Όλα τα Κομουνιστικά κόμματα πλην ΚΚΕ... Τι συμβαίνει στο ΚΚΕ;

Του Νίκου Κλειτσίκα 

Στις 28 Ιούλη 2022 πραγματοποιήθηκε το Διεθνές Φόρουμ του Κομουνιστικού Κόμματος Κίνας και...

των Μαρξιστικών Κομμάτων όλου του Κόσμου, με θέμα: «Εθνική πρακτική και συνάφεια του μαρξισμού στον 21ο αιώνα»
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μορφή τηλεδιάσκεψης και διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας.
Στις εργασίες του Φόρουμ συμμετείχαν περισσότεροι από 300 εκπρόσωποι από περισσότερα από 100 κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά κι εργατικά κόμματα του κόσμου. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας εκπροσωπήθηκε από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, με επικεφαλής τον Πρόεδρο της Κεντρικής Επιτροπής  Ζιουγκάνοφ.
Στις εργασίες του Φόρουμ συμμετείχαν περισσότεροι από 300 εκπρόσωποι από περισσότερα από 130 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα του κόσμου.
Η έναρξη του Φόρουμ έγινε με τα χαιρετιστήρια μηνύματα από τους ηγέτες των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Κίνας, του Βιετνάμ και της Κούβας: Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας  Xi Jinping, ο  Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βιετνάμ Νγκουγιέν Φου Τρονγκ και ο πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας  Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ.
Οι τρεις κομουνιστές ηγέτες σκιαγράφησαν την ουσία του κοινού οράματός τους για τα προβλήματα της ειρήνης και του σοσιαλισμού στην παρούσα φάση.
Σημείωση:  Στο Διεθνές Φόρουμ των Μαρξιστικών Κομμάτων όλου του Κόσμου συμμετείχαν όλα τα κομουνιστικά κόμματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αδελφά κόμματα του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ)... με μοναδική απουσία του ΚΚΕ...
Φυσικά δεν συμμετείχαν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, πρώην σοσιαλιστικά που ανοικτά και προ πολλών χρόνων έχουν ενταχθεί στην ευρωπαϊκή Νατοϊκή αριστερά, όπως ΣΥΡΙΖΑ, Κιδησο, Κιναλ-πασοκ.

Μόνο 34 από τα 119 κομμουνιστικά κόμματα κατά του πολέμου...

Το ΚΚΕ μαζί με ακόμα 34 Κομμουνιστικά Κόμματα υπογράφουν κοινή δήλωση "κατά του Ιμπεριαλιστικού πολέμου της Ρωσίας".

Αυτά τα κόμματα είναι η μειοψηφία, αφού 85 ακόμα Κομμουνιστικά Κόμματα αρνήθηκαν να την υπογράψουν.

«Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια»…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

«Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια». Πολύ βολικό. Το καλύτερο, σχεδόν μαγικό. Ξεμπερδεύεις εύκολα, έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, ξεχωρίζεις κι από την πλέμπα που παραμυθιάζεται, είσαι ψαγμένος και διαφορετικός.

Ο καλύτερος. Και δεν έχει να σου πει κανείς τίποτα. Επίσης «δεν πολεμάμε για βραχονησίδες». Κι αν και τα βράχια έχουνε και τίποτα παππούδια πάνω, δεν αλλάζει και κάτι. Ίσα ίσα, καλύτερα (ωραία η Ελλάδα αλλά έχει Έλληνες). «Χαχαχα».

Για τις θάλασσες γενικώς δεν πολεμάμε, εννοείται. Πολεμάνε βέβαια οι άλλοι αλλά δεν πειράζει. Καλά, το Καστελόριζο είναι πολύ μακριά, δεν το συζητάμε καν. Δεν γίνεται μια κουτσουλιά να κόβει στη μέση τη «γαλάζια πατρίδα» του άλλου. Με το μάτι ρε παιδί μου, δες τον χάρτη. Άσε τώρα τα διεθνή δίκαια, με το μάτι. Όταν περισσεύει κάτι τόσο πολύ, είναι θέμα. Εκτός αν είναι τα «Φόκλαντς» ξέρωγω, αλλά δεν είμαστε και Αγγλία, τι να κάνουμε.

Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.
Κάποιοι απαντούν:
"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."
Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι  αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε οπαδική σέχτα.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,
όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα"  ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Το λαθρεμπόριο του διεθνισμού και ο δημοκρατικός πατριωτισμός

Του Λουκά Αξελού

Το λαθρεμπόριο του διεθνισμού και ο δημοκρατικός πατριωτισμός - slpress.gr: Το λαθρεμπόριο του διεθνισμού θυμίζει το λαθρεμπόριο του πατριωτισμού. Απάντηση δίνει ο δημοκρατικός πατριωτισμός, η σύνθεση του εθνικού με το κοινωνικό.

Η αλήθεια της ΚΟΥΒΑΣ δεν φιμώνεται - δεν μπλοκάρεται

Του Βαγγέλη Γονατά

Ο ιός του ηθικού πλεονεκτήματος της Κούβας διαπερνά τον πλανήτη και ισοπεδώνει τα συντρίμμια  νεοφιλελεύθερων αφηγημάτων και αυταπατών δεκαετιών. Τα ιδεολογήματα των "αυτο-ρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς", του "άχρηστου κρατικού συστήματος υγείας", των υποτιθέμενων ατομικών ελευθεριών - επιλογών στο κέρδος, κ.α., πήγαν περίπατο σε μια νύχτα. 

Για λίγο, επικράτησε σιωπή και αμηχανία στους ιδεολογικούς διεκπεραιωτές οι οποίοι μεταμορφώθηκαν στους "φανατικότερους υποστηρικτές" των Εθνικών Συστημάτων Υγείας και του Κράτους Πρόνοιας !

Μέχρι που μίλησε το αφεντικό: H κυβέρνηση των ΗΠΑ συνέστησε στις ζαλισμένες από τον ιό κυβερνήσεις να “ξανασκεφτούν“ την ιατρική συνεργασία με την Κούβα και υπενθύμισε με πολύ πρακτικούς τρόπους ότι ο αποκλεισμός και ο οικονομικός πόλεμος συνεχίζεται σε “όλο τον άξονα του κακού”: Κούβα, Βενεζουέλα, Νικαράγουα, Συρία, Iράν, Β.Κορέα  και φυσικά Κίνα, Ρωσία, κ.α.

Όποιος δεν αγαπάει την πατρίδα του δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί στο διεθνισμό...

Του Νίκου Κλειτσίκα  

Η οικογένεια αποτελεί τη βασική ενότητα της ζωής στην κοινωνία μας. 

Μόνον εάν η οικογενειακή ζωή είναι υγιής και ευτυχισμένη,

η κοινωνική ζωή στο σύνολό της θα κινείται από χαρά και ζωντάνια...

Κιμ Ιλ Σουνγκ (15 Απρίλη 1912 - 8 Ιούλη 1994)

Με την ευκαιρία της επετείου γέννησης του "Μεγάλου Ηγέτη" της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και τις σημερινές επιθέσεις εναντίον μια χώρας -που με τη συνεισφορά των ΜΜΕ και της δημοσιογραφικής αργυρώνητης δημοσιογραφίας τροφοδοτείται η διεθνής κοινή γνώμη-, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα συμπλέουν σ' αυτή τη χυδαία προπαγάνδα μαζί με την παγκόσμια αντίδραση και φυσικά με την... κοσμοπολίτικη ευρωπαϊκή "αριστερά" του 4ου Ράιχ.

6 Νοέμβρη 2018... ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ο νέος πρόεδρος της Κούβας αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του επισκέπτεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και τον πρόεδρο Κίμ...

Τι "σύμπτωση"... στα ίδια μονοπάτια, βήματα του Τσε και του Φιδέλ με τις επισκέψεις τους στη Λ. Δ. της Κορέας...

Πως ο διεθνισμός ενός "αριστερού" μπαίνει στην υπηρεσία της διεθνούς των αγορών...

Ψευτοδικαιωματιστές και προσφυγοπατέρες

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Όσοι κάνουν "πολιτική" με τη λογική του άσπρου-μαύρου, οι ξεμωραμένοι ουτοπιστές, οι ψευτοδικαιωματιστές, οι προσφυγοπατέρες και οι λοιποί τραπεζορρήτορες, είναι λογικό τα τραγικά διλήμματα να μη τα βλέπουν. Μόνο η Αντιγόνη έχει δίκιο, ποτέ ο Κρέων. "Ηθική της ευθύνης" δεν υπάρχει, μόνο "ηθική του φρονήματος". Αν η πραγματικότητα δεν στέργει τις ιδεοληψίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Στο τέλος όλοι αυτοί καταντούν αναπόφευκτα "χρήσιμοι ηλίθιοι" με την έννοια του Λένιν, παραπαίδια των δουλεμπόρων και γιουσουφάκια του Ερντογάν, γίνονται από μόνοι τους το δεξί χέρι της Ακροδεξιάς που υποτίθεται ότι αντιμάχονται. Στο όνομα μάλιστα του "διεθνισμού" τους φτάνουν οι ίδιοι να διαλύουν στα εξ ων συνετέθη την μόνη άξια λόγου πολυεθνική συμπολιτεία που κατόρθωσε να οικοδομήσει ο μεταπολεμικός κόσμος.

Αυτό, όμως, ουδόλως τους απασχολεί. Το κομμάτι τους να κάνουν! Να κρατήσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα, αυτή είναι η προτεραιότητά τους, τσεπώνοντας ενίοτε και τα αργύρια της μπίζνας που έχει στηθεί γύρω της. Και, κυρίως, να μας μοστράρουν την ηθική τους υπεροχή, σ' εμάς τους "ανάλγητους", τους "απάνθρωπους", τους αισχρούς πραγματιστές.

Διεθνισμός ή Κοσμοπολιτισμός;

Του Γ. Σιώζου

«Είναι γελοίο να πιστεύουμε ότι η εργατική τάξη μπορεί να αποσχισθεί από το Έθνος. 
Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι ο πυρήνας των εθνών, όχι μόνο για την αριθμητική υπεροχή της, αλλά για την οικονομική και πολιτική λειτουργία της. 
Το μέλλον του έθνους έγκειται πρωτίστως στους ώμους των εργατικών τάξεων. 
Οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τα έθνη τους εάν δεν θέλουν να αποκόψουν τις ζωτικές τους ρίζες. 
Ο κοσμοπολιτισμός είναι μια ιδεολογία εντελώς ξένη προς την εργατική τάξη. Είναι αντ’ αυτού η χαρακτηριστική ιδεολογία των ανθρώπων της διεθνούς τράπεζας, των διεθνών καρτέλ και των διεθνών τραστ, των μεγάλων κερδοσκόπων των χρηματιστηρίων και των κατασκευαστών όπλων». 
Palmiro Togliatti 
Rinascita - Rassegna di politica e di a coultura Italiana 
7-8 Ιούλης - Αύγουστος 1945 
Και ο Παλμίρο Τολιάττι σωβινιστής;

Και πάμε τώρα σε έναν «Αστέρα του Διεθνισμού», που πολλοί δυστυχώς από την «Αριστερά» θα αναγνωρίσουν τον εαυτόν τους. 

Πρόκειται για τον GEORGE SOROS και θα χρησιμοποιήσουμε ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του «Η κρίση του Παγκόσμιου Καπιταλισμού» υπότιτλος «Η Ανοιχτή Κοινωνία σε Κίνδυνο», εκδόσεις «Νέα Σύνορα-Λιβάνη». 

Διεθνιστές ή πατριώτες;

Του Θανάση Κουτεριανού

Πατριωτισμός και διεθνισμός δυο έννοιες αξεχώριστες μεταξύ τους, πάνε να τεθούν σε αντιπαράθεση και στην πράξη σε αλληλοαποκλεισμό.

Και μιλάω για αξεχώριστες έννοιες, γιατί κάθε γνήσιος πατριώτης, που αγαπά πραγματικά την πατρίδα του και τον λαό της, που υπερασπίζεται με όλες του τις δυνάμεις την εθνική της ανεξαρτησία και κυριαρχία, την διακριτή ταυτότητά της, τον πολιτισμό της, τα σύνορα και τα νόμιμα συμφέροντα της και μαζί τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόχρονα και διεθνιστής, γιατί ξέρει ότι και οι άλλοι γνήσιοι πατριώτες των άλλων χωρών μοιράζονται μαζί του τις ίδιες αρχές και αξίες αγάπης και αφοσίωσης στην πατρίδα τους και ότι ο σεβασμός απέναντι τους γίνεται όρος και προϋπόθεση για την ειρήνη και την ισότιμη συνεργασία, για την κοινή πρόοδο και την κοινή ευημερία.

Αντίστροφα, δεν μπορεί, επίσης, να είναι κάποιος διεθνιστής, αν και εφ’ όσον δεν υπερασπίζεται, μαζί με τα εθνικά, δημοκρατικά και κοινωνικά δίκαια των άλλων χωρών και λαών, με το ίδιο, τουλάχιστον, πάθος και τα δίκαια της χώρας του, όπως αυτά ορίζονται από τους διεθνείς κανόνες, το διεθνές δίκαιο αλλά και τις ανάγκες ισότιμης συνεργασίας και συνανάπτυξης.

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

Αναδημοσιεύουμε την εξαιρετική ανάλυση του ιστότοπου, https://anarchypress.wordpress.com, της αναρχικής συλλογικότητας Πυργῖται, όπου αποσαφηνίζονται οι όροι εθνισμός και εθνικισμός, καθώς και φασισμός - αντιφασισμός με τους οποίους κάποιοι συνειδητά ή από άγνοια οδηγούν τους πολίτες σε μια ακραία πόλωση.

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας.

Έχοντας αναφέρει το παραπάνω, δεν αγνοούμε πως στο συλλαλητήριο συμμετείχαν – φυσικά – άπαντες οι εθνικιστές, αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν το «εσωτερικό χρώμα» της κινητοποίησης παρά μόνον, ίσως, το επίχρισμά της. Σε 300 – 400 χιλιάδες κόσμου (με μια μάλλον προσγειωμένη εκτίμηση) η παρουσία τους ήταν μειοψηφική και η ανάδειξή τους προήλθε κυρίως από την προσοχή που, βεβαίως, τους έδωσαν οι «αντίπαλοί» τους ως απόπειρα δικής τους άμυνας.

Η Συρία είναι χώρα, δεν είναι χώρος!

Του Γιάννη Χατζηαντωνίου

Οι απολογητές του ιμπεριαλισμού έχουν και γραμμή άμυνας και υπεκφυγής.... "Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα που την έλεγαν Συρία. Σήμερα, έπειτα από επτά χρόνια που μαίνεται στο έδαφός της ένας ιδιόρρυθμος εμφύλιος, με τα χαρακτηριστικά ενός πολέμου δι' αντιπροσώπων, από τη Συρία έχουν μείνει μόνο συντρίμμια. " ...μας πληροφορεί το κύριο άρθρο της Αυγής.

Πίσω από τον επιφανειακό ανθρώπινο πόνο κρύβεται το δηλητηριώδες υπονοούμενο. Αφού η Συρία είναι συντρίμμια, δεν είναι πια χώρα, δεν έχει αξία η κυριαρχία της και η εδαφική ακεραιότητά της, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της που μάχεται με ηγεσία την νόμιμη κυβέρνησή της είναι απλώς μια μερίδα, proxy κι αυτή, όπως οι μισθοφόροι που την πολεμούν !

ΟΧΙ κύριοι! Η Συρία είναι χώρα, δεν είναι χώρος. Αυτό το κερδίζει με το αίμα των παιδιών της εδώ και χρόνια. Γι αυτό την υποστηρίζουμε ! Το ποιος θα την κυβερνήσει στο μέλλον είναι υπόθεση ΜΟΝΟ του λαού της και κανενός άλλου !

Η σύζευξη διεθνισμού και πατριωτισμού στη σκέψη του Ρήγα Βελεστινλή

Του Γ.Α. Λυγκουνάκη

Στο κείμενο αυτό θα κάνω μια παράθεση σκέψεων που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας «Τα Δίκαια του Ανθρώπου» του Ρήγα Φεραίου. Ως εκ τούτου δεν θα κάνω μια αναλυτική παρουσίαση του έργου αλλά θα σταθώ ενδεικτικά στα σημεία που μού έκαναν εντύπωση και θα τα πλαισιώσω με τα δικά μου συμπεράσματα. 

Ο συγγραφέας ξεκινά από το Άρθρο 1 να δίνει έναν ορισμό για τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι συγκροτούν κοινωνίες και αυτοί είναι «να συμβοηθώνται και να ζώσιν ευτυχισμένοι και όχι να συναντιτρώγωνται ή να ρουφά το αίμα τους ένας». Οι αρχές του Ουμανισμού μπαίνουν ήδη από την αρχή. Χωρίς αυτές το έργο δεν θα είχε ποτέ γραφεί. 

Στο Άρθρο 2 γράφει: 

«Αυτά τα Φυσικά Δίκαια είναι: 

• Πρώτον, το να είμεθα όλοι ίσοι και όχι ο ένας κατώτερος από τον άλλον. 
• Δεύτερον, να είμεθα ελεύθεροι και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού. 
• Τρίτον, να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας, και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν. 

Τέταρτον, τα κτήματα όπου έχομεν κανένας να μην ημπορή να μας εγγίζει, αλλ’ είναι ιδικά μας και των κληρονόμων μας». 

Μίκης Θεοδωράκης: «Είμαι πατριώτης διεθνιστής, πιστός στην ιδεολογία της νιότης μου»

O Μίκης Θεοδωράκης δέχτηκε τελευταία αρκετά πυρά από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου και του Τύπου, κυρίως από εκείνους που τάσσονται με την πλευρά της κυβέρνησης και της Αριστεράς διαφόρων αποχρώσεων. Η βασική κατηγορία είχε να κάνει βέβαια με τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο του Συντάγματος για τη Μακεδονία, αλλά και με το περιεχόμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκεί. Ο Δρόμος μίλησε με τον Μίκη Θεοδωράκη και παρουσιάζει σήμερα τη συνέντευξη που μας παραχώρησε. «Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός» δηλώνει ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης και επαναλαμβάνει ότι είναι «πατριώτης διεθνιστής» όπως όλοι εκείνοι «που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ», ενώ αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο εκείνος βίωσε ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 40. Όσο για τις κατηγορίες περί σύμπλευσης με τη… Χρυσή Αυγή, τις αντιμετωπίζει φυσικά ως αστειότητες, τονίζοντας ότι αυτή δεν ήταν παρά «μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά». Η Συντακτική Επιτροπή του Δρόμου αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον Μίκη Θεοδωράκη για τη συνέντευξη που με χαρά παρουσιάζουμε σήμερα στους αναγνώστες μας.

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπαϊωάννου

Πολλοί αποδίδουν εθνικιστικό χαρακτήρα στις τελευταίες λαϊκές εκδηλώσεις για τη Μακεδονία. Ποια η δική σας γνώμη;

Πρώτα-πρώτα, η Ελλάδα δεν είχε διεκδικητικές βλέψεις σε ξένα εδάφη. Ακόμα και στην περίπτωση της Βορείου Ηπείρου (Νότιας Αλβανίας) όπου ζουν ακόμα Έλληνες και της Μικράς Ασίας όπου ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πλειοψηφία έναντι των Τούρκων από το 800 π.Χ. ως το 1922. Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός. Υπάρχουν φυσικά και οι υπερπατριώτες εθνικιστές, όμως αυτοί αποτελούν γραφικές περιπτώσεις μη υπολογίσιμων μειοψηφιών. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι 400.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είχαν ως κίνητρο για την ψήφο τους αυτή τη διαμαρτυρία και ελάχιστοι την αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας μιας χούφτας φανατικών οπαδών εκτός τόπου και χρόνου.

Λίγοι γνωρίζουν... ο Φιδέλ είναι παντού!

Του Νίκου Κλειτσίκα

Οι Κουβανέζοι μετά από ένα χρόνο θυμούνται και τιμούν τον δικό τους Φιδέλ... τον Καπετάνιο της Επανάστασης που άλλαξε για πάντα το νησί το 1959, αλλά και τη διεθνή διάσταση του Ηγέτη.
Σ' όλο τον κόσμο υπάρχουν κι αυτοί, μεταξύ τους κι η παρά-ανησυχούσα "αριστερά" της παγκοσμιοποίησης, που θυμούνται τον "γραφειοκράτη τύραννο".
Όμως υπάρχει κι Φιδέλ του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, ο Φιδέλ της Συρίας των Άσαντ, ο Φιδέλ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας των Κιμ, ο Φιδέλ της ανυπόταχτης ευρωπαϊκής αριστεράς που δεν ερωτεύτηκε το νέο αφήγημα της παγκοσμιοποίησης, τον "ευρωπαϊκό πατριωτισμό" και δεν λατρεύει ως θεϊκό δώρο το ιδιωτικό νόμισμα "ευρώ", οι λαοί της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής...
Μια ατελείωτη λίστα αυτών που έχουν το δικό τους Φιδέλ... Έναν Φιδέλ με άγνωστες ή αγνοημένες δράσεις στο παγκόσμιο κίνημα.
Ο παγκόσμιος γεωπολιτικός ρόλος του Φιδέλ είναι αδιαμφισβήτητος κι ας θυμηθούμε λίγες από τις... διεθνείς πρωτοβουλίες διεθνιστικής αλληλεγγύης της Κούβας κι οφείλουμε σήμερα να θυμίσουμε.

Το δίπολο “εθνικό – διεθνικό” και η προοπτική επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας

Μια πρόκληση ζωής ή θανάτου για το κίνημα, πέρα από φραστικές υπεκφυγές.

Του Δημήτρη Πατέλη

Το θέμα της συσχέτισης του διπόλου “εθνικό – διεθνικό” με την επαναστατική προοπτική, με την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας, δεν προσφέρεται για αφορισμούς, επιφανειακή συνθηματολογία και εντυπωσιασμό με όρους εξαρτημένων αντανακλαστικών.
Η όποια αναφορά στη θέση και το ρόλο του εθνικού ζητήματος και των συνδεόμενων με αυτό θεωρητικών και πρακτικών (ιδεολογικοπολιτικών) ζητημάτων, είναι αφηρημένη και ανεδαφική, στο βαθμό που δεν εκκινεί από:
1 τη συγκεκριμένη διερεύνηση του σύγχρονου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας όπως κι αν το αποκαλούμε (ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση κ.ο.κ.) και της νέας εποχής,
2 τη διακρίβωση της κοινωνικοοικονομικής ιστορίας και της δομής (επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, επίπεδα και μορφές των σχέσεων παραγωγής, ταξική διάρθρωση κ.ο.κ.) της κοινωνίας στην οποία γίνεται αναφορά.,
3 τη διακρίβωση της θέσης και του ρόλου της σε περιφερειακό και σε παγκόσμιο επίπεδο, το είδος και το βαθμό της συμμετοχής της σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, συνασπισμούς κ.ο.κ. και στον παγκόσμιο μηχανισμό απόσπασης υπεραξίας-εκμετάλλευσης, το εάν στην περιφερειακή ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση και στο παγκόσμιο σύστημα έχει -λόγω ανισoμέρειας- εξαρτημένη σχέση έναντι των ισχυρότερων ως προς το κεφάλαιο χωρών (άρα: α. υπόκειται η ίδια σε εκμετάλλευση σε διακρατικό επίπεδο από τις πλέον ισχυρές ως προς το κεφάλαιο χώρες και β. συμμετέχει η ίδια και ως υποκείμενο διακρατικής εκμετάλλευσης στο παγκόσμιο σύστημα μέσω της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης στην οποία συμμετέχει και της ειδικής θέσης της σε αυτήν, μέσω του μεριδίου υπερεκμετάλλευσης μεταναστευτικών ροών εργασιακής δύναμης που της αντιστοιχεί κ.ο.κ.).,

O Όμαρ της Νάπολης...

Του Νίκου Κλειτσίκα

Μέσα δεκαετίας του '70 φθάνει στη Νάπολη της Ιταλίας ένα 17χρονο παλικάρι από την Παλαιστίνη... ο Όμαρ Σουλεϊμάν...

Κτυπάει το κουδούνι ενός διαμερίσματος στη via San Donato 46, δεν μιλάει ιταλικά κι ούτε αγγλικά...
Τον στέλνει στους Έλληνες φοιτητές της Νάπολης η Ο.Α.Π. (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) με μια διεύθυνση γραμμένη σε ένα κομμάτι χαρτί κι είναι ο πρώτος Παλαιστίνιος και Άραβας φοιτητής στην πόλη του Νότου της Ιταλίας...
Για πρώτη φορά η Παλαιστινιακή Επανάσταση ξεκινάει τη δράση της στη Νάπολη... και συντάκτης των Παλαιστινιακών ανακοινώσεων είναι ένας Έλληνας, ο αρχιτέκτονας Γιάννης Στάμος από το Βόλο. Ο Γιάννης βρίσκεται στη διάρκεια της 7χρονης δικτατορίας στη Νάπολη χωρίς διαβατήριο που το στέρησε η χούντα, όπως και την ελληνική υπηκοότητα, στέλεχος του ΠΑΚ (το 1989 βουλευτής Μαγνησίας του ΠΑΣΟΚ) και άριστος γνώστης της ιταλικής γλώσσας.

Σήμερα, δίνουμε μαζικό παρών έξω από την πρεσβεία του σιωνιστικού ναζιστικού ισραηλινού καθεστώτος!

Ενώνουμε τις φωνές μας με αυτές των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων και ζητάμε την άμεση απελευθέρωση τους!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Πατριωτισμός και κρατική κυριαρχία

Σίγουρα πάντως ο πόλεμος ήταν γνωστό μέσο επίλυσης διαφορών πολύ πριν εμφανιστούν τα έθνη κράτη 

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Απορίες μού άφησε το άρθρο του Φ. Τερζάκη στον Δρόμο του περασμένου Σαββάτου (3-9) με τίτλο Διεθνισμός και Κρατική Κυριαρχία. Το ευχάριστο είναι ότι κάποιος γράφει για θέματα που ξεφεύγουν από την τρέχουσα επικαιρότητα και θέτουν γενικότερα ζητήματα. Χωρίς τέτοια συζήτηση, άλλωστε, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε ποτέ τα φαινομενικώς μικρά προβλήματά μας.

Η πρώτη απορία είναι η θέση του Φ.Τ. ότι «πρέπει να πάψουμε να σκεφτόμαστε τα έθνη-κράτη ως έσχατα συγκροτητικά υποκείμενα της διεθνούς κοινότητας». Μπορούμε, ασφαλώς, να πάψουμε να τα σκεφτόμαστε έτσι, αλλά μόνο με τον ίδιο τρόπο που μπορούμε να σκεφτούμε ότι μετά θάνατον γινόμαστε πχ άγγελοι ή ότι άλλο επιτρέπει η φαντασία μας. Στην πράξη σκεφτόμαστε υποχρεωτικά στο πλαίσιο της ιστορικής πραγματικότητας που ζούμε (τα έθνη-κράτη), όπως άλλωστε σημειώνει και ο ίδιος ο Φ.Τ. Γνωρίζουμε ότι τα έθνη-κράτη δεν είναι προαιώνια και κάποτε, ως ιστορικές παρουσίες, θα πάψουν να υπάρχουν. Αλλά «σήμερα» είναι η πιο πρόσφορη οντότητα που επιτρέπει σε μια ομάδα ανθρώπων να αυτο- αναγνωρίζονται ως ομάδα και να δρουν συλλογικά. Δεν μπορούμε να τα «καταργήσουμε», δηλαδή δεν μπορούμε να παράγουμε «γεγονότα», να διαμορφώνουμε πραγματικότητες άλλες από αυτές που επιβάλλει η ύπαρξή τους σήμερα.