Η μεγάλη ληστεία. Τα παιχνίδια με τον πληθωρισμό που ανατρέπουν και όσα ξέραμε για τα οικονομικά

Του Λύκαστρου

Εν αρχήν "έκοψε", λέει, η Λαγκάρντ 1,85τρισ νέα ευρώπουλα από τον Μάιο του 20 και τα έδωσε (με αρνητικά επιτόκια, δηλαδή τζάμπα) στις Τράπεζες για "να στηρίξουν τις αγορές", να πάρουν μπρος από τις επιπτώσεις του κορονοϊού.

(Τα περίφημα κορονοϊοπακέτα της ΕΕ των 750δισ δεν υπάρχουν ακόμα. Τα φτιάχνουν για διανομές - μετά μνημονίων, για μετά το τέλος του καλοκαιριού του 22, μπορεί και το 23, λέει. Κάτι λίγες προκαταβολές έπεσαν τον Αύγουστο και έγιναν σχεδόν όλες ανεμογεννήτριες του Γεραπετριστάν στα νεοκαμμένα).

 

Αν αυτά τα χρήματα έπεφταν στην πραγματική οικονομία, τότε σύμφωνα με τους μαθηματικούς τύπους των μακροοικονομικών που διδάσκουν στα πανεπιστήμια, θα είχαν προκαλέσει το 20 έναν ευλογημένο πληθωρισμό της τάξης του 2%, δείγμα ότι ρολάρει πάλι η μηχανή.

 

Αλλά αυτή όλο με γκουχ γκουχ σέρνονταν και κάπνιζε και έδωσε το 20 πληθωρισμό 0,2% (στην Ελλάδα ακόμα χειρότερα, στο μείον 2,4% λέει) μέχρι τον Μάιο του 21.

Το τρέχον γεωπολιτικό παίγνιο στην Ευρώπη ως παιχνίδι πρέφας

(Σύνοψη άμα το τέλος του 21 περί της ενεργειακής κρίσης και τρία συμπεράσματα)

Του Λύκαστρου

 

Ίσως να μην είναι πλέον τόσο γνωστό το παιχνίδι "πρέφα". Ιδιαίτερα δημοφιλές στα καφενεία μέχρι την δεκαετία του 70, παρέμεινε σε υψηλή εκτίμηση στα τμήματα των Μαθηματικών, και στα Πολυτεχνεία για μερικές δεκαετίες ακόμα λόγω του πολύ "τεχνικού" χαρακτήρα του. 

 

Παίζεται με 32 φύλλα τράπουλας και από τρεις παίκτες, με στρατηγικό στόχο να μαζέψει ο τελικός νικητής περισσότερα "καπίκια" από τους άλλους. Τους πόντους δηλαδή που ποντάρονται από τους παίχτες στα διαδοχικά ανταγωνιστικά μεταξύ τους στοιχήματα, ένα είδος εσωτερικού κρυπτονομίσματος εντός του παιγνίου, αν με εννοείτε.

 

Δύσκολο παιχνίδι, αφού όπως είναι γνωστό και από άλλους κλάδους των φυσικών επιστημών, το πρόβλημα της ισορροπίας ανάμεσα σε τρία σώματα είναι άλυτο! Μη επιλύσιμο με συμβατικά μαθηματικά, όπως ανάμεσα σε δύο σώματα, όπου γι αυτά αρκεί ο Νεύτωνας και η κλασσική μηχανική του. Αρκεί μια πολύ μικρή δύναμη, μια διακύμανση της πλάκας όπως πχ ένα κακό επόμενο φύλλο ή ένα λάθος για να τα κάνει όλα μπάχαλο. Και φτου και από την αρχή να μαζεύουν όλοι καπίκια και το παιχνίδι μπορεί να μην τελειώσει ποτέ. Δύσκολο και συναρπαστικό συνάμα, αφού εμπεριέχει και μπλόφες και περίτεχνες στρατηγικές, από αυτές που δεν παίρνουν πρέφα τα παίγνια του Κούλη.