτικής παραγωγικής πραγματικότητας, ικανής να ανατρέψει μια κυρίαρχη σήμερα παρασιτική συνθήκη.

Περί "Αριστεράς και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης" ή αλλιώς "Βάζοντας λάδι και ρίγανη στη φέτα"

Των Ανδρέα Κυράνη και Αλέξανδρου Οικονομίδη*

Θέλοντας και μη, αργά ή γρήγορα, η κεντρική πολιτική σκηνή θα προσγειωθεί από το ζήτημα της διαπραγμάτευσης του χρέους στην σκληρή πραγματικότητα που το γεννά και το αναπαραγάγει εις το διηνεκές.

Τότε θα μπουν στο τραπέζι, οι αληθινές κόκκινες διαχωριστικές γραμμές που διχάζουν τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, αποτρέποντας την όποια δυνατότητα της να συγκροτήσει ένα εναλλακτικό όραμα, προκειμένου να σταθεί στα αλήθεια στα δικά της πόδια. Τότε, ή θα τις συναισθανθούμε προκειμένου να τις υπερβούμε, ή θα χωθούμε ακόμη βαθύτερα σε μια δίνη που οδηγεί στον ιστορικό μας αφανισμό, με “νεωτερικό” άλλοθι την προσαρμογή μας στην υποτίθεται “ουδέτερη” πολιτικά και εθνικά, παγκόσμια επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση.

Η Δύση σήμερα αναγάγει το οικολογικό πρόβλημα του πλανήτη, σε κερδοσκοπική ατμομηχανή ενός εναλλακτικού “αναπτυξιακού” μοντέλου. Η μόνη παραγωγική πρόταση της Ευρώπης, η Ευρώπη 2020, εκεί και μόνο εκεί εδράζεται όταν κατά βάθος συνιστά ένα “ειρηνικό” υπερόπλο, στην διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα της συγκυρίας.

«Πέρα από το Χρέος, τα Μνημόνια και τις Αυταπάτες: Η ανάγκη για μια Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Κοινοτικόν (Πάτρα) «Πέρα από το Χρέος, τα Μνημόνια και τις Αυταπάτες: Η ανάγκη για μια Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση»
Μίλησαν:

Γ. Καραμπελιάς (Οικονομολόγος – Συγγραφέας)

Α. Κυράνης (Αρχιτέκτονας)

Β. Πισσίας (Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων)

Τη συζήτηση συντόνισε ο Θ. Ντρίνιας (Δημοτικός Σύμβουλος, «Κοινοτικόν»)

Η τοποθέτηση του Βαγγέλη Πισσία

Ψάχνοντας το φάντασμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης

Σχέδια επί χάρτου και πραγματικές δυνατότητες του λαού και της χώρας

Του Ανδρέα Κυράνη*

Ενώ πλησιάζει μάλλον η ώρα μιας σοβαρής πολιτικης ανατροπής, δεν φαίνεται να έχει εμπεδωθεί η έλλειψη μιας ενδογενούς στρατηγικής, με έρμα, κέντρο και κύρια αναφορά τις αληθινές δυνατότητες και ανάγκες αυτού του λαού και αυτής της χώρας. Χωρίς όμως σαφή στρατηγική, στηριγμένη στην πολύτιμη ταυτότητα αυτού του τόπου, δεν αντιμετωπιζονται οι εχθρικοί σχεδιασμοί των σύγχρονων αποικιοκρατικών κέντρων.

Η κυρίαρχη αφήγηση, μιλώντας για πολιτισμό και παράδοση, αγνοεί παντελώς τον τεχνικό μας πολιτισμό, εκείνο δηλαδή το ζωτικό στοιχείο ενός «κατά δικού μας» τεχνικού τρόπου, προϊόντος μιας συνέχειας που αντιστέκεται και επιμένει ολοζώντανη. Αυτό το απολύτως συγκεκριμένο και ιστορικό «λαϊκό είδος», επιμελημένα υποτιμάται, αποσιωπείται και παραμένει στη σφαίρα του αφηρημένου, αν και είναι το μοναδικό ειδοποιό συστατικό υλικό, επί τη βάση του οποίου μπορεί να συγκροτηθεί η όποια ενδογενής παραγωγική στρατηγική. Χωρίς μια ενσυνείδητη και ενσυναίσθητη ενδοσκόπηση στα πεδία και τις αριστείες του, είναι αδύνατη η ευόδωση του όποιου διακαούς πόθου για αληθινή δημοκρατία, αναδιανομή πλούτου, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία.

Για μια ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση

Του Ανδρέα Κυράνη και Αλέξανδρου Οικονομίδη 

1. Το κίβδηλο ιδεολόγημα της ανάπτυξης
Ανάπτυξη χωρίς ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση είναι κενή νοήματος για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Σημαίνει πλήρη υποταγή και αφανισμό, υπό το κράτος επιταγών απρόσωπων διεθνών μηχανισμών και συμφερόντων.

2. Εθνική ανεξαρτησία
Εθνική ανεξαρτησία, χωρίς ενδογενή παραγωγική συγκρότηση, δεν υφίσταται. Όση ανάπτυξη και αν προκύψει, θα είμαστε μια τρύπα κενού στον παγκόσμιο χάρτη, οντότητα εικονική χωρίς πραγματική υπόσταση.

3. Δημοκρατία
Δημοκρατία χωρίς εθνική ανεξαρτησία είναι δημοκρατία κατ’ επίφαση για ανιστόρητα ανθρωποειδή.
Δημοκρατία δεν υφίσταται για ανέστιους νομάδες, προϋποθέτει λαό και πατρίδα και σημαίνει όλες εκείνες τις λειτουργικές, καθημερινές διαδικασίες, που μετατρέπουν κοινωνία και άτομα, από αντικείμενα, σε υποκείμενα πολιτικής.

Οι Πειρατές της Δευτέρας με θέμα η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

Video streaming by Ustream Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ συνομιλεί με τους Ανδρέα Κυράνη, Αλέξανδρο Οικονομίδη και Βαγγέλη Πισσία για τη διάλυση του παραγωγικού ιστού τις προηγούμενες δεκαετίες και πως μπορεί να υπάρξει παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ανάρτηση από: http://ardin-rixi.gr