Με ατζέντα «Γαλάζιας Πατρίδας» έρχεται ο Τ. Ερντογάν

Να ματαιωθεί η συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβούλιου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 7 Δεκεμβρίου στην Αθήνα

Του Δημήτρη Γκάζη

Μιλούν για επιμονή στην στρατηγική των «ήρεμων νερών» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι Έλληνες κυβερνώντες, ενώ ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης μας καλεί «να προσέλθουμε στον διάλογο καλή τη πίστει», εν όψει τη συνεδρίασης του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Ιανουαρίου, τελικά στην Αθήνα. Επιμένουν στη λεγόμενη «θετική ατζέντα», βλέποντας ευκαιρίες για «εκτίναξη» της συνεργασίας μεταξύ των δύο κρατών σε τομείς όπως η οικονομία, ο τουρισμός αλλά και στις μεγάλες προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής και της πολιτικής προστασίας και στο μεγάλο αγκάθι του μεταναστευτικού στο οποίο ο υπεύθυνος υπουργός Δ. Καιρίδης, φαίνεται να έχει στρώσει το έδαφος για σειρά υποχωρήσεων προς την Τουρκία. Μάλιστα, ήδη με διαρροές προεξοφλούν την επικύρωση μιας σειράς διμερών συμφωνιών στους παραπάνω τομείς, στρώνοντας το έδαφος για συμφωνίες και στο επίπεδο της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» για τα σημαντικά ζητήματα με ορίζοντα τη Χάγη.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία, πιστή στην επεκτατική και αναθεωρητική της πολιτική, διευρύνει στην πράξη την ατζέντα διαλόγου με πράξεις και δηλώσεις ανώτατων αξιωματούχων, αμφισβητώντας στην πράξη νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Σε πρόσφατη ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ο ίδιος ο Ερντογάν, επιβεβαίωσε την επιμονή της Τουρκίας στο νεο-οθωμανικό αφήγημα, επ’ αφορμή αυτή τη φορά τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη, και ανέφερε συγκεκριμένα: «γι’ αυτό λέμε ότι οποιοδήποτε περιστατικό συμβαίνει γύρω μας, από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τις ανατολικές ακτές της Μεσογείου, μας απασχολεί άμεσα. Η Γάζα έχει την ίδια θέση στις καρδιές μας με το Καραμπάχ. Όπως δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ Βοσνίας και Χαλέπι ή Τρίπολης και Μπαλχ (Αφγανιστάν, η αρχαία Βάκτρα), της Θεσσαλονίκης και της Μοσούλης, έτσι θεωρούμε την Ιερουσαλήμ, το ίδιο όπως τις δικές μας πόλεις». Και μόνο αυτή η, επαναλαμβανόμενη είναι η αλήθεια, αναφορά στη Θεσσαλονίκη, ως κομμάτι των «συνόρων της καρδιάς» του Τούρκου προέδρου, θα έπρεπε να ανατρέψει το «θετικό» κλίμα στην Αθήνα – αν οι ελληνικές ελίτ δεν κινούνταν πρωτίστως σε ρυθμούς ΝΑΤΟ.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και οι θωπείες του Υπουργείου Εξωτερικών για την αεροπορική επιδρομή στη Μονή του Αγίου Πορφυρίου.

"Τα εύκολα, δύσκολα"

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*

Βγήκαν οι λαγοί, τους μετρώ- ξαναμετρώ και δεν είναι καθόλου λίγοι. Φτιάχνουν "κλίμα".

Συνεκμετάλλευση στα δικά μας; Μα, δεν το έχουμε από κοινού (το Αιγαίο)  για να τα συνεκμεταλλευθούμε.

Κακότεχνη επιστροφή στην "Διπλωματία των σεισμών" αλά 1999. Αρπακόλα.

Οι εθελόδουλες ελίτ των Αθηνών, δεξιές ή "αριστερές", μετά την επιτυχία τους στην επίλυση του Σκοπιανού (Τσίπρα μου) όπου παραχώρησαν οικειοθελώς το όνομα της Μακεδονίας, παρ' όλη την τεράστια υποχώρηση στο Κυπριακό (Διζωνική- Δικοινοτική Ομοσπονδία ΔΔΟ- την οποία η Τουρκία φτύνει διότι δεν της αρκεί, θέλει ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Μεγαλόνησο), έκοντες- άκοντες, μας σπρώχνουν στην "Συνεκμετάλλευση" του Αιγαίου. Στο όνομα του "πασιφισμού", της όποιας υποτιθέμενης ειρηνικής συνύπαρξης, γεγονός που θα ανοίξει περαιτέρω την όρεξη στον επίβουλο, αναθεωρητή, νεο-Οθωμανό γείτονα.

Μακρύς και δύσκολος ο δρόμος για την Εθνική χειραφέτηση, την εκπλήρωση προσδοκιών του Λαού μας για ένα αξιοπρεπές αύριο.

Πάμε για μπανάκι στο Turkaegean

«Είναι ο Ρεαλισμός Ενδοτισμός;»

Του Πέτρου Ασσιώτη

Τελευταία ακούγονται κάποιες φωνές, τόσο από τους κόλπους της Κυβέρνησης αλλά και από ηγετικά στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού για Ντε Γιούρε διχοτόμηση μέσω λύσης δύο κρατών. Μιας λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας βασισμένης σε ρατσιστικά και εθνοτικά κριτήρια, απλά με άλλο περιτύλιγμα.Αυτοί λοιπόν οι προαναφερθέντες «Ρεαλιστές», συνεπικουρούμενοι από παραφυάδες όπως οι Unite Cyprus, ειδικούς αντιπροσώπους του Γενικού Γραμματικού του ΟΗΕ, ειδικά με τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή κ. Στήβεν Λιλή, έχουν βαλτοί να μας πείσουν πως η μόνη λύση στο κατοχικό πρόβλημα που απασχολεί την χώρα μας είναι να ενδώσουμε στην κατοχική Τουρκία. 
Δηλαδή να καταργήσουμε το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μόνης ασπίδας ασφαλείας όλων των νόμιμων κατοίκων της, και με ένα νέο μόρφωμα ή καλύτερα παραμόρφωμα , όπου η Τουρκία θα είναι κυρίαρχος στην κατεχόμενη γη μας νόμιμα πλέον, αλλά θα είναι και επικυρίαρχη στις ελεγχόμενες σήμερα περιοχές από την Κυπριακή Δημοκρατία. Χείριστο δε με κάποια επικάλυψη θα παραμείνει Τουρκικός κατοχικός στρατός να εγγυάται την ασφάλεια των Εποίκων και εναπομεινάντων Τουρκοκυπρίων και συνάμα την δική μας.
Πέραν των «ρεαλιστών» της Κυβέρνησης και Δημοκρατικού Συναγερμού, πρώτο βιολί είναι ο Διαπραγματευτής μας και ΠτΔς σε αυτό που ονομάζουν ρεαλισμό αλλά ο απλός πολίτης το αντιλαμβάνεται ως ενδοτισμό. Προ πολλού βέβαια έχει μπει σε αυτή την εξίσωση και η «ρεαλιστική» ηγεσία του Ακέλ που κατάθεσε στον Διαπραγματευτή μας και ΠτΔς τις δικές τις προτάσεις πως να δώσουμε το φυσικό αέριο της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την κατοχική Τουρκία με την ευχή πως θα εξημερώσει τον Τουρκικό δράκο. Δικαιολογημένη βέβαια η ηγεσία του Ακέλ καθώς διαχρονικά ήθελε να δώσει το φυσικό αέριο και πολλά άλλα δώρα στην Τουρκία. Εξημερώνεται όμως ο Τουρκικός δράκος που ξερνά φωτιά και μολύβι σε διάφορες χώρες;

Το πολιτικό σύστημα και το μνημόνιο ενδοτισμού

Οι εσωτερικές μεθοδεύσεις για τα ελληνοτουρκικά υπονομεύουν την υπόσταση του Ελληνισμού – Πλήρης η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης

Του Κώστα Δημητριάδη

Οι δύο παράλληλες διαδικασίες που προωθούνται ενεργά το τελευταίο διάστημα –ελληνοτουρκικές διερευνητικές συνομιλίες και πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό– συνδέονται στενά.

Στους σχεδιασμούς τόσο της Τουρκίας όσο και ισχυρών ξένων κέντρων (Γερμανίας, Αγγλίας αλλά και ΗΠΑ κατά περίπτωση) η προώθηση «λύσης» του Κυπριακού παρουσιάζεται πιεστικά σαν προαπαίτηση για την οποιαδήποτε διευθέτηση στα ελληνοτουρκικά. Πολύ συχνά μάλιστα τέτοιες πιέσεις μεταφέρονται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό σαν αμετάθετες τάχα «σταθερές» που ορίζουν τις εξελίξεις. Μια πρόσφατη σχετική αναφορά του Ευ. Βενιζέλου στο MEGA είναι χαρακτηριστική.

Πώς πορεύεται η κυβέρνηση

Η κυβερνητική επίσημη επανερχόμενη επωδός σχετικά με το περιεχόμενο των διερευνητικών ότι «συζητάμε μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ» είναι εξ αρχής υπονομευμένη και σε μεγάλο βαθμό παραπλανητική. Για να γίνει αντιληπτή η κατάσταση: Το αν και σε τι εύρος θα διαθέτει η Τουρκία υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Αιγαίο εξαρτάται άμεσα από το μέγεθος των χωρικών υδάτων συγκεκριμένων ελληνικών νησιών και από το σε ποιόν ανήκουν μια σειρά βραχονησίδες και μικρά νησιά (κυρίως στην περιοχή Σάμου, Ικαρίας και Δωδεκανήσων). Η πίεση από τουρκικής πλευράς αλλά και γερμανικής επίσης, αφορά ακριβώς αυτά τα θέματα, και η αμερικανική και νατοϊκή επιδίωξη για διχοτόμηση του ελέγχου του Αιγαίου πάνω στον 25ο Μεσημβρινό (στη Σκύρο) ρίχνει και αυτή το βάρος της στην ίδια κατεύθυνση.

Ελληνοκυπριακός εθνομηδενισμός: με αφορμή το έργο του Μάριου Θρασυβούλου: «Για την υπεράσπιση της πατρίδας» ΑΚΕΛ και κυπριακό ζήτημα 1960-1964»(εκδόσεις Κύτταρο)

Του Σπύρου Κουτρούλη 

«Σε κάθε εποχή η ιδεολογία του νικητή καθίσταται για τους νικημένους ερμηνεία της πραγματικότητας, δηλαδή η ήττα τους επισφραγίζεται με την αποδοχή της οπτικής του νικητή… Όποιος δεν θέλει να είναι το φερέφωνο του ισχυρού δεν πρέπει και να αποδέχεται την εικόνα που προβάλλει και επιβάλλει ο ισχυρός για τον εαυτό του.»

Π.Κονδύλης[1]

Να κατέχετε το 37% της πατρίδας σου από μια τρίτη δύναμη, που εισέβαλε στην γη σου, προκάλεσε εθνοκάθαρση με χιλιάδες θύματα και νεκρούς όχι μόνο σε στρατιώτες αλλά σε γυναίκες, γέρους και παιδιά , με καταπάτηση κάθε είδους ανθρώπινου δικαιώματος, να ξυπνάς κάθε μέρα και να βλέπεις απέναντι σου απειλητική την τουρκική σημαία, που υπενθυμίζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι δεν θα πάψει να κατέχει ότι κατέλαβε με τα όπλα και εσύ να επικρίνεις τους δικού σου ανθρώπους γιατί επιχείρησαν να αντισταθούν με τον φτωχό οπλισμό τους, να επικρίνεις όλα τα κόμματα από το Δημοκρατικό Συναγερμό ως το ΑΚΕΛ και τους τροτσκιστές επειδή αντιστάθηκαν στην τουρκική επιθετικότητα, να εξισώνεις τον θύτη με το θύμα, τότε κάτι ανεξήγητο συμβαίνει μέσα στο νοητικό σου κόσμο.

Ο συγγραφέας επιχειρεί να ομογενοποιήσει όλες τις μορφές αντίστασης του κυπριακού ελληνισμού, να τις ταυτίσει με τις ακραίες πράξεις της ΕΟΚΑ Β’ και των πραξικοπηματιών οι οποίοι δεν έπαυαν να δημιουργούν τα γεγονότα εκείνα που θα έδιναν στην Τουρκία την πρόφαση για την εισβολή. Στόχος του βέβαια να προκαλέσει την αποδοκιμασία του αναγνώστη όχι τόσο στις ακροδεξιές ομάδες όσο με τις ομάδες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ που ακολούθησαν τον Μακάριο και επάνδρωσαν τις σοσιαλιστικές ομάδες αντίστασης του Β.Λυσσαρίδη, αλλά και το ΑΚΕΛ που ακολούθησε τον Μακάριο.

Προτεραιότητα ο "εσωτερικός εχθρός" όχι η Τουρκία – Οι ρίζες του πνεύματος της υποταγής

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η ραγδαία εξάπλωση της τουρκικής παρουσίας (στρατιωτικής στην πιο εμφανή της εκδοχή, οικονομικής και πολιτικής στην αφανή της όψη) στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Aνατολικής και πλέον κεντρικής Μεσογείου, τους τελευταίους ειδικά μήνες, δεν θα έπρεπε να δημιουργεί αντιδράσεις φόβου και πανικού στην ελληνική πλευρά. Ως προς την τελευταία διαπίστωση σπεύδω να προλάβω τυχόν αντιδράσεις:

Η ευθέως ανάλογη με τα τουρκικά εγχειρήματα πύκνωση των αναφορών για «έντιμο συμβιβασμό» με την γειτονική χώρα από την ελληνική πλευρά -χωρίς όρους, χωρίς όρια, χωρίς θέσεις, χωρίς ώριμες σκέψεις, υπολογισμούς και εκτιμήσεις ως προς τι και μέχρι πού θα διαπραγματευθεί η τελευταία- δεν εξηγούνται παρά μόνο όταν εξετάζονται πάνω σε υπόστρωμα φόβου και πανικού.

Για αυτό το λόγο και οι σχετικές αναφορές είναι αόριστες, αποφεύγοντας επιμελώς να δεσμευτούν σε οτιδήποτε συγκεκριμένο. Και όμως… Η εξάπλωση της τουρκικής παρουσίας προς κάθε σημείο του ορίζοντα κατακερματίζει την τουρκική στρατιωτική ισχύ, πολλαπλασιάζει το κόστος (υλικό προς το παρόν, ίσως ανθρώπινο στην προοπτική της επιθετικής πολιτικής), εξασθενεί το στρατιωτικό της επιχείρημα και προαναγγέλει το αδιέξοδο της.

Η τυχόν επιτυχία της στρατηγικής περικύκλωσης της Ελλάδας λόγου χάρη, αν υποθέσουμε ότι είναι συνεκτικό σχέδιο της τουρκικής πολιτικής, δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στην πλευρά του γείτονα, παρά στη ελληνική αντίστοιχη. Η τουρκική εγκατάσταση στην Αλβανία, στα ενδότερα των Βαλκανίων, στην Λιβύη, στην Συρία, στην Κύπρο και τις θάλασσές της, στο Ιράκ, ίσως στα σύνορα με το Ιράν, στον Περσικό Κόλπο και στη Σομαλία, δημιουργεί περισσότερες υποχρεώσεις, παρά σοβαρές απειλές.

Τα πέντε βήματα διάχυσης ενδοτισμού για την ΑΟΖ

Του Ανδρέα Σταλίδη

Ιδού λοιπόν πώς διαχέεται ενδοτισμός στην ελληνική κοινωνία.

Στις πρώτες τρεις φράσεις του κ. Ροζάκη στην περιβόητη συνέντευξη στο Κρήτη TV έκανε πέντε φορές χρήση του όρου «μαξιμαλιστικές θέσεις» αναφερόμενος στην Ελλάδα. Ο Σ. Κασσιμάτης της Καθημερινής αφιέρωσε τρία άρθρα τις τελευταίες 15 ημέρες [14.6, «Το κόστος του μαξιμαλισμού», 21.6 «Το κόστος του μαξιμαλισμού 2», 5.7 «Εγκλωβισμένοι στον μαξιμαλισμό») με τον όρο αυτό στον τίτλο του άρθρου, με μέσο όρο μία αναφορά ανά παράγραφο (7 παράγραφοι, 7 αναφορές). Πρώτο βήμα λοιπόν να πειστούμε από σοβαροφανείς πένες ότι η Ελλάδα είναι ο ακραίος της υπόθεσης. 

Δεύτερο βήμα, να εμπεδώσουμε τι σημαίνει «ελληνικός μαξιμαλισμός». Δηλαδή η απαίτηση ότι το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου δικαιούται υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Εγκληματική διαστροφή, διότι αυτό είναι αυτονόητο δικαίωμα που πηγάζει από το Δίκαιο της Θάλασσας και τη σχετική διεθνή σύμβαση του 1982, η οποία εφαρμόζεται από όλες τις χώρες της γης, ακόμα και από τις ελάχιστες που δεν το έχουν υπογράψει.

Τα Φώκλαντ κείνται μακράν

Αν συνεχίσουμε μ’ αυτήν τη φοβική τακτική, το πιθανότερο είναι και να διασυρθούμε διεθνώς, και τη σύγκρουση να μην αποφύγουμε.

Του Διονύση Χαριτόπουλου 

 OTAN, όπως έλεγαν οι αρχαίοι, το δέος κι η δειλία παρουσιάζονται ως σωφροσύνη, προκύπτουν και ανάλογες εξαμβλωματικές θεωρίες.

  Το 1974 βιάστηκε η Κύπρος. Εμείς παρακολουθήσαμε αμέτοχοι τις δύο διαδοχικές φάσεις του τούρκικου Αττίλα, να σκοτώνει, να καίει, και εν τέλει να υποδουλώνει σχεδόν το μισό νησί.

  Τότε ήταν που εφευρέθηκε η απαράδεκτη θεωρία από επίσημα χείλη: «Η Κύπρος κείται μακράν». (Και στους εξοπλισμούς που ακολούθησαν, ουδείς προνόησε να καλυφθεί η απόσταση).

  Αν συνεχίσουμε μ’ αυτήν τη φοβική τακτική, το πιθανότερο είναι και να διασυρθούμε διεθνώς, και τη σύγκρουση να μην αποφύγουμε.

  Το 1996 η ντροπή ήταν όλη δική μας. Στα Ίμια κατελήφθη ελληνικό έδαφος, σκοτώθηκαν τρεις Έλληνες στρατιωτικοί, γκριζάρισε το Αιγαίο, κι εμείς με λερωμένα βρακιά ευχαριστούσαμε τους Αμερικάνους.  

 Στις μέρες μας φαίνεται να καλλιεργείται νέο κατάπτυστο δόγμα: «Το Καστελόριζο είναι απομακρυσμένο και απομονωμένο».

Τι βλέπει ένας Τούρκος παρατηρητής στην Ελλάδα

Του Πέτρου Πιζάνια

Αν κανείς προσπαθήσει να δει το ελληνικό κράτος, την πολιτική και οικονομική ελίτ σαν να ήταν Τούρκος υψηλός αναλυτής και να εξετάσει από τις πολιτικές πρακτικές το κράτος ως κέντρο ισχύος της Ελλάδας, θα παρατηρούσε, πιστεύω, ευχάριστα για αυτόν πράγματα!

Πρώτα θα έβλεπε το ελληνικό κράτος άκρως κομματικοποιημένο. Ένα κράτος επί δεκαετίες ανίκανο ή αδιάφορο να περιορίσει, τα στοιχειώδη, όπως την παραοικονομία και το λαθρεμπόριο. Όμως, την ίδια στιγμή, φορτώνει με φόρους τους κοινωνικά αδύνατους, χαρίζοντας ταυτόχρονα δισεκατομμύρια στις τράπεζες και στην συνέχεια τις πουλάει σε ξένους, μάλιστα στους πλέον τυχοδιώκτες.

Επίσης βλέπει ένα κράτος, του οποίου η αστυνομία τραμπαλίζεται μεταξύ αδράνειας και αγριότητας, ανάλογα με το κόμμα που κυβερνά. Επίσης, μια προβληματική δικαστική εξουσία και μία πολιτική ελίτ, η οποία, εδώ και δεκαετίες, μετατρέπει τα εθνικά στρατηγικά ζητήματα σε κομματικούς καυγάδες, χωρίς να διαμορφώνει εθνική στρατηγική.

Βλέπει ένα κράτος στο οποίο δύο, τουλάχιστον, υπουργοί εθνικής Άμυνας έκλεβαν επί οκτώ χρόνια τις ένοπλες δυνάμεις, με τον πρωθυπουργό τους, τον κύριο Σημίτη, να δηλώνει άγνοια με απροσποίητη κουτοπονηριά. Όλα αυτά, αφού είχε ήδη "γκριζάρει" αρκετές νησίδες της εθνικής επικράτειας. Μάλιστα, άρχισε και εκστρατεία υπέρ του ενδοτισμού, έναντι της Τουρκίας! Τέλος, ένα κράτος που άφησε τις ένοπλες δυνάμεις εγκαταλελειμμένες επί χρόνια στην επίκληση του πατριωτισμού και στην μεγαλαυχία.

Τι "νηφάλιος" εξευτελισμός!!!

Κατεγράφησαν οι εκατέρωθεν διαφωνίες για το δικό μας όμως χωράφι!

Δήλωσε νηφάλια ο Μητσοτάκης:

"Με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν είχαμε μια ανοιχτή συζήτηση.

Έθεσα στο τραπέζι όλα τα ζητήματα που προκύπτουν από τις τελευταίες τουρκικές ενέργειες.

Κατεγράφησαν οι εκατέρωθεν διαφωνίες. Οι δύο πλευρές ωστόσο συμφώνησαν στη συνέχιση των συζητήσεων για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας".

Αν κατάλαβα καλά, ο Έλληνας πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον Τούρκο ομόλογό του ώστε να του εκθέσει ο σουλτάνος τις μονομερείς διεκδικήσεις του στη θαλάσσια επικράτεια της χώρας μας!

Το Σύνταγμα δεν πρόβλεψε ενδοτικές κυβερνήσεις

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, είναι πολύ σοβαρό. Είναι δυνατόν διεθνείς ή διακρατικές συμφωνίες που παραχωρούν έδαφος, σύμβολα, ελληνική περιουσία και οντότητα, τελεσίδικα, σε άλλες χώρες να αποφασίζονται με την υπογραφή ενός υπουργού ή ενός πρωθυπουργού, χωρίς την έγκριση μιας αυξημένης πλειοψηφίας της Βουλής; Η απάντηση είναι σοκαριστική.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι δεν προβλέπουν προστασία των συμφερόντων της χώρας από τους κυβερνήτες της! Δεν διανοήθηκε ο συνταγματικός νομοθέτης, από καταβολής ελληνικού κράτους, ότι μπορεί να υπάρξει υπουργός ή πρωθυπουργός, που θα συμφωνήσει με μια άλλη χώρα ο,τιδήποτε θα βλάψει τελεσίδικα τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Αλλά, ακόμα και στις κρίσιμες αποφάσεις, όταν κυβερνήτες προχώρησαν σε αποδοχή συμφωνιών, που άλλαζαν ακόμα και τα σύνορα της χώρας, καλούσαν τη Βουλή να τις εγκρίνει και να τις επικυρώσει αμέσως.

23 Απριλίου 2003

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Στις 23 Απριλίου 2003 οι Ελληνοκύπριοι τίθεντο αντιμέτωποι με μια ιστορική ανατροπή. Θα ξεκινούσε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να αλλάξει η ουσία του Κυπριακού και να μετατραπεί από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε ζήτημα ανθρώπινων σχέσεων. Θα ξεκινούσε μια επιχείρηση ωραιοποίησης της κατοχής και μερίδα των Κυπρίων, πρόσφυγες και μη, θα άρχιζαν να συνηθίζουν και να συμβιβάζονται με το μεταλλαγμένο στάτους κβο. Το στάτους κβο των οδοφραγμάτων, τα οποία θα μετατρέπονταν σε «σύνο...ρα» ή χώροι αντάμωσης, παρόλο τον παραλογισμό των διαβατηρίων, της ψευδοαστυνομίας και της ίδιας της κατοχής. Θα ξεκινούσε έκτοτε μια ασφυκτική και περίεργη προσπάθεια (κομμάτων, ανθρώπων, οργανώσεων, πρεσβειών) να μεταβάλουν το πρόβλημα σε πρόβλημα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Με έναν αισχρό, μάλιστα, τρόπο σύμφωνα με τον οποίον οι νέοι Ελληνοκύπριοι όφειλαν να κάνουν φιλίες με τους νέους Τουρκοκύπριους και οι πιο ηλικιωμένοι να ανταμώσουν σε χοροεσπερίδες, γκαλά και τσάγια κυριών με το έτσι θέλω.

Τα συλλαλητήρια και οι πρόθυμες ελίτ

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Καμία ορατή ανάγκη, κάποιος κίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα, δεν επιβάλλει να λυθεί το Σκοπιανό εδώ και τώρα. Το επιχείρημα ότι η λύση του Σκοπιανού στερεώνει την ειρήνη είναι οφθαλμοφανώς ανυπόστατο. Αναταραχή στην περιοχή μόνο ξένες δυνάμεις μπορούν να προκαλέσουν. Οι Βαλκάνιοι ούτε την όρεξη έχουν, πλέον, για φασαρίες ούτε διαθέτουν την απαραίτητη ισχύ. Η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην Ευρώπη βρίσκεται στα Σκόπια και στόχος είναι να μετατραπεί σε νατοϊκή αλλά δεν κινδυνεύει η ισορροπία στα Βαλκάνια από μια μικρή καθυστέρηση.

Η πίεση των Αμερικανών για το Σκοπιανό συνδέεται με την πίεση για λύση του Κυπριακού και αγνοεί και στις δυο περιπτώσεις τα ειδικά ελληνικά συμφέροντα. Όχι διότι επικρατεί κάποιος ανθελληνισμός στην Ουάσιγκτον. Αλλά επειδή εκτιμούν ότι η Ελλάδα χωρίς να είναι ασήμαντη δεν έχει να προσφέρει κάτι το καθοριστικό στη σύγκρουση με τη Ρωσία. Ουδείς εδώ φαίνεται διατεθειμένος να πεθάνει για τις υποτιθέμενες «δυτικές αξίες». Οι εθνομηδενιστές, δεξιάς ή αριστερής απόχρωσης, έχουν υπονομεύσει την ιδέα της θυσίας για την πατρίδα ενώ οι Σύμμαχοι έχουν απογοητεύσει βαθιά κάθε νοήμονα φίλο της Δύσης.

Οι βαθιές ρίζες του ενδοτισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ένα φαινόμενο που έχει εκπλήξει ακόμα και τους πιο ακραίους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αξιοθαύμαστη συνοχή την οποία επιδεικνύουν απέναντι σε όλες τις υποχωρήσεις, τις παλινωδίες, τις προδοσίες, τα καραγκιοζιλίκια τα οποία διαπράττει η ηγεσία τους. Αυτοί εκεί, «μπετόν αρμέ». Όπως βέβαια και οι συγκυβερνήτες τους, των ΑΝΕΛ.

Βεβαίως, έχουν επανειλημμένα τονιστεί αρκετές από τις αιτίες αυτής της συμπεριφοράς: Πρόκειται για τυχάρπαστους οι οποίοι, αφού ανέβηκαν στην εξουσία ως εκ θαύματος –εξαιτίας της κρίσης–, γνωρίζουν πως αυτή η ευνοϊκή συγκυρία δεν πρόκειται να ξαναέλθει και γι’ αυτό μένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους μέχρι τελικής πτώσεως· οποιαδήποτε «προδοσία» και αν διαπράξουν απέναντι στις υποσχέσεις και τις ιδεολογίες τους. Και προφανώς δεν είναι αμελητέα τα χιλιάρικα και οι απολαβές του βουλευτικού θώκου και οι χιλιάδες διορισμοί στο κράτος και τις ΜΚΟ. Ωστόσο, ούτε και στο εσωτερικό του κόμματος, ακόμα και σε όσους δεν είναι διορισμένοι –ελάχιστοι έχουν απομείνει–, φαίνεται να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος αναβρασμός.

Ακόμα παραπέρα, ούτε καν το ΚΚΕ ούτε η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δείχνουν κινητικότητα και αντιπολιτευτική διάθεση ανάλογη με εκείνη που έδειχναν πριν ανέβει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι βέβαια, σε ό,τι αφορά στη διάλυση της εκπαίδευσης, τον εθνομηδενισμό στα βιβλία της ιστορίας, τον πολυπολιτισμό, το μεταναστευτικό και τα σύμφωνα συμβίωσης, βρίσκονται στην ίδια γραμμή με την κυβερνητική πολιτική.

Υπάρχει Συμβιβασμός με την Βαρβαρότητα;

Του Σόλωνα Αντάρτη

«Όταν συνηθίσεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις»

                                  Μάνος Χατζιδάκις

Ποιός από εμάς θα έμενε ποτέ στο σπίτι κάποιου άλλου οικειοποιούμενος το; Ποίος από εμάς θα γνώριζε ότι στο σπίτι που μένει άλλοι άνθρωποι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν έκαναν παιδιά, εγγόνια και σφάλισαν τα μάτια τους σε αυτό και θα τολμούσε να το ονόμαζε δικο του; Ποιός από εμάς θα ήξερε ότι αυτό το σπίτι το έχτισε ο μόχθος, ο πόνος και ο ιδρώτας ανθρώπων άλλων και ανερυθρίστα θα φώναζε: «Δικό μου»;

Το κυπριακό πρόβλημα είναι πολύ απλό στην παρούσα του μορφή. Ο στρατός μίας πανίσχυρης χώρας εισέβαλε, έσφαξε, βίασε λεηλάτησε, προσφυγοποίησε εξανάγκασε 200.000 από εμάς να φύγουμε από τα σπίτια μας και στη θέση μας κουβάλησε ένα πληθυσμό ξένο προς τον τόπο και τα έθιμα του, παραβιάζοντας κάθε αίσθηση δικαίου.

Είναι η βαρβαρότητα όπως την αναγνώρισε και την έγραψε ο ποιητής:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.» (1)

Το Δίκαιο παραμένει Δίκαιο μόνον όταν διεκδικείται. Όταν παύσει κάθε διεκδίκηση του, αντικαθίσταται από τον νόμο της ζούγκλας και τον νόμο των ορδών των Ούννων του Αττίλα. 

Ο ενδοτισμός είναι μονόδρομος;

Του Γιάννη Ραχιώτη

Η κα Κατριβάνου καταψηφίζοντας στη Βουλή μερικά άρθρα του πακέτου των νέων μέτρων που επέβαλαν οι δανειστές, υπέβαλε την παραίτησή της γιατί, όπως δήλωσε, ενώ διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική δεν βλέπει εναλλακτική λύση. Στην ίδια συζήτηση, διάφοροι υπουργοί ισχυρίστηκαν επίσης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από την ενδοτικότητα στους δανειστές. Περιορίστηκαν να προβάλλουν ως άλλοθι ότι πριν προσκυνήσουν... είχαν διαπραγματευθεί δυναμικά.

Στο δυναμισμό περιλαμβάνουν μάλλον και τη συμφωνία της 20/2/15, την ανάδειξη δεξιού Προέδρου Δημοκρατίας και τη συγκρότηση υπουργικού συμβουλίου κατά πλειοψηφία με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της δεξιάς. Μετά απ’ αυτά θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να ψηφίζουν ό,τι τους βάζουν μπροστά τους με αντάλλαγμα την υπουργική αποζημίωση. Οι Τσίπρας, Παππάς, Μητσοτάκης, με απείρως μεγαλύτερη θρασύτητα, αναλώθηκαν σε ευφυολογήματα και επικοινωνιακούς διαξιφισμούς, θεωρώντας εκ προοιμίου τα μέτρα μονόδρομο και φυσικά ωφέλιμα για τους ίδιους, αφού με την ψήφισή τους εξασφαλίζουν την ανοχή των Δυτικών επικυρίαρχων.

Το εθνικό πρόβλημα της Κύπρου

Του Κυριάκου Μελέτη

Εισαγωγή

     Κατά τη δεκαετία του 1950, οι Έλληνες αγωνιζόντουσαν για την ένωση της Κύπρου και της Ελλάδας. Από την ίδρυση της «Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1960 και μέχρι το τέλος του 1963, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι «προσπάθησαν» να συνυπάρξουν πολιτικά, στα πλαίσια του «ανεξαρτησιακού» καθεστώτος, που τους δημιούργησαν η Μεγάλη Βρετανία και οι Η.Π.Α. Οι «προσπάθειες» απέτυχαν. Οι Τουρκοκύπριοι δεν ήθελαν να συμβιώσουν με τους Ελληνοκύπριους, στη βάση των διεθνών συνθηκών και περιχαρακώθηκαν στους Τουρκοκυπριακούς θύλακες. Κατά τη δεκαετία του 1964-1974, οι κυβερνήσεις Μακαρίου φάνηκε να πετυχαίνουν την αναγνώριση της διεθνούς ταυτότητας της Κύπρου και την κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ελληνοκυπρίων. Το 1974, όμως, στα πλαίσια του νατοϊκού ελέγχου της Κύπρου, η Τουρκία κατέλαβε το Βόρειο της τμήμα. Θα γράφαμε, ότι κατά την περίοδο 1950 - 1974, οι Ελληνοκύπριοι πάλευαν, κάνοντας μια δίκαιη και επιθετική πολιτική, για να κατοχυρώσουν το δικαίωμά τους της αυτοδιάθεσης. Αντίθετα, από την κατάληψη του Βόρειου τμήματος της Κύπρου και μέχρι τις μέρες μας, κάνουν, απέναντι στην Άγκυρα, μια κατευναστική πολιτική. Η καταψήφιση του σχεδίου Ανάν από το 76% των Ελληνοκυπρίων και η απόρριψή του από το Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Παπαδόπουλο, το 2004, έδειξαν τα όρια της κατευναστικής επιλογής. Όμως, τα όρια αυτά δεν έγιναν αποδεκτά από τα κυρίαρχα κομματικά συστήματα της Ελλάδας της Κύπρου. Και τα δύο, μπαίνοντας στην προοπτική των νατοϊκών επιλογών, πάλεψαν για την υπερψήφιση του πιο πάνω σχεδίου που κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία. Στις μέρες μας, παρατηρούμε τα ίδια κομματικά συστήματα, και παρά τη συρρίκνωση αυτού της Ελλάδας, να παλεύουν, πολύ συχνά και με φανατισμό, για τη διαμόρφωση ενός άλλου σχεδίου, τύπου όμως Ανάν, το οποίο να παραχωρεί τον έλεγχο της Κύπρου στην περιφερειακή ηγεμονική δύναμη του Ν.Α.Τ.Ο., Τουρκία.

Νέα περίοδος ενδοτισμού στα εθνικά θέματα της Ελλάδας

Του Δημήτρη Καζάκη

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης. Στο σύνολό τους δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε περισσότερο από μια αναπαραγωγή υποσχέσεων σαν αυτές που διατυπώθηκαν από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Δεν χρειάζεται παρά να θυμηθεί τι έλεγε η Πολιτική Συμφωνία των τριών (23/6/2012), αλλά και οι προγραμματικές δηλώσεις του Σαμαρά (6/7/2012) που ακολούθησαν, θα διαπιστώσει ότι οι ίδιες υποσχέσεις για διαπραγμάτευση του χρέους και για βελτίωση δίνονταν και τότε.

Όμως αυτό που ελάχιστα παρατήρησε κανείς στις προγραμματικές δηλώσεις του Τσίπρα είναι οι αναφορές στα εθνικά μας θέματα. Θυμηθείτε ότι ο Καμμένος μπήκε στην κυβέρνηση δήθεν για να αποτελέσει τις «κοκκινες γραμμές» του Τσίπρα στα εθνικά θέματα. Η αλήθεια είναι ότι όλα έγιναν για τη νομή της εξουσίας. Αυτό αποδείχθηκε και από τις προγραμματικές.

Ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός είναι πρώτος της μεταπολίτευσης που ούτε καν ανέφερε την Τουρκία. Λες και δεν υφίσταται απειλή της Τουρκίας και διεκδικήσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Κουβέντα για την Θράκη και φυσικά κουβέντα επίσης για το Αιγαίο, για τις γκρίζες ζώνες, για τις συστηματικές πολεμικές παραβιάσεις και απειλές της Τουρκίας.