Όσοι βιάζονται θα καούν. Οι γραφειοκράτες και οι καριερίστες θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να κρατήσουν το πάνω χέρι.
Του Θέμη Τζήμα
Ενώ τα γεγονότα σε όλο τον πλανήτη γίνονται ολοένα πιο εντυπωσιακά και δραματικά, στην πατρίδα μας το (επί της αρχής θετικό) αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών επιτείνει την κρίση του πολιτικού συστήματος και εντός αυτού της (κεντρο)αριστεράς.
Τόσο στο ΚΙΝΑΛ όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, η συζήτηση περί της «ανασυγκρότησης» ή της «επανίδρυσης» ή της «σύνθεσης» δίνουν και παίρνουν, με μεγαλύτερη ή μικρότερη γνησιότητα, πολλή ή λίγη ιδιοτέλεια, ρηχότητα ή βαθύτητα. Όπως δε είναι αναμενόμενο, αυτές οι συζητήσεις αφενός περνούν μέσα από τις γνωστές εσωκομματικές αντιθέσεις, αφετέρου γίνεται προσπάθεια να κηδεμονευθούν από τις συνήθεις κομματικές και βουλευτοκεντρικές γραφειοκρατίες.
Υπάρχουν τρία ζητήματα ωστόσο τα οποία δεν αγγίζονται (ή τίθενται ελάχιστα) στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης και όχι τυχαία (ακριβώς για να χειραγωγηθεί η όποια πορεία επανίδρυσης): το πρώτο είναι το ιδεολογικό και προγραμματικό πλαίσιο αυτής της συζήτησης. Θα είναι σοσιαλιστική, κομμουνιστική ή σοσιαλδημοκρατική η παράταξη; Θα είναι αγκυρωμένη στη «συλλογική Δύση» ή θα είναι προσανατολισμένη στον πολυκεντρικό κόσμο; Ποια θα είναι η σχέση εθνικού- λαϊκού; Θα πρεσβεύει μια καλύτερη επιδοματική πολιτική ή έστω έναν πιο συμπονετικό καπιταλισμό ή θα μάχεται για τον σοσιαλισμό και για την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής; Ποια θα είναι η ταξική συμμαχία που θα πρεσβεύει, ποια τάξη θα έχει στο επίκεντρο; Θα υποστηρίζει την οικονομία των προσόδων και των υπηρεσιών ή θα διαθέτει βιομηχανική πολιτική και αν ναι, ποια θα είναι αυτή; Θα συμμετέχουν και το «αντιμνημόνιο» και το «μνημόνιο»;
